Ο Μύθος του Μίθρα και του Γιαχβέ-Ιησού

Γιατί γιορτάζονται στις 25 Δεκέμβρη;

Μετά την επικράτηση του χριστιανισμού στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία κατά τον 4ο μ.κ.ε. αιώνα, οι γιορτές και οι τελετές των προηγούμενων θρησκειών όχι μόνο δεν εγκαταλείφθηκαν αλλά μεταμορφώθηκαν και σε ορισμένες περιπτώσεις ενισχύθηκαν κιόλας. Οι Ελληνες και οι Ρωμαίοι, συνηθισμένοι κι εθισμένοι στο Διονυσιακό πνεύμα, θεωρούσαν πολύ σημαντικές αυτές τις εορτές και δεν ήταν διατεθειμένοι να τις εγκαταλείψουν ξαφνικά και εντελώς για χάρη ενός νέου θεού από την Ιουδαία.

Μια τέτοια δημοφιλή γιορτή ήταν και η Ρωμαϊκή γιορτή των Καλενδών, η οποία ξεκινούσε στις 25 Δεκεμβρίου και κρατούσε έως στις 7 Ιανουαρίου, κατά την διάρκεια δηλαδή του Χειμερινού Ηλιοστασίου. Την περίοδο αυτή, του «θανάτου» (Χειμερινό Ηλιοστάσιο 22 Δεκεμβρίου) και της Αναγέννησης του Ηλιου, ο Ελληνικός κι αργότερα ο Ρωμαϊκός κόσμος ξεφάντωνε με πανηγύρια, οινοποσίες, συμπόσια, θεατρικές παραστάσεις και κάθε λογής δρώμενα και θεάματα.

Με την επίσημη υιοθέτηση του χριστιανισμού ως «κυρίαρχης θρησκείας» από την Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, στην αρχή έγινε προσπάθεια να σταματήσουν αυτές οι πανάρχαιες γιορτές προς τιμήν των προηγούμενων θεών. Επειδή ωστόσο ήταν τόσο βαθιά ριζωμένες στην παράδοση και στις συνήθειες του Ελληνικού κόσμου δεν ήταν καθόλου εύκολο να ξεριζωθούν εντελώς, και γι’ αυτό επιχειρήθηκε η «μετάλλαξή» τους με την μετατροπή του περιεχομένου τους σε χριστιανικό. Μέσα σε αυτή την μεταμόρφωση και τον εκχυδαϊσμό του αρχαίου πολυθεϊστικού Ελληνικού κόσμου σε μονοθεϊστικό χριστιανικό κόσμο, προέκυψε και η γιορτή των Χριστουγέννων ως κατάλοιπο αρχαίων παγανιστικών εορτών που «παντρεύτηκαν» με τον χριστιανισμό.

Ως γνωστόν, κατά τους τρεις πρώτους αιώνες της ύπαρξης του χριστιανισμού, η γέννηση του Γιαχβέ-Χριστού δεν εορτάζονταν καθόλου. Για την ακριβή ημερομηνία γενέσεως του Ιησού δεν γίνεται καμιά αναφορά στην Καινή Διαθήκη, αλλά και κανείς από τους Αποστόλους δεν μιλά για την 25η Δεκεμβρίου ως ημέρα γενεθλίων. Οι μεγάλες χριστιανικές εορτές ήταν τα Θεοφάνια, στις 6 Ιανουαρίου και το Πάσχα. Η πρώτη επίσημη αναφορά της 25ης Δεκεμβρίου ως ημέρα γιορτής της γέννησης του Ιησού εμφανίζεται σε Ρωμαϊκό ημερολόγιο του 336 μ.κ.ε. Ο Πάπας Ιούλιος Α΄ (337-352) καθιέρωσε επίσημα στην Ρώμη τον εορτασμό της «Χριστού Γεννήσεως» και από τότε στην Δύση κατέστη η σημαντικότερη χριστιανική γιορτή.

Στην Ρώμη το «καλαντάρι των Φιλοκαλίων» (354 μ.κ.ε.) περιλαμβάνει στην ημερομηνία της 25ης Δεκεμβρίου, απέναντι από την παγανιστική «Natalis invicti» δηλαδή «γέννηση του ακατανίκητου (ήλιου)» την φράση «VIII kaalitan nattis Christus in Bethleem Iudea». Ιστορικές μαρτυρίες μας πληροφορούν πως το 356 στην Ρώμη εορτάζονταν πλέον τα Χριστούγεννα στις 25 Δεκεμβρίου, ενώ αντίθετα στην Αρμενία και Συρία εορτάζονταν στις 6 Ιανουαρίου. Στην Ανατολή η 25η Δεκεμβρίου

Ο Μύθος του Μίθρα

Το φως εκπορευόμενο από τον ουρανό ο οποίος κατά την μυθολογία είναι στέρεος έγινε ο Μίθρας που γεννήθηκε από βράχο. Το γεγονός συμβαίνει πλάι στις όχθες ενός ποταμού κάτω από την σκιά ενός ιερού δέντρου. Αυτόπτες μάρτυρες στο συμβάν αυτό ήταν μόνο οι ποιμένες που βρίσκονταν στο γειτονικό βουνό και τον είδαν να ξεπροβαίνει από την πέτρινη μάζα φορώντας στο κεφάλι του ένα φρυγικό καπέλο, κρατώντας ένα μαχαίρι κι ένα πυρσό που φώτιζε τα σκοτεινά πάθη. Λατρευτικά οι ποιμένες τον πλησίασαν και του πρόσφεραν τους πρώτους καρπούς της σοδειάς και τους ποίμνιους τους αλλά ο νεαρός ήρωας ήταν εκτεθειμένος στους ανέμους που φυσούσαν δυνατά και γι αυτό κρύφτηκε στα κλαδιά μιας συκιάς όπου με το μαχαίρι του έκοψε τους καρπούς της για να τραφεί, ενώ με τα φύλλα της έφτιαξε τα ρούχα του.

Ετσι λοιπόν εξοπλισμένος για την μάχη μπόρεσε να αναμετρήσει την δύναμή του με άλλες δυνάμεις που υπήρχαν στον κόσμο. Ο θεός με τον οποίο αναμετρήθηκε πρώτα ήταν ο Ηλιος όπου ο νικητής τοποθέτησε πάνω στο κεφάλι του το ακτινοβόλο στέμμα το οποίο γεννά στην καθημερινή πορεία μέχρι την Δύση, έπειτα τον αναγκάζει να ανατείλει ξανά και του απλώνει το δεξί του χέρι σε μια σοβαρή συμφωνία φιλίας και συμμαχίας. Η πιο γνωστή αλλά και ασυνήθιστη περιπέτεια του Μίθρα είναι αυτή με τον ταύρο που ήταν δημιούργημα του Ορμαζους.

Ο φοβερός ταύρος που βοσκούσε στην πλαγιά του βουνού παγιδεύτηκε από ένα έξυπνο στρατήγημα του ήρωα όπου τον έπιασε από τα κέρατα και το καβάλησε. Ο ταύρος εξοργισμένος άρχισε να χτυπιέται και να τρέχει με μάγια αλλά ο Μίθρας ούτε μια στιγμή δεν άφησε τα κέρατά του. Το ζώο τελικά εξαντλημένο από τις προσπάθειες του αναγκάστηκε να παραδοθεί και στη συνέχεια ο νικητής τον έπιασε από τις οπλές των πισινών ποδιών και τον έσυρε στη σπηλιά όπου ήταν και η κατοικία του. Το

Ηλιακός Μύθος – Μυθικός Χριστός

Σεβ:. Διδ:.,

Αδδ:. και Αδδ:. μου,

Με την εισδοχή μας στον τεκτονισμό δείχνουμε έμπρακτα ότι θέλουμε να μάθουμε περισσότερα από αυτά που προσφέρονται εκτός της θύρας του Ναού.

Ο Πίνακας Χάραξης που απόψε θα σας αναπτύξω έχει σαν σκοπό το ξεκαθάρισμα των αμφιβολιών που δημιουργούνται σχετικά με τις επαναλήψεις των ηλιακών μύθων μέσα στους αιώνες, την ανθρωπότητα και τη Χριστιανική θρησκεία.

Σκοπός μου επίσης δεν είναι η θεολογία, ούτε ο προσηλυτισμός χρησιμοποιώντας λογικές αποδείξεις της θείας φύσεως του Ιησού. Γιατί τ ο θείο είναι πάνω από λογική και ιστορία και δεν μπορεί να κλειστεί στον περιορισμένο αυτό χώρο.

Ξεπερνώντας το <πίστευε και μη, ερεύνα> αποδεικνύεται με ποιο τρόπο οι Τέκτονες είναι συνειδητοί Χριστιανοί.

Τους μύθους τους οφείλουμε σε εκείνους που μεταλαμπάδευσαν τις χαμένες γνώσεις και εμπειρίες πίσω από το μανδύα του συμβολισμού, της τελετουργίας, της αλληγορίας, του απόκρυφου. Ήταν εκείνοι που πίστευαν ότι κάποια μέρα ο άνθρωπος θα αφυπνιζόταν από το μεθύσι της ύλης και θα γύριζε το βλέμμα του προς την κατεύθυνση της πραγματικής Ανατολής, διψώντας πια όχι για εμπειρίες απατηλών και φευγαλέων απολαύσεων αλλά για εμπειρίες επαφής με την ίδια την ψυχή και μέσω αυτής με τον Δημιουργό.

Ήταν εκείνοι που τύλιξαν τα κείμενα των γνώσεων με το ιερό πέπλο της αλληγορίας προκειμένου να διατηρηθούν απαραβίαστες από βέβηλα χέρια.

Αυτό το πέπλο θα προσπαθήσω να σηκώσω έστω και λίγο απόψε.

Μελετώντας την εποποιία των πανάρχαιων τελετών γονιμότητας, των ποικίλων τελετουργιών και γιορτών που γίνονταν για τις εκδηλώσεις της φύσης, των μυστηριακών τελετών και των γραφικών παραδόσεων, όλων των λαών, θα οδηγηθούμε μοιραία στο ερώτημα: ήταν άραγε όλα αυτά μία μίμηση των αέναων διεργασιών της φύσης ; ή μήπως αποτελούσαν την εξωτερική πλευρά κάποιων αληθειών που οι γνώστες φρόντιζαν να διατηρούν με διάφορες επιμελημένα σκηνοθετημένες παραστάσεις;

Αν η απάντηση είναι καταφατική στην πρώτη εκδοχή, θα έπρεπε ταυτόχρονα να απορρίψουμε τον αναζητητή άνθρωπο και την πνευματική του υπόσταση.

Αν όμως η δεύτερη εκδοχή μας ταιριάζει καλύτερα τότε μπροστά μας ανοίγεται μια πελώρια λεωφόρος που σίγουρα θα μας οδηγήσει στην ανακάλυψη της Αλήθειας.

Ο ερχομός του Χριστού στο κόσμο μας από μια Παρθένο τη συγκεκριμένη ημερομηνία

Το αυγό σαν σύμβολο ζωής και θανάτου.

Το αυγό και η Άνοιξη είναι πολύ στενά συνδεδεμένα γεγονότα.

Πρώτοι οι Ελληνες και κατόπιν Σουμέριοι, Βαβυλώνιοι, Αιγύπτιοι, Πέρσες, Ινδοί, Ατζέκοι, Μάγια, Ινδιάνοι, Βίκινγκς κλπ. λένε στις παραδοσιακές ιστορίες τους ότι η ζωή στην Γη ξεκίνησε από ένα τεράστιο αυγό. Το αυγό είναι σύμβολο νέας ζωής, ανανέωσης και θανάτου, εδώ κι αιώνες. Υπάρχουν διαφορές αλλά οι περισσότεροι λαοί με κάποιο τρόπο συσχέτισαν την αναγέννηση της φύσης, την Ανοιξη, με το αυγό. Υπάρχει η Λατινική φράση «Omne vivum ex ovo» που σημαίνει «Η ζωή προέρχεται από το αβγό» αλλά μύθοι πολύ πιο παλιοί, από τις αρχές τις ανθρωπότητας, από την αρχαία Ελλάδα, Βαβυλωνία, Σουμερία, Αίγυπτο, Ινδία, Πολυνησία, Ιράν, Εσθονία, Φινλανδία, Κεντρική Αμερική, περιέγραψαν την αρχή του σύμπαντος μέσα από το σχήμα του αβγού. Οι σύγχρονοι άνθρωποι θεωρούν αυτονόητη την σύνδεση των αυγών με το Πάσχα, όμως προτού το αυγό αποκτήσει αυτή την άμεση σχέση με το χριστιανισμό, ήταν σύμβολο ζωής και θανάτου, τουλάχιστον 2.500 χρόνια πριν.

Οι πρώτες ιστορικές μαρτυρίες συμβολισμού του αυγού στην κοσμογονία χρονολογούνται το 500 π.κ.ε. Στην περίοδο των Αχαιμενιδών, το Περσικό ημερολόγιο επηρεασμένο από τον Ζωροαστρισμό, η Εαρινή Ισημερία, η πρώτη ημέρα του ημερολογιακού τους έτους, καθιερώθηκε ως αργία. Με την ονομασία Nowruz, η συγκεκριμένη γιορτή εξακολουθεί σήμερα να γιορτάζεται με το βάψιμο, το κέρασμα και την κατανάλωση αυγών και έτσι εορταζόταν στο παρελθόν, όπως βλέπουμε σε ανάγλυφα από την Περσέπολη (500 π.κ.ε.) όπου ευγενείς και ιερείς παριστάνονται να κρατούν στα χέρια αυγά. Οι αρχαίοι Έλληνες, οι Πέρσες και οι Κινέζοι έδιναν τα αυγά σαν δώρα, στις ανοιξιάτικες γιορτές τους πολλούς αιώνες πριν τις προ-χριστιανικές ανοιξιάτικες γιορτές. Εμφανίζονται δε παράλληλα στην μυθολογία, όπου διαβάζουμε πως το Πουλί του Ήλιου έχει εκκολαφτεί από το Αυγό της Γης. Μερικά Παγανιστικά έθιμα δείχνουν τον παραλληλισμό του αυγού προς την δημιουργία της ζωής πάνω στην Γη.

Ο Ουρανός και η Γη είναι τα μισά ενός αυγού, απ’ όπου ξεπρόβαλε η ζωή πάνω στην Γη.

Το αυγό, πανάρχαιο σύμβολο της Γένεσης της Ζωής.

Πανάρχαιο σύμβολο της γέννησης της ζωής και του θανάτου, το συναντάμε σε πολλές λατρείες, τόσο πρωτόγονες, όσο και περισσότερο εξελιγμένες άρα καμία σχέση δεν έχει με τον χριστιανισμό μόνο. Αυτό το σύμβολο της ζωής, έχει μέσα του Δύναμη Ζωική που μπορεί να την μεταδώσει σε ανθρώπους, ζώα και φυτά. Μερικοί πιστεύουν ψευδώς ότι τα κόκκινα αυγά, διαδόθηκαν στην Ευρώπη, την Ασία και την Κίνα από ένα έθιμο των Καλανδών. Άλλοι θεωρούν αρχική κοιτίδα τους την Αίγυπτο, αλλά κι αυτό είναι ψευδές.

* Στην Ελλάδα απόθεταν αυγά στα χέρια ειδωλίων του Διονύσου ως σύμβολα αναγέννησης.

Οι Άθλοι του Ηρακλή, Αποσυμβολισμός

Απόψε, κάτω από το φως των αρχαίων ελληνικών μύθων, θα προσπαθήσουμε να εξετάσουμε τη βαθύτερη διάσταση και τις εσωτερικές προεκτάσεις της μυθολογίας. Θα επιχειρήσουμε, λοιπόν, μια συνοπτική μελέτη, εξετάζοντας ορισμένους από τους εξέχοντες μύθους και πρόσωπα.

Πριν προχωρήσουμε σε οποιουδήποτε είδους εξειδικευμένη θεώρηση..., ας δούμε ποιος είναι ο ρόλος του ανθρώπου και η συμμετοχή του στη μυθοπλαστική διαδικασία. Η μυθολογία είναι ανθρωποκεντρική. Πλάστηκε από τον άνθρωπο για τον άνθρωπο και αποτελεί ουσιαστικά το θησαυροφυλάκιο της φυλετικής του μνήμης. Είναι η αποτύπωση της κοσμικής του καταγωγής και των δυνάμεων που κινούν το εξελικτικό του πεπρωμένο. Είναι σχεδόν η μοναδική αλυσίδα συσχετισμών που έχει τη δυνατότητα να μεταφέρει την έρευνά μας πίσω στα βάθη των αιώνων, εκεί που η ιστορική επιστήμη χάνει τα χνάρια της λογικής απόδειξης.

Σύμφωνα με τον Καρλ Γιουνγκ και τον Τζόζεφ Κάμπελ ο συμβολισμός στη μυθολογία δεν έχει καμία σχέση με λογικές διαδικασίες. Το σύμβολο είναι πανάρχαιο και γεννιέται σε εποχές που ο άνθρωπος δεν έχει αναπτύξει ακόμη τη λογική. Δεν κατασκευάζεται, αλλά παράγεται αυτόματα από την ίδια την ψυχή. Είναι προϊόν ανάμνησης της μακραίωνης εξέλιξης, μια αναπαράσταση του παγκόσμιου αρχέτυπου. Με άλλους όρους, το σύμβολο αποτελεί προϊόν μιας ιδιαίτερης σύνθεσης, ή μάλλον αφαίρεσης και απόσπασης από τη μορφική λεπτομέρεια. Ανιχνεύοντας το σύμβολο προς τα πίσω μπορεί να φτάσει κανείς στην αιτία του υπαρξιακού γίγνεσθαι. Έτσι η μυθολογία γίνεται μια μυστική πύλη. Μέσα από την πύλη αυτή διαχύνονται στην ανθρώπινη συνείδηση οι ανεξάντλητες και ανακυκλούμενες ενέργειες του σύμπαντος. Η αλήθεια ενός τέτοιου ισχυρισμού αγγίζει τα όρια της ψυχολογικής επιστήμης και βρίσκει τη δικαίωσή της στα καθημερινά όνειρα ολόκληρης της ανθρωπότητας. Η ανάδυση ενός φανταστικού ονειρικού εαυτού που εμπλέκεται σε κάθε είδους φανταστικές περιπέτειες, δεν είναι τίποτε άλλο από μια ανάμνηση του ηρωικού στοιχείου της μυθολογίας.

Τριγύρω μας και μέσα μας ηχεί πάντα ένα κάλεσμα. Άλλες φορές μοιάζει με τον ψίθυρο των δέντρων, καθώς ανταποκρίνονται στον άνεμο και άλλες με βροντή. Αυτός που ανταποκρίνεται είναι ο άνθρωπος-ήρωας, ο αναζητητής. Αμφισβητεί την κατεστημένη λεπτομέρεια της μορφικής όψης της ζωής και εισχωρεί στα ανεξερεύνητα βάθη της κοσμικής του καταγωγής. Έρχεται πρόσωπο με πρόσωπο με τη , δηλαδή την πνευματική του υπόσταση και μεταφέρει την ευλογία της και το σπέρμα της αλλαγής στον κόσμο των ανθρώπων. Είναι παγκόσμιος, είναι ο «ήρωας με τα χίλια πρόσωπα». Ανταποκρίνεται στο κάλεσμα και προχωρεί για να δρασκελίσει το κατώφλι της περιπέτειας. Δηλαδή, ανακαλύπτει δυνάμεις ξεχασμένες στα βάθη του φυλετικού ασυνείδητου, που ξαναζωντανεύουν και είναι διαθέσιμες για την πνευματική μεταμόρφωση. Αποσύρει την προσοχή του από την υλική ζωή και στρέφεται σε ένα διαφορετικό κόσμο. Μια από τις δοκιμασίες του είναι η κυριαρχία πάνω στο θάνατο. Κατεβαίνει στον Κάτω Κόσμο και αναμετριέται με το φύλακα στο Κατώφλι. Εκεί έχει τη βοήθεια της θεότητας-ψυχής που τον κάλεσε στην περιπέτεια. Νικά το φύλακα ή συμφιλιώνεται μαζί του. Έτσι περνάει σε ένα διαφορετικό επίπεδο ύπαρξης, γεμάτο εμπόδια και δοκιμασίες. Ένας κόσμος άγνωστος, γεμάτος παράξενες δυνάμεις, που άλλοτε τον βοηθούν και άλλοτε τον απειλούν. Τότε φτάνει στο ναδίρ του μυθολογικού κύκλου. Επιτελεί το μεγάλο κατόρθωμα και κερδίζει την αποθέωση. Ο

ΣΥΜΒΟΛΑ ΚΑΙ ΑΡΧΕΤΥΠΑ και ΣΤΟΝ ΤΕΚΤΟΝΙΣΜΟ

Καλησπέρα σας σας καλωσορίζω στο μαγικό κόσμο των συμβόλων.

Σκοπός του αποψινού μου πίνακα είναι να σας κεντρίσω το ενδιαφέρον προκειμένου να κατανοήσετε τον πόσο σημαντικό ρόλο παίζει ο Τεκτονισμός στη ζωή μας, λόγω του ότι εκφράζει την ουσία της διδασκαλία του μεθοδικά, μέσω αλληγοριών και συμβόλων, προκειμένου να γίνει πλέον κατανοητή και αποτελεσματική για την βελτίωση του πνεύματος και της ζωής μας. Με αυτή τη μέθοδο η οποία επικαλείται και Βασιλική Τέχνη, διδάσκει τον άνθρωπο πώς να κυβερνά τον εαυτόν του.

Έτσι λοιπόν προσεγγίζοντας τον θεμελιώδη ρόλο των συμβόλων στην εσωτερική εξέλιξη του ανθρώπου και τους τρόπους με τους οποίους αυτά αφυπνίζουν τη συνείδηση, ερχόμαστε συνέχεια σε επαφή με έναν ολόκληρο κόσμο λέξεων, όρων και εικόνων, που επιδρούν άλλοτε επιφανειακά και άλλοτε πιο βαθιά στη διαμόρφωση του χαρακτήρα μας.

Επιδρούν στη σκέψη και πολλές φορές στην εξελικτική πορεία μας, τόσο σε σχέση με το κοινωνικό σύνολο όσο και σε σχέση με τον εαυτό μας. Κι όμως, σπάνια συνειδητοποιούμε την επιρροή και τις αδιόρατες αλλά πραγματικές μεταβολές που ασκούν επάνω μας. Ένας ονειρικός κόσμος από μάγους, γίγαντες, μαγεμένες βασιλοπούλες, ιπτάμενα χαλιά, μυθικά βουνά και δάση, τέρατα, πλάσματα με παράξενες ιδιότητες, στοιχειακά και νάνοι, ζώα άγρια και ήμερα που μιλούν και κινούνται σαν άνθρωποι, θαυμαστές χώρες και βασίλεια πέρασαν μέσα από τη φαντασία μας και χαράχθηκαν στο υποσυνείδητό μας.

Και όλα αυτά, με τη συνεχή τους επανάληψη, αφήνουν τα ίχνη τους στον εσωτερικό μας κόσμο, άλλοτε συνειδητά, άλλοτε ασυνείδητα, ανάλογα με τις ανάγκες κάθε ατόμου. Στη σύγχρονη εποχή ο συμβολισμός εξακολουθεί να κρατά μια εξέχουσα θέση στην καρδιά και το νου των ανθρώπων. Εκδηλώνεται μέσα από τη λαϊκή τέχνη όλων των λαών, η οποία είναι μία ανεξάντλητη πηγή συμβόλων. Εκδηλώνεται σε κάθε μορφή έκφρασης και δημιουργίας. Ένα μεγάλο μέρος του είναι συνυφασμένο με την εξέλιξη της ομαδικής ψυχής, το εγρηγορός, αυτό το οποίο γρηγορεί και επιτηρεί άγρυπνα – ένας φρουρός, ένας βοηθός), είναι ένας ενεργειακός ψυχικός οργανισμός, που συνδέει τα μέλη μιας οποιασδήποτε ομάδας ή κοινότητος. Είναι η «ομαδική ψυχή».

Πολλοί μελετητές, όμως, υποστηρίζουν ότι αργά ή γρήγορα η ανάγκη για εξερεύνηση νέων και ακατάληπτων μέχρι σήμερα ιδεών θα ξανανοίξει πλατιά αυτό το κανάλι της επικοινωνίας με το θησαυροφυλάκιο της εσωτερικής ύπαρξης. Πραγματικά, επειδή πάρα πολλά πράγματα βρίσκονται πέρα από τα όρια της ανθρώπινης αντίληψης, οδηγούμαστε στη συχνή χρήση συμβολικών όρων για να παρουσιάσουμε έννοιες που δεν μπορούμε ούτε να προσδιορίσουμε, ούτε να καταλάβουμε απόλυτα. Επομένως, το σύμβολο είναι ένας όρος, όνομα ή εικόνα που, και όταν ακόμη μας είναι προσιτό στην καθημερινή ζωή, έχει πολύ περισσότερες σημασίες που προστίθενται στο συμβατικό και φανερό νόημά του. Έτσι, πολλές φορές το σύμβολο σημαίνει κάτι αόριστο, άγνωστο ή απόκρυφο για μας.

Σε αυτό το σημείο πρέπει να αναφερθεί και να γίνει απόλυτα κατανοητό ότι, το σύμβολο απεικονίζει κάτι ανώτερο και πιο αφηρημένο και ότι οδηγεί τη συνείδηση σε μία ανοδική και υπερβατική εξελικτική πορεία. Όμως, σε καμιά περίπτωση μια πρωταρχική ιδέα δε συμβολίζει ένα οποιοδήποτε αντικείμενο. Η σχέση ανάμεσα στο κατώτερο και στο ανώτερο είναι πάντα μονοσήμαντη στο πεδίο της συμβολικής και φιλοσοφικής σκέψης.

Για παράδειγμα, γνωρίζουμε από τη μυθολογία ότι ο αετός είναι ένα από τα σύμβολα του Δία, του πατέρα των θεών και των ανθρώπων. Θα ήταν παράλογο και άτοπο, όμως, να ισχυριστεί κανείς ότι ο Δίας είναι ένα σύμβολο του αετού. Ακολουθώντας αυτό το μίτο της σκέψης οδηγούμαστε στη θεωρία του Λαντ Ριτ, ο οποίος επιμένει ότι «συμβολισμός είναι η επιστήμη των σχέσεων που συνδέουν το δημιουργημένο κόσμο με το δημιουργό, τον υλικό κόσμο με τον υπερφυσικό: Είναι η επιστήμη της αρμονίας που υπάρχει ανάμεσα στα επιμέρους τμήματα του σύμπαντος και στη δημιουργική αρχή που τα έφερε σε συνοχή. Αυτό σημαίνει ότι ένα φυσικό και

“Να τα πούμε;”: Η ιστορία πίσω από τα κάλαντα | Φωτός

Τα κάλαντα είναι, ίσως, μια από τις πιο γλυκές αναμνήσεις των παιδικών μας χρόνων γιατί εκτός του γεγονότος ότι αποτελούν ένα σημαντικό κομμάτι των εορτών των Χριστουγέννων είναι το έθιμο που αφορά, όσο κανένα άλλο, τα παιδιά.
Γιατί όπως και να το κάνουμε Χριστούγεννα χωρίς κάλαντα δεν γίνονται.

Ο ενθουσιασμός της προηγούμενης νύχτας, που εσύ και η εκλεκτή παρέα σου, γιατί ναι φίλους μπορεί να είχες πολλούς αλλά για κάλαντα πήγαινες μόνο με τους κολλητούς, καταστρώνατε στρατηγικό σχέδιο για την ανάπτυξη της επιχείρησης “κάλαντα”.

Ναι στρατηγικό σχέδιο, μιας και κανονίζατε από την προηγουμένη ή τις προηγούμενες μέρες την ώρα της μεγάλης συνάντησης, τη διαδρομή, τα στενά τα σπίτια κλπ, όλα αυτά γιατί θυμόσασταν από την προηγούμενη φορά ποιοι σας έδωσαν το πιο γερό “χαρτζιλίκι” και ποιοι ήταν ψιλικατζήδες.

Η αλήθεια είναι ότι τα κάλαντα τα περίμενες με ανυπομονησία για δυο λόγους, ο πρώτος είχε να κάνει με τον χαβαλέ που θα κάνατε με τους φίλους, έχοντας πάρει σβάρνα τα στενά της περιοχής, φορώντας τόσα πολλά ρούχα κάτω από το μπουφάν, που δεν μπορούσατε να κουνηθείτε. Και ο δεύτερος λόγος είναι το χαρτζιλίκι που είχες βάλει στόχο να μαζέψεις, για να αγοράσεις εκείνο το ηλεκτρονικό παιχνίδι που ζητούσες για καιρό ή εκείνο το CD player ή οτιδήποτε είχες βάλει στο μάτι. Αυτή ήταν η ευκαιρία να το αποκτήσεις με τα δικά σου χρήματα. Τα χρήματα από τα κάλαντα ήταν ιερά, καθώς τα έβγαζες με τον “ιδρώτα” σου και δεν σήκωνες κουβέντα για το πως θα τα ξοδέψεις.

Τι είναι τα κάλαντα;

Οι λαογράφοι κάνουν λόγο για εθιμικά τραγούδια του λαού που ψάλλονται από μικρά παιδιά και από ώριμους άνδρες τα Χριστούγεννα, τη Πρωτοχρονιά και τα Θεοφάνια. Οι καλαντιστές τριγυρνούν είτε κατά μόνας είτε σε ομάδες και επισκέπτονται οικίες, καταστήματα, δημόσιους χώρους κλπ με τη συνοδεία του πατροπαράδοτου σιδερένιου τριγώνου αλλά ενίοτε και άλλων μουσικών οργάνων.

Ο ρόλος των παραμυθιών στη σύγχρονη εποχή.

Είναι τρομακτική και με ανυπολόγιστες ακόμα συνέπειες η διαπίστωση ότι η παιδική ηλικία ή τουλάχιστον τα βασικά συστατικά της τείνουν να περιοριστούν στις μέρες μας. Τα παιδιά βιάζονται να μεγαλώσουν, για να εισέλθουν σε μια παρατεταμένη εφηβεία, και οι γονείς, αποκομμένοι από τα ενοποιητικά, παραδοσιακά στοιχεία, που δόμησαν την οικογένεια, σε συμβολικό και πραγματικό επίπεδο, επιτείνουν με τις πραγματιστικές επιλογές τους τη δυσοίωνη αυτή κατάσταση.

Η παιδικότητα είναι συνυφασμένη με το μαγικό, το άρρητο και το υπερφυσικό. Είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το μύθο, τον ανθρωπομορφισμό και τον ανιμισμό, με άλλα λόγια με την παρηγορητική αφήγηση-το παραμύθι. Η ίδια η λογική αναπτύσσεται ως αντιπαραβολή προς το φανταστικό και χωρίς αυτό μένει κενό γράμμα και οικοδόμημα δίχως στέρεες ρίζες.

Η εξιστόρηση, η αναπαλαισίωση της πλοκής, η στιχομυθία, η ποιητικότητα, συνιστώσες, που δημιούργησαν το θέατρο και πολλές μορφές τέχνης και που διατήρησαν αλώβητες στα παραμύθια, έχουν αντικατασταθεί από την άχρωμη παράθεση δεδομένων, από τον περιληπτικό λόγο και την απύθμενη αιτιοκρατία.

Τα κυρίαρχα ψηφιακά μέσα της εποχής μας και τα ΜΜΕ δεν συντηρούν μυστικά, καταπνίγοντας την παιδική αγνότητα. Αποκαλύπτουν τα ανούσια και συγκαλύπτουν τα ουσιαστικά, αδιαφορώντας για την ψυχοσύνθεση και την ηλικία του τηλεθεατή-χρήστη-αναγνώστη-ακροατή.

Η πληροφορία σήμερα είναι σύντομη, δυναμική, παραπεμπτική. Έχει απωλέσει την ελκυστικότητα βασισμένη στην αληθοφάνεια. Οι αρχετυπικές αξίες, τα ινδάλματα και οι παραδοχές, που γαλούχησαν την ανθρωπότητα, παρουσιάζονται με τον πιο απροκάλυπτο και πεζό τρόπο, αποστεγνωμένα από το λυρισμό, την εφευρετικότητα της διήγησης, το παράδοξο, το απρόσμενο και το λυτρωτικό.

Οι κλασικοί ήρωες αντικαταστάθηκαν σταδιακά από βίαιους χαρακτήρες σε κόμικς και οι πριγκίπισσες εκθρονίστηκαν από καταναλωτικές, νευρωτικές φιγούρες, που εμποτίζουν τα παιδιά με άγχος και ένταση. Το ευτυχισμένο τέλος των παραμυθιών, η κάθαρση, έδωσε τη θέση του στο κενό, που συνοδεύει τα σύγχρονα υποκατάστατα, ενώ η αποκοπή από το φυσικό κόσμο αντικατοπτρίζεται στην έλλειψη αναφορών σε πλάσματα της γης, της θάλασσας και του αέρα, που παλιότερα συνόδευαν με καταλυτικούς ρόλους τους κεντρικούς ήρωες στις περιπέτειές τους. Στα παραμύθια μπορεί κανείς να ανακαλύψει την ίδια την πορεία του ανθρώπινου είδους, που ταυτίζεται με θαυμαστό τρόπο με το δρόμο του παιδιού προς την ενηλικίωση.

Δεν υπάρχει λαός χωρίς παραμύθια, ενώ πολλές από αυτές τις αφηγηματικές ιστορίες έχουν περάσει τα σύνορα και έχουν εξελιχθεί σε πανανθρώπινους μύθους. Οι

Χειρόγραφα της Νεκράς Θάλασσας, Γραμμένα σε Εβραϊκά, Αραμαϊκά και Ελληνικά

Τα χειρόγραφα της Νεκράς Θάλασσας, τα οποία χαρακτηρίστηκαν ως η σπουδαιότερη αρχαιολογική ανακάλυψη του προηγούμενου αιώνα, είναι ένα σύνολο περίπου 900 ιουδαϊκών κειμένων, γραμμένα σε περγαμηνές και παπύρους, στην εβραϊκή, αραμαϊκή και ελληνική γλώσσα, που βρέθηκαν το 1947 κρυμμένα
σε έντεκα σπήλαια της ευρύτερης περιοχής του Κιρμπέτ Κουμράν κοντά στη Νεκρά Θάλασσα.

   Η ονομασία αυτή δεν ανταποκρίνεται πλήρως στην πραγματικότητα, αφού χειρόγραφα δεν ανακαλύφθηκαν μόνο στο Κουμράν, ούτε αποκλειστικά σε παράκτιες περιοχές της Νεκράς Θάλασσας, αλλά και σε άλλες, που καλύπτουν ολόκληρη σχεδόν την έκταση της ερήμου της Ιουδαίας ή ερήμου του Ιούδα, όπως είναι γνωστή από την Παλαιά Διαθήκη.
   Η επικρατούσα θεωρία θέλει τα χειρόγραφα της Νεκράς Θάλασσας να έχουν συντεθεί από τους Εσσαίους, μια εβραϊκή θρησκευτική ομάδα που έζησε κοινοβιακά σε εγκατάσταση κοντά στις σπηλιές του Κουμράν λίγο πριν ή γύρω στην εποχή του Χριστού.
   Η θεωρία ανήκει στον αρχαιολόγο και ιερέα Ρολάν Ντεβό, ο οποίος ηγήθηκε διεθνούς ομάδας μελετητών στα 1953 και εντόπισε αντιστοιχίες μεταξύ αρχιτεκτονικών λεπτομερειών της κοινοβιακής εγκατάστασης του Κουμράν και οδηγιών που αναφέρονταν στα χειρόγραφα για διάφορες τελετουργίες.
   Έτσι, οι εκτενείς δεξαμενές του κοινοβίου θα χρησίμευαν στα τελετουργικά λουτρά που περιγράφονταν στα κείμενα των χειρογράφων.
   Τα χειρόγραφα της Νεκράς Θάλασσας μιλούν για έναν δίκαιο δάσκαλο και διακεκριμένο μεσσία, για καθαρμό μέσω του νερού και για μια μάχης του φωτός ενάντια στο σκοτάδι.
Αλλά όποιος μελετήσει τους παπύρους με σκοπό την αναζήτηση αποδείξεων, για παράδειγμα, ότι ο Ιησούς από την Ναζαρέτ ήταν ο μεσσίας που ανέφεραν οι προφήτες, ή ότι Ιωάννης ο Βαπτιστής έζησε ανάμεσα στους συντάκτες των χειρόγραφων, θα απογοητευθεί...
   Ορισμένες ιδέες που υπάρχουν στους παπύρους εμφανίζονται επίσης στην Καινή Διαθήκη, κάτι που σημαίνει ότι ο ισχυρισμός πως η εμφάνιση του Χριστιανισμού ήταν «θεία αποκάλυψη», δημιουργημένη ολόκληρη θαυματουργικά από τα χέρια του Θεού, είναι σαφώς λανθασμένος...
  

ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΑΙ ΤΟ ΓΑΛΑΖΙΟ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΣΤΟΑΣ ΚΑΙ Ο ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΤΟΥΣ.

ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΑΙ ΤΟ ΓΑΛΑΖΙΟ :

ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΣΤΟΑΣ ΚΑΙ Ο ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΤΟΥΣ.

Σεβ:. Διδ:.,  αδδ:. μου,

Ο αποψινός πίνακας χάραξης αποτελεί τη συνέχεια του πίνακα με θέμα το ΛΕΥΚΟ και ΜΑΥΡΟ χρώμα της ενδυμασίας και έχει θέμα τα 2 κυρίαρχα χρώματα εντός της τεκτονικής στοάς το ΚΟΚΚΙΝΟ και το ΓΑΛΑΖΙΟ., Σε αυτόν τον πινάκα δούμε τους συμβολισμούς τους στο πέρασμα του χρόνου και πως καθιερώθηκαν ως τεκτονικά χρώματα. Για να μπορέσουμε να έχουμε μια ολοκληρωμένη εικόνα όσο αφορά τα χρώματα, θεωρώ ότι είναι αναγκαίο να επαναλάβω την εισαγωγή από τον προηγούμενο πίνακα του λευκού και του μαύρου.

Επειδή το θέμα είναι εκτενές, για αυτό τον λόγο θα ήθελα να είστε επιεικής και να δείξετε την ανοχή σας.

Όπως μαθαίνουμε από την πρώτη στιγμή που εισερχόμαστε στον τεκτονισμό, τα πάντα είναι συμβολικά. Ο τεκτονισμός ενσωματώνει τα σύμβολα προκριμένου να μας διδάξει ηθικές αξίες. Ένας πολύ δημοφιλής ορισμός για το τι είναι τεκτονισμός αναφέρει χαρακτηριστικά :

Ο τεκτονισμός είναι ένα ιδιότυπο σύστημα ηθικής καλυμμένο με τον μανδύα της αλληγορίας και που παρουσιάζεται, αποκαλύπτεται, μέσα από την χρήση συμβόλων.

Δηλαδή προσπαθεί μέσα από την συμβολική χρήση της γλώσσας (τυπικό), των χρωμάτων αλλά και ήχων (κρούσεις σφυρών, μουσικής) να ενεργοποιήσει όλα τα πεδία της ανθρώπινης διάνοιας. Η αποκάλυψη της ερμηνείας των συμβόλων γίνεται σταδιακά ώστε να δοθεί στον τέκτονα ο απαραίτητος χρόνος για να αφομοιώσει τα μηνύματα και τα νοήματα που του φανερώθηκαν. Και αυτό ακριβώς συμβαίνει κατά την διάρκεια των εργασιών.

Αλλά καλύτερα να περάσουμε στο αποψινό μας θέμα….. Χρώματα. Τι είναι χρώμα?

Σύμφωνα με τον ορισμό της φυσικής, το ορατό φως είναι τμήμα του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος. Αυτό περιλαμβάνει τα ραδιοκύματα, την υπέρυθρη ακτινοβολία, το ορατό φως, την υπεριώδη ακτινοβολία και τις ακτίνες Χ και Γ. Το ορατό φως επιδεικνύει τόσο κυματικές όσο και σωματιδιακές ιδιότητες και το θεμελιώδες σωματίδιο του είναι το φωτόνιο.

Το λευκό φως περικλείει όλο το φάσμα των συχνοτήτων που αποτελούν το ορατό φως, όλες στην ίδια ένταση. Όταν αυτό το λευκό φως περάσει μέσα από ένα πρίσμα διασπάται και αναλύεται σε 7 χρώματα, μωβ, μπλε, γαλάζιο πράσινο, κίτρινο, πορτοκαλί, κόκκινο.

Όταν μια επιφάνεια φωτίζεται, τότε κάποιο μέρος του φωτός απορροφάται και κάποιο αντανακλάται ανάλογα με την μοριακή δομή του αντικειμένου αλλά και της όποιας χρωστικής έχει στην επιφάνειά του. Το μέρος του φωτός που αντανακλάται είναι αυτό που καθορίζει και την χρωματική πληροφορία που λαμβάνει το μάτι μας και την αποκωδικοποιεί ανάλογα.

Όταν λοιπόν η αίσθηση της όρασης καλείται να αναγνωρίσει ένα χρώμα, αυτό στην ουσία που βλέπει είναι ένα συγκεκριμένο μήκος κύματος ορατού φωτός που παράγεται ή αντανακλάται από ένα σώμα.

Η σημαντικότητα, η αναγκαιότητα αλλά και η λειτουργικότητα των χρωμάτων είναι απολύτως εμφανής στη Μητέρα Φύση. Αν παρατηρήσουμε θα δούμε ότι έχουν κυρίαρχο ρόλο στην αναπαραγωγική διαδικασία, την άμυνα ή την εύρεση τροφής. Και αυτό ισχύει για όλα τα έμβια όντα. Ακόμα και πέραν των ορίων του μικρού μας πλανήτη, στο διάστημα, το φως και τα χρώματά του, δίνουν στους επιστήμονες πληροφορίες για μακρινά αστέρια ή πλανήτες αναλύοντας το φως που εκλύουν ή αντανακλούν.

Επομένως, μπορούμε να πούμε ότι όλες οι πτυχές της ανθρώπινης δραστηριότητας αλλά και του περιβάλλοντος του είναι άμεσα επηρεασμένα από τα χρώματα.

Και ας περάσουμε στην επίδραση του φωτός και των χρωμάτων στον άνθρωπο. Θα κάνουμε μια ιστορική αναδρομή για τον ρόλο των χρωμάτων στις ανθρώπινες κοινωνίες και τον συμβολισμό που αποδόθηκε στα διάφορα χρώματα.

Τα χρώματα ασκούσαν ανέκαθεν μεγάλη γοητεία στους ανθρώπους και απέκτησαν, πέρα από την προφανή αισθητική ή διακοσμητική τους διάσταση, και μια βαθιά συμβολική σημασία.

Οι μυθολογίες και τα αρχαία κείμενα όλων των πολιτισμών είναι γεμάτα για την χρήση των χρωμάτων ως σύμβολα. Έγιναν φορείς σημαντικών πολιτισμικών αλλά και θρησκευτικών ιδεών.

Χρώματα όπως το λευκό, το μαύρο, το κόκκινο, το μπλε είχαν βαθιά συμβολική αξία.

Αυτή η πανανθρώπινη ομοιότητα σκέψης οδήγησε τον Ελβετό ψυχολόγο Καρλ Γιούνγκ σε ενδελεχή έρευνα σε κείμενα σχετικά με την ιστορία, την φιλοσοφία, τα γραπτά κείμενα αλλά και με τις παραδόσεις των διαφόρων αρχαίων πολιτισμών και θρησκειών, όπου και βρήκε πάρα πολλά κοινά σημεία μεταξύ τους. Θεώρησε ότι αυτά τα κοινά σημεία προήρθαν από μια κοινή ρίζα στον ενστικτώδη νου των ανθρώπων. Αυτός ο ενστικτώδης νους, πάντα κατά τον Γιούνγκ, είναι κατάλοιπο του πρώιμου ανθρώπου ο οποίος λειτουργούσε με βάση το ασυνείδητο, τα ένστικτα και με χωρίς λογική σκέψη. Στην εξελικτική του πορεία όμως ο άνθρωπος ανέπτυξε την συνείδηση και το ασυνείδητο πέρασε σε δεύτερη μοίρα. Ο Γιούνγκ πίστευε ότι αυτός ο πρώιμος, ενστικτώδης νους δεν χάθηκε, απλά υποκρύπτεται σαν σκιά μέσα στην συνειδητή σκέψη. Με γνώμονα τα παραπάνω ασπάστηκε την Ανατολίτικη θεώρηση ότι τα πράγματα που επαναλαμβάνονται συνεχώς παύουν να είναι σύμπτωση άσχετα αν δεν είναι επιστημονικά δυνατό να αποδεδειχθεί μια μεταξύ τους σχέση. Αυτό ονομάστηκε Συγχρονικότητα.

Περί ηθικής

Σήμερα, μερικοί από εμάς αναρωτιόμαστε:

Και γιατί πρέπει να βρίσκω πρόσχημα για να κάνω το φυσιολογικό ?

Και γιατί κάνω το αφύσικο σαν να είναι κάτι αποδεκτό ?

Και γιατί νιώθω ενοχές για το φυσιολογικό που κάνω ?

Πως μπλέχτηκα σ’ αυτήν την ηθική του παραλόγου της σημερινής εποχής ?

Και γιατί να μιλήσουμε για ηθική ?

Θα έπρεπε να είμαστε ανήθικοι για να μιλήσουμε για ηθική. Όμως είμαστε όλοι ηθικότατα όντα από την φύση μας. Αφού λοιπόν είμαστε ηθικότατα όντα, τότε γιατί ν’ ασχολούμαστε με αυτό το ζήτημα ?

Υπάρχει λόγος για όλα!!!

Πρώτα –πρώτα, ο βασικός λόγος που ο Τεκτονισμός θέτει το ζήτημα από τον 1^ο βαθμό είναι για να υποδηλώσει κάτι πολύ σημαντικό. Ο Τεκτονισμός δεν είναι θεωρητικός. Θα μου πείτε , μα έχει σύμβολα, έχει λέξεις , έχει…..

Ναι, όμως ό,τι λέει το εννοεί ακριβώς. Και το περίεργο είναι ότι όλοι μας πιστεύουμε πως είναι αλληγορίες αυτά που ακούμε σ’ αυτό το χώρο. Πιστεύουμε δηλ. ότι βρισκόμαστε σ’ έναν ιδεατό κόσμο, ο οποίος πρέπει να ερμηνευτεί κάπως. Δεν είναι όμως έτσι τα πράγματα. Εσωτερικά, το που βρίσκεται ο καθένας μας σ’ αυτό το χώρο είναι προσωπική υπόθεση. Ο Τεκτονισμός δεν επιβάλλει σε κανέναν, κανέναν βηματισμό και καμιά κριτική.

Ο κάθε άνθρωπος κρίνει μόνος του τον εαυτό του και διαβλέπει ή διαγνώνει το σημείο στο οποίο βρίσκεται. Αν θέλει, διορθώνει την πορεία του, αν θέλει συνεχίζει όπως ήταν.

Και αυτό είναι το όμορφο, το ωραίο στον τεκτονισμό, που είναι πρακτικός και μόνο πρακτικός , εντούτοις δεν επιβάλλει την θέληση του σε κανέναν.

Είναι ένα εκπληκτικά φιλελεύθερο σύστημα , το οποίο λέει τα πάντα, πως θα ζήσουμε σ’ αυτόν τον κόσμο, με ποιόν τρόπο θα γίνουμε ευτυχισμένοι, κανένας μας όμως δεν σκέφτεται να εφαρμόσει αυτά τα οποία λέει.

Για την ηθική τι λέει ? Στην διαδικασία εισδοχής , περί ηθικής λέει ότι η ηθική είναι η επιστημονική απόδειξη της συνειδήσεως. Και όχι μόνο. Δεν είναι η μόνη άγνωστη λέξη που μας τοποθετεί, τι είναι συνείδηση , αλλά αναφέρεται και σε άλλα θέματα. Είναι μεν η επιστημονική απόδειξη της συνειδήσεως, είναι η επιστήμη η οποία ασχολείται με αυτό το θέμα, αλλά ταυτόχρονα είναι ο φυσικός, ο παγκόσμιος και αναλλοίωτος νόμος με το «Φ» και το «Ν» κεφαλαίο. Παντού αναφέρεται στον θρίαμβο του λόγου και της αρετής.

«ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΠΡΟΜΗΘΕΩΣ»

Όπως καταγράφεται στην Τραγωδία του Αισχύλου

και αποσυμβολίζεται.

1.ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Στην μακρινή του κόσμου άκρη, σε τόπο έρημο, στη χώρα των Σκυθών, στην κορυφή του κόσμου, στον Καύκασο, συντελείται η τραγωδία του Προμηθέα.

H εις Άδου κάθοδος του αθανάτου Πάσχοντος.

Κατερχομένου εις τα βάθη της Γνώσεως.

Η Άνοδος απαιτεί ιχνηλασία στους δρόμους του Φωτός…

…Πορεία της μυητικής διαδρομής εις τους αιώνας των αιώνων.

Επάνω, η κατοικία των θεών, η θεϊκή εξουσία, το Φώς. Κάτω τα μαύρα Τάρταρα, ο τόπος της εξορίας, της τιμωρίας, το Σκότος. Παγκόσμιο αρχέτυπο του καλού και του κακού. Ανάμεσά τους ο τόπος των θνητών. Εκεί διαδραματίζεται το δράμα του Τιτάνα Προμηθέα. Μήπως πρόκειται για το ανθρώπινο δράμα;

2. ΑΙΣΧΥΛΕΙΑ ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ ΤΟΥ ΜΥΣΤΙΚΟΥ

Η δραματική δράση της τραγωδίας του Αισχύλου, συνίσταται σε ένα μυστικό που γνωρίζει ο Προμηθέας, αλλά το αγνοεί ο Δίας.

Η κορύφωση της εν λόγω τραγωδίας, συντελείται με την άρνηση του Προμηθέα, να αποκαλύψει στον Δία, το μέλλον της κυριαρχίας του, ονομάζοντας τη γυναίκα, που θα γεννήσει τον ανατροπέα θεϊκό-υιό. Η κάθοδος στα Τάρταρα έχει πλέον προδιαγραφεί. Με αυτή την άρνηση ο Προμηθέας, σηματοδοτεί την Ανάγκη της Ανατροπής, ως προϋπόθεση της κοσμικής εξέλιξης, κάτι που απαιτεί την βαθύτερη γνώση.

Ο Δίας είναι η «Εξουσία». Ο Προμηθέας όμως είναι η «Γνώση», είναι αυτός που γνωρίζει το μέλλον του Δία. Συνεπώς, το μέλλον της «Εξουσίας = Δίας», εξαρτάται από την «Γνώση = Προμηθέας». Ο Δίας έχει την δύναμη, αλλά όχι την ευφυΐα, ενώ ο Προμηθέας έχει την ευφυΐα αλλά όχι την δύναμη. Μόνο μια συμμαχία των δύο θα μπορούσε να οδηγήσει σε καλή κατάληξη. Όμως εν προκειμένω, σε αυτή την Αισχύλεια τραγωδία, αυτό δεν ισχύει. Επικρατεί η αντίθεση, που θα φέρει την δράση και την αναμενόμενη εξέλιξη.

Η Αισχύλεια κοσμογονία είναι δραματική. Ο Δίας είναι παντοδύναμος, ο Προμηθέας όμως γνωρίζει το μέλλον. Το μέλλον του τυράννου εξαρτάται από τον δεσμώτη του. Αυτή η αντίθεση βάζει σε κίνηση τον κόσμο. Η εξουσία περιορίζεται από την άγνοια, η γνώση από την εξουσία. Ποιος άραγε είναι εδώ ο Ελεύθερος και ποιος ο Δεσμώτης; Πρόκειται για μια διαλεκτική, φιλοσοφική προσέγγιση του μύθου από τον Αισχύλο:

ΘΕΣΗ- ΑΝΤΙΘΕΣΗ,

Η Αναπνοή Θεραπεύει

Αναπνοή και ζωή είναι δύο έννοιες αναπόσπαστα συνδεδεμένες. Ο κύκλος της αναπνοής διέπει ολόκληρη τη Δημιουργία, δίνει ζωή σε κάθε ύπαρξη.

Οι πλανήτες, τα αστέρια, οι γαλαξίες, όλα μέσα στο Σύμπαν, από το μικρότερο μέχρι το μεγαλύτερο, βρίσκονται σε αρμονία ακολουθώντας έναν συμπαντικό ρυθμό. Η εσωτερική φιλοσοφία περιγράφει το Σύμπαν ως ζωντανή οντότητα που πάλλεται ρυθμικά και κατά κάποιο τρόπο «αναπνέει», καθώς συστέλλεται και διαστέλλεται.

Σύμφωνα με την ινδική κοσμογονία, τα σύμπαντα αναπτύσσονται και διαλύονται μέσα από το Μπράχμαν, από την εκπνοή και εισπνοή αυτής της υπέρτατης Αρχής του Σύμπαντος. Μεγάλες περίοδοι χιλιάδων ετών που ονομάζονται γιούγκας (yugas) αποτελούν μια στιγμή αναπνοής αυτής της αιώνιας αρχής που εκδηλώνεται μόνο περιοδικά.

Η Αναπνοή στις Παραδόσεις

Καθώς η αναπνοή αποτελεί θεμελιώδη λειτουργία για τον άνθρωπο μελετήθηκε ιδιαιτέρως από τους αρχαίους χρόνους. Έχει χρησιμοποιηθεί από πολλές παραδόσεις και συστήματα ψυχοπνευματικής ανάπτυξης μεθοδικά, επιδιώκοντας είτε καλή υγεία, θεραπεία και μακροζωία, είτε συνειδησιακή διεύρυνση. Και ακριβώς επειδή η αναπνοή προσφέρει ζωή, συσχετίστηκε με την πνοή ή ανάσα του Θεού, με το πνεύμα, καθώς και με τη δύναμη της ζωής, ή πράνα κατά την ανατολική παράδοση.

Οι αρχαίοι λαοί ζούσαν σε απόλυτη αρμονία με τον γήινο πλανήτη και μπορούσαν να νιώθουν τη δική του ανάσα -την εισπνοή και την εκπνοή του- μέσα από τα κυκλικά επαναλαμβανόμενα φυσικά φαινόμενα, που συνδέονταν επίσης με τον ήλιο και τη σελήνη. Οι πνευματικοί οδηγοί, ιδιαίτερα εκείνοι που εργάζονταν στις εσωτερικές παραδόσεις του κόσμου, αναγνώριζαν πάντοτε τον παράγοντα της αναπνοής, τη δύναμή της και τη δυνατότητά της ως εργαλείο μετασχηματισμού.

Στην αρχαία Κίνα αναφέρεται πως εφάρμοζαν ορισμένες σαμανικές τεχνικές, που μιμούνταν την αναπνοή και τις κινήσεις των ζώων. Η ζωή των ζώων, σε αρμονία με τη Φύση, αποτελούσε για τους Κινέζους το κατ' εξοχήν πρότυπο μιας ύπαρξης σε τέλεια αρμονία με τον κόσμο. Χρησιμοποιούσαν τεχνικές έκστασης, όπου η εμπειρία της «βαθιάς και σιωπηλής» αναπνοής που επιδίωκαν έμοιαζε με την αναπνοή των ζώων κατά τη χειμερία νάρκη[1].

Στην αρχαία κινεζική παράδοση ανάγεται και το Τσιγκόνγκ (Qigong), μια μέθοδος αυτοθεραπείας και ενίσχυσης της σωματικής υγείας και της ζωτικής ενέργειας. Το Τσιγκόνγκ συνδέεται με την ισορροπημένη ανάπτυξη του Τσι (Qì), την ενέργεια της ζωής, σε αρμονία με τη Φύση. Η συνειδητή αναπνοή επιφέρει εσωτερική γαλήνη και δίνει στο Τσι τη δυνατότητα να ρέει με όλη του τη δύναμη. Στόχος των ασκήσεων είναι η σύνδεση σώματος και πνεύματος και η αύξηση της παγκόσμιας ενέργειας Τσι.

Μεγάλη ποικιλία μορφών Τσιγκόνγκ έκαναν την εμφάνισή τους στην Κίνα διευρύνοντας τη χρήση τους στην παραδοσιακή κινεζική ιατρική, αλλά και για

Ο Πανθεϊσμός του Τζορντάνο Μπρούνο. ( Αποσπάσματα από τις φιλοσοφικές του πεποιθήσεις)

 

 

Ο Τζορντάνο Μπρούνο γεννήθηκε την 1η Ιανουαρίου του 1548 στην Nola ως Filippo Bruno, και το πλήρες Λατινικό του όνομα ήταν Iordanus Brunus Nolanus. Ο Μπρούνο από πολύ μικρή ηλικία ανακάλυψε το πάθος του για την Επιστήμη, και ως Φιλόσοφος, Κοσμολόγος, Μαθηματικός και ποιητής, μετατράπηκε σε ένα ανατρεπτικό άνθρωπο της εποχής του.

 

Η κοσμολογική του αντίληψη ξεπέρασε, όχι μόνο το δόγμα της Εκκλησίας, αλλά και το ριζοσπαστικό μοντέλο του Κοπέρνικου, καθώς αρνείται τον ηλιοκεντρισμό, υποστηρίζοντας πως  ζούμε σε ένα άπειρο σύμπαν με τον Ήλιο μας, να είναι απλώς  ένα μόνο από τα άπειρα κινούμενα ουράνια σώματα.

 

Ο Τζορντάνο Μπρούνο αντλούσε τις γνώσεις του από την Αρχαιότητα, κυρίως μέσα από τα έργα των Νεοπλατωνικών, του Πυθαγόρα αλλά και της Ερμητικής παράδοσης, όπως εκείνη αναδύθηκε από τον Ιταλό ανθρωπιστή Marsilio Ficino και τον Φιλόσοφο Giovanni Pico della Mirandola.

 

Η Φιλοσοφία του Τζορντάνο Μπρούνο ήταν κατ’ουσίαν μία μορφή Πανθεϊσμού η οποία ακολουθούσε και μαγικές πρακτικές, βασισμένη στον νόμο της αναλογίας (της αλληλοσύνδεσης του σύμπαντος), και της συμπάθειας (βλέπε Στωικό Ποσειδώνιο τον Ρόδιο). Κάπως έτσι, ο Μπρούνο αρχίζει να αμφισβητεί το θεολογικό δόγμα, και αναπτύσσει ένα πανθεϊστικό υλοζωιστικό σύστημα το οποίο, ναι μεν αποδέχεται τη ύπαρξη του θεού, αλλά αντιβαίνει απόλυτα στις χριστιανικές τριαδικές πεποιθήσεις. Λόγω των Πανθεϊστικών του

ΑΕΙ Ο ΘΕΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ ΓΕΩΜΕΤΡΕΙ...

Η ανωτέρω εικαστική σύνθεση ανήκει στον μυστικιστή/οραματιστή ζωγράφο Ουίλιαμ Μπλέικ και φέρει την ονομασία "Ο Αρχαίος των Ημερών", απεικονίζοντας την έμπνευση του καλλιτέχνη σε σχέση με το ΄Υπατο Ον...

Επειδή κάθε εικαστική ή πνευματική σύλληψη συνιστά τον αντικατοπτρισμό των εσωτερικών/ψυχικών και διανοητικών αντιλήψεων που διακατέχουν τον δημιουργό του, αναμφίβολα το ίδιο ισχύει και στην προκειμένη περίπτωση, μη μπορώντας να αποτελέσει το έργο του Μπλέϊκ την εξαίρεση αυτού του κανόνα...

Αποτύπωσε λοιπόν αυτός ο δαδούχος του χρωστήρα, τον Μέγα Γεωμέτρη του Σύμπαντος, όπως των αντιλαμβανόταν με τα μάτια της ψυχής του, απεικονίζοντάς τον ως μία σεβάσμια μορφή, η οποία προβάλλει μέσα από την εκπύρωση του Ηλίου και την διάχυση του Φωτός στο κοσμικό στερέωμα. Παριστάνεται κρατώντας τον γνώμονα, σύμβολο της επιστήμης της γεωμετρίας και της ακρίβειας, υποβάλλοντας σε έναν αρμονικό διακανονισμό σύμπασα τη Δημιουργία...

Η εικαστική περιγραφή του Υπάτου Όντος από τον Μπλέϊκ, αναμφίβολα προσιδιάζει στην πλατωνική περιγραφή που πραγματοποιείται στον διάλογο "Τίμαιος", όπου ο Αριστοκλής/Πλάτων, περιγράφει την Κοσμική Διάνοια ως τον θεϊκό Τεχνίτη. Σ΄ αυτή τη μορφή αναμφίβολα ταιριάζει η περιγραφή "Μέγας Αρχιτέκτων ή Γεωμέτρης του Σύμπαντος", ο οποίος για τους αρχαίους μυσταγωγούς και τους συνεχιστές αυτής της πορείας, αναδεικνύεται στο πρόσωπο του Δία-Ζευγνύοντος, της ενοποιού δηλαδή αρχής των κοσμικών πολικοτήτων.

Η Γεωμετρία περί της οποίας γίνεται ιδιαίτερη μνεία στο κείμενο αυτό, δεν αφορά καθεαυτή την επιστήμη της μέτρησης και των υπολογισμών, αλλά προσλαμβάνει ευρύτερο περιεχόμενο και αλληγορική διάσταση και σημασία, εννοώντας τη συμμετρία, την αναλογία, τις αρμονικές σχέσεις και τους αόρατους νόμους που διέπουν κάθε έκφανση στο γήϊνο πεδίο, αλλά όχι μόνο σε αυτό... Πραγματικά στην φύση υφίστανται πολλοί μαθηματικοί τύποι και συμμετρικές διαστάσεις, από την κρυσταλλική δομή των πετρωμάτων μέχρι τον γενετικό πυρήνα του ανθρώπου...  

Η ΑΛΗΘΗΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΜΥΣΤΗΡΙΑΚΗΣ ΥΦΗΣ...

Θεμέλια βάση του αρχαίου Ελληνικού Πνευματικού Πολιτισμού και πηγή όλων των τελουμένων στον ελλαδικό χώρο μυστηρίων, αναμφίβολα αποτελεί η κληρονομιά που μας μεταδόθηκε από τον Θεολόγο Ορφέα. Πρόκειται δίχως άλλο για την αρχαιότερη ελληνική φιλοσοφική κοσμολογική θεώρηση. 

Η απόπειρα χρονολόγησης της Ορφικής φιλοσοφικής κοσμολογίας επιτυγχάνεται μέσω της χρονολογήσεως των Ορφικών Ύμνων,αλλά όχι μόνον, με γνώμονα αστρονομικές παρατηρήσεις. Αντιλαμβανόμενοι την κορυφαία θέση του Θεολόγου Ορφέα, όσο και ότι πρώτος παρουσίασε την φιλοσοφική κοσμολογία, γίνεται κατανοητό το γιατί σχεδόν όλοι οι μεταγενέστεροι Έλληνες φιλόσοφοι ασπάσθηκαν τις κοσμολογικές θέσεις του. Η Θεολογική αναμόρφωση που επέφερε ο μέγιστος αυτός Θεολόγος των Ελλήνων έγινε αποδεκτή από τον Πυθαγόρα, τον Σωκράτη, τον Πλάτωνα και τους συνεχιστές της πλατωνικής Ακαδημίας.

Η Ορφική Θεολογική παράδοση, έχει διαμέσω των αιώνων, διαποτίσει ολόκληρη την αρχαία Ελληνική γραμματεία και διείσδυσε στους μυστηριακούς ορίζοντες, σε τέτοιο βάθος, ώστε η αρχαία Ελληνική μυστηριακή πραγματικότητα, να ευθυγραμμίζεται με τις ορφικές αρχέγονες δοξασίες...
Ο Ορφισμός, πηγή της υπέρτατης Γνώσεως, αποτελεί την πρώτη συγκροτημένη Ελληνική μυστηριακή θρησκεία, οι ρίζες της οποίας ανάγονται στην προϊστορική αρχαιότητα. Ο εμπνευστής της φανέρωσε με τις διδασκαλίες του τον σκοπό της ζωής, τον λόγο γεννήσεως του κόσμου και των θεϊκών οντοτήτων. Διαμέσου των «Ορφικών», βιβλία με ιερό περιεχόμενο στα οποία διασώζονται πολλές από τις διδασκαλίες του Θεολόγου Ορφέα, συνετελέσθη η αποκάλυψη του αληθινού Λόγου, των μυστηρίων της ψυχής και της σχέσεώς της προς το σώμα.
Σε μία αρχέγονη εποχή όπου επικρατούσε η σεληνιακή λατρεία, οι ιερείς της Ροδόπης υποδέχθηκαν τον φωτεινό Ορφέα, όταν επέστρεψε από την Αίγυπτο όπου μετέβη για να "εκλοχεύσει" (διδάξει) τον Ιερό Λόγο, ως Λυτρωτή. Αυτός καθιέρωσε τη βασιλεία του Δία στη Θράκη και του Απόλλωνα στους Δελφούς, έθεσε τις βάσεις του Αμφυκτιονικού Συνεδρίου, μία ιερατική θεσμοθεσία Πόλεων-Κρατών που υπήρξε η απαρχή της πολιτικής ενώσεως των Ελλήνων. Τέλος με τη δημιουργία των Μυστηρίων διαμόρφωσε τη θρησκευτική ψυχή της πατρίδας του.

Από τον Θεολόγο Ορφέα που καθιέρωσε στην Θράκη μυστηριακά ιερουργικά δρώμενα ηλιακής υφής, έλαβε η δοξασία των θείων δυνάμεων την ονομασία "Θρησκεία" (παραγόμενη δηλαδή από την Θράκη), ενώ αργότερα η πλατωνική φιλοσοφική και μυστηριακή σκέψη τεκμηρίωσε την ύπαρξη των θείων δυνάμεων και την αθανασία της ψυχής...

Στην κορυφή της ορφικής μυήσεως, ο φωτεινός Μυσταγωγός Ορφεύς, συγκέρασε τη θρησκεία του Δία με τους λατρευτικούς τύπους του Διονύσου. Οι μύστες λάμβαναν από τα διδάγματά του το αγνό φως των υπέρτατων αληθειών. Κατ' αυτό τον τρόπο έγινε ο αρχιερέας της Θράκης, μέγας ιερέας του Ολυμπίου Δία, και για τους μύστες ήταν αυτός που τους εισήγαγε στην λατρεία που ξεκινά από τον Απόλλωνα και φθάνει έως τον Ουράνιο Διόνυσο.
Απόλλων και Διόνυσος ισορροπούν και συγκεράζουν το στοιχείο της Τάξεως και της Πνευματικότητος με το στοιχείο του εκστασιασμού, καλύπτοντας την διττότητα του Είναι...

Ο ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ

Σε όλες σχεδόν τις θρησκείες, ως γνωστόν, ο κεντρικός τους ήρωας πεθαίνει και κατόπιν ανασταίνεται κατά την εαρινή ισημερία π.χ. ο Καδμίλος των Καβείρων, ο Άδωνις των Φοινίκων, ο Κρίσνα των Ινδουιστών, ο Διόνυσος στην Ελληνική θρησκεία και ο Ιησούς στην Χριστιανική Θρησκεία. Αυτό σημαίνει ότι αυτός ο Θάνατος και η εν συνεχεία Ανάσταση έχουν κάποια κρυμμένη σημασία και συμβολίζουν κάτι βαθύτερο που μόνον οι βαθειά μυημένοι καταλαβαίνουν ενώ οι αμύητοι το θεωρούν ως απλό ιστορικό γεγονός. Επίσης είναι αξιοπρόσεκτο ότι ο θάνατος του κεντρικού ήρωα είναι πάντα οδυνηρός.

Στον χριστιανισμό, η αλληγορική εικόνα του ΘΑΝΑΤΟΥ και της εν συνεχεία ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ εμφανίζεται με τον οδυνηρό σταυρικό θάνατο του Ιησού και ακολούθως την ανάστασή του. Ο θάνατος και εν συνεχεία η ανάσταση του Ιησού δεν τιμάται από τον χριστιανισμό σε κάποια συγκεκριμένη ημερομηνία, όπως θα έπρεπε να γίνει αν επρόκειτο για ένα ιστορικό γεγονός αλλά κατά την πρώτη Κυριακή μετά την πρώτη πανσέληνο της εαρινής ισημερίας. Εδώ έχει ιδιαίτερη σημασία να επισημανθεί ότι έχει συνδυαστεί με τα αστρονομικά γεγονότα της εαρινής ισημερίας του Ηλίου και την πρώτη πανσέληνο μετά την εαρινή ισημερία. Επίσης η σχετική παράδοση αναφέρει επίσης ότι ο Ιησούς μετά την ανάστασή του παραμένει στο γήινο επίπεδο και εμφανίζεται συχνά στους μαθητές του επί 40 ημέρες και κατόπιν έχουμε την ΑΝΑΛΗΨΗ του και την απομάκρυνσή του από το γήινο επίπεδο και η οποία γίνεται λίγο πριν από την θερινή τροπή του Ηλίου. Και για να τα συνοψίσουμε έχουμε: θάνατο, ανάσταση (κατά την εαρινή ισημερία και μάλιστα μετά την πρώτη πανσέληνο) και ανάληψη κατά την θερινή τροπή του Ηλίου.

Για να κατανοήσουμε καλύτερα το θέμα του θανάτου, της ανάστασης και της ανάληψης που αποτελούν το επίκεντρο του χριστιανισμού θα προσφύγουμε στην Ελληνική παράδοση. Στην Ελληνική παράδοση έχουμε τους πλέον αποκαλυπτικούς συμβολισμούς σχετικά με τον θάνατο και την ανάσταση που συμβαίνουν κατά την εαρινή ισημερία ως και την ανάληψη που λαμβάνει χώρα κατά την θερινή τροπή του Ηλίου. Επίσης με βάση την Ελληνική παράδοση θα εξετάσουμε την ιδιαίτερη σημασία της πρώτης πανσελήνου.

Ο ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΑΡΙΝΗΣ ΙΣΗΜΕΡΙΑΣ.

ΣΤΑ ΟΡΦΙΚΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ κατά την εαρινή ισημερία συνέβαινε ο θάνατος του Διονύσου του Ζαγρέως ο οποίος κατασπαράζεται από τους Τιτάνες. Αυτό σημαίνει ότι ο Διόνυσος πεθαίνει με έναν οδυνηρό θάνατο (όπως ο Ιησούς). Όμως παρεμβαίνει η Θεά Αθηνά (δηλαδή το σοφό πνεύμα) και σώζει την καρδιά του, η οποία θεωρείται ως η έδρα της ψυχής του και την τοποθετεί στην κνήμη του πατρός της Διός όπου κυοφορείται και κατόπιν γεννάται εκ νέου αλλά τώρα από την φύση του Ολυμπίου Διός (δηλαδή του υπάτου πνεύματος του ηλιακού μας συστήματος), ως Διόνυσος ο Άνθιος, ο οποίος κατόπιν μεταμορφώνεται στον Διόνυσο τον Ελευθερέα.

Ο συμβολισμός αυτός των ορφικών δείχνει ότι ο Διόνυσος ο Ζαγρεύς πεθαίνει ως χθόνια θεότητα (του γήινου επιπέδου) και κατόπιν ανασταίνεται ως Διόνυσος ο Ελευθερέας δηλαδή ως ελευθερωτής των ανθρωπίνων ψυχών εκ των δεσμών της ύλης και της εν γένει υλοβαρούς τους φύσεως που τώρα είναι ουράνια θεότητα. Ο θάνατος του Διόνυσου του Ζαγρέα συμβολίζει, κατά την ελληνική παράδοση, τον θάνατο της τιτανικής του φύσεως. Τιτανική φύση έχει κάθε οντότητα που βρίσκεται στο ανθρώπινο επίπεδο και έχει πάθη και γενικά ελαττώματα και κακίες συνεπώς θάνατος της τιτανικής φύσεως του ανθρώπου είναι ο θάνατος των παθών του δηλαδή η αποβολή των ελαττωμάτων του. Κατόπιν ανασταίνεται και μεταμορφώνεται σε ουράνια θεότητα, τον Διόνυσο τον Ελευθερέα.

ΣΤΑ ΕΛΕΥΣΙΝΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ η εαρινή ισημερία συμβολιζόταν με την απελευθέρωση της Περσεφόνης από το βασίλειο του Πλούτωνα (δηλαδή την ανάστασή της από το βασίλειο του Πλούτωνα). Την απελευθέρωσή της την πραγματοποιεί ο Διόνυσος ο Ελευθερέας (που είναι πλέον ουράνια θεότητα), ο οποίος την μεταφέρει στον Όλυμπο (δηλαδή την ανάληψή της στα ουράνια επίπεδα) όπου η Περσεφόνη μεταμορφώνεται και αυτή σε ουράνια θεότητα.

Ο συμβολισμός αυτός των Ελευσίνιων μυστηρίων, δείχνει και την περαιτέρω δράση των πνευματικών οντοτήτων. Επίσης θεωρούσαν ότι η εαρινή ισημερία αντιπροσωπεύει τον θάνατο της τιτανικής φύσεως των ανθρωπίνων ψυχών και την μεταμόρφωσή και την αναγέννησή της στις πνευματικές φύσεις του πνευματικού κόσμου με την απόκτηση της αιωνίας ζωής δηλαδή ζωής η οποία δεν διέρχεται δια της διαδικασίας του θανάτου και της εκ νέου ενσαρκώσεώς της και συνεπώς ζωής η οποία έχει εξασφαλίσει την αιωνιότητα. Τελούσαν (κατά την εαρινή ισημερία) την γιορτή των Παναθηναίων, ενώ παράλληλα γινόντουσαν και εσωτερικές τελετές που όμως δεν μας είναι γνωστές.

Ο ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΥ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΑΡΙΝΗ ΙΣΗΜΕΡΙΑ.

Από την πρώτη πανσέληνο της εαρινής ισημερίας, σύμφωνα με την ελληνική παράδοση, αρχίζει η κυριαρχία της Θεάς Αθηνάς δηλαδή του σοφού πνεύματος και στα ελληνικά μυστήρια εορτάζεται αυτό το γεγονός γιατί αποτελεί την εκδήλωση του πέμπτου ιερού δράματος της εξελικτικής πορείας της Φύσεως.

Το πέμπτο ιερό δράμα της εξελικτικής πορείας της Φύσεως εκδηλώνεται στην ψυχή εκείνη η οποία απαλλάχθηκε οριστικά από όλα της τα πάθη (ΘΑΝΑΤΟΣ παθών) και αυτό έχει ως αποτέλεσμα την πνευματική αναγέννηση της ψυχής (ΑΝΑΣΤΑΣΗ της ως νέας χωρίς πάθη οντότητας). Αποτέλεσμα αυτού είναι η ψυχική αυτή οντότητα να επιτύχει την κατάκτηση της ΣΟΦΙΑΣ (κυριαρχία της Θεάς Αθηνάς). Η σοφία θα επιτρέψει στον μύστη, ο οποίος απαλλάχθηκε από τα πάθη του, να έλθει σε επικοινωνία με τον Ουρανό και να αποκτήσει τα μεταμορφωτικά εκείνα μέσα που θα του επιτρέψουν να αποκτήσει τον πνευματικό του οργανισμό, ώστε να έχει την δυνατότητα να οδεύσει στους χώρους του ανέσπερου φωτός.

Ο ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΑΡΙΝΗ ΙΣΗΜΕΡΙΑ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΘΕΡΙΝΗ ΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ.

Στα Ορφικά μυστήρια η τρίτη μύηση λάμβανε χώρα κατά την εαρινή ισημερία του Ήλιου. Ο χρόνος από της μυήσεως αυτής μέχρι την επομένη μύηση που ελάμβανε χώρα κατά την θερινή τροπή του Ήλιου ήταν ο χρόνος κατά τον οποίο ο μυούμενος έπρεπε να εκδηλώσει αρμονική ιδεολογία ανάλογη προς τα εκδηλούμενα χρώματα των ανθέων αυτής της εποχής καθώς και αρμονική εκδήλωση αισθημάτων ανάλογη προς τα αρώματα των ανθέων αυτής της εποχής. Κατά τους Ορφικούς τα αρώματα και τα χρώματα αυτής της εποχής αναπαριστούν την βαίνουσα προς αποθέωση ανθρώπινη ψυχή, η οποία απέβαλε το έρεβος και προορίζεται πλέον σε θεία πνευματική ανάσταση.

Κατά τους μύστες της Ελευσίνας, η εποχή που περιλαμβάνεται μεταξύ εαρινής ισημερίας και θερινής τροπής του Ηλίου είναι η περίοδος κατά την οποία το ανιστάμενο πνεύμα έρχεται στην αποθέωση και την απόκτηση της αιώνιας ζωής.

Εκ των προαναφερθέντων συνάγεται ότι η περίοδος από την εαρινή ισημερία μέχρι την θερινή τροπή του Ηλίου είναι η περίοδος της αναγεννήσεως και μεταμορφώσεως των ανθρωπίνων ψυχών στις πνευματικές φύσεις του πνευματικού κόσμου, καθώς και της προετοιμασίας για τον πλήρη αποχωρισμό τους από το έρεβος.

Ο ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΘΕΡΙΝΗΣ ΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ

Οι Ορφικοί κατά την θερινή τροπή του Ηλίου τελούσαν γιορτές που αναφέρονταν στον θρίαμβο κατά του νόμου του θανάτου, της τιτανικής φύσεως του Διονύσου. Κατά τις εορτές αυτές εξέφραζαν την λατρεία τους προς την θεία δημιουργία που έφθασε δια των εκδηλώσεων των Νόμων της στην εμφάνιση των νόμων της αποθεώσεως των όντων της που είναι το έκτο ιερό δράμα της δημιουργίας. Επίσης εξέφραζαν την ευγνωμοσύνη τους προς τα αποθεωθέντα τέκνα της, υπό την προστασία των οποίων ετίθεντο με την θέλησή τους. Στις γιορτές που τελούσαν οι Ορφικοί κατά την θερινή τροπή του Ηλίου λάμβαναν μέρος μόνον εκείνοι που είχαν διέλθει όλους τους βαθμούς της ορφικής μυήσεως και τα συμπόσιά τους δεν τα αποτελούσαν πλέον τα ωμοφάγια, αλλά τροφή που την αποκαλούσαν αμβροσιακή και ποτό που αποκαλούσαν Διονυσιακό οίνο. Αποκορύφωση των εκδηλώσεων των

Την Άνοιξη στην Αρχαία Ελλάδα, γιόρταζαν τον θάνατο και την Ανάσταση

Ο Θάνατος και η Ανάσταση στην Αρχαία Ελλάδα

Το μαρτυρούν όλα τα Αρχαιοελληνικά Μυστήρια που διδάσκουν τους ανθρώπους, πώς να μην φοβούνται τον θάνατο. Εκείνος ο οποίος έχει μυηθεί στα μυστήρια της ζωής και της φύσης, γνωρίζει πολύ καλά ότι θάνατος δεν υφίσταται.

Οι σημαντικότερες εορτές των Αρχαίων Ελλήνων ήταν στις ισημερίες και στα ηλιοστάσια (τροπή του ήλιου).

Οι πρώτοι Έλληνες παρατήρησαν ότι τον χειμώνα η γη δεν καρποφορεί. Ενώ όταν ερχόταν η Άνοιξη η φύση άλλαζε. Η γη άνθιζε και καρποφορούσε.

Έτσι θεσπίστηκαν οι πρώτες εορτές αφιερωμένες στην Μητέρα Γη. Εόρταζαν τόσο τον θάνατό της τον χειμώνα και την ανάστασή της την Άνοιξη. Αργότερα την Μητέρα Γη εκπροσώπησαν αρκετοί θεοί.

Ο μύθος του Άδωνη

Στην Αθήνα λοιπόν εόρταζαν τον θάνατο και την ανάσταση του Άδωνη. Ο συμβολισμός των μυστηρίων είχε σχέση με την βλάστηση και την καρποφορία της Γης. Το έθιμο αυτό ήταν αρκετά μεταγενέστερο και «εισήχθη» στην Ελλάδα από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου.

Τι αναφέρει όμως ο μύθος του Άδωνη. Κάποτε η Αμαζόνα Σμύρνα καυχήθηκε ότι είναι ομορφότερη από την Αφροδίτη. Τότε η θεά την έκανε να ερωτευθεί τον πατέρα της. Ένα βράδυ η Σμύρνα μεθυσμένη ενώθηκε μαζί του. Την άλλη μέρα όταν ανακάλυψε τι είχε κάνει πήγε σε ένα δάσος να κρυφτεί. Η θεά την λυπήθηκε και την μεταμόρφωσε σε ένα δέντρο που ονομάστηκε «Μυρσίνη». Αργότερα από τον φλοιό αυτού του δέντρου γεννήθηκε ο Άδωνης.

Η Αφροδίτη έδωσε το βρέφος στην Περσεφόνη να το μεγαλώσει στο βασίλειο του Άδη. Ο Άδωνης έγινε ένας πανέμορφος άντρας. Τόσο η Περσεφόνη όσο και η Αφροδίτη τον ερωτεύτηκαν. Την διαμάχη αυτή ανέλαβε να λύσει ο Δίας. Αποφάσισε ότι ο Άδωνης το ένα τρίτο του χρόνου μπορεί να τον περνάει με την Περσεφόνη, το άλλο τρίτο του χρόνου με την Αφροδίτη, και το υπόλοιπο χρόνο όπου εκείνος ήθελε.

Η Αφροδίτη όμως χρησιμοποιώντας την μαγική της ζώνη επηρεάζει τον Άδωνη, ο οποίος τελικά αποφασίζει να περνά το ένα τρίτο (τέσσερις μήνες) στον κάτω κόσμο με την Περσεφόνη και τα υπόλοιπα δύο τρίτα (οκτώ μήνες) στον επάνω κόσμο με την Αφροδίτη.

Έτσι λοιπόν κάθε φορά που ο Άδωνης κατέβαινε στον κάτω κόσμο η φύση πάγωνε και τα λουλούδια μαραίνονταν, ενώ η Αφροδίτη έμενε στο παλάτι της αναμένοντας την άφιξή του. Η κάθοδος του Άδωνη συμβόλιζε τον χειμώνα.

Όταν ο Άδωνης ανέβαινε στον επάνω κόσμο τότε η φύση τον πρώτο καιρό

«Ο θάνατος και η ανάσταση των θεών (θρησκευτικός συγκρητισμός)

«Οι Φρύγες, επίσης, που πίστευαν ότι ο Θεός κοιμάται τον χειμώνα, ενώ το καλοκαίρι είναι ξυπνητός….»

Πλούταρχος, Ηθικά

Ο πρωτόγονος άνθρωπος βρέθηκε μπροστά σε δυο πραγματικότητες απέναντι στις οποίες ένιωσε αδύναμος βιολογικά. Αυτές ήταν το φυσικό περιβάλλον και ο Θάνατος. Ως προς το φυσικό περιβάλλον ένιωσε άμεσα εξαρτημένος, αφού αυτό αποτελούσε (εί) πηγή της βιολογικής του συντήρησης και επιβίωσης. Απέναντι στις φυσικές δυνάμεις (βροχή, σεισμός, εναλλαγή εποχών…) ήταν άοπλος και εκτεθειμένος στη μη προβλεψιμότητά τους.

          Ο θάνατος για τον πρωτόγονο στο βαθμό που ταυτίστηκε με τη βιολογική περατότητά του συνιστούσε τον απόλυτο φόβο και απέκτησε ένα μυστηριακό χαρακτήρα που ακόμη και σήμερα η επιστήμη – φιλοσοφία δεν απάντησε στο ερώτημα «γιατί πεθαίνουμε».

          Έτσι τις δυο αυτές πραγματικότητες (φυσικό περιβάλλον – θάνατος) σε μια ύστερη φάση τις αναγνώρισε ως νομοτέλεια και αναγκαιότητα. Ωστόσο αυτή η αναγνώριση δεν σήμανε και μια τυφλή παραίτηση ή αποδοχή αλλά το πρώτο βήμα για να τις ερμηνεύσει και να τις υπερβεί. Απώτατος στόχος να νιώσει ελεύθερος και ασφαλής«Ελευθερία είναι η αποδοχή της αναγκαιότητας»(Έγελος).

          Όσο κι αν η θέση του Hegel συνιστά οξύμωρο σχήμα δεν παύει να υποδηλώνει την αγωνία του ανθρώπου να επιβιώσει (βιολογικά – πνευματικά – ηθικά…) μέσα από τις επιταγές μιας αδήριτης αναγκαιότητας. Προς το σκοπό αυτόθεοποίησε τις φυσικές δυνάμεις ως μια μορφή άμυνας απέναντι στη «δύναμή» τους.

  Ο Ουρανός και η Γαία (γη) αποτέλεσαν το πρώτο δίδυμο των θεών. Έκτοτε ακολούθησαν κι άλλες θεοποιήσεις σε μια προσπάθεια να κατανοήσει την αναγκαιότητα της δύναμης της φύσης και να συμφιλιωθεί μαζί της. Κι αυτό γιατί αυτή για τον άνθρωπο ήταν ο μέγιστος «χορηγός» και«διδάσκαλος». Η δικαιοσύνη, το μέτρο, η κοσμιότητα και η αρμονία αποτελούσαν τα βασικά στοιχεία της ύπαρξής της.

        

Η Αδελφότητα της Στρογγυλής Τράπεζας και η Ύψιστη Περιπέτεια

Οι μύθος του 'Aγιου Δισκοπότηρου και η Αναζήτησή του από τους Ιππότες της Στρογγυλής Τράπεζας του Αρθούρου επιδρά άμεσα στις ανθρώπινες ευαίσθητες χορδές, ζωντανεύοντας στη συνείδηση τα ανώτερα ιδανικά των Ιπποτών. Μεταμορφωνόμαστε σε έναν ιππότη που αναλαμβάνει την Περιπέτεια της Αναζήτησης του Δισκοπότηρου μέσα στον ίδιο μας τον εαυτό, και γινόμαστε ικανοί να λειτουργήσουμε στο χώρο σαν μια αληθινά συνειδητή οντότητα. Γινόμαστε ο Τέλειος Ιππότης.

Διάλεξη που δόθηκε από το Φιλοσοφικό Σύλλογο ΙΑΜΒΛΙΧΟ στις 27 Ιανουαρίου 1982

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Για μια όσο το δυνατόν πληρέστερη ανάλυση του θέματος, η διάλεξη χωρίστηκε σε δύο μέρη. Στο πρώτο καλύπτεται το ιστορικό του μύθου, ενώ στο δεύτερο αναπτύσσεται η συμβολική του όψη.

Κατά το πρώτο μέρος παρατίθεται ο μύθος και δίνεται η σημασία του για τον άνθρωπο, εξηγείται ακόμη το πώς δημιουργήθηκε η ανάγκη ύπαρξής του και πώς μπορεί να επιδράσει στο ανθρώπινο ασυνείδητο. Επίσης, περιλαμβάνονται συνδυασμένα και τα κυριότερα ιστορικά γεγονότα που αφορούν τα πρόσωπα του μύθου.

Στο δεύτερο μέρος επιχειρείται μια διείσδυση στα πλούσια νοήματα που κρύβονται πίσω από τις λέξεις και τα σύμβολα, καθώς τραβώντας το πέπλο του μύθου, αποκαλύπτονται τα αιώνια αρχέτυπα που τον δημιούργησαν.

Ο κύκλος των μύθων αυτών περιλαμβάνει αμέτρητες ιστορίες και θα ήταν δύσκολο, αν όχι ανεφάρμοστο, να αναφερθούμε λεπτομερειακά σε όλες, πόσο μάλλον και σε όλες τις αποδόσεις που υπάρχουν.

΄Ενας από τους κεντρικούς χαρακτήρες του μύθου είναι ο βασιλιάς Αρθούρος. Υπήρξε, όμως, άραγε σαν ιστορικό πρόσωπο; Μέχρι τώρα δεν έχει δοθεί συγκεκριμένη απάντηση. Ορισμένοι ιστορικοί υποστηρίζουν ότι ο Αρθούρος ήταν ένας από τους μεγάλους αρχηγούς των Κελτών και γιος του Πέντραγκον (Pentragon), αρχιστράτηγου των Βρετανών. Το 516 μ.Χ. διαδέχτηκε τον πατέρα του στο αξίωμα του στρατηγού και επιτέλεσε τις ηρωικές εκείνες πράξεις εναντίον των Σαξόνων, των Σκώτων και των Πικτών, οι οποίες απέδωσαν μεγάλη φήμη σε αυτόν και στους Ιππότες της Στρογγυλής Τράπεζας. Σύμφωνα με μια παράδοση, σκοτώθηκε στην προσπάθειά του να καταστείλει μια εξέγερση. Στην «Ιστορία των Βρεττόνων», του Ουαλού συγγραφέα Νένιου (Neniou), ο οποίος έζησε στις αρχές του 9ου αιώνα, ο Αρθούρος αναφέρεται σαν Δούκας Μπελόρουμ (Dux Bellorum) και σαν ένας στρατιωτικός ηγέτης πoυ διεξήγαγε 12 μάχες εναντίον των εισβολέων Σαξόνων. Αλλά ο κληρικός και ιστορικός του 6ου αιώνα Γίλδας δεν κάνει καθόλου μνεία του ονόματος του Αρθούρου.

Ωστόσο, ο μύθος εξαπλώθηκε σε όλη την Ευρώπη και δημιουργήθηκαν διάφορες αποδόσεις. Το μεγαλύτερο μέρος των διηγήσεων αυτών εμφανίζεται ανάμεσα στο 1170 και το 1220. Χώρες προέλευσής τους είναι η Γαλλία και η Γερμανία, από όπου εξαπλώθηκαν στην Αγγλία, Ουαλία, Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία. Το 12ο αιώνα εμφανίζονται διάφορες παραδόσεις σε γραπτά κείμενα για τον Αρθούρο. Μία από αυτές περιλαμβάνεται στην ψευτο-ιστορία του «Βασίλειου των Βρετανών», (1136), που είναι γραμμένη από τον Τζόφρεϊ του Μονμάουθ (Geoffrey of Monmouth). Ο συγγραφέας ισχυρίζεται ότι απλά μετέφερε στην αγγλική γλώσσα ένα «πολύ αρχαίο βιβλίο» γραμμένο στην κελτική. Η ύπαρξη του βιβλίου αυτού αμφισβητείται από πολλούς μελετητές, ενώ άλλοι το αποδέχτηκαν σαν ιστορικά αξιόπιστο κείμενο.

Μία από τις κύριες παραδόσεις υιοθετήθηκε και αποδόθηκε από το Γάλλο συγγραφέα Κρετιέν ντε Τρουά (Chretien de Troyes), που γεννήθηκε στην Καμπανία τον 12ο αιώνα. Σημαντικότερο από τα έργα του είναι το «Πέρσιβαλ», ή «Ο Κόμης του Δισκοπότηρου». Η επίδραση του Κρετιέν ντε Τρουά υπήρξε σημαντικότατη και πολλά κατοπινά έργα βασίστηκαν σε αυτόν.

Μια άλλη απόδοση, στην οποία βασίστηκαν αργότερα αρκετοί συγγραφείς, είναι του Βαυαρού τροβαδούρου Βόλφραμ φον ΄Εσενμπαχ (Wolfram von Eschenbach). Θεωρείται ότι περιέχει την σπουδαιότερη ιστορία σ