O Ισοσκελης Σταυρός Σύμβολο του Θεού Δία-Ήλιου

 

Αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί η ελληνική σημαία φέρει ισοσκελή σταυρό και όχι τον ανισοσκελή χριστιανικό;
Η πιθανότερη απάντηση είναι ότι οι κατασκευαστές του εθνικού σύμβολου... πρέπει να γνώριζαν περισσότερα από ότι νομίζαμε!
Ο ισοσκελής σταυρός ήταν ανέκαθεν ιερό σύμβολο των θαλασσοπόρων Ελλήνων, μιας και συμβόλιζε τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα. Οι θαλασσοκράτορες Κρήτες αλλά και γενικότερα οι θαλασσινοί Έλληνες με τα αναρίθμητα νησιά και τα ποντοπόρα ταξίδια τους, όφειλαν να γνωρίζουν στοιχεία προσανατολισμού με κάθε δυνατή λεπτομέρεια.
Κάτι που ίσως οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν σήμερα, είναι οτι η Ελληνική σημαία στην σημερινή της μορφή ,αποτελούσε την σημαία των Ελληνικών Πολεμικών πλοίων που καθορίστικε με το Προεδρικό διάταγμα 540 στις 15 Μαρτίου 1822 . Μετά την κατάργηση της εμπορικής ναυτικής σημαίας το 1828 καθιερώθηκε ως Ναυτική σημαία της Ελλάδας. Περισσότερα για το συγκεκριμένο θέμα μπορείτε να διαβάσετε και στο άρθρο μας: "Οι Ελληνικές σημαίες και η ιστορία τους".

Ένα αρχαίο σύμβολο των Σαρακατσάνων

Τό δεύτερο μέρος πού αποτελεί τό δεύτερο συνθετικό τής λέξεως Σαρακατσάνοι, είναι η ρίζα -ΚΑΣ (-ΚΑΤΣ).
Η ρίζα ΚΑΣ εμπεριέχει δύο πανάρχαιες ένοιες μέ συμβολικό χαρακτήρα. Στούς Σαρακατσάνους, η ρίζα -ΚΑΣ εμπεριέχεται στή λέξη κατσούλα πού σημαίνει τό καλύβι, ή τό επάνω κωνικό μέρος τού παραδοσιακού τους καλυβιού, καί τά ξύλα πού αποτελούν τόν οπλισμό τής Κατσούλας, τά λένε κατσουλόξυλα. Τά κατσουλόξυλα σχηματίζουν έναν κώνο καί ενώνονται στήν κορυφή σέ μία στεφάνη πού εμπεριέχει έναν σταυρό. Η ρίζα -ΚΑΣ διασώζεται ώς σήμερα στό ρήμα κατσιάζω δηλαδή ζαρώνω, σουφρώνω όπως τά καυσόξυλα σουφρώνουν πρός τήν κορυφή τής καλύβας σχηματίζοντας κώνο.
Οί Σαρακατσάνοι, σταυρός σαν αρχαϊκός παλαιότερα, όταν έλεγαν κατσούλα ενοούσαν όλο τό καλύβι τό όρθο. Κατσούλα επίσης λένε καί τήν κωνική κουκούλα τής κάπας. Η λέξη κατσούλα προέρχεται από τήν λέξη κασούλα όπως αναγράφεται στίς Προκοπίου Ιστορίαι (4, 26). Η λέξη ΚΑΣούλα εμπεριέχει τήν ρίζα -ΚΑΣ η οποία μέ παραφθορά προφέρεται ΚΑΤΣ.

ΡΟΔΟΣΤΑΥΡΙΚΗ ΜΥΗΣΗ

 

Ψυχολογικά, είναι πολύ δύσκολο να προετοιμάζεται κανείς μόνος του για ν' αποκτήσει τη γνώση των απορρήτων. Γι' αυτό το λόγο, οι αρχαίοι Αιγύπτιοι ίδρυσαν τις πρώτες μυστηριακές σχολές. Για να γίνει κανείς δεκτός σ' αυτές τις σχολές, έπρεπε να κριθεί άξιος της σοφίας που οι Διδάσκαλοι θεωρούσαν ιερή και έβαζαν πάνω από κάθε τι.
Εκείνοι που αποδείκνυαν την αξία τους, εκπαιδεύονταν σ' αυτή τη σοφία και μυούνταν στα μυστήρια. Η λέξη «μυστήριο» δεν είχε στους αρχαίους χρόνους την ίδια σημασία με αυτήν που έχει στις ημέρες μας. Δεν υπονοούσε τίποτε «παράξενο», «μαγικό» ή «φοβερό». Αφορούσε εκείνη την εσωτερική γνώση που αποκαλυπτόταν μονάχα μέσω των μυήσεων.
Στην αρχαία Ρώμη, τα μυστήρια αποκαλούνταν initia και οι μυούμενοι mystae. Η λατινική λέξη initiare σημαίνει εμπνέω και η λέξη initium έναρξη ή εκπαίδευση. Η σχέση αυτών των δύο λέξεων αποκαλύπτει ξεκάθαρα τον σκοπό των μυστικιστικών μυήσεων που δίδονταν στις μυστηριακές σχολές. Ο μυούμενος βίωνε μία εμπνευστική εμπειρία που τον εντυπωσίαζε συγκινησιακά και ψυχικά, προσφέροντας του ταυτόχρονα και καινούργια γνώση.
Οι αιγυπτιακές μυήσεις είχαν μορφή τελετουργικού δράματος που θυμίζει τα μυστήρια των παθών κάποιων θρησκειών.  Αποσκοπούσαν στη συνειδητοποίηση των μεγάλων αληθειών της ζωής, με βάση τη θεατρική παράσταση που περιείχε πολυάριθμες αλληγορίες. Εκείνοι που υποδύονταν τους διάφορους ρόλους, γνώριζαν πως κάποιες πράξεις, λέξεις ή αντικείμενα αφύπνιζαν ή διευκόλυναν την κατανόηση νόμων κι αρχών απρόσιτων από την ανθρώπινη λογική. Τα μαθήματα που παρουσιάζονταν με αυτή την μορφή, άγγιζαν βαθύτερα την συνείδηση από οποιαδήποτε καθαρά διανοητική ομιλία.
Συνοψίζοντας τους σκοπούς των μυστηριακών μυήσεων, έτσι όπως γίνονταν στην Αίγυπτο κι αργότερα στην Ελλάδα, μπορούμε να πούμε πως επεδίωκαν τα εξής: α) να οδηγήσουν τον μυούμενο σε βαθύτερη ενδοσκόπηση, β) να καλλιεργήσουν και να ικανοποιήσουν την αναζήτηση της Γνώσεως , γ) ν' αναλάβει ο μυούμενος την υποχρέωση να τελειοποιηθεί και να υποσχεθεί στον εαυτό του και στους άλλους πως δεν θα

ΡΟΔΟΣΤΑΥΡΙΚΗ ΜΥΗΣΗ

Ψυχολογικά, είναι πολύ δύσκολο να προετοιμάζεται κανείς μόνος του για ν' αποκτήσει τη γνώση των απορρήτων. Γι' αυτό το λόγο, οι αρχαίοι Αιγύπτιοι ίδρυσαν τις πρώτες μυστηριακές σχολές. Για να γίνει κανείς δεκτός σ' αυτές τις σχολές, έπρεπε να κριθεί άξιος της σοφίας που οι Διδάσκαλοι θεωρούσαν ιερή και έβαζαν πάνω από κάθε τι.
Εκείνοι που αποδείκνυαν την αξία τους, εκπαιδεύονταν σ' αυτή τη σοφία και μυούνταν στα μυστήρια. Η λέξη «μυστήριο» δεν είχε στους αρχαίους χρόνους την ίδια σημασία με αυτήν που έχει στις ημέρες μας. Δεν υπονοούσε τίποτε «παράξενο», «μαγικό» ή «φοβερό». Αφορούσε εκείνη την εσωτερική γνώση που αποκαλυπτόταν μονάχα μέσω των μυήσεων.
Στην αρχαία Ρώμη, τα μυστήρια αποκαλούνταν initia και οι μυούμενοι mystae. Η λατινική λέξη initiare σημαίνει εμπνέω και η λέξη initium έναρξη ή εκπαίδευση. Η σχέση αυτών των δύο λέξεων αποκαλύπτει ξεκάθαρα τον σκοπό των μυστικιστικών μυήσεων που δίδονταν στις μυστηριακές σχολές. Ο μυούμενος βίωνε μία εμπνευστική εμπειρία που τον εντυπωσίαζε συγκινησιακά και ψυχικά, προσφέροντας του ταυτόχρονα και καινούργια γνώση.
Οι αιγυπτιακές μυήσεις είχαν μορφή τελετουργικού δράματος που θυμίζει τα μυστήρια των παθών κάποιων θρησκειών.  Αποσκοπούσαν στη συνειδητοποίηση των μεγάλων αληθειών της ζωής, με βάση τη θεατρική παράσταση που περιείχε πολυάριθμες αλληγορίες. Εκείνοι που υποδύονταν τους διάφορους ρόλους, γνώριζαν πως κάποιες πράξεις, λέξεις ή αντικείμενα αφύπνιζαν ή διευκόλυναν την κατανόηση νόμων κι αρχών απρόσιτων από την ανθρώπινη λογική. Τα μαθήματα που παρουσιάζονταν με αυτή την μορφή, άγγιζαν βαθύτερα την συνείδηση από οποιαδήποτε καθαρά διανοητική ομιλία.
Συνοψίζοντας τους σκοπούς των μυστηριακών μυήσεων, έτσι όπως γίνονταν στην Αίγυπτο κι αργότερα στην Ελλάδα, μπορούμε να πούμε πως επεδίωκαν τα εξής: α) να οδηγήσουν τον μυούμενο σε βαθύτερη ενδοσκόπηση, β) να καλλιεργήσουν και να ικανοποιήσουν την αναζήτηση της Γνώσεως , γ) ν' αναλάβει ο μυούμενος την υποχρέωση να τελειοποιηθεί και να υποσχεθεί στον εαυτό του και στους άλλους πως δεν θα

Karl G. Jung…ΤΟ ΕΛΕΥΣΙΝΙΑΚΟ ΠΑΡΑΔΟΞΟ

   

Οι εμπειρίες των μυημένων στην Ελευσίνα είχαν ένα πλούσιο μυθολογικό περιεχόμενο που εκφραζόταν, για παράδειγμα, με την εκθαμβωτική και αισθησιακή εικόνα της Αναδυόμενης που έβγαινε μέσα από τα κύματα. Από την άλλη, αυτό μπορούσε να εκφραστεί με σαφέστερο και απλούστερο τρόπο. Από τα ιερά αρχεία του Βουδισμού, από μια θρησκεία με εντελώς διαφορετικό ύφος, μαθαίνουμε πως ο ιδρυτής της απηύθηνε στους μαθητές του μια «ιερή ομιλία».
Μια μέρα ο Βούδας κράτησε σιωπηλά μπροστά στους συγκεντρωμένους μαθητές του ένα λουλούδι. Αυτό ήταν το περίφημο «Λουλούδι του Κηρύγματος». Και στην Ελευσίνα γινόταν σχεδόν το ίδιο όταν επιδεικνυόταν σιωπηλά ένα θερισμένο στάχυ. Ακόμη και αν είναι λαθεμένη η ερμηνεία που δίνουμε σε αυτό το σύμβολο, το γεγονός παραμένει: ένα θερισμένο στάχυ που το παρουσίαζαν κατά την πορεία των μυστηρίων αποτελούσε το «κήρυγμα χωρίς λόγια» και ήταν η μόνη μορφή καθοδήγησης στην Ελευσίνα. Πρόκειται για ένα γεγονός που έχει πολλές πιθανότητες να είναι αληθινό.
Η διαφορά ανάμεσα στα δυο «κηρύγματα» είναι πιο χαρακτηριστική από την ομοιότητα τους. Ο Βούδας είχε ασχοληθεί με το άτομο και το μοναδικό δρόμο του μέσα από τον οποίο μπορούσε να φτάσει στην προσωπική λύτρωση. Είχε ανακαλύψει την αλήθεια μέσα σε μια αναλαμπή αποκάλυψης. Όλοι οι άνθρωποι διακατέχονται αρχικά από τη σοφία, την αρετή και τη μορφή του Ενός Που Είναι. Όλοι οι άνθρωποι είναι σαν το Βούδα, το ίδιο και όλα τα πράγματα -τα φυτά, τα δέντρα, ολόκληρη η γη. Πάνω σε αυτή τη βάση κήρυξε ο Βούδας την αλήθεια για σαρανταπέντε χρόνια. Τελικά στο «Λουλούδι του Κηρύγματος» τα λόγια ήταν ολοκάθαρα. Με τη σιωπή του εννοούσε τη βαθύτερη αποκάλυψη της αλήθειας, γιατί η σιωπή του αγκάλιαζε τα πάντα και ήταν η πηγή ολόκληρης της διδασκαλίας του. Είναι αρκετά χαρακτηριστικό το γεγονός πως το «Λουλούδι του Κηρύγματος» δεν το κατάλαβε κανείς από τους μαθητές του, εκτός από έναν.
Από την άλλη πλευρά, στην Ελευσίνα ενδιαφέρονταν -από όσο μπορούμε να γνωρίζουμε-για μια κοινή άποψη μέσα από την οποία οι κοινωνοί θα αποχτούσαν ξαφνικά κατανόηση -χάρη στον έντονο οραματισμό και την ενόραση. Δε γνωρίζουμε αν τα λόγια έπαιζαν κάποιο σημαντικό ρόλο στις μυητικές τελετές της Ελευσίνας, και της Αγρας. Είναι μάλλον απίθανο να γινόταν κάποιο είδος κηρύγματος. Οπωσδήποτε υπήρχαν λειτουργικές

Ποιμάνδρης και “ΕΡΜΗΣ Ο ΤΡΙΣΜΕΓΙΣΤΟΣ”

 

Η θεία αποκάλυψη πρίν από περίπου 9,000 χρόνια.

Εδάφ. 1. ΕΡΜΗΣ, απολογούμενος:
Καθώς συλλογιζόμουν μια μέρα το θέμα της δημιουργίας των όντων, με τις δυνάμεις μου μετέωρες σα να είχα πάθει βαρύ ύπνο ή σωματικό κάματο, με τις αισθήσεις μου παράλυτες, άκουσα ένα υπερμέγεθες απεριόριστο ον να με καλεί ονομαστικά λέγοντάς μου:
- Τι θέλεις να ιδείς, να μάθεις και να γνωρίσεις Ερμή;
- Συ ποίος είσαι; του είπα,
Εδάφ. 2. - ο Ποιμάνδρης, ο αυθεντικός νους. Ξέρω αυτό που θέλεις να μάθεις, και θα σου το διδάξω θα σου συμπαρασταθώ παντού για να σε βοηθήσω. Μου απάντησε.
Εδάφ. 3. ΕΡΜΗΣ στον Ποιμάνδρη.
- Θέλω να μάθω για τα όντα , να εννοήσω τη Φύση, να γνωρίσω το Θεό.
ΠΟΙΜΑΝΔΡΗΣ στον Ερμή:
- Το ξέρω ότι αυτό θέλεις να μάθεις και θα σε διδάξω.
Εδάφ. 4. ΕΡΜΗΣ απολογούμενος:
- Λέγοντάς μου αυτά ο Ποιμάνδρης, άλλαξαν μονομιάς οι ιδέες μου και αμέσως μου αποκαλύφθηκε όλη η φύση. Είδα τότε μια θέα πλημμυρισμένη από φως και καταγοητεύτηκα. ύστερα από λίγη ώρα είδα ένα κατωφερές σκοτάδι γεννημένο μερικά, φοβερό και στυγνό σε σπειροειδές σχηματισμό. Είδα επίσης να μεταβάλλεται το σκοτάδι εκείνο σε μια υγρά φύση αφάνταστα ταραχώδη, από τα βάθη της οποίας έβγαινε πυρωμένος καπνός, κι άκουσα κι' έναν ανεκλάλητο σπαρακτικό ήχο και μια άναρθρη βοή σε φωνή πυρός.
Εδάφ. 5. ΕΡΜΗΣ απολογούμενος:
- Από τα φωτεινά εκείνα πεδία είδα να ξεχύνεται στη φύση Λόγος 'Αγιος, κι από την υγρά φύση να ξεπηδά προς τα ύψη ένα κούφιο, δραστικό οξύ και άκρατο πυρ. Είδα επίσης τον ελαφρό αέρα ν' ακολουθεί το πνεύμα που επλανάτο στη γη κρεμασμένος σ' αυτό καθώς ανέβαινε από τη γη και τα νερά της προς το πυρ...
Εδάφ. 6. ΠΟΙΜΑΝΔΡΗΣ προς Ερμή:
- Εννόησες Ερμή όλη αυτή τη θέα;
ΕΡΜΗΣ στον Ποιμάνδρη:
- Θέλω να τη γνωρίσω καλά.
ΠΟΙΜΑΝΔΡΗΣ στον Ερμή:
- Λοιπόν Ερμή, το φως εκείνο που είδες είμαι εγώ, ο Θεός σου, ο προϋπάρχων της εμφανισθείσης από το σκότος υγράς εκείνης φύσης ο δε φωτεινός Λόγος που είδες να ξεχύνεται από τα φωτισμένα πεδία προς την υγρά εκείνη φύση που βγήκε από το Νου μου, είναι ο υιός μου, ο Νους είναι ο Πατέρας Θεός. Αυτοί οι δύο, πατέρας και υιός, δεν ξεχωρίζονται ο ένας από τον άλλο, η δε ένωσής τους είναι η ζωή. ΕΡΜΗΣ στον Ποιμάνδρη:

ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΤΑ ΣΥΜΒΟΛΑ

 

Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί τη σπουδαιότητα του συμβολισμού. Μια εικόνα αξίζει όσο χίλιες λέξεις. Ο άνθρωπος, μέσα από τις εικόνες, τα σύμβολα και τις αλληγορίες, προσπάθησε πάντοτε να εκφράσει ζωτικές αλήθειες και υπαρξιακές επιθυμίες, προστατεύοντάς τες από τη χυδαιότητα του δημόσιου λόγου. Η συνήθεια αυτή δεν εξαιρεί καμία θρησκεία και καμία οργάνωση. Ούτε, φυσικά, τις μασονικές οργανώσεις…
Λέγεται ότι η προϊστορία του Τεκτονισμού έχει τις ρίζες της στις συντεχνίες των εργατών οικοδόμων, οι οποίοι ζούσαν ομαδικά στις λεγόμενες «καλύβες οικοδομής» (στοές). Οι συντεχνίες αυτέ υπάγονταν, τουλάχιστον μέχρι τον 12ο αιώνα, στα μοναστήρια. Αν η παραπάνω πληροφορία είναι αληθινή, εύκολα μπορεί κανείς να καταλάβει γιατί ο Τεκτονισμός «φλερτάρει» τόσο πολύ με τη θρησκεία και γιατί έχει αναπτύξει έναν τόσο πολύπλοκο συμβολισμό. Οι οικοδόμοι χρησιμοποιούσαν σύμβολα και συνθήματα, για να διαφυλάξουν τα μυστικά του επαγγέλματός τους από τον αθέμιτο ανταγωνισμό και τη δυσφήμιση από τυχόν κακή τους χρήση (φαντάζεται κάποιος τη κατάσταση σε περίπτωση κατάπτωσης της ανεγειρόμενης οικοδομής, από κακοτεχνία!) Παράλληλα, υπερηφανεύονταν για την εργασία τους όχι απλώς επειδή έκαναν «ποίηση από πέτρα», αλλά κυρίως γιατί μπορούσαν να αποτυπώσουν μια ολόκληρη θρησκεία πάνω στην πέτρα. Η κατασκευή ενός ναού προϋπέθετε τη γνώση όλων των δογματικών παραμέτρων της θρησκείας στην οποία αυτός ανήκει. Γι’ αυτό οι παράμετροι αυτοί έπρεπε να «διαβάζονται» εύκολα από τους πιστούς, στην οικιστική και στη διακόσμηση του ναού. Ο ιστορικός Ιώσηπος αναφέρει πως όταν ο Ηρώδης ξεκίνησε τις εργασίες για την αποκατάσταση του δεύτερου ναού σεβάστηκε τόσο πολύ τις τελετουργικές διατάξεις, που υποχρέωσε τους εργάτες να δουλεύουν αργά και προσεκτικά, προκειμένου να μην εμποδίζουν την τέλεση της λατρείας. Παράλληλα, εκπαίδευσε χίλιους περίπου ιερείς ως «τέκτονες» για να φέρουν εις πέρας την οικοδόμηση του ναού. Πολλοί τέκτονες ισχυρίζονται ότι η λογική αυτή συνεχίστηκε καθόλη τη διάρκεια των χρόνων της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και δεν εξαιρεί, φυσικά, το Βυζάντιο. Παντού και πάντοτε ο οικοδόμος οφείλει να γνωρίζει τη θρησκεία της οποίας το ναό θέλει να οικοδομήσει. Η ενσωμάτωση, επομένως, μιας πληθώρας συμβόλων στο μασονικό τελετουργικό, αλλά και στην ίδια την «αισθητική» των μασονικών στοών, δεν πρέπει να ξενίζει. Δεν είναι λίγοι εκείνοι οι οποίοι ορίζουν τη Μασονία ως «ένα ιδιόρρυθμο σύστημα ηθικής, η οποία αισθητοποιείται με συγκεκριμένα σύμβολα στους μυημένους και «αποκρύπτεται» από τους αμύητους

Τεκτονισμός – Μια αλήθεια και Ένα ψέμα

 

Πολλά έχουν ακουστεί γύρω από τη φιλοσοφική αυτή ομάδα, άλλα σωστά και άλλα λάθος. Πράγματα που στην πλειοψηφία τους έχουν παρερμηνευτεί, ίσως κατά λάθος, ίσως εξεπίτηδες.
Ας προσπαθήσουμε όμως να κάνουμε μια διαφορετική προσέγγιση του τι είναι πραγματικά ο Τεκτονισμός.
Ο Τεκτονισμός λοιπόν, ή άλλοτε Μασονισμός, αναπτύχθηκε στην νεότερη ιστορία του, στην Μεγάλη Βρετανία. Είναι μια φιλοσοφική οργάνωση που έχει ως κύριο σκοπό της την εξυπηρέτηση του ανθρώπινου νου στην προσέγγισή του προς το Θείο και την εσωτερική αναστήλωση του εγώ. Δηλαδή προσπαθεί μέσα από διαρκείς αναζητήσεις και αναλύσεις, την προσέγγιση του ίδιου του εαυτού το ατόμου, και την εσωτερική αναζήτηση, το στοχασμό. Πως έχει όμως επικρατήσει ο Τεκτονισμός; Χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα η έννοια του Μασονισμού; Ποιες οι διαφορές του; Τα τελευταία 150 χρόνια η Μασονία άλλαξε όνομα και ιδιότητα σε Ελευθεροτεκτονισμό. Τα στοιχεία που οδήγησαν σε αυτήν της την αλλαγή είναι λίγα, το σίγουρο όμως είναι ότι δημιουργήθηκε σχίσμα πριν από πολλά χρόνια ανάμεσα στους Τέκτονες και τους Μασόνους. Έτσι σήμερα ο Τεκτονισμός έχει το όνομα του Ελευθεροτεκτονισμό, που δηλώνει την ελευθερία της επιλογής του Ανθρώπου στη διαμόρφωση του εαυτού του. Όσο για τον Μασονισμό, ειδικά στην Ελλάδα έχει επικρατήσει μόνο ως λέξη, αναφερόμενη στα κακά που διέπραξαν οι άνθρωποι στο όνομα του. Είναι γνωστό ότι όταν οι άνθρωποι συνωμοτούν, τους φωνάζουμε Μασόνους, επειδή την εποχή του Μεσαίωνα, η ομάδα αυτή, στις συναντήσεις της, πιο πολύ δολοπλοκούσε παρά τεκτόνιζε (φιλοσοφούσε).
Είναι αποδεκτό ότι τα τότε χρόνια ο τεκτονισμός περνούσε όπως και όλα τα φιλοσοφικά κινήματα μία κρίση. Ακόμα και ο Χριστιανισμός πέρασε μια παρόμοια κρίση, τις Σταυροφορίες αλλά και πολλές άλλες κρίσεις χειρότερων καταστροφών. Στις οποίες οι άνθρωποι χρησιμοποιούσαν το όνομα της Αγίας Τριάδος για να πράττουν τα χειρότερα εγκλήματα. Αντίστοιχα και οι μασόνοι συνήθιζαν να κινούνται στα παρασκήνια και να κινούν «νήματα».

Το Τεκτονικό μας Εργαστήριο…μία αλληγορική εικόνα της φύσεως.

 

Η φωτεινή πυξίδα η οποία χρησιμεύει ως οδηγός μας είναι τα τυπικά μας και η τεκτονική παράδοση.

Εάν κατορθώσουμε να εισδύσουμε στον απέραντο κόσμο των ιδεών, ο οποίος βρίσκεται σε αυτά, καλυμμένος υπό τη μορφή συμβόλων και αλληγοριών, εάν κατορθώσουμε να αφιερώσουμε την σκέψη μας, χωρίς κανένα άλλο περισπασμό, στην ενδελεχή μελέτη και έρευνα, μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι θα κάμουμε ένα σημαντικό βήμα προς την αποκάλυψη εκείνων των αληθειών, στην εκθαμβωτική λάμψη των οποίων δεν μπορούν να αντέξουν τα μάτια των μη μυημένων.

  Ο Τεκτονισμός είναι θεσμός προοδευτικός και ουδέν θέτει όριον εις την αναζήτησιν της αληθείας.

        Για την ανοικοδόμηση ενός Ναού της Αρετής οδηγεί η Σοφία, ανοικοδομεί η Ισχύς, διακοσμεί το Κάλλος. Αυτή είναι η τρίφωτος λυχνία, η οποία καταυγάζει δια του λαμπρού της φωτός το τεκτονικό έργο. Υψώνουμε λοιπόν, Ναό στην Αρετή και σφυρηλατούμε δεσμά στην κακία. Χαλιναγωγούμε τα πάθη και τις ορέξεις μας. Καλλιεργούμε και βελτιώνουμε τον εαυτό μας εθίζοντες το πνεύμα μας στη σύλληψη των υψηλών ιδεών της τιμής, της αρετής, του καθήκοντος, της αγάπης. Έτσι μόνο θα κατορθώσουμε κάποτε, να υψώσουμε την σκέψη μας προς το άπειρο, ενώνοντας την εν ημίν θεία ουσία προς την εν τη Φύσει Πανταχού παρούσα αιωνία Μονάδα, τον υπέρτατο Νου, ο οποίος κατά τον Αναξαγόρα, «εστίν ο διακοσμών τε και πάντων αίτιος». Μήπως, μελετώντας την ανεξάντλητη πηγή της αρχαίας Σοφίας, δε θα βρούμε ανάλογες ιδέες;

«Τοιαύτη ούσα η ψυχή (επειδή η ψυχή είναι τέτοιου είδους), λέγει ο Πλάτων στον Φαίδωνα, απέρχεται προς το όμοιόν της το μη έχον σχήμα, το θείον και αθάνατον και φρόνιμον, φθάνουσα δε προς αυτό, γίνεται ικανή να καταστή ευδαίμων, απηλλαγμένη της πλάνης, της αμαθείας, των φόβων και αγρίων επιθυμιών και των άλλων ανθρωπίνων ελαττωμάτων, διαβιοί δε του λοιπού, καθώς λέγουν οι μεμυημένοι μετά των Θεών».

“Τεκτονισμός μια μεγάλη καρδιά όπου χωρούν όλοι οι άνθρωποι ανεξάρτητα από φύλο, φυλή, πίστη και πολιτική”

 

Η ζωή είναι ένα ατέλειωτο ταξίδι και καθένας μας έχει μόνο μια ζωή για να το πραγματοποιήσει.

Και μέσα σ’ αυτή τη ζωή τί να πρωτοκάνεις; Να παρατηρήσεις τον κόσμο, να γνωρίσεις τον εαυτό σου, να γνωρίσεις τους άλλους;

  Ν’ αποκτήσεις αγαθά, γνώσεις, να καταξιωθείς, να γίνεις χρήσιμος στην κοινωνία;

Να κατανοήσεις το μυστήριο της ζωής, να προσεγγίσεις το μυστήριο του θανάτου, να αναζητήσεις το Θεό;

Σε πόσους δρόμους ανάμεσα στ’ αστέρια πρέπει ο άνθρωπος να πορευθεί στην αναζήτηση του τελικού μυστικού; γράφει η Λωρήν Άσλεϋ στο Απέραντο Ταξίδι.

Θα μπορούσα να πω ότι ήμουν τυχερή που βρήκα τον δρόμο αυτό στον Τεκτονισμό.

Ο δρόμος που έχω διανύσει στον Τεκτονισμό είναι βραχύς μεν, αλλά ήταν αρκετός ώστε να με οδηγήσει στο βαθμό του διδασκάλου. Συνεπώς σήμερα που καλούμαι να εκφράσω τις σκέψεις μου, είναι στη διακριτική μου ευχέρεια η επιλογή του θέματος.

Οι προκλήσεις πολλές:  Πρώτον,  να προσεγγίσω και να προσπαθήσω να αναλύσω κάποιο σύμβολο από αυτά που ευρίσκονται μέσα στο χώρο ή κάποια ρήση από το Τυπικό των εργασιών.

  Δεύτερον,  να προσπαθήσω να μελετήσω κάποια φιλοσοφική έννοια.

       Μετά από ώριμη σκέψη άφησα το πρώτο για τα αντίστοιχα "φροντιστήρια" και το δεύτερο για τα φιλοσοφικά εργαστήρια. Και υπέκυψα στην έντονη εσωτερική ανάγκη ν’ ανοίξω την καρδιά μου και να μιλήσω προσωπικά για τη δική μου σχέση με τον Τεκτονισμό.

Εξάλλου, ο τεκτονισμός δεν είναι μια φιλοσοφική θεωρία, αλλά είναι βιωματική εμπειρία που καθοδηγεί βάσει φιλοσοφικών θεωριών  την ατομική πορεία εκάστου μέλους του.

 

Τεκτονικά Σώματα «πέραν της Συντεχνίας».

 

 

Σύμφωνα με έναν ορισμό, τον οποίο δίνει το Τυπικό της Αμίλλης, Τεκτονική είναι «ιδιόμορφον σύστημα ηθικής (σ.σ. όχι θρησκείας ή θεοσοφίας) καλυπτόμενον δι’ αλληγοριών και καταδεικνύμενον διά συμβόλων». Πρόκειται για μια αδελφότητα ανδρών συνδεδεμένων μεταξύ τους με δεσμούς ισχυράς όσο και αγνής φιλίας. Ταυτόχρονα όμως η πορεία της αναζήτησης μέσω της Τεκτονικής είναι μοναχική, καθώς ο κάθε αδελφός εξάγει τα δικά του συμπεράσματα και η διδασκαλία που λαμβάνει δεν έχει χαρακτήρα αποφατικό ή δογματικό, αλλά απολύτως ηθικό. Μέσω δρωμένων, τα οποία εμφανίζονται αρχαίας προέλευσης, επιχειρείται να μεταδοθεί στον κάθε αδελφό το ερέθισμα της σκέψεως και του προβληματισμού, ή απλώς και μόνον ένα βαθύ ηθικό μήνυμα, για την αποκωδικοποίηση του οποίου φέρει μόνος ο ίδιος την απόλυτο ευθύνη. Αυτός είναι ο λόγος που εκ των βασικών προαπαιτούμενων χαρακτηριστικών ενός υποψηφίου Τέκτονος είναι να τυγχάνει «ανήρ ελεύθερος». Ελεύθερος και τύποις, δηλαδή να μην έχει γεννηθεί σε κατάσταση δουλείας, αλλά και ουσία, δηλαδή να μην τον κυριεύουν τα πάθη του ή να μην παρασύρεται από τους τρεις διαχρονικούς «εχθρούς» της Τεκτονικής και του Λόγου εν γένει, δηλαδή την Τυραννία, την Άγνοια και τον Φανατισμό.
Αυτό λοιπόν το τόσο αρχαίο, τόσο σπουδαίο και τόσο πολυσυζητημένο σύστημα, η Τεκτονική Τέχνη, ολοκληρώνεται κατά τρόπο τέλειο σε τρία στάδια, ή τρεις βαθμούς. Η κατηγοριοποίηση έρχεται απευθείας από τις συντεχνίες των λιθοξόων του μεσαίωνα αλλά και των νεώτερων χρόνων. Είναι γνωστό ότι ακόμη και τα μπουλούκια των Ηπειρωτών τεχνιτών της πέτρας, που ξεκινώντας από τα γιαννιώτικα Μαστοροχώρια έχτισαν σχεδόν όλη την ελληνική ύπαιθρο, διοικούνταν κατά τρόπο αυστηρό από τον πρωτομάστορα, ο οποίος είχε και την γενική ευθύνη χάραξης και σχεδιασμού του έργου και ο οποίος επέβλεπε την εργασία των μαστόρων του, οι οποίοι με τη σειρά τους στηρίζονταν στους

ΟΙ ΣΥΝΤΕΧΝΙΕΣ ΤΩΝ ΤΕΚΤΟΝΩΝ ΟΙΚΟΔΟΜΩΝ ΤΗΣ ΑΓΓΛΙΑΣ

  

 Εἰς τὰς ἀρχὰς τοῦ 14ου αἰῶνα ἔφθασαν ἒς Ἀγγλίαν τίναι ὁμάδαι, ὅμιλοι, ἐργαστήρια Γερμανῶν Οἰκοδόμων, που εἶχαν κληθεῖ ἵνα κατασκευάσουν ἐκεῖ βασιλικὰς. (1)
    Συνέπεια τῆς ἀφίξεως αὐτῆς ἦτο ἡ εἰσδοχὴ Ἄγγλων Μαθητευόμενων, σύντομα δὲ ἐσχηματίσθησαν ἒς Ἀγγλίαν ἐργαστήρια Ἄγγλων Οἰκοδόμων, που ὀργανώθησαν ἐπὶ ταῖς ἰδίαις βάσεσι μὲ τὰ ἐργαστήρια τῶν Γερμανὼν Οἰκοδόμων. (2)
    Τροποποιήσεις ἐπὶ τοῦ τρόπου λειτουργίας τῶν ἐργαστηρίων αὐτῶν δὲν ἄργησαν νὰ παραχθούν, μιᾶς καὶ αἱ κοινωνικαὶ συνθήκαι τῆς Ἀγγλίας τὸ ἀπαιτοῦσαν. (3)
    Κατ'ἀρχήν, οἱ συνηθισμένοι ἄρχοντες ἠγοῦταν ἐπὶ τῆς ἐποπτείας τῆς δράσεως τῶν ἐργαστηρίων, εἰς τὰς συναντήσεις τῶν ὁποίων εἶχαν τὸ δικαίωμα νὰ παρευρίσκονται, καθὼς καὶ νὰ ἀποδίδουν δικαιοσύνη συμφώνως πρὸς τοὺς κανόνας τοῦ κοινοῦ δικαίου. (4)
    Κατόπιν, ἡ διδασκαλία που ἐδινόταν εἰς τοὺς Ἄγγλους Μαθητευόμενους καὶ Ἑταίρους, διαφοροποιήθη ἀπὸ ἐκείνην τὴν ὁποίαν ἐλάμβαναν οἱ Γερμανοί, διότι ἐδημιουργήθη μία πολὺ ἔντονη τάσις νὰ προστεθούν, εἰς τὰς καθαρὰ τεχνικὰς διδασκαλίας τοῦ ἐπαγγέλματος τοῦ Οἰκοδόμου, διδασκαλίαι στοχεύουσαι εἰς τὴν ἠθικοποίησιν τῶν ἐργατῶν, καθὼς καὶ εἰς τὸ διανοούμενους οὗτους καταστεῖν. (5)
    Κατὰ τὸν 15ο αἱ., ὁ πρῶτος Κῶδιξ τῶν Οἰκοδόμων ἐκαταρτίσθη καὶ ἐφαρμόσθη τῇ μορφῇ ἑνὸς ποιήματος 500 περίπου στίχων. (6)
    Τοῦ ἐδόθη τὸ ὄνομα, τὸ ὁποῖο καὶ διατήρησε, "Σύνταγμα τῆς Ὑόρκης", παρ'ὅλο που καμμία συντακτικὴ σύνοδος δὲν συνῆλθε ἒς Ὑόρκην πρὸς σύνταξιν αὐτοῦ. (7)
    Οἱ Ἀγγλοι Οἰκοδόμοι ἔδωσαν ἔκτοτε εἰς τὴν ὁμάδαν των, τὸν τίτλον "Ἀδελφότης τῶν Ἐλευθέρων Τεκτόνων", χρησιμοποιώντας τὴν λέξιν Ἀδελφότης μὲ τὴν ἔννοια τῆς ἀδελφοσύνης καὶ τῆς συναντήσεως ἀδελφών, καὶ τὴν λέξιν "Τέκτονες" μὲ τὴν ἔννοια τῶν Οἰκοδόμων κτιστῶν. ( 8 )
    Κατὰ τὸν 15ο καὶ κατὰ τὸν 16ο αἱ., ἡ ἐπίδρασις τῶν τάσεων διανοουμενοποιήσεως τῆς Ἀγγλικῆς "Ἀδελφότητος" ἀνεπτύχθη πολὺ καὶ ἔλαβε σημαντικὰς διαστάσεις. (9)
    Σὲ συνεχὴν ἐπαφὴν μὲ τὸν κλῆρον τῆς ἐποχῆς, κατέστησαν σύντομα κάτοχοι ὅλων τῶν μυστικῶν τῆς λειτουργίας καὶ τοῦ δόγματος τοῦ τότε Καθολικοῦ Σχήματος καί, ἐκτιμῶντας ὀρθῶς τὰς ἀτελείας των, τὰς κατάφορους ἀντιφάσεις των, ἔδωσαν μεγίστη σημασίαν εἰς τὴν συζήτησιν ἐπὶ τῶν θρησκευτικὼν πίστεων τῆς ἐποχῆς. (10)
    Ἡ ἰσότης δικαιωμάτων που ὑπῆρχε μεταξὺ ὅλων τῶν μελῶν τῆς Ἀδελφότητος, ἡ ἐλευθερία δράσεως που τῆς ἐξασφάλιζε τὸ μονοπώλιον τῶν μυστικῶν τῶν ἐπὶ τῆς οἰκοδομήσεως, κατέστησαν ταυτόχρονως τὴν "Ἀδελφότηταν τῶν Ἐλευθέρων Τεκτόνων" μίαν ἑστίαν φιλελεύθερων ἰδεῶν καὶ πόθων (11)
    Ὅμως, μέχρι τὰ τέλη τοῦ 16ου αἰ., ἡ "Ἀδελφότης τῶν Ἐλευθέρων Τεκτόνων" ἠσχολήθη ἀποκλειστικῶς μὲ τὴν ἀνέγερσιν βασιλικῶν, κοινοβιακῶν οἰκισμῶν, οἰκοδομημάτων γοτθικοῦ ῥυθμοῦ, χρησιμοποιώντας τὰ μυστικὰ οἰκοδομήσεως που εἶχε λάβει ἀπὸ τοὺς Γερμανοὺς Οἰκοδόμους (12)

Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΙΣ ΤΟΥ ΑΓΓΛΙΚΟΥ ΤΕΚΤΟΝΙΣΜΟΥ
   

Ο ΑΡΧΑΙΟ ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΤΩΝ ΤΕΚΤΟΝΩΝ ΟΙΚΟΔΟΜΩΝ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ

   

Ἀπὸ τὸν 9ο αἰῶνα ἕως καὶ τὸν 13ο αἰῶνα, οἱ Μοναχοί, κυρίως οἱ Βενεδικτίνοι, μονοπωλούσαν τὴν ἐπιστήμην τῆς κατασκευῆς μεγάλων οἰκοδομημάτων. (1)
    Ἐπειδὴ δὲ εἴχαν ἀνάγκη πολυάριθμου προσωπικοῦ, ἀναγκάσθησαν νὰ δημιουργήσουν μαθητὰς μεταξὺ τῶν λαϊκὼν. (2)
    Οἱ Μοναχοὶ οἱ ἐπιφορτισμένοι μὲ τὴν διδασκαλία ἐτοῦτη ὀνομάζονταν Σεβάσμιοι, διότι ἦσαν κληρικοί, καὶ Διδάσκαλοι, διὰ τὸ διδάσκειν. (3)
    Κατὰ τὸν 13ο αἰῶνα, οἱ Γερμανοὶ μαθητὲς οἰκοδόμοι ἀποτίναξαν τὸν ζυγὸ τῶν μοναστηριακῶν ἀρχηγῶν των καὶ σχημάτισαν μία ὁμάδα, ὠς ἐπίσημο Σωματεῖο, ἵνα οἰκοδομοῦν τὰ δικὰ των σχέδια, δίχως νὰ εἶναι ὑφιστάμενοι τῶν Μοναχῶν. (4)
    Ὁμαδοποιημένοι για νὰ οἰκοδομοῦν συμφώνως πρὸς τὸν γερμανικὸν ἀρχιτεκτονικὸν ῥυθμόν, για νὰ οἰκοδομοῦν τὸν γοτθικὸν ῥυθμόν, ὀργανώθηκαν κατὰ τρόπο ὥστε νὰ μονοπωλήσουν τὴν οἰκοδόμησιν αὐτοῦ τοῦ ῥυθμοῦ, ἐξασφαλίζοντες ἔτσι τὴν ἐργασία των, τῆς ὁποίας οἱ τρόποι καὶ τὰ μέσα εἴχαν παραμείνει ἀπολύτως μυστικὰ. (5)
    Τὰ μυστικὰ τῆς τέχνης τῶν οἰκοδόμων, τὰ ὁποῖα οἱ Διδάσκαλοι μετέδιδαν τοῖς ἐργάτοις, κατέστησαν τοὺς ἐργάτες ἐκείνους ἴσους, ἀδελφοὺς ὠς πρὸς τὴν ἐκπαίδευσιν, καὶ ἱκανοὺς νὰ ἐργάζονται ἀπὸ κοινοῦ, νὰ συνεργάζονται ὠς ἑταῖροι, εἰς τὰς ἐργασίας που εἴχαν ἀναλάβει καί που θὰ ἀναλάμβαναν. (6)
    Κατὰ τὴν διάρκειαν τοῦ 13ου, τοῦ 14ου καὶ τοῦ 15ου αἰῶνος, ἡ οἰκοδόμησις βασιλικῶν, ναῶν, ἱερατικῶν κοινοβίων, ἀνακτόρων, ἐμφάνισε τεραστίαν ἀνάπτυξιν, οἱ δὲ τέκτονες ἐργάται ἀνεπτύχθησαν σημαντικὰ. (7)
    Οἱ οἰκοδόμοι ἐδέχθησαν τότε μεταξὺ των Μαθητευόμενους. Τοῦτοι δὲν εἶναι οἰκοδόμοι, δὲν εἶναι Ἑταῖροι, ἀλλὰ ἐργαζόμενοι μὲ σκοπὸν νὰ δύνανται μελλοντικῶς Ἑταῖροι ὀνομασθεῖν. ( 8 )
    Ἡ ἀνάπτυξη τοῦτη τῶν ἐργασιῶν ἐπεφερε τὴν ἀνάγκην ὁρισμένοι Ἑταῖροι, διαλεγμένοι μεταξὺ τῶν ἀριστοτέρων, νὰ ἐπιφορτισθοὺν μὲ τὴν διεύθυνσιν τῶν συγκεκριμένων ἐργασιῶν, οἱ δὲ διαλεχθέντες κατεστήθησαν Διδάσκαλοι ἵνα διδάξουν τοῖς ἑτέροις τὰς χρηστικὰς μεθόδους πρὸς ἐπιτυχίν ὁλοκλήρωσιν τῆς οἰκοδομήσεως. (9)
    Οἱ Ἑταῖροι - Διδάσκαλοι ἐπιλεχθέντες κατόπιν ψηφοφορίας ὅλων τῶν Ἑταίρων, ἦσαν οἱ ἀρχιτεχνίτες, οἱ ἐπόπτες οἱ ἐπιφορτισμένοι μὲ τὴν παροδικὴν διεύθυνσιν τῶν συγκεκριμένων ἐργασιῶν. (10)
    Κατὰ τὰ τέλη τοῦ 13ου αἰῶνα, οἱ Γερμανοὶ οἰκοδόμοι σχημάτισαν ἐπίσης ἕνα ἐπαγγελματικὸ σωματεῖο, μονοπωλόν τὴν γοτθικὴ κατασκευὴ καὶ ἀποτελοῦμενο ἀπὸ Μαθητευόμενους, Ἑταίρους καὶ Ἑταίρους - Διευθυντὲς ἢ Διδασκάλους. (11)
    Θέλοντας δὲ νὰ διατηρήσουν τὸ μονοπώλιο τῶν μυστικῶν τῆς κατασκευῆς γοτθικῶν

Χριστιανικός "μυστικισμός"

(ΦΩΤ. Γ. ΜΠΕΧΡΑΚΗΣ)

...Ο Χριστιανισμός όπως προαναφέρθηκε είχε πολλά κοινά με τις αρχαίες θρησκείες όπως σύμβολα και αρχέτυπα, αλλά και γνώσεις που δεν προσφέρονταν σε όλους, κατά το πρότυπο των αρχαίων μυστηρίων. Ο Κλήμης ο Αλεξανδρέυς χρησιμοποιώντας όρους και πρακτικές των παγανιστικών μυστηρίων, μιλά συχνά για «την εποπτεία Θεού», η οποία όπως και στα αρχαία μυστήρια δεν προσφέρονταν σε όλους:

«Δεν αποκάλυψε (ο κύριος) στους πολλούς αυτό που δεν ανήκε στους πολλούς, αλλά το αποκάλυψε μονάχα στους λίγους για τους οποίους έκρινε ότι ταιριάζει, σε εκείνους που ήταν ικανοί να ο συλλάβουν και να διαπλαστούν με αυτό. Γιατί ο Θεός εμπιστεύτηκε το άφατο μυστήριο του στον Λόγο, όχι στην γραπτή λέξη. Ο Θεός τοποθέτησε την εκκλησία ως αποστόλους, άλλους ως προφήτες, άλλους ως ευαγγελιστές, για την τελειοποίηση των αγίων, για το έργο της ιεροσύνης, για την εποικοδόμηση του σώματος του Χριστού.»(Στρωμματείς 7.11)

ο Ωριγένης αναφέρει ότι:

«Συχνά μάρτυς μου ο Θεός, αισθάνθηκα τον Νυμφίο να με πλησιάζει και να βρίσκεται μαζί μου, όσο μπορεί να συμβεί αυτό, ύστερα εξαφανιζόταν ξανά και δεν μπορούσα να βρω εκείνο που ζητούσα». (Hom. In Cant., 1.7).

Αλλά και ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης περιγράφει την μυστική εμπειρία ως ξύπνημα από το σώμα ή ανάβαση σε παρατηρητήριο, ως συνείδηση της θείας παρουσίας, απόκτηση της ιδιότητας του θεϊκού φωτός και ταύτιση με αυτό το οποίο αντιλαμβάνεται. Ας δούμε πως περιγράφει την μυστική αυτή εμπειρία :

«Φαντάσου έναν κατακόρυφο απόκρημνο βράχο, με μιαν άκρη να προεξέχει στην κορφή. Τώρα φαντάσου τι θα αισθανόταν ίσως ένα πρόσωπο, αν έβαζε το πόδι του στην άκρη αυτού του γκρεμού και, κοιτάζοντας κάτω προς το χάος, δεν έβλεπε ούτε στέρεο πάτημα ούτε κάτι για να πιαστεί. Αυτό είναι, νομίζω, η εμπειρία της ψυχής όταν πηγαίνει περ' απ' το πάτημα στα υλικά πράγματα, στην αναζήτησή της γι' αυτό που δεν έχει διάσταση και υπάρχει προαιώνια. Γιατί δεν υπάρχει τίποτε απ' όπου να μπορεί να κρατηθεί, ούτε χώρος, ούτε χρόνος, ούτε μέτρο, ούτε τίποτε άλλο, το μυαλό μας δεν μπορεί να το προσεγγίσει. Κι έτσι η ψυχή, γλιστρώντας σε κάθε σημείο απ' όπου δεν μπορεί να πιαστεί, ζαλίζεται και παθαίνει σύγχυση και ξαναγυρίζει γι' άλλη μια φορά σ' αυτό που της είναι σύμφυτο, ευχαριστημένη τώρα που ξέρει απλώς αυτό για το Υπέρτατο, ότι είναι τελείως διαφορετικό από τη φύση των πραγμάτων που η ψυχή γνωρίζει»

Αρχές της Ορφικής Θεολογίας (Οι Πέντε Μυήσεις)

 

Πηγαίνοντας πίσω εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια (όταν ακόμα ο άνθρωπος βρισκόταν στο προανθρώπινο στάδιο του ζώου) ο άνθρωπος είχε ήδη ενστικτώδη γνώση του Περιβάλλοντος, της Αχανούς (Αόρατης και ορατής) Φύσης και γνώριζε από εμπειρία (καθώς τον οδηγούσε η ανάγκη της επιβίωσης, υπαρξιακής και υλικής) διαφόρων στοιχείων της Φύσης, που τα έβλεπε, είτε ενταγμένα στη Γενικότερη Φύση, είτε ξεχωριστά και ιδιαίτερα.
Ζούσε πάνω στη Γη, τρεφόταν από τη γη, χρησιμοποιούσε το Νερό (κι όχι μονάχα για να πίνει), χρησιμοποιούσε το Φως του Ήλιου, την Ημέρα, για τις δραστηριότητές του και την φωτιά, φτωχό υποκατάστατο του Ήλιου, χρησιμοποιούσε τον Αέρα (για να ανασαίνει κι αργότερα και γι’ άλλους σκοπούς), και «διαισθάνονταν» το Πέμπτο Στοιχείο, τον Αιθέρα, σαν τον Χώρο που Κατοικούσαν οι Ανώτερες Δυνάμεις, που μόλις συνειδητοποιούσε την ύπαρξή τους.
.

Οι άνθρωποι όταν άρχισε να εκδηλώνεται, ήδη από την παλαιολιθική εποχή, η θεωρητική σκέψη, πίστευαν ότι ο κόσμος σχηματίστηκε από τα πέντε στοιχεία, τον αόρατο αιθέρα, τον αέρα, το πυρ, το νερό, τη γη. Κάποιοι πίστευαν μάλιστα ότι δημιουργήθηκε με τη σειρά που τα αναφέρουμε, κάποιοι άλλοι πρότειναν άλλες λύσεις... 
.

Οι Ορφικοί, χιλιετηρίδες μετά, για διαφόρους δικούς τους λόγους πίστευαν ότι ο Κόσμος  δημιουργήθηκε στη διάρκεια πέντε τεράστιων αλλά διακριτών χρονικών διαστημάτων. Από τον Αρχικό Αόρατο Αιθέρα δημιουργήθηκε το Πύρινο Πνεύμα (ο πύρινος άνεμος), μετά δημιουργήθηκε το Πυρ που αποτέλεσε τον πυρήνα του Κόσμου. Μετά δημιουργήθηκε το Νερό η Ρευστή Ουσία της Ζωής. Τέλος από το Ζωντανό Νερό δημιουργήθηκε ο Υλικός Κόσμος κι η γη… Μάλιστα όπως έγινε σε Κοσμικό Επίπεδο έγινε και στο Υλικό Επίπεδο: Από τον Αιθέρα (που Αποτελεί τη Βάση Όλων των Κόσμων) δημιουργήθηκε το υλικό πύρινο πνεύμα που συμπυκνώθηκε στο υλικό πυρ που αποτέλεσε (και) τον

Γιατί, η Εργασία είναι Ιερή.

 

Του Ετ.΄. Α. Μπ. αρχτκτν.

Όλο το Τεκτονικό Είναι, η Τεκτονική Συμβολογία, ορολογία και αρχιτεκτονική, μας προτρέπουν να δούμε την Εργασία ως Ιερή. Πριν καν εισέλθει κάποιος στον Τεκτονισμό, απαιτείται να είναι Ελεύθερος και Χρηστοήθης αλλά όχι άεργος .

Προσοχή, δεν απαιτείται να είναι πλούσιος, διάσημος ή έστω όμορφος.

Επιβάλλεται ρητά να μην είναι άεργος !.

( Κάπου κατά την μύηση του Μαθητού ο Σεβάσμιος λέει : «Προς τούτοις, ο Τεκτονισμός θεωρεί την Εργασίαν ως τον πρώτον και ωφελιμότατον Νόμον της ανθρωπότητος, επομένως αποκλείει τους αέργους ).

            Κατά την έναρξη των εργασιών μας υπάρχουν διάσπαρτα εργαλεία όπως κανόνας, διαβήτης, σμίλη, καλέμι και άλλα, τα οποία έχουν καθαρά εργασιακό συμβολισμό.

Γιατί , η Εργασία είναι ιερή !.

            Βέβαια μπορεί να υποστηρίξει κάποιος ότι αυτή η ανάγνωση των συμβόλων είναι μονοσήμαντη. Ότι στην πραγματικότητα υπάρχει μόνο για να προκαλέσει τον Τέκτονα σε θεωρητική φιλοσοφική αναζήτηση που ίσως επιφέρει πνευματική άνοδο χωρίς καμία πρακτική εφαρμογή. Αυτό το συμπέρασμα είναι λανθασμένο !.

          Ορίζεται από Τεκτονικά κείμενα ότι η Εργασία είναι η «πρακτική εφαρμογή τέχνης» . Προσοχή !. Πρακτική εφαρμογή τέχνης. Δεν είναι λοιπόν ο στόχος φιλοσοφικός μόνον. Η δε Εργασία, είναι εργαλείο πολύπλοκο, θεάρεστο και απαιτείται για την καλυτέρευση του Είναι. Δηλαδή δεν είναι αυτοσκοπός.

Και κατά το Μεσαιωνικό ρητό : Laborare est orare = Η Εργασία είναι προσευχή !.

Άλλωστε μέσω της Εργασίας λαξεύουμε τον ακατέργαστο εαυτό μας και έτσι θα συνεχίσουμε να το πράττουμε έως το τέλος των ημερών.

Δεν εργάζομαι για να εργάζομαι…αλλά εργάζομαι για να επιφέρω αποτέλεσμα !.

Τι αποτέλεσμα ; Αποτέλεσμα και πολιτισμικό, γιατί μέσω της «τελειοποίησης των εργαλείων» οδεύουμε προς τον πολιτισμό, άρα η τελειοποίηση του εαυτού μας είναι αδύνατη χωρίς την Εργασία.

Γιατί, η Εργασία είναι Ιερή.

Ας αφήσουμε προς το παρόν τον Τεκτονισμό και τον τρόπο με τον οποίο «βλέπει» την Εργασία και ας ταξιδέψουμε στην αρχαία Ελλάδα.

TO ΔΙΑΣΚΕΠΤΗΡΙΟ

 

 

Το Τεκτονικό Διασκεπτήριο και οι συμβολισμοί του
Το Διασκεπτήριο ή Σκοτεινός Θάλαμος, αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά κομμάτια της Τεκτονικής Μύησης. Πρόκειται για ένα σκοτεινό δωμάτιο, στο οποίο ο/η υποψήφιος/α οδηγείται και στο οποίο παραμένει για αρκετή ώρα, πριν εισέλθει στον Ναό.
Το μαύρο, πένθιμο χρώμα που επικρατεί μέσα στο Διασκεπτήριο, καθώς και το σκοτάδι που φωτίζει μόνο ένα αναμμένο κερί, το κρανίο και τα οστά, το δρεπάνι, η κλεψύδρα που θυμίζει την θνητότητα και το παροδικό της ζωής, δικαίως παραπέμπουν σε σκέψεις που αφορούν στο θάνατο. Είναι ο Κρόνος, ο Χρόνος, και η πρώτη φάση του Solve, η σήψη. Η  εικόνα του Πετεινού, υπόσχεται την αφύπνιση των δυνάμεων που βρίσκονται σε λήθαργο, το τέλος της νύχτας και τον ερχομό του φωτός. «Εγκαρτέρηση» και «Εγρήγορση» οι λέξεις που είναι γραμμένες κοντά του.
Πρόκειται για έναν συμβολικό τάφο, όπου όμως ο υποψήφιος καλείται να εγκαταλείψει την βέβηλη ζωή και να εισέλθει σε μια νέα, αυτή του μυημένου που θα αναζητήσει την αλήθεια και τη σοφία. Ο συμβολικός αυτός τάφος, όπως και οι μυήσεις των Αρχαίων Μυστηρίων σε σπηλιές, παραπέμπει στη μήτρα. Είναι ο θάνατος του παλαιού εαυτού και η δεύτερη γέννηση, επομένως και η νέα συνείδηση. Και αλήθεια, τι άλλο από αυτό τον συμβολισμό έχουν όλοι αυτοί οι μύθοι και οι αλληγορίες της κατάβασης στον Άδη;
Ας κάνουμε εδώ μια πολύ ενδιαφέρουσα παράθεση από ένα απόσπασμα της Blavatsky: «Ο εσωτερικός μύθος του Ηρακλή και του Θησέα που κατεβαίνουν στις περιοχές της Κόλασης, το ταξίδι του Ορφέα στον Άδη, ο οποίος βρήκε το δρόμο του χάρη στη δύναμη της λύρας του, εκείνο του Κρίσνα και, τέλος εκείνο του Χριστού που «κατέβηκε στην Κόλαση»  και «αναστήθηκε εκ νεκρών» την τρίτη μέρα» (…)  «Από μυστική άποψη, η αλληγορία αυτή συμβολίζει τα μυητικά τυπικά που τελούνταν μέσα στις κρύπτες του Ναού, οι οποίες ονομάζονταν «κατώτερος κόσμος» (Άδης). Ο Βάκχος, ο Ορφέας, ο Ασκληπιός και όλοι οι άλλοι επισκέπτες της κρύπτης κατέβαιναν όλοι στον Άδη, από όπου επέστρεφαν την τρίτη μέρα, επειδή όλοι τους ήταν Μυημένοι.»

Εορτασμος Θερινου Ηλιοστασιου

 

Ηλιοστάσιο ονομάζεται η χρονική στιγμή κατά την οποία ο άξονας της Γης εμφανίζεται στραμμένος όσο περισσότερο προς ή μακριά από τον Ήλιο συμβαίνει κατά την ετήσια τροχιά της Γης γύρω από αυτόν. Αυτό ισοδυναμεί με τον Ήλιο να βρίσκεται στο βορειότερο ή στο νοτιότερο σημείο του ουρανού που βρίσκεται ποτέ το μεσημέρι, όπως εμφανίζεται σε εμάς πάνω στην επιφάνεια της Γης. Η λέξη προέρχεται από το «ήλιος» και το «στέκομαι»/«στάση» επειδή κοντά στα ηλιοστάσια (λίγες ημέρες πριν ή μετά) ο Ήλιος φαίνεται να επιβραδύνει τη φαινομενική κίνησή του προς τα βόρεια ή προς τα νότια (κίνηση στην απόκλιση), μέχρι που την ημέρα του ηλιοστασίου αυτή η κίνηση μηδενίζεται και αντιστρέφεται..
Εξίσου ορθό ετυμολογικά είναι και το συνώνυμο «ηλιοτρόπιο». Με την ευρύτερη σημασία, ο όρος «ηλιοστάσιο» σημαίνει και την ημέρα που παρατηρείται αυτό το φαινόμενο, δύο φορές τον χρόνο, τον Ιούνιο και τον Δεκέμβριο. Τα ηλιοστάσια, όπως και οι ισημερίες, συνδέονται αναπόσπαστα με τις εποχές του έτους. Σε κάποιες χώρες ή γλώσσες θεωρείται ότι αρχίζουν ή διαχωρίζουν τις εποχές, ενώ σε άλλες θεωρούνται τα κέντρα τους.
Λαογραφικές αναφορές
Πολλοί ανθρώπινοι πολιτισμοί εόρταζαν και εορτάζουν τόσο το χειμερινό όσο και το θερινό ηλιοστάσιο, όπως και τις ισημερίες, πράγμα που αντικατοπτρίζεται και σε κοντινές ημερολογιακά φαινομενικά άσχετες θρησκευτικές εορτές.
Για το θερινό ηλιοστάσιο και οι τρεις μεγάλες συνιστώσες του Χριστιανισμού (Ορθόδοξοι, Καθολικοί και Προτεστάντες) εορτάζουν τη γέννηση του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή στις 23 ή στις 24 Ιουνίου, γνωστή στην Ελλάδα ως εορτή του «Αϊ-Γιάννη του Φανιστή», αρκετά σημαντική ώστε σε κάποια μέρη (Σωζόπολις Ανατ.Ρωμυλίας) ολόκληρος ο Ιούνιος να αναφέρεται ως «Αϊγιαννίτης». Ο λαογράφος Γεώργιος Μέγας έγραφε στην εφημερίδα Καθημερινή στις 22/6/1958:
« Ό,τι μία νέα χρονική περίοδος αρχίζει με την 24ην Ιουνίου το γνωρίζουν και οι άνθρωποι του λαού: «είναι λιτρόπι» λέγουν, δηλ. ημέρα των θερινών τροπών του ηλίου και δι' αυτό τον Ιωάννην Πρόδρομον, του οποίου το Γενέθλιον εορτάζεται την ημέραν αυτήν, εις μερικούς τόπους, όπως εις την Κύμην, την Κύθνον, την Λέσβον, την Σινώπην, την Οινόην, τον ονομάζουν Αϊγιάννη «Λιοτροπιόν» ή Αλιτροπιόν ή του Λουτρόπου. Επικρατεί μάλιστα η πίστις ότι ο ήλιος της ημέρας αυτής «τρέμει ή γυρίζει και είναι θαμπερός»
Λίγα λόγια για τον εορτασμό και στους υπόλοιπους Γαιοκεντρικούς πολιτισμούς:
Το θερινό ηλιοστάσιο αποτελούσε πολύ σημαντικό γεγονός για το ανθρώπινο γένος μέχρι
σχετικά πρόσφατα. Όλες δε οι αρχαίες κοινωνίες έκαναν πολυήμερες γιορτές γύρω από αυτή την ημερομηνία.

Οι Τεκτονικές Σχολές

 

Παρά το γεγονός ότι ο τεκτονισμός χαρακτηρίζεται από μια παγκοσμιότητα και μια ομοιομορφία στην παράδοσή του, στη φιλοσοφία και στη μεθοδολογία του, ήταν φυσικό να προσαρμοστεί στις κατά τόπους συνθήκες και να διαφοροποιηθεί σταδιακά, τόσο ουσιαστικά όσο και στον τρόπο έκφρασής του, δηλαδή στους εξωτερικούς του τύπους και μορφές.
Έτσι με το πέρασμα των αιώνων έχει αποκρυσταλλωθεί στις ακόλουθες κύριες σχολές, χωρίς να αποφεύγονται βέβαια και οι επικαλύψεις τους ή οι παραλλαγές:
1) την Αγγλοσαξονική
2) την Αμερικανική
3) την Γαλλική και
4) τη Σκανδιναβική

Η ΑΓΓΛΟΣΑΞΟΝΙΚΗ ΣXOΛH

Ο Μέγιστος των Άγγλων Αρχιτεκτόνων, Καθηγητής Αστρονομίας και Μαθηματικών στην Οξφόρδη, Γενικός Επιστάτης των Βασιλικών Κτιρίων επί Καρόλου του ΙΙ, Sir Christopher Wren. Παρά το γεγονός ότι του απεδόθη αποφασιστικός ρόλος στη δημιουργία του σύγχρονου Τεκτονισμού και μεγάλα Αξιώματα, το μόνο θετικό είναι ότι υπήρξε παράλληλα με την εξαίρετη επαγγελματική του δράση και μεγάλος "θεωρητικός" Τέκτονας. Έτσι έζησε αγέρωχα το προνόμιο και την οδύνη δύο εποχών. Είναι η επικρατέστερη, η πιο γνήσια τεκτονικά και η πιο ορθόδοξη, σχεδόν μονολιθική. Στηρίζεται όπως είναι φυσικό στα έθιμα και την παράδοση, η οποία έχει κωδικοποιηθεί κατά τη γνωστή αγγλική συνταγή. Άκαμπτη στη διατύπωσή της, ευλύγιστη στην ερμηνεία της. Βάση και θεμέλιο έτσι του Τεκτονισμού αυτού είναι τα Αρχαία Καθήκοντα (Old Charges) και τα Οροθέσια (Landmarks) τα οποία μένουν σκόπιμα ελεύθερα στην προσθήκη κυρίως κανόνων δευτερεύουσας αξίας.
Πρόκειται για οδηγίες, υποσχέσεις και επιταγές ηθικής, τεκτονικής και κοινωνικής συμπεριφοράς που έχουν εμφανή προέλευση τις συντεχνίες του μεσαίωνα, αλλά που η καταγωγή τους χάνεται στα βάθη των αιώνων.
Η σχολή αυτή υποστηρίζει τη θεωρία της καταγωγής του Τεκτονισμού από τις συντεχνίες των επαγγελματιών οικοδόμων της Ευρώπης. Έχει καθιερώσει μια αυστηρή και άρτια οργάνωση. Μόνο στο Λονδίνο υπάρχουν 3.000 τεκτονικές Στοές, περισσότερες φαντάζομαι από τα βιβλιοπωλεία. Παρά ταύτα όμως έχει αριστοκρατική υφή, ταυτίζεται σοφά και πρακτικά με τις κοινωνικές δομές, είναι πατριωτική, νομοταγής, φιλανθρωπική και διακριτικά, αλλά αληθινά εσωτερική.
Κατά παράδοση επίσης ο Μέγας Διδάσκαλος προέρχεται από τη βασιλική οικογένεια. Σήμερα είναι ο Δούκας του Κεντ. Πέρασε μια κρίση ταυτότητας, ομοιογένειας και οργάνωσης από το 1750 μέχρι τις αρχές του δέκατου ένατου αιώνα (σε μια φάση αυτής της περιόδου υπήρχαν τέσσερις αντίζηλες Μεγάλες Στοές στην Αγγλία) αλλά από την εποχή της "Ενώσεως" το 1813 τα πράγματα έχουν ισορροπήσει. Η Μεγάλη Στοά της Αγγλίας που ιδρύθηκε το 1717 έχει το προβάδισμα της αρχαιότητας μεταξύ των Μεγάλων Στοών του κόσμου. (Υπάρχουν ξεχωριστές Μεγάλες Στοές στη Σκοτία και την Ιρλανδία που θεωρούνται ισότιμες με την Αγγλική).
Η επιρροή της Αγγλοσαξονικής Σχολής πέρα από τα Βρετανικά Νησιά έχει εξαπλωθεί στη Νότιο Αφρική, στην Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία. Έχει αφήσει έντονη επιρροή στις Ινδίες και φυσικά στις πρώην αποικίες που διατηρούν δεσμούς με τη Μητρόπολη.
Τρέφει μια επιφύλαξη, σχεδόν αγνοεί τους ανώτερους τεκτονικούς βαθμούς (οι οποίοι όμως υπάρχουν σε περιορισμένο αριθμό μελών και λειτουργούν εκλεκτικά) και

ΑΜΥΗΤΟΣ ,ΖΗΤΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΤΕΚΤΩΝ

 

Πριν χτυπήσεις την πόρτα της Στοάς

Κάποιος μου έγραψε ρωτώντας με πως να κινηθεί για να χτυπήσει την πόρτα της Στοάς.
Του απάντησα αυτο που ακολουθεί.
Ας πω οτι αυτο ειναι μια υποκειμενική άποψη που γράφεται με μεγιστο σεβασμό τοσο προς τον αναγνώστη όσο και στον θεσμό της Ελευθέρας Τεκτονικής. Δεν υποκαθιστά τις υποδείξεις και παραινέσεις που θα λάβει ο ενδιαφερόμενος από τους αρμόδιους. Το κείμενο αυτό είναι μια γενική άποψη που θα του δόσει να καταλάβει ποιο προφίλ είναι επιθυμητό και πιο είναι κάπως λιγότερο.
Προσέγγισε το θέμα της εισδοχής σου σε μια στοά με σεμνότητα, δέος και αυτοσεβασμό.
Σιγουρέψου ότι πιστεύεις σε κάποιου είδους Θεό ΚΑΙ ότι είσαι χρηστοήθης. (Το χρη με -η-, από το χρηστό, δηλαδή ηθικά ορθό).
Σιγουρέψου ότι στην τοπική κοινωνία όπου ζεις έχεις έξωθεν καλή μαρτυρία, δηλαδή σε θεωρούν σοβαρό άτομο (αυτο παιζει ρόλο) και ότι δεν έχεις εκκρεμότητες με το Νόμο, αλλά και ότι έχεις λευκό μητρώο.
Σιγουρέψου ότι έχεις μια σταθερή εργασία ή κάτι που έστω μοιάζει με μια απασχόληση (πέρα από το να τρως έτοιμα λεφτά -έστω και αν είσαι ο Ωνάσης- το οποίο δεν είναι και πολύ καλό).
Σιγουρέψου ότι βασικά θα μπορείς να είσαι εντάξει στις συνδρομές σου, καθώς αυτές δεν είναι διαπραγματεύσιμες.
Σιγουρέψου ότι θέλεις να μάθεις και όχι απο την πρώτη μέρα να κάνεις τον αρχηγό ή τον δάσκαλο.
Σιγουρέψου ότι μπορείς να δεχτείς ως ισότιμες με τις δικές σου και άλλες απόψεις, διαφορετικές από τις δικές σου. Δεν θα σου ζητηθεί να υιοθετήσεις καμία δοξασία για τίποτα. Αλλά κάθε γνώμη ως γνώμη είναι σεβαστή.
Σιγουρέψου ότι μπορείς να σεβαστείς τον άλλον.
Σιγουρέψου ότι δεν έχεις χρέη και ότι δεν ψάχνεις κάποιους να σου λύσουν τα προβλήματά σου. (Χρεη δεν εννοώ μια ξεχασμένη δόση στην πιστωτική, αλλά χρέη πραγματικά).
Σιγουρέψου ότι δεν είσαι απλά περίεργος να μάθεις απο πρωτο χέρι τι κανουν οι

ΓΝΩΜΟΝΑΣ ΚΑΙ ΔΙΑΒΗΤΗΣ

 

Ως αρχιτεκτονικό εργαλείο ο γνώμων , χρησιμοποιείτε για τον καθορισμό και την χάραξη, ορθών γωνιών. Ο ορθογωνισμός αποτελεί βασική εργασία στην κατασκευή ενός οικοδομήματος, γιατί καθιστά τους ακατέργαστους λίθους κυβικούς και τους επιτρέπει να εφαρμοστούν μεταξύ τους, σε σταθερά, αρμονικά σύνολα.
Ως γωνιώδης στο σχήμα ταυτίζεται με το πεπερασμένο και την γήινη φυσική τάξη και νομοτέλεια.
Για τον τέκτονα είναι εργαλείο κατεργασίας και ορθογωνισμού του εαυτού του, ώστε μέσα από μια ευσυνείδητη έρευνα, να οδηγηθεί στην οδό της κατανόησης, της νομιμοφροσύνης, της ηθικής, της δικαιοσύνης, και του ανθρωπισμού.
...
Ως αρχιτεκτονικό εργαλείο ο διαβήτης, μετρά διαστήματα και χαράσσει κύκλους .Ο κύκλος ως περιφέρεια που όλα τα σημεία της ισαπέχουν από το κέντρο απεικονίζει την επέκταση ενός σημείου σε μονοδιάστατο άξονα προς πάσα κατεύθυνση. Στο γήινο επίπεδο, (γραμμικό μονοδιάστατο), ο διαβήτης μπορεί συμβολίζει για τον τέκτονα το όργανο χάραξης του γεωμετρικού τόπου εκδήλωσης της ατομικής ελευθερίας, αφού η ατομική ελευθερία είναι μια ολιστική έκφραση μεν αλλά νοείτε ως ελευθερία όταν λαμβάνει χώρα εντός των ορίων που έχει θέσει ο ίδιος αλλά και τα όρια της ελευθερίας του συνόλου.
Επειδή ο διαβήτης καθώς κινεί το ένα σκέλος του ενώ το άλλο παραμένει σταθερό χαράσσει μια γραμμή χωρίς αρχή και τέλος συμβολίζει την αιώνια συμπαντική δημιουργία. Επίσης ο κύκλος απεικονίζει την περιοδική αέναη κίνηση, και παραπέμπει στις ελλειπτικές τροχιές των ουρανίων σωμάτων. Ο κύκλος αναπτυσσόμενος σε δύο ομοκέντρους κάθετους άξονες σχηματίζει τον γεωμετρικό τόπο που ονομάζεται σφαίρα και παραπέμπει στον ουράνιο θόλο. Ο ουράνιος θόλος συμβολίζει παραδοσιακά για τον άνθρωπο τον πνευματικό κόσμο, και οι ουράνιες τροχιές των άστρων, την αέναη εκδήλωση των κοσμικών νόμων. Για τον τέκτονα που επιδιώκει μέσα από την έρευνα της αλήθειας να φτάσει στην αυτοπραγμάτωση, η επέκταση της συνείδησης σφαιρικά είναι ο ενδεδειγμένος τρόπος, καθώς έτσι αναπτύσσεται αρμονικά και στον (γήινο) οριζόντιο άξονα και στον (υπερβατικό) κάθετο άξονα με κεντρικό σημείο πάντα την εστία της συνειδητότητας του μακριά από τα σφάλματα της μονοδιάστατης οπτικής απάτης .Έτσι θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο διαβήτης για τον τέκτονα είναι εργαλείο έρευνας της αιώνιας αλήθειας. Ας μη ξεχνάμε ότι ο Εμπεδοκλής είπε ότι: ο Θεός είναι ένας κύκλος που το κέντρο του είναι παντού και η περιφέρειά του πουθενά.
Οι διαφορετικές θέσεις που παίρνουν μεταξύ τους αυτά τα δύο
σύμβολα επάνω στο βιβλίο του νόμου στο κυανό εργαστήριο απεικονίζουν την βαθμιαία έρευνα της αλήθειας που οδηγεί τον τέκτονα στην αυτοπραγμάτωση.

corfumason

ΑΣΠΡΑ ΓΑΝΤΙΑ

 

Μια μέρα ο μικρός μου γιός , με ρώτησε :"μπαμπά σε τι σε χρησιμεύουν τα άσπρα γάντια;" Δεν του απάντησα γιατί ήταν βράδυ μετά από μια κουραστική μέρα και δεν ήθελα να απαντήσω, δεν ήμουν έτοιμος ίσως.

Ξέρω πολύ καλά όπως όλα τα παιδιά και ο δικός μου γιός όταν μένει μόνος στο σπίτι, πηγαίνει και ψάχνει σε όλα τα μέρη , ανοίγοντας συρτάρια και ντουλάπες, γιατί και γω όταν ήμουν μικρός έκανα το ίδιο και πάντα πίστευα ότι οι μεγάλοι μέσα στα συρτάρια τους έκρυβαν μικρά θαύματα, που κανείς δεν έπρεπε να αγγίξει. Έτσι λοιπόν βρήκε τα άσπρα μου γάντια και άλλα πράγματα. Κράτησα πάντα την αρχή μου να λέω πάντα την αλήθεια. Ευτυχώς ήταν Κυριακή και είχαμε χρόνο να μιλήσουμε ο ένας στον άλλον. Έτσι λοιπόν άρχισα να του λέω:

" Για να φτάσω στα άσπρα γάντια πρέπει να πάω πίσω στο χρόνο. Δώσε μου λοιπόν λίγο χρόνο για να σου εξηγήσω. Στο σχολείο σου έχεις μάθεις τώρα τόσα πράγματα, έχεις διαβάσει ιστορία. Έχεις διαβάσει ή έχεις ακούσει για τους αρχαίους Αιγύπτιους και τα μυστήριά τους, για την αρχαία Ελλάδα και τους φιλοσόφους , για την έλευση του Χριστού, για την σταύρωση και για την ανάστασή του. Έχεις ακούσει για τις σταυροφορίες, για τον μεσαίωνα και για τους ιππότες, για τους μεγάλους γοτθικούς καθεδρικούς ναούς, για την Αμερική για την γέννηση των Ηνωμένων Πολιτειών, για την Γαλλική επανάσταση που έφερε και την αντίστοιχη στην Ελλάδα , για τους Παγκόσμιους Πολέμους και για τις μεγάλες οικονομικές δυνάμεις του αιώνα μας. Ξέρεις ότι στον κόσμο υπάρχουν πολλές θρησκείες. Υπάρχουν οι Μουσουλμάνοι, οι Ορθόδοξοι, οι Καθολικοί χριστιανοί, υπάρχουν και οι Προτεστάντες, οι Ινδουιστές, οι Εβραίοι, οι Βουδιστές κάθε ένας με τα δικά του τυπικά, με τις δικές του συνήθειες και τα μυστήρια του.

Ξέρεις ακόμα ότι υπάρχουν προσωπικότητες στην ιστορία που έμειναν γνωστοί στην ιστορία κι άλλοτε το έργο τους εντυπωσιάζει κι άλλοτε ζούμε στο παρόν έτσι όπως αυτοί το έφτιαξαν σου φέρνω για παράδειγμα τους Φιλικούς στην Ελλάδα που ξεσήκωσαν ένα ολόκληρο έθνος , τον Κολοκοτρώνη , τον Ρήγα Φεραίο, τον πρώτο δημοκράτη πρωθυπουργό της Ελλάδας τον Αλέξανδρο Παπαναστασίου. Θα έπρεπε να σου παρουσιάσω έναν ολόκληρο κατάλογο με ονόματα και τότε θα έβλεπες να γεννιέται μέσα σου ελπίδα για τον κόσμο γιατί κάθε ένας από αυτούς μέσα σε καιρούς δύσκολους άνοιξε δρόμους και διαμόρφωσε καταστάσεις για τις οποίες σήμερα εμείς χαιρόμαστε και ζούμε. Αυτά τα πρόσωπα έχουν κάτι κοινό και είναι αυτό που χαρακτηρίζει τη ζωή τους και το έργο τους. Το κοινό τους μυστικό είναι τα ΑΣΠΡΑ ΓΑΝΤΙΑ.

ΤΕΚΤΟΝΙΚΟ ΕΓΡΗΓΟΡΟΣ

 

Πριν αναλύσουμε το θέμα μας, καλό θα ήταν να κάνουμε μια διάκριση μεταξύ των όρων Ψυχή και Πνεύμα. Σύμφωνα με τις πνευματικές παραδόσεις, που έχουν ως στόχο να επιταχύνουν την εξέλιξη του ανθρώπινου είδους και του ανθρώπινου πνεύματος, ο άνθρωπος είναι μια οντότητα η οποία συνίσταται από τρεις βασικές υποστάσεις.
1. Το σώμα, που είναι ο γνωστός μας υλικός οργανισμός, ο οποίος μας καθηλώνει και μας φέρνει σε επαφή με τον υλικό κόσμο, προς απόκτηση εμπειριών και ικανοτήτων.
2. Την ψυχή, που μας γίνεται έμμεσα αισθητή, σαν ο κόσμος των προσωπικών μας αισθημάτων, το υποσυνείδητό μας. Είναι ένα διάμεσο ενεργειακό σώμα, που εξασφαλίζει την επικοινωνία του σώματός μας, με το ανώτερο πνεύμα, του οποίου είμαστε εκδήλωση.
3. Το πνεύμα, που είναι η Θεία Ουσία μέσα μας. Είναι, όπως λέγεται, ο Ανώτερος Εαυτός μας. Ως πνεύμα λανθασμένα χαρακτηρίζουμε τις λογικές διεργασίες της σκέψης μας. Αυτές είναι ένας πολύ μακρινός «απόηχός» του και μάλλον βρίσκονται στην περιοχή της ψυχής που έρχεται σε επαφή με μία από τις πολλές όψεις του πνεύματος.
Ένα «εγρηγορός» (αυτό το οποίο γρηγορεί και επιτηρεί άγρυπνα – ένας φρουρός, ένας βοηθός), είναι ένας ενεργειακός ψυχικός οργανισμός, που συνδέει τα μέλη μιας οποιασδήποτε ομάδας. Είναι η «ομαδική ψυχή» της.
Ομαδική ψυχή έχουν τα έθνη, τα πολιτικά κόμματα, οι θρησκείες, οι διάφοροι κοινωνικοί οργανισμοί, ακόμα και οι παρέες των ανθρώπων. Η ομαδική ψυχή, σχηματίζεται από το σύνολο των αισθημάτων, των σκέψεων, των προσδοκιών, των ενεργειών, όλων των μελών μιας ομάδος και καθίσταται η «προστάτιδα θεότητά της». Την προστατεύει από εξωτερικές επιθέσεις, προσελκύει τους ομοϊδεάτες, απωθεί τους αντιπάλους, εμψυχώνει με πάθος και αφοσίωση τα μέλη της.

ΤΟ ΧΡΕΟΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ

 

Πίνακας του  Αδ.΄. Βασιλείου Πασάλη

Σεπτής Στοάς «Πλάτων» Ανατολής Καβάλας

       Η «αλήθεια» σαν έννοια έχει πρωταρχική σημασία. Είναι για το πνεύμα ό,τι είναι για το σώμα η τροφή. Γι΄αυτό βρίσκεται σε όλους τους χώρους της πνευματικής δραστηριότητας, άλλοτε σαν απλή γνώση και άλλοτε σαν βίωση. Στη Χριστιανική θρησκεία μια πρώτη γεύση παίρνουμε από τα Ευαγγέλια.

       Έτσι όταν οδηγήθηκε ο Ιησούς εις το Πραιτώριο, στη σύντομη στιχομυθία του με τον Πιλάτο, του είπε πως «ελήλυθεν εις τον κόσμον, ίνα μαρτυρήσει την αλήθειαν» . Τότε ο Ρωμαίος ύπατος τον ρώτησε : «Τι εστίν η αλήθεια» ; Αλλά ο Ιησούς δεν απάντησε. Ίσως η άρνηση αυτή να οφείλεται στο ότι ήταν αδύνατον να γίνει κατανοητή οποιαδήποτε απάντησή του, γιατί η αλήθεια του Χριστού ήταν η συνύφανση της κοινωνικής και της αιώνιας αλήθειας. Και οι δύο όμως μορφές της αλήθειας δεν κατακτώνται με τη γνώση, αλλά μόνο ως βιώματα.

Στην αναζήτηση της αλήθειας σε συνάρτηση με τη στάση που παίρνει ο νους μας , εμπρός στην εξειδίκευσή της έχουμε :

• Όταν παίρνουμε στάση ερευνητική, αναζητούμε την επιστημονική αλήθεια. *Όταν παίρνουμε στάση θαυμαστική αναζητούμε την αισθητική αλήθεια.
• Όταν θέλουμε να συνδεθούμε με τον συνάνθρωπο έτσι ώστε να παύσουμε να είμαστε άτομα, αλλά σαν κύτταρα της κοινωνίας, αναζητούμε την κοινωνική αλήθεια.
• Και όταν θέλουμε να ενωθούμε με τον Δημιουργό αναζητούμε την αιώνια αλήθεια !.

     Πολλοί πραγματικά μεγάλοι σοφοί και ποιητές, προφήτες και στοχαστές εξαίρουν την πολυτιμότητα και την δύναμη της αλήθειας. «Βασίλισσα» την ονόμαζε ο Πίνδαρος, αλλά και «Πηγή μεγάλης αρετής». «Μέγιστο αγαθό» την έλεγε ο Πλάτων και «Αλήθεια πάντων αγαθών ηγείται»   «Ελευθερώτρια» θα την αποκαλέσει ο Χριστός «Και γνώσεσθαι την αλήθειαν και η αλήθεια ελευθερώσει υμάς» και πάμπολλα άλλα από πλήθος σοφών.

        Στα καθ΄ημάς τώρα ο πραγματικός σκοπός του Ελευθεροτεκτονισμού από φιλοσοφικής απόψεως, είναι η αναζήτηση της Αλήθειας. Από την είσοδο του Μαθητού στη Στοά μέχρι τους ανώτατους βαθμούς η αναζήτηση αυτή συνεχίζεται χωρίς ποτέ να παύσει. Και η αλήθεια δεν ευρίσκεται πάντοτε. Κατά τον Αδ.΄. Μακέϊ «Οσονδήποτε κοπιώδης και αν είναι αυτή η εργασία, οποιεσδήποτε οι τελετές και τα σύμβολα που μελετά ο Τέκτων, ο πραγματικός και μοναδικός σκοπός όλων αυτών, είναι η προσέγγιση της «»Αλήθειας». Συμπληρώνει δε : «Η υψηλοτέρα ιδέα της αλήθειας η οποία διαπνέει ολόκληρο το Τεκτονικό σύστημα και η οποία συμβολίζεται δια του Λόγου, είναι εκείνη, η οποία εκφράζεται δια της γνώσεως του Θεού».                                       

            Ο Ελευθεροτεκτονισμός ο οποίος με κανέναν λόγο δεν είναι, ούτε ήταν ποτέ θρησκεία και κατά τούτο διαφέρει αυτών, διότι πιστεύει στην αναζήτηση της αλήθειας και γι΄αυτό δεν έχει δόγματα πίστεως , ούτε κάτι άλλο σχετικό. Η αλήθεια είναι μεν παντού, αλλά δεν φανερώνεται γι΄αυτό και χρειάζεται να αναζητήται και επομένως δεν πρέπει να αποκρούουμε τίποτα κατ΄αρχήν.

            

Trevor Stewart … Αγγλική Θεωρητική Ελευθεροτεκτονική και Διαφωτισμός: μερικά προκαταρκτικά ευρήματα

 

Ομιλία που διοργανώθηκε από την ΕΜΣτΕ την 23η Ιουνίου 2010

Εισαγωγή
Η “Θεωρητική Ελευθεροτεκτονική”, όπως την αντιλαμβανόμαστε σήμερα στον Αγγλόφωνο
κόσμο, δημιουργήθηκε από ανθρώπους του Διαφωτισμού στο Λονδίνο κατά τις πρώτες
δεκαετίες του 18ου αιώνα. Αυτό που υπήρχε ενωρίτερα δεν ήταν η “Ελευθεροτεκτονική” που
ασκείται στον Αγγλόφωνο κόσμο από τα μέσα του 18ου αιώνα και εντεύθεν.
Η Αγγλική Θεωρητική Ελευθεροτεκτονική όπως εφαρμόζεται σήμερα ήταν εν πολλοίς προϊόν
του τρόπου σκέψεως του Διαφωτισμού, όπως αυτός ενσωματώθηκε σε πολύπλοκες μορφές –
για παράδειγμα στο έργο του William Preston Syllabuses or Lectures (Κατάλογοι Γνωστικών
Αντικειμένων ή Διαλέξεις-Διδασκαλίες)–, όπου γίνεται αναλυτική επεξεργασία του
συμβολισμού και ημι-ιστορικών θεμάτων σε μια πλήρως ενοποιημένη και εξόχως δομημένη
μορφή. Τα διάφορα στοιχεία που αποτελούν αυτό που σήμερα ονομάζεται
“Ελευθεροτεκτονική” συνδυάστηκαν στις αρχές του 18ου αιώνα. Την εποχή αυτή, στο Λονδίνο
επινοήθηκε για πρώτη φορά η κατάλληλη μορφή που έδωσε στα επί μέρους αυτά στοιχεία το
μέσον για να εκφρασθούν σε ολόκληρο το έθνος. Υπάρχουν ουσιώδη χαρακτηριστικά της
“Ελευθεροτεκτονικής”, τα οποία μπόρεσαν να συνδυασθούν μόνο στις αρχές του 18ου αιώνα.
Πιθανόν να υπήρχαν μεμονωμένα πρίν ιδρυθεί η πρώτη Μεγάλη Στοά το 1717, όμως μόνον
αφού δημιουργήθηκε το εθνικό οργανωτικό πλαίσιο και υπήρξαν άνθρωποι που
ενεργοποιήθηκαν μέσα σε αυτό υπήρξαν οι ευκαιρίες και τα μέσα για να αποδώσει αυτή η
εκλεκτική διαδικασία.
Η εγκυκλοπαιδική προσέγγιση του Preston παρήγαγε ένα καλά επεξεργασμένο σχέδιο που
περιέχει μερικές αρκετά προηγμένες ιδέες. Μπορούμε να εντοπίσουμε τα ακόλουθα θέματα
που είναι τυπικά του Αγγλικού Διαφωτισμού:
 η ίδια ορολογία που χρησιμοποιείται για την αναφορά στον Θεό (π.χ. Μέγας Αρχιτέκτων του Σύμπαντος ή ιδίως Μέγας Γεωμέτρης του Σύμπαντος [επισημάνσεις του συντάκτου]).
 επαναλαμβανόμενες εικόνες του Θεού, όχι ως απόμακρης αυτοτελούς και αυτόνομης Καρτεσιανής «Πρώτης Αρχής», αλλά ως κάποιου ο οποίος παρεμβαίνει ευεργετικώς και διεθύνει τις ανθρώπινες υποθέσεις σύμφωνα πάντα με τους δικούς Του νόμους.
 πολλαπλασιαζόμενες εικόνες του σύμπαντος ως ενός είδους ουράνιου μηχανισμού, που λειτουργεί αιωνίως σύμφωνα με θεϊκά προσδιορισμένες αρχές και ανεξάρτητα από την

Επαναπροσδιορισμός προβολής του Τεκτονισμού

 

Ο Τεκτονικός θεσμός τα τελευταία χρόνια έχει υποβαθμιστεί και υπαίτιους θεωρούμε εμάς τους ιδίους και ειδικά τους παλαιότερους που επαναπαυτήκαμε στο μυητικό έργο παραβλέποντας την ουσία και τους σκοπούς για τους οποίους ο Τεκτονισμός αποτελεί διαχρονική αναγκαιότητα. Είναι λυπηρό καθημερινά Αδελφοί ανωτάτου επιπέδου μόρφωσης και με κοινωνική επιφάνεια πρόθυμοι για προσφορά και ανθρωπιστική δράση να αποχωρόυν από τις τάξεις μας ισχυριζόμενοι όχι αδίκως ότι κάθε άλλο παρά τεκτονικό έργο επιτελείται στις συμβολικές Στοές μας. Είναι επίσεις απαράδεκτο μυημένοι στον τεκτονισμό και μάλιστα υψηλόβαθμοι να ντρέπονται ή να φοβούνται το αν γίνει γνωστή η τεκτονική τους ιδιότητα. Αυτοί θα πρέπει να ξεκαθαρίσουν αν αυτοπροσδιορίζονται ως Τέκτονες ή αν είναι Τέκτονες.
Για την επίτευξη των πραγματικών σκοπών του θεσμού κρίνουμε απαραίτητο και προτείνουμε να ακολουθείται ένα πρόγραμμα δράσης που θα προτείνεται και θα ανατίθεται σε επεξεργασία σε συνεργαζόμενες Στοές. Σε κάθε θέμα τα συμπεράσματα και οι προτεινόμενοι τρόποι παρέμαβασης που θα προκύπτουν από την επεξεργασία των προγραμμάτων από κάθε Στοά θα ανακοινόνονται και θα προωθούνται σε όλες τις Στοές που θα συμμετέχουν (ανεξαρτήτως Ταγμάτων και Ρυθμών) για περαιτέρω ανταλλαγή απόψεων και θα ενεργοποιούνται μηχανισμοί υλοποίησής τους με κάθε νόμιμο και ηθικό μέσο.
Απαραίτητη είναι η κοινωνική προβολή μέσω ΜΜΕ και internet με όσον το δυνατό ευρύτερη συμμετοχή των σεναργαζομένων Στοών.

Ο Αρχαίος και ΑποδεδεΙγμένος Σκωτικός Τύπος παγκοσμίως.

 

Ο Ελευθεροτεκτονισμός, όπως γίνεται παγκόσμια αποδεκτό, έχει διπλή καταγωγή αφ' ενός μεν από τις συντεχνίες των οικοδόμων του Μεσαίωνα, οι οποίες ανάγονται γενεαλογικώς στα κολλέγια των Ρωμαίων, και αφ' ετέρου από φιλοσοφικές, μυστικές, θρησκευτικές οργανώσεις, οι οποίες παρ' όλους τους διωγμούς της Εκκλησίας, διετήρησαν κατά τον Μεσαίωνα και την Αναγέννηση τις αρχαίες παραδόσεις, κυρίως της Ανατολής.
Από την συνάφεια αυτών των δύο παραπάνω παραγόντων γεννήθηκε στην Αγγλία στις αρχές του 18ου αιώνα ο Θεωρητικός Ελευθεροτεκτονισμός με τους γνωστούς τρεις συμβολικούς βαθμούς ως οργανωμένος Θεσμός.
Οι συντεχνίες συνέβαλαν στην μορφή του νέου Τάγματος ενώ οι θεωρητικοί Τέκτονες στο πνεύμα του. Το Ελευθεροτεκτονικό Τάγμα προσέλαβε τον παγκόσμιο χαρακτήρα του με την κατά το έτος 1717 ίδρυση της Μεγάλης Στοάς της Αγγλίας.
Η Μεγάλη αυτή Στοά όχι μόνο κατήργησε κάθε επαγγελματικό περιορισμό αλλά ανακήρυξε ότι ο δεσμός της τεκτονικής αλληλεγγύης έπρεπε να τεθεί πάνω από κάθε πολιτική ή θρησκευτική διαίρεση.
Το 1723 τέθηκαν σε ισχύ το Σύνταγμα και το Τυπικό της Μεγάλης Στοάς της Αγγλίας, που συντάχθηκαν από τους αδελφούς Desaguliers και Anderson και έτσι ο Ελευθεροτεκτονισμός προσδιορίστηκε ως Παγκόσμιος Θεσμός στηριζόμενος α) στα Αρχαία Καθήκοντα (Old Charges), β) στα Οροθέσια (Landmarks), γ) στο Σύνταγμα του 1723 και δ) στα Τυπικά των Συμβολικών Στοών.
Κατά την πρώτη περίοδο διαμορφώσεως σε σύστημα και οργανώσεως του Ελευθεροτεκτονικού Τάγματος οι μυστικές εταιρείες, οι οποίες ισχυρίζονταν ότι ήσαν διάδοχοι μερικών ιπποτικών Ταγμάτων, συγχωνεύθηκαν με Τεκτονικές Στοές.

Ο μύθος του Χιράμ ή ο μεγάλος μύθος της οικοδομήσεως του Ναού του Σολομώντα

 

Ο θάνατος του Χιράμ Αμπίφ είναι σημαντικό και
αναπόφευκτο στοιχείο στο εσωτερικό της παράδοσης,
του μυστικού, και των Τεκτονικών τυπικών. Μοιάζει ότι
ένας τέτοιος θάνατος είναι κρυπτογραφημένος, με
γλώσσα και αλληγορίες, σε χρόνους συγκριτικά
επίκαιρους. O μύθος του Χιράμ αποδίδεται στον John
T. Desagulliers, Αγγλο δικηγόρο του 1700, συνιδρυτή
της Μεγάλης Στοάς του Σκωτικού Τύπου.
Μετά από τον θάνατο του βασιλιά Δαβίδ ο βασιλιάς Σολομών ζήτησε από τον Χιράμ, που ήταν βασιλιάς της Τύρου, να του στείλει έναν άνδρα, ονομαζόμενο Χιράμ Άμπίφ επιδέξιο
τεχνίτη, γιό μιας γυναίκας της φυλής Νεφθαλίμ και του Ισραηλίτη Ουρία.
Ο βασιλιάς Σολομών είπε στον βασιλιά Χιράμ:
«Γνωρίζετε, ότι ήταν επιθυμία του πατέρα μου να κτίσει ένα Ναό για τον Θεό, ότι εμποδίστηκε να πραγματοποιήσει την οικοδόμηση του από τους αδιάκοπους πολέμους και
από τις αναταραχές πού είχε. Διότι δεν εύρισκε ησυχία προτού νικήσει τους εχθρούς του ή πριν τους αναγκάσει να του παραδώσουν τα αγαθά τους. Οσο για μένα ευχαριστώ τον Θεό
για την ειρήνη πού έχω. Ετσι μπορώ, σύμφωνα με την επιθυμία μου, να οικοδομήσω ένα Ναό για τον Θεό. Γιατί όπως είχε προφητευτεί στον πατέρα μου, ο οίκος αυτός θα κτιζόταν υπό την κυριαρχία μου. Γι' αυτό τον λόγο στείλτε, σας παρακαλώ, στο δάσος του Λιβάνου
μερικούς από τους πιο ικανούς άνδρες σας, μαζί με τους υπηρέτες μου, για να κόψουν δένδρα, επειδή οι Μακεδόνες είναι περισσότερο εξασκημένοι στην υλοτομία και στην κατεργασία του ξύλου, απ' όσο είναι οι δικοί μου άνθρωποι και θα πληρώσω τους ξυλοκόπους καλά και σύμφωνα πάντα με τις οδηγίες σας».
Ο Χιράμ απάντησε στον Σολομώντα:
«Έχετε λόγο να ευχαρισθείτε τον Θεό, αφού αυτός έδωσε στα χέρια σας το βασίλειο του
πατέρα σας. Σας το λέω, γιατί είσθε άνδρας σοφός, γεμάτος με αρετές. Επειδή καμία είδηση
ή υπηρεσία έρωτος δεν μού είναι πιο ευχάριστη από αυτήν, θα κάνω όλα όσα μού ζητάτε.
Αφού κόψουν μια μεγάλη ποσότητα κέδρων και κυπαρίσσων θα τους δώσω τα κατάλληλα
φορτηγά πλοία και θα σάς τους στείλω, με την εντολή να τα παραδώσουν σε όποιο μέρος
του βασιλείου σας επιθυμείτε, ώστε οι υπήκοοι σας να τα μεταφέρουν ύστερα στην
'Ιερουσαλήμ. Θα πρέπει να φροντίσετε να μας προμηθεύσετε σιτάρι, πού το χρειαζόμαστε

Καθαροί, οι "αιρετικοί" της γνώσης και της αγνότητας

Η μυστική οργάνωση των Καθαρών που εξαπλώθηκε στην Ευρώπη από το 10ο έως το 15ο αι. περιβάλλεται από άπλετο μυστήριο και θρύλους, που με την πάροδο του χρόνου συγκινούν ολοένα και περισσότερο τους απανταχού ερευνητές. Ποιοι ήταν στην πραγματικότητα οι Καθαροί; Ήταν άραγε μάγοι, μύστες και υπηρέτες του διαβόλου - όπως ισχυριζόταν η Ιερά Εξέταση, που εξαπέλυσε σταυροφορία(!) εναντίον τους; Μήπως ήταν κλάδος των Ναϊτών Ιπποτών, προστάτες του ιερού Δισκοπότηρου ή κοινωνικό ρεύμα αντίστασης στη διαφθορά της εκκλησιαστικής εξουσίας; Τι πίστευαν, πως ήταν οργανωμένοι και ποια ήταν τα μυστικά που τηρούσαν με τόσο ζήλο και αφοσίωση; Πως εξηγούμε σήμερα τις διδασκαλίες τους και κατά πόσο χάθηκαν από προσώπου γης οι ρομαντικές αυτές φιγούρες, που ενέπνευσαν κατά το μύθο τόσο διαφορετικές ιδεολογίες όσο ο εσωτερικός Χριστιανισμός και ο Ναζισμός;

ΟΙ ΡΙΖΕΣ ΤΩΝ ΚΑΘΑΡΩΝ : ΓΝΩΣΤΙΚΟΙ, ΜΑΝΙΧΑΙΟΙ, ΠΑΥΛΙΚΙΑΝΟΙ ΚΑΙ ΒΟΓΟΜΙΛΟΙ

Ο όρος Καθαρός είναι πολύ γενικός, δεν περιγράφει ένα μονοδιάστατο δόγμα, δεν υπονοεί μια κεντρικά ιεραρχημένη εκκλησιαστική δομή και, κατά συνέπεια, περικλείει πολλές διαφορετικές "αιρετικές" ομάδες, που εμφανίστηκαν στην ευρύτερη χριστιανική θεολογία από τους πρώτους μεταχριστιανικούς αιώνες. Για να ξεκαθαρίσουμε κάπως τις πολλές και αντικρουόμενες πληροφορίες γύρω από αυτή τη μεγάλη και πολυπληθή σέκτα των "Καθαρών", θα αναφερόμαστε με αυτό το όνομα μόνο στις ομάδες που διέδωσαν τη

Ερμητικά κείμενα - Η Θεία αποκάλυψη

 

Εδάφ. 1. ΕΡΜΗΣ, απολογούμενος:
Καθώς συλλογιζόμουν μια μέρα το θέμα της δημιουργίας των όντων, με τις δυνάμεις μου μετέωρες σα να είχα πάθει βαρύ ύπνο ή σωματικό κάματο, με τις αισθήσεις μου παράλυτες, άκουσα ένα υπερμέγεθες απεριόριστο ον να με καλεί ονομαστικά λέγοντάς μου:
- Τι θέλεις να ιδείς, να μάθεις και να γνωρίσεις Ερμή;
- Συ ποίος είσαι; του είπα,
Εδάφ. 2. - ο Ποιμάνδρης, ο αυθεντικός νους. Ξέρω αυτό που θέλεις να μάθεις, και θα σου το διδάξω θα σου συμπαρασταθώ παντού για να σε βοηθήσω. Μου απάντησε.
Εδάφ. 3. ΕΡΜΗΣ στον Ποιμάνδρη.
- Θέλω να μάθω για τα όντα , να εννοήσω τη Φύση, να γνωρίσω το Θεό.
ΠΟΙΜΑΝΔΡΗΣ στον Ερμή: - Το ξέρω ότι αυτό θέλεις να μάθεις και θα σε διδάξω.

Εδάφ. 4. ΕΡΜΗΣ απολογούμενος:
- Λέγοντάς μου αυτά ο Ποιμάνδρης, άλλαξαν μονομιάς οι ιδέες μου και αμέσως μου αποκαλύφθηκε όλη η φύση. Είδα τότε μια θέα πλημμυρισμένη από φως και καταγοητεύτηκα. ύστερα από λίγη ώρα είδα ένα κατωφερές σκοτάδι γεννημένο μερικά, φοβερό και στυγνό σε σπειροειδές σχηματισμό. Είδα επίσης να μεταβάλλεται το σκοτάδι εκείνο σε μια υγρά φύση αφάνταστα ταραχώδη, από τα βάθη της οποίας έβγαινε πυρωμένος καπνός, κι άκουσα κι' έναν ανεκλάλητο σπαρακτικό ήχο και μια άναρθρη βοή σε φωνή πυρός.
Εδάφ. 5. ΕΡΜΗΣ απολογούμενος:
- Από τα φωτεινά εκείνα πεδία είδα να ξεχύνεται στη φύση Λόγος 'Αγιος, κι από την υγρά φύση να ξεπηδά προς τα ύψη ένα κούφιο, δραστικό οξύ και άκρατο πυρ. Είδα επίσης τον ελαφρό αέρα ν' ακολουθεί το πνεύμα που επλανάτο στη γη κρεμασμένος σ' αυτό καθώς ανέβαινε από τη γη και τα νερά της προς το πυρ...
Εδάφ. 6. ΠΟΙΜΑΝΔΡΗΣ προς Ερμή:
- Εννόησες Ερμή όλη αυτή τη θέα;
ΕΡΜΗΣ στον Ποιμάνδρη:
- Θέλω να τη γνωρίσω καλά.
ΠΟΙΜΑΝΔΡΗΣ στον Ερμή:

- Λοιπόν Ερμή, το φως εκείνο που είδες είμαι εγώ, ο Θεός σου, ο προϋπάρχων της εμφανισθείσης από το σκότος υγράς εκείνης φύσης ο δε φωτεινός Λόγος που είδες να ξεχύνεται από τα φωτισμένα πεδία προς την υγρά εκείνη φύση που βγήκε από το Νου μου, είναι ο υιός μου, ο Νους είναι ο Πατέρας Θεός. Αυτοί οι δύο, πατέρας και υιός, δεν ξεχωρίζονται ο ένας από τον άλλο, η δε ένωσής τους είναι η ζωή. ΕΡΜΗΣ στον Ποιμάνδρη:
- Ευχαριστώ (για όλα αυτά που μαθαίνω).