Show encrypted text

Τρίτη, 27 Νοεμβρίου 2018

Ποιοι ήταν οι Καθαροί, Ο Μύθος και τα Μυστικά τους

Ποιο είναι το μυστικό που έφερε σ' ένα μικρό χωριό,

τους Δρυίδες, την αίρεση των Καθαρών, τους Ναϊτες Ιππότες...?

 

Rennes Le Chateau είναι ένα μικρό χωριό στο διαμέρισμα Λανγκεντόκ της Νότιας Γαλλίας, την ύπαρξη του οποίου θα αγνοούσε ο περισσότερος κόσμος, αν δεν ήταν ο τόπος ενός μεγάλου μυστικού, το οποίο παραμένει άγνωστο στις περισσότερες λεπτομέρειές του εδώ και εκατοντάδες χρόνια.

   Ποιο μπορεί να είναι το μυστικό που τράβηξε στο μικρό αυτό χωριό τους Δρυίδες του απώτερου παρελθόντος, την αίρεση των Καθαρών, τους Ναϊτες Ιππότες, Μυστικές Εταιρείες και τον Μπερανζέ Σονιέρ, τον μυστηριώδη εκείνον Ιερέα που από φτωχός και άσημος εφημέριος του Ναού της Μαγδαληνής, κατέληξε να διαχειρίζεται τεράστια χρηματικά ποσά και να συναναστρέφεται με εξέχοντα πρόσωπα της Γαλλικής Κοινωνίας;

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή.

   Ο Αβάς Σονιέρ, φτάνει το 1885 στη Rennes Le Chateau ως διορισμένος από την Καθολική Εκκλησία εφημέριος του Ναού της Μαγδαληνής. Η μικρή κοινότητα τον αποδέχτηκε αμέσως, μιας και είχε καταγωγή από μια κοντινή περιοχή.

    Ο Σονιέρ, ο Φρανσουά Μπερανζέ Σονιέρ (1852 – 1917) σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή, ξεκίνησε εργασίες ανακαίνισης ενός Ναού, ο οποίος είχε χτιστεί τον 10ο αιώνα. Υποτίθεται ότι ο νεαρός Ιερέας σε ένα από τα κηρύγματά του είχε μιλήσει κατά της Δημοκρατίας και υπέρ της Μοναρχίας, με αποτέλεσμα να τον αποπέμψουν από τα καθήκοντά του για ένα χρόνο.

   Μετά την αποκατάστασή του το 1886, έλαβε μια δωρεά ύψους 3.000 φράγκων από την Κόμισσα του Σαμπόρ, τη χήρα ενός διεκδικητή του γαλλικού θρόνου. Τα χρήματα αυτά υποτίθεται ότι χρησιμοποίησε ο Σονιέρ προκειμένου να ανακαινίσει το Ναό.
   Σύμφωνα με τις περισσότερες αφηγήσεις, εκείνη την εποχή ο Σονιέρ ανακάλυψε «κάτι», πιθανότατα περγαμηνές, τις οποίες και παρουσίασε στον Επίσκοπο της Καρκασόν, ενώ στη συνέχεια τις πήγε για μετάφραση στον Εμίλ Οφέ στο Παρίσι, ο οποίος και τον σύστησε στους αποκρυφιστικούς κύκλους της πόλης, μεταξύ των οποίων ήταν και η διάσημη υψίφωνος της εποχής, Έμμα Καλβέ, την οποία μια φήμη θέλει να γίνεται ερωμένη του Αβά.
   Ο ναός της Μαγδαληνής είναι παράξενος, γεμάτος περίεργους συμβολισμούς .

   Πάνω από την είσοδο του Ναού είναι σκαλισμένο ένα χωρίο από τη Γένεση. Λίγο πιο μέσα από την είσοδο ένα φοβερό άγαλμα δαίμονα.  Ακριβώς απέναντι υπάρχει ένα γλυπτό του Ιησού, το οποίο είναι το εναντιόμορφο είδωλο του Δαίμονα. Επάνω από το Χριστό είναι ο Ιωάννης ο Βαπτιστής, ο οποίος ραίνει το Χριστό με νερό που βγαίνει από μια αχιβάδα.

   Το πάτωμα του Ναού είναι στρωμένο με μαύρες και άσπρες πλάκες και η οροφή με άστρα, τεχνοτροπία που συναντάμε στις Μασονικές Στοές. Μπροστά στην Αγία Τράπεζα υπάρχει το ανάγλυφο της Μαρίας της Μαγδαληνής, στο οποίο η Αγία απεικονίζεται να προσεύχεται γονατιστή, με ένα βιβλίο και ένα κρανίο, ενώ κοιτάζει ένα Σταυρό ο οποίος αποτελείται από ζωντανό ξύλο. Το γνωστό δοχείο με το μύρο απουσιάζει από το ανάγλυφο.

   Η ανακαίνιση του παρεκκλησίου δεν ήταν το μοναδικό έργο που έφερε σε πέρας ο Αβάς Σονιέρ. Παράλληλα έχτισε και μια βιβλιοθήκη, την οποία ονόμασε «Πύργο Μάγδαλα» και μια οικία που ονόμασε « Βίλα Βηθανία». Στη βίλα Βηθανία ο Σονιέρ και η πιστή του οικονόμος, Μαρί Ντεναρνό, υποδέχονταν και φιλοξενούσαν τους υψηλούς καλεσμένους τους, όπως την Έμμα Καλβέ και τον κύκλο της, που συχνά άρχισαν να ταξιδεύουν ως τη Rennes Le Chateau.
   Οι συμβολισμοί εξάπτουν την φαντασία. Τα ερωτηματικά πολλά.
   - Ποιο κοινό ενδιαφέρον μπορεί να συνέδεε τους αποκρυφιστικούς κύκλους του Παρισιού με τον άσημο Αβά Σονιέρ;

   - Τι το ιδιαίτερο είχε ο τόπος της Rennes Le Chateau από την αρχαιότητα έως και σήμερα;

   - Για ποιο λόγο υπάρχει πλήθος ναών και τοπωνύμιων που σχετίζονται με τη Μαγδαληνή και τον Ιωάννη το Βαπτιστή στη συγκεκριμένη περιοχή;

- Βρήκε πράγματι κάποιο εξαιρετικό μυστικό ο Σονιέρ ή η όλη ιστορία εντάσσεται στο πεδίο μιας ακόμα νεομυθολογίας;

   Καταρχήν, η ευρύτερη περιοχή του Λανγκεντόκ από την εποχή των Δρυίδων ακόμα θεωρούνταν σημαντικός τόπος Δύναμης και αποτέλεσε ένα από τα κέντρα τους. Ακόμα και σήμερα, ερευνητές ισχυρίζονται ότι κάποια από τα αρχαία κτίσματά του καθώς και σημαντικοί οικισμοί είναι κτισμένοι σύμφωνα με τους κανόνες της Ιερής Γεωμετρίας, σχηματίζοντας σε κάτοψη μεγάλες και μικρές Πεντάλφα η οποία, ως γνωστόν, αποτελεί πανάρχαιο Ηλιακό σύμβολο.
   Αργότερα, επικράτησε ο μύθος που θέλει τη Μαγδαληνή να καταφεύγει στην περιοχή μετά τη Σταύρωση του Ιησού, μια παράδοση που θα συζητήσουμε διεξοδικότερα λίγο παρακάτω.

   Μερικούς αιώνες μετά, το Λανγκεντόκ γίνεται κέντρο της αίρεσης των Καθαρών, οι οποίοι εκδιώχθηκαν λυσσαλέα από την Καθολική Εκκλησία ενώ και οι Ναϊτες Ιππότες έκαναν το πέρασμά τους από την περιοχή. Η αλχημεία γνώρισε άνθιση στα μέρη εκείνα, από τα οποία άλλωστε καταγόταν και ο Νοστράδαμος, ενώ από ακόμη αρχαιότερες εποχές, στο Λανγκεντόκ συναντάμε και τη λατρεία της Μαύρης Μαντόνας.

   Ο μύθος της γενιάς του Ιησού.


   Σύμφωνα με μια παράδοση, η Μαρία η Μαγδαληνή, μετά τη Σταύρωση του Ιησού κατέφυγε στη νότια Γαλλία, όπου και λατρεύτηκε ως Αγία. Στην περιοχή υπήρχε ήδη το ιδεολογικό υπόβαθρο, μιας και από τα αρχαία χρόνια

Χειρόγραφα της Νεκράς Θάλασσας, Γραμμένα σε Εβραϊκά, Αραμαϊκά και Ελληνικά


xeirografa nekraw thalassasΤα χειρόγραφα της Νεκράς Θάλασσας, τα οποία χαρακτηρίστηκαν ως η σπουδαιότερη αρχαιολογική ανακάλυψη του προηγούμενου αιώνα, είναι ένα σύνολο περίπου 900 ιουδαϊκών κειμένων, γραμμένα σε περγαμηνές και παπύρους, στην εβραϊκή, αραμαϊκή και ελληνική γλώσσα, που βρέθηκαν το 1947 κρυμμένα
σε έντεκα σπήλαια της ευρύτερης περιοχής του Κιρμπέτ Κουμράν κοντά στη Νεκρά Θάλασσα.

   Η ονομασία αυτή δεν ανταποκρίνεται πλήρως στην πραγματικότητα, αφού χειρόγραφα δεν ανακαλύφθηκαν μόνο στο Κουμράν, ούτε αποκλειστικά σε παράκτιες περιοχές της Νεκράς Θάλασσας, αλλά και σε άλλες, που καλύπτουν ολόκληρη σχεδόν την έκταση της ερήμου της Ιουδαίας ή ερήμου του Ιούδα, όπως είναι γνωστή από την Παλαιά Διαθήκη.
   Η επικρατούσα θεωρία θέλει τα χειρόγραφα της Νεκράς Θάλασσας να έχουν συντεθεί από τους Εσσαίους, μια εβραϊκή θρησκευτική ομάδα που έζησε κοινοβιακά σε εγκατάσταση κοντά στις σπηλιές του Κουμράν λίγο πριν ή γύρω στην εποχή του Χριστού.
   Η θεωρία ανήκει στον αρχαιολόγο και ιερέα Ρολάν Ντεβό, ο οποίος ηγήθηκε διεθνούς ομάδας μελετητών στα 1953 και εντόπισε αντιστοιχίες μεταξύ αρχιτεκτονικών λεπτομερειών της κοινοβιακής εγκατάστασης του Κουμράν και οδηγιών που αναφέρονταν στα χειρόγραφα για διάφορες τελετουργίες.
   Έτσι, οι εκτενείς δεξαμενές του κοινοβίου θα χρησίμευαν στα τελετουργικά λουτρά που περιγράφονταν στα κείμενα των χειρογράφων.
   Τα χειρόγραφα της Νεκράς Θάλασσας μιλούν για έναν δίκαιο δάσκαλο και διακεκριμένο μεσσία, για καθαρμό μέσω του νερού και για μια μάχης του φωτός ενάντια στο σκοτάδι.
Αλλά όποιος μελετήσει τους παπύρους με σκοπό την αναζήτηση αποδείξεων, για παράδειγμα, ότι ο Ιησούς από την Ναζαρέτ ήταν ο μεσσίας που ανέφεραν οι προφήτες, ή ότι Ιωάννης ο Βαπτιστής έζησε ανάμεσα στους συντάκτες των χειρόγραφων, θα απογοητευθεί...
   Ορισμένες ιδέες που υπάρχουν στους παπύρους εμφανίζονται επίσης στην Καινή Διαθήκη, κάτι που σημαίνει ότι ο ισχυρισμός πως η εμφάνιση του Χριστιανισμού ήταν «θεία αποκάλυψη», δημιουργημένη ολόκληρη θαυματουργικά από τα χέρια του Θεού, είναι σαφώς λανθασμένος...
  

Παρασκευή, 16 Νοεμβρίου 2018

ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΑΙ ΤΟ ΓΑΛΑΖΙΟ ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΣΤΟΑΣ ΚΑΙ Ο ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΤΟΥΣ.


freemason-lodgeΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΚΑΙ ΤΟ ΓΑΛΑΖΙΟ :

ΤΑ ΧΡΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΣΤΟΑΣ ΚΑΙ Ο ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΤΟΥΣ.

Σεβ:. Διδ:.,  αδδ:. μου,

Ο αποψινός πίνακας χάραξης αποτελεί τη συνέχεια του πίνακα με θέμα το ΛΕΥΚΟ και ΜΑΥΡΟ χρώμα της ενδυμασίας και έχει θέμα τα 2 κυρίαρχα χρώματα εντός της τεκτονικής στοάς το ΚΟΚΚΙΝΟ και το ΓΑΛΑΖΙΟ., Σε αυτόν τον πινάκα δούμε τους συμβολισμούς τους στο πέρασμα του χρόνου και πως καθιερώθηκαν ως τεκτονικά χρώματα. Για να μπορέσουμε να έχουμε μια ολοκληρωμένη εικόνα όσο αφορά τα χρώματα, θεωρώ ότι είναι αναγκαίο να επαναλάβω την εισαγωγή από τον προηγούμενο πίνακα του λευκού και του μαύρου.

Επειδή το θέμα είναι εκτενές, για αυτό τον λόγο θα ήθελα να είστε επιεικής και να δείξετε την ανοχή σας.

Όπως μαθαίνουμε από την πρώτη στιγμή που εισερχόμαστε στον τεκτονισμό, τα πάντα είναι συμβολικά. Ο τεκτονισμός ενσωματώνει τα σύμβολα προκριμένου να μας διδάξει ηθικές αξίες. Ένας πολύ δημοφιλής ορισμός για το τι είναι τεκτονισμός αναφέρει χαρακτηριστικά :

Ο τεκτονισμός είναι ένα ιδιότυπο σύστημα ηθικής καλυμμένο με τον μανδύα της αλληγορίας και που παρουσιάζεται, αποκαλύπτεται, μέσα από την χρήση συμβόλων.

Δηλαδή προσπαθεί μέσα από την συμβολική χρήση της γλώσσας (τυπικό), των χρωμάτων αλλά και ήχων (κρούσεις σφυρών, μουσικής) να ενεργοποιήσει όλα τα πεδία της ανθρώπινης διάνοιας. Η αποκάλυψη της ερμηνείας των συμβόλων γίνεται σταδιακά ώστε να δοθεί στον τέκτονα ο απαραίτητος χρόνος για να αφομοιώσει τα μηνύματα και τα νοήματα που του φανερώθηκαν. Και αυτό ακριβώς συμβαίνει κατά την διάρκεια των εργασιών.

Αλλά καλύτερα να περάσουμε στο αποψινό μας θέμα….. Χρώματα. Τι είναι χρώμα?

Σύμφωνα με τον ορισμό της φυσικής, το ορατό φως είναι τμήμα του ηλεκτρομαγνητικού φάσματος. Αυτό περιλαμβάνει τα ραδιοκύματα, την υπέρυθρη ακτινοβολία, το ορατό φως, την υπεριώδη ακτινοβολία και τις ακτίνες Χ και Γ. Το ορατό φως επιδεικνύει τόσο κυματικές όσο και σωματιδιακές ιδιότητες και το θεμελιώδες σωματίδιο του είναι το φωτόνιο.

Το λευκό φως περικλείει όλο το φάσμα των συχνοτήτων που αποτελούν το ορατό φως, όλες στην ίδια ένταση. Όταν αυτό το λευκό φως περάσει μέσα από ένα πρίσμα διασπάται και αναλύεται σε 7 χρώματα, μωβ, μπλε, γαλάζιο πράσινο, κίτρινο, πορτοκαλί, κόκκινο.

Όταν μια επιφάνεια φωτίζεται, τότε κάποιο μέρος του φωτός απορροφάται και κάποιο αντανακλάται ανάλογα με την μοριακή δομή του αντικειμένου αλλά και της όποιας χρωστικής έχει στην επιφάνειά του. Το μέρος του φωτός που αντανακλάται είναι αυτό που καθορίζει και την χρωματική πληροφορία που λαμβάνει το μάτι μας και την αποκωδικοποιεί ανάλογα.

Όταν λοιπόν η αίσθηση της όρασης καλείται να αναγνωρίσει ένα χρώμα, αυτό στην ουσία που βλέπει είναι ένα συγκεκριμένο μήκος κύματος ορατού φωτός που παράγεται ή αντανακλάται από ένα σώμα.

Η σημαντικότητα, η αναγκαιότητα αλλά και η λειτουργικότητα των χρωμάτων είναι απολύτως εμφανής στη Μητέρα Φύση. Αν παρατηρήσουμε θα δούμε ότι έχουν κυρίαρχο ρόλο στην αναπαραγωγική διαδικασία, την άμυνα ή την εύρεση τροφής. Και αυτό ισχύει για όλα τα έμβια όντα. Ακόμα και πέραν των ορίων του μικρού μας πλανήτη, στο διάστημα, το φως και τα χρώματά του, δίνουν στους επιστήμονες πληροφορίες για μακρινά αστέρια ή πλανήτες αναλύοντας το φως που εκλύουν ή αντανακλούν.

Επομένως, μπορούμε να πούμε ότι όλες οι πτυχές της ανθρώπινης δραστηριότητας αλλά και του περιβάλλοντος του είναι άμεσα επηρεασμένα από τα χρώματα.

Και ας περάσουμε στην επίδραση του φωτός και των χρωμάτων στον άνθρωπο. Θα κάνουμε μια ιστορική αναδρομή για τον ρόλο των χρωμάτων στις ανθρώπινες κοινωνίες και τον συμβολισμό που αποδόθηκε στα διάφορα χρώματα.

Τα χρώματα ασκούσαν ανέκαθεν μεγάλη γοητεία στους ανθρώπους και απέκτησαν, πέρα από την προφανή αισθητική ή διακοσμητική τους διάσταση, και μια βαθιά συμβολική σημασία.

Οι μυθολογίες και τα αρχαία κείμενα όλων των πολιτισμών είναι γεμάτα για την χρήση των χρωμάτων ως σύμβολα. Έγιναν φορείς σημαντικών πολιτισμικών αλλά και θρησκευτικών ιδεών.

Χρώματα όπως το λευκό, το μαύρο, το κόκκινο, το μπλε είχαν βαθιά συμβολική αξία.

karl youngΑυτή η πανανθρώπινη ομοιότητα σκέψης οδήγησε τον Ελβετό ψυχολόγο Καρλ Γιούνγκ σε ενδελεχή έρευνα σε κείμενα σχετικά με την ιστορία, την φιλοσοφία, τα γραπτά κείμενα αλλά και με τις παραδόσεις των διαφόρων αρχαίων πολιτισμών και θρησκειών, όπου και βρήκε πάρα πολλά κοινά σημεία μεταξύ τους. Θεώρησε ότι αυτά τα κοινά σημεία προήρθαν από μια κοινή ρίζα στον ενστικτώδη νου των ανθρώπων. Αυτός ο ενστικτώδης νους, πάντα κατά τον Γιούνγκ, είναι κατάλοιπο του πρώιμου ανθρώπου ο οποίος λειτουργούσε με βάση το ασυνείδητο, τα ένστικτα και με χωρίς λογική σκέψη. Στην εξελικτική του πορεία όμως ο άνθρωπος ανέπτυξε την συνείδηση και το ασυνείδητο πέρασε σε δεύτερη μοίρα. Ο Γιούνγκ πίστευε ότι αυτός ο πρώιμος, ενστικτώδης νους δεν χάθηκε, απλά υποκρύπτεται σαν σκιά μέσα στην συνειδητή σκέψη. Με γνώμονα τα παραπάνω ασπάστηκε την Ανατολίτικη θεώρηση ότι τα πράγματα που επαναλαμβάνονται συνεχώς παύουν να είναι σύμπτωση άσχετα αν δεν είναι επιστημονικά δυνατό να αποδεδειχθεί μια μεταξύ τους σχέση. Αυτό ονομάστηκε Συγχρονικότητα.

Περί ηθικής


Σήμερα, μερικοί από εμάς αναρωτιόμαστε:

Και γιατί πρέπει να βρίσκω πρόσχημα για να κάνω το φυσιολογικό ?

Και γιατί κάνω το αφύσικο σαν να είναι κάτι αποδεκτό ?

Και γιατί νιώθω ενοχές για το φυσιολογικό που κάνω ?

Πως μπλέχτηκα σ’ αυτήν την ηθική του παραλόγου της σημερινής εποχής ?

Και γιατί να μιλήσουμε για ηθική ?

Θα έπρεπε να είμαστε ανήθικοι για να μιλήσουμε για ηθική. Όμως είμαστε όλοι ηθικότατα όντα από την φύση μας. Αφού λοιπόν είμαστε ηθικότατα όντα, τότε γιατί ν’ ασχολούμαστε με αυτό το ζήτημα ?

Υπάρχει λόγος για όλα!!!

ithikiΠρώτα –πρώτα, ο βασικός λόγος που ο Τεκτονισμός θέτει το ζήτημα από τον 1ο βαθμό είναι για να υποδηλώσει κάτι πολύ σημαντικό. Ο Τεκτονισμός δεν είναι θεωρητικός. Θα μου πείτε , μα έχει σύμβολα, έχει λέξεις , έχει…..

Ναι, όμως ό,τι λέει το εννοεί ακριβώς. Και το περίεργο είναι ότι όλοι μας πιστεύουμε πως είναι αλληγορίες αυτά που ακούμε σ’ αυτό το χώρο. Πιστεύουμε δηλ. ότι βρισκόμαστε σ’ έναν ιδεατό κόσμο, ο οποίος πρέπει να ερμηνευτεί κάπως. Δεν είναι όμως έτσι τα πράγματα. Εσωτερικά, το που βρίσκεται ο καθένας μας σ’ αυτό το χώρο είναι προσωπική υπόθεση. Ο Τεκτονισμός δεν επιβάλλει σε κανέναν, κανέναν βηματισμό και καμιά κριτική.

Ο κάθε άνθρωπος κρίνει μόνος του τον εαυτό του και διαβλέπει ή διαγνώνει το σημείο στο οποίο βρίσκεται. Αν θέλει, διορθώνει την πορεία του, αν θέλει συνεχίζει όπως ήταν.

Και αυτό είναι το όμορφο, το ωραίο στον τεκτονισμό, που είναι πρακτικός και μόνο πρακτικός , εντούτοις δεν επιβάλλει την θέληση του σε κανέναν.

Είναι ένα εκπληκτικά φιλελεύθερο σύστημα , το οποίο λέει τα πάντα, πως θα ζήσουμε σ’ αυτόν τον κόσμο, με ποιόν τρόπο θα γίνουμε ευτυχισμένοι, κανένας μας όμως δεν σκέφτεται να εφαρμόσει αυτά τα οποία λέει.

Για την ηθική τι λέει ? Στην διαδικασία εισδοχής , περί ηθικής λέει ότι η ηθική είναι η επιστημονική απόδειξη της συνειδήσεως. Και όχι μόνο. Δεν είναι η μόνη άγνωστη λέξη που μας τοποθετεί, τι είναι συνείδηση , αλλά αναφέρεται και σε άλλα θέματα. Είναι μεν η επιστημονική απόδειξη της συνειδήσεως, είναι η επιστήμη η οποία ασχολείται με αυτό το θέμα, αλλά ταυτόχρονα είναι ο φυσικός, ο παγκόσμιος και αναλλοίωτος νόμος με το «Φ» και το «Ν» κεφαλαίο. Παντού αναφέρεται στον θρίαμβο του λόγου και της αρετής.

«ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΟΥ ΠΡΟΜΗΘΕΩΣ»


Όπως καταγράφεται στην Τραγωδία του Αισχύλου

και αποσυμβολίζεται.

1.ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Peter_Paul_Rubens_-_PrometheusΣτην μακρινή του κόσμου άκρη, σε τόπο έρημο, στη χώρα των Σκυθών, στην κορυφή του κόσμου, στον Καύκασο, συντελείται η τραγωδία του Προμηθέα.

H εις Άδου κάθοδος του αθανάτου Πάσχοντος.

Κατερχομένου εις τα βάθη της Γνώσεως.

Η Άνοδος απαιτεί ιχνηλασία στους δρόμους του Φωτός…

…Πορεία της μυητικής διαδρομής εις τους αιώνας των αιώνων.

Επάνω, η κατοικία των θεών, η θεϊκή εξουσία, το Φώς. Κάτω τα μαύρα Τάρταρα, ο τόπος της εξορίας, της τιμωρίας, το Σκότος. Παγκόσμιο αρχέτυπο του καλού και του κακού. Ανάμεσά τους ο τόπος των θνητών. Εκεί διαδραματίζεται το δράμα του Τιτάνα Προμηθέα. Μήπως πρόκειται για το ανθρώπινο δράμα;

2. ΑΙΣΧΥΛΕΙΑ ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ ΤΟΥ ΜΥΣΤΙΚΟΥ

Η δραματική δράση της τραγωδίας του Αισχύλου, συνίσταται σε ένα μυστικό που γνωρίζει ο Προμηθέας, αλλά το αγνοεί ο Δίας.

Η κορύφωση της εν λόγω τραγωδίας, συντελείται με την άρνηση του Προμηθέα, να αποκαλύψει στον Δία, το μέλλον της κυριαρχίας του, ονομάζοντας τη γυναίκα, που θα γεννήσει τον ανατροπέα θεϊκό-υιό. Η κάθοδος στα Τάρταρα έχει πλέον προδιαγραφεί. Με αυτή την άρνηση ο Προμηθέας, σηματοδοτεί την Ανάγκη της Ανατροπής, ως προϋπόθεση της κοσμικής εξέλιξης, κάτι που απαιτεί την βαθύτερη γνώση.

Ο Δίας είναι η «Εξουσία». Ο Προμηθέας όμως είναι η «Γνώση», είναι αυτός που γνωρίζει το μέλλον του Δία. Συνεπώς, το μέλλον της «Εξουσίας = Δίας», εξαρτάται από την «Γνώση = Προμηθέας». Ο Δίας έχει την δύναμη, αλλά όχι την ευφυΐα, ενώ ο Προμηθέας έχει την ευφυΐα αλλά όχι την δύναμη. Μόνο μια συμμαχία των δύο θα μπορούσε να οδηγήσει σε καλή κατάληξη. Όμως εν προκειμένω, σε αυτή την Αισχύλεια τραγωδία, αυτό δεν ισχύει. Επικρατεί η αντίθεση, που θα φέρει την δράση και την αναμενόμενη εξέλιξη.

Η Αισχύλεια κοσμογονία είναι δραματική. Ο Δίας είναι παντοδύναμος, ο Προμηθέας όμως γνωρίζει το μέλλον. Το μέλλον του τυράννου εξαρτάται από τον δεσμώτη του. Αυτή η αντίθεση βάζει σε κίνηση τον κόσμο. Η εξουσία περιορίζεται από την άγνοια, η γνώση από την εξουσία. Ποιος άραγε είναι εδώ ο Ελεύθερος και ποιος ο Δεσμώτης; Πρόκειται για μια διαλεκτική, φιλοσοφική προσέγγιση του μύθου από τον Αισχύλο:

ΘΕΣΗ- ΑΝΤΙΘΕΣΗ,

Δευτέρα, 24 Σεπτεμβρίου 2018

Η Αναπνοή Θεραπεύει

Αναπνοή και ζωή είναι δύο έννοιες αναπόσπαστα συνδεδεμένες. Ο κύκλος της αναπνοής διέπει ολόκληρη τη Δημιουργία, δίνει ζωή σε κάθε ύπαρξη.

Οι πλανήτες, τα αστέρια, οι γαλαξίες, όλα μέσα στο Σύμπαν, από το μικρότερο μέχρι το μεγαλύτερο, βρίσκονται σε αρμονία ακολουθώντας έναν συμπαντικό ρυθμό. Η εσωτερική φιλοσοφία περιγράφει το Σύμπαν ως ζωντανή οντότητα που πάλλεται ρυθμικά και κατά κάποιο τρόπο «αναπνέει», καθώς συστέλλεται και διαστέλλεται.

Σύμφωνα με την ινδική κοσμογονία, τα σύμπαντα αναπτύσσονται και διαλύονται μέσα από το Μπράχμαν, από την εκπνοή και εισπνοή αυτής της υπέρτατης Αρχής του Σύμπαντος. Μεγάλες περίοδοι χιλιάδων ετών που ονομάζονται γιούγκας (yugas) αποτελούν μια στιγμή αναπνοής αυτής της αιώνιας αρχής που εκδηλώνεται μόνο περιοδικά.

Η Αναπνοή στις Παραδόσεις

Καθώς η αναπνοή αποτελεί θεμελιώδη λειτουργία για τον άνθρωπο μελετήθηκε ιδιαιτέρως από τους αρχαίους χρόνους. Έχει χρησιμοποιηθεί από πολλές παραδόσεις και συστήματα ψυχοπνευματικής ανάπτυξης μεθοδικά, επιδιώκοντας είτε καλή υγεία, θεραπεία και μακροζωία, είτε συνειδησιακή διεύρυνση. Και ακριβώς επειδή η αναπνοή προσφέρει ζωή, συσχετίστηκε με την πνοή ή ανάσα του Θεού, με το πνεύμα, καθώς και με τη δύναμη της ζωής, ή πράνα κατά την ανατολική παράδοση.

anap2

Οι αρχαίοι λαοί ζούσαν σε απόλυτη αρμονία με τον γήινο πλανήτη και μπορούσαν να νιώθουν τη δική του ανάσα -την εισπνοή και την εκπνοή του- μέσα από τα κυκλικά επαναλαμβανόμενα φυσικά φαινόμενα, που συνδέονταν επίσης με τον ήλιο και τη σελήνη. Οι πνευματικοί οδηγοί, ιδιαίτερα εκείνοι που εργάζονταν στις εσωτερικές παραδόσεις του κόσμου, αναγνώριζαν πάντοτε τον παράγοντα της αναπνοής, τη δύναμή της και τη δυνατότητά της ως εργαλείο μετασχηματισμού.

Στην αρχαία Κίνα αναφέρεται πως εφάρμοζαν ορισμένες σαμανικές τεχνικές, που μιμούνταν την αναπνοή και τις κινήσεις των ζώων. Η ζωή των ζώων, σε αρμονία με τη Φύση, αποτελούσε για τους Κινέζους το κατ' εξοχήν πρότυπο μιας ύπαρξης σε τέλεια αρμονία με τον κόσμο. Χρησιμοποιούσαν τεχνικές έκστασης, όπου η εμπειρία της «βαθιάς και σιωπηλής» αναπνοής που επιδίωκαν έμοιαζε με την αναπνοή των ζώων κατά τη χειμερία νάρκη[1].

Στην αρχαία κινεζική παράδοση ανάγεται και το Τσιγκόνγκ (Qigong), μια μέθοδος αυτοθεραπείας και ενίσχυσης της σωματικής υγείας και της ζωτικής ενέργειας. Το Τσιγκόνγκ συνδέεται με την ισορροπημένη ανάπτυξη του Τσι (Qì), την ενέργεια της ζωής, σε αρμονία με τη Φύση. Η συνειδητή αναπνοή επιφέρει εσωτερική γαλήνη και δίνει στο Τσι τη δυνατότητα να ρέει με όλη του τη δύναμη. Στόχος των ασκήσεων είναι η σύνδεση σώματος και πνεύματος και η αύξηση της παγκόσμιας ενέργειας Τσι.

Μεγάλη ποικιλία μορφών Τσιγκόνγκ έκαναν την εμφάνισή τους στην Κίνα διευρύνοντας τη χρήση τους στην παραδοσιακή κινεζική ιατρική, αλλά και για

Παρασκευή, 31 Αυγούστου 2018

Το Τάγμα την Ναζαρηνών.

 

nazarinoi papadesΣτο παρόν άρθρο, θα ερευνήσουμε μαζί ένα Τάγμα, το οποίο είναι από τα πολύ παλαιά και παραδόξως, από τα πλέον άγνωστα και αναφέρομαι στο Τάγμα των Ναζαρηνών, ένα τάγμα μυητικό, το οποίο και αυτό, ποτίσθηκε για να ανατραφεί από το «Ζων Ύδωρ» του κεφαλόβρυσου, που ακούει στο όνομα Εσωτερισμός.

Τι είναι όμως αυτός ο Εσωτερισμός, από τον οποίον τα υγιή μυητικά τάγματα και οι υγιείς φιλοσοφικές ομάδες και σχολές προέρχονται και τον οποίο ΠΟΛΛΟΙ «επικαλούνται», όμως ΕΛΑΧΙΣΤΟΙ μπορούν να «εφαρμόζουν»…;;;;

Ο Εσωτερισμός εξετάζει ΟΛΑ τα φαινόμενα και προπαντός, τις αιτίες που τα προκαλούν και που η «ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ» επιστήμη είτε ΑΓΝΟΕΙ, είτε κάνει πως ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ...

Μελετάει κάθε τι που είναι ΑΓΝΩΣΤΟ, ΜΗ ΕΝΤΟΠΙΖΟΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΙΣ 5 ΑΙΣΘΗΣΕΙΣ και προσπαθεί με την ΚΑΤΑΛΛΗΛΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ του Φυσικοεγκεφάλου, να ΣΥΛΛΑΒΕΙ, να ΕΝΤΟΠΙΣΕΙ, να ΓΝΩΡΙΣΕΙ, να ΑΝΑΛΥΣΕΙ και τέλος να ΑΠΟΚΡΥΠΤΟΓΡΑΦΗΣΕΙ - ΑΠΟΣΥΜΒΟΛΙΣΕΙ, κάθε τι που θεωρείται ΚΡΥΦΟ, ΑΟΡΑΤΟ, ΑΣΥΛΛΗΠΤΟ και ΑΚΑΤΑΝΟΗΤΟ στην Ανθρώπινη φύση...

esoteric book confΌσα ο «ΕΞΩΤΕΡΙΣΜΟΣ» (ως αντίθετο του Εσωτερισμού) δεν κατέχει και δεν γνωρίζει, είτε ως φαινόμενα, είτε ως αιτίες, ο Εσωτερισμός προσπαθεί να ΓΝΩΡΙΣΕΙ και να βοηθήσει (με όσα εκείνος ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕ και ΑΝΤΙΛΗΦΘΗΚΕ ΜΕΛΕΤΩΝΤΑΣ ΤΑ) τον «ΕΞΩΤΕΡΙΣΜΟ», να εμβαθύνει και να γνωρίσει και εκείνος, με τα δικά του μέσα, τα οποία είναι οι 5 αισθήσεις και η συνισταμένη αυτών Λογική…

Τα μέσα που χρησιμοποιεί ο Εσωτερισμός, είναι η ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΟΥ ΝΟΥ με συγκέντρωση και διαλογισμό, καθώς και με βαθύτερα συστήματα, που σκοπό τους έχουν να κάνουν το Νου πιο

Το ερμητικό νόημα του Σταυρού

 

 

Related image

Οι χειρονομίες και τα σύμβολα πάντα έπαιζαν ένα κύριο ρόλο στις δυτικές μυστηριακές παραδόσεις. Ωστόσο, από όλα τα σύμβολα, ο σταυρός υπήρξε πάντα εκείνο με τη μεγαλύτερη σημασία και επιρροή στους δυτικούς μυστικιστές, ως προς τη συναίσθηση του κόσμου. Αν και δίνει την εντύπωση ενός σχεδόν αποκλειστικά χριστιανικού συμβόλου, έχει υπάρξει από την αρχή των μυστηρίων. Ο αιγυπτιακός Ταυ και Ankh, ο Σταυρός των Παθών του Χριστού, ο Ροδόσταυρος των αλχημιστών του Μεσαίωνα και της Αναγέννησης μέχρι και ο διπλούς Σταυρός του Αναστηθέντα Σωτήρα -κατά το νεώτερο Βατικανό- είναι όλοι ιστορικές παραλλαγές του ίδιου συμβόλου που καθοδήγησε ένα μεγάλο μέρος της ανθρωπότητας στο μονοπάτι της προς το Θεό.

Σε γενικές γραμμές, ο σταυρός είναι η ένωση μιας κάθετης και μιας οριζόντιας γραμμής ή η ένωση του ενεργού ( | ) με το παθητικό ή δεκτικό ( - ). Όταν αυτές οι δυο δυνάμεις συνδυάζονται δημιουργείται μια τρίτη δύναμη, ιδέα ή οντότητα. Ενώ ο κατ' αρχήν σεξουαλικός συμβολισμός είναι σαφής, ο σταυρός πρέπει να ερευνηθεί πληρέστερα με την ψυχολογική και πνευματική έννοιά του. Ο αιγυπτιακός Ankh (που στο επάνω μέρος του σχηματίζει θηλιά) λέγεται ότι αποτελεί παράδειγμα αυτού του αρχικού σεξουαλικού (δηλ. δημιουργικού) συμβολισμού· ωστόσο, στις περισσότερες από τις μεταγενέστερες χρήσεις του αποτελεί, στην πλήρη του σημασία, ένα σύμβολο ζωτικής δύναμης και θείας ισχύος.

Πέμπτη, 30 Αυγούστου 2018

Ο Πανθεϊσμός του Τζορντάνο Μπρούνο. ( Αποσπάσματα από τις φιλοσοφικές του πεποιθήσεις)

 

 

tzordano brunoΟ Τζορντάνο Μπρούνο γεννήθηκε την 1η Ιανουαρίου του 1548 στην Nola ως Filippo Bruno, και το πλήρες Λατινικό του όνομα ήταν Iordanus Brunus Nolanus. Ο Μπρούνο από πολύ μικρή ηλικία ανακάλυψε το πάθος του για την Επιστήμη, και ως Φιλόσοφος, Κοσμολόγος, Μαθηματικός και ποιητής, μετατράπηκε σε ένα ανατρεπτικό άνθρωπο της εποχής του.

 

Η κοσμολογική του αντίληψη ξεπέρασε, όχι μόνο το δόγμα της Εκκλησίας, αλλά και το ριζοσπαστικό μοντέλο του Κοπέρνικου, καθώς αρνείται τον ηλιοκεντρισμό, υποστηρίζοντας πως  ζούμε σε ένα άπειρο σύμπαν με τον Ήλιο μας, να είναι απλώς  ένα μόνο από τα άπειρα κινούμενα ουράνια σώματα.

 

Ο Τζορντάνο Μπρούνο αντλούσε τις γνώσεις του από την Αρχαιότητα, κυρίως μέσα από τα έργα των Νεοπλατωνικών, του Πυθαγόρα αλλά και της Ερμητικής παράδοσης, όπως εκείνη αναδύθηκε από τον Ιταλό ανθρωπιστή Marsilio Ficino και τον Φιλόσοφο Giovanni Pico della Mirandola.

 

Η Φιλοσοφία του Τζορντάνο Μπρούνο ήταν κατ’ουσίαν μία μορφή Πανθεϊσμού η οποία ακολουθούσε και μαγικές πρακτικές, βασισμένη στον νόμο της αναλογίας (της αλληλοσύνδεσης του σύμπαντος), και της συμπάθειας (βλέπε Στωικό Ποσειδώνιο τον Ρόδιο). Κάπως έτσι, ο Μπρούνο αρχίζει να αμφισβητεί το θεολογικό δόγμα, και αναπτύσσει ένα πανθεϊστικό υλοζωιστικό σύστημα το οποίο, ναι μεν αποδέχεται τη ύπαρξη του θεού, αλλά αντιβαίνει απόλυτα στις χριστιανικές τριαδικές πεποιθήσεις. Λόγω των Πανθεϊστικών του

Σάββατο, 28 Απριλίου 2018

ΑΕΙ Ο ΘΕΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ ΓΕΩΜΕΤΡΕΙ...


Η ανωτέρω εικαστική σύνθεση ανήκει στον μυστικιστή/οραματιστή ζωγράφο Ουίλιαμ Μπλέικ και φέρει την ονομασία "Ο Αρχαίος των Ημερών", απεικονίζοντας την έμπνευση του καλλιτέχνη σε σχέση με το ΄Υπατο Ον...

Επειδή κάθε εικαστική ή πνευματική σύλληψη συνιστά τον αντικατοπτρισμό των εσωτερικών/ψυχικών και διανοητικών αντιλήψεων που διακατέχουν τον δημιουργό του, αναμφίβολα το ίδιο ισχύει και στην προκειμένη περίπτωση, μη μπορώντας να αποτελέσει το έργο του Μπλέϊκ την εξαίρεση αυτού του κανόνα...

Αποτύπωσε λοιπόν αυτός ο δαδούχος του χρωστήρα, τον Μέγα Γεωμέτρη του Σύμπαντος, όπως των αντιλαμβανόταν με τα μάτια της ψυχής του, απεικονίζοντάς τον ως μία σεβάσμια μορφή, η οποία προβάλλει μέσα από την εκπύρωση του Ηλίου και την διάχυση του Φωτός στο κοσμικό στερέωμα. Παριστάνεται κρατώντας τον γνώμονα, σύμβολο της επιστήμης της γεωμετρίας και της ακρίβειας, υποβάλλοντας σε έναν αρμονικό διακανονισμό σύμπασα τη Δημιουργία...

Η εικαστική περιγραφή του Υπάτου Όντος από τον Μπλέϊκ, αναμφίβολα προσιδιάζει στην πλατωνική περιγραφή που πραγματοποιείται στον διάλογο "Τίμαιος", όπου ο Αριστοκλής/Πλάτων, περιγράφει την Κοσμική Διάνοια ως τον θεϊκό Τεχνίτη. Σ΄ αυτή τη μορφή αναμφίβολα ταιριάζει η περιγραφή "Μέγας Αρχιτέκτων ή Γεωμέτρης του Σύμπαντος", ο οποίος για τους αρχαίους μυσταγωγούς και τους συνεχιστές αυτής της πορείας, αναδεικνύεται στο πρόσωπο του Δία-Ζευγνύοντος, της ενοποιού δηλαδή αρχής των κοσμικών πολικοτήτων.

Η Γεωμετρία περί της οποίας γίνεται ιδιαίτερη μνεία στο κείμενο αυτό, δεν αφορά καθεαυτή την επιστήμη της μέτρησης και των υπολογισμών, αλλά προσλαμβάνει ευρύτερο περιεχόμενο και αλληγορική διάσταση και σημασία, εννοώντας τη συμμετρία, την αναλογία, τις αρμονικές σχέσεις και τους αόρατους νόμους που διέπουν κάθε έκφανση στο γήϊνο πεδίο, αλλά όχι μόνο σε αυτό... Πραγματικά στην φύση υφίστανται πολλοί μαθηματικοί τύποι και συμμετρικές διαστάσεις, από την κρυσταλλική δομή των πετρωμάτων μέχρι τον γενετικό πυρήνα του ανθρώπου...  


Η ΑΛΗΘΗΣ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΤΗΤΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΤΕ ΜΥΣΤΗΡΙΑΚΗΣ ΥΦΗΣ...

Θεμέλια βάση του αρχαίου Ελληνικού Πνευματικού Πολιτισμού και πηγή όλων των τελουμένων στον ελλαδικό χώρο μυστηρίων, αναμφίβολα αποτελεί η κληρονομιά που μας μεταδόθηκε από τον Θεολόγο Ορφέα. Πρόκειται δίχως άλλο για την αρχαιότερη ελληνική φιλοσοφική κοσμολογική θεώρηση. 

Η απόπειρα χρονολόγησης της Ορφικής φιλοσοφικής κοσμολογίας επιτυγχάνεται μέσω της χρονολογήσεως των Ορφικών Ύμνων,αλλά όχι μόνον, με γνώμονα αστρονομικές παρατηρήσεις. Αντιλαμβανόμενοι την κορυφαία θέση του Θεολόγου Ορφέα, όσο και ότι πρώτος παρουσίασε την φιλοσοφική κοσμολογία, γίνεται κατανοητό το γιατί σχεδόν όλοι οι μεταγενέστεροι Έλληνες φιλόσοφοι ασπάσθηκαν τις κοσμολογικές θέσεις του. Η Θεολογική αναμόρφωση που επέφερε ο μέγιστος αυτός Θεολόγος των Ελλήνων έγινε αποδεκτή από τον Πυθαγόρα, τον Σωκράτη, τον Πλάτωνα και τους συνεχιστές της πλατωνικής Ακαδημίας.

Η Ορφική Θεολογική παράδοση, έχει διαμέσω των αιώνων, διαποτίσει ολόκληρη την αρχαία Ελληνική γραμματεία και διείσδυσε στους μυστηριακούς ορίζοντες, σε τέτοιο βάθος, ώστε η αρχαία Ελληνική μυστηριακή πραγματικότητα, να ευθυγραμμίζεται με τις ορφικές αρχέγονες δοξασίες...
Ο Ορφισμός, πηγή της υπέρτατης Γνώσεως, αποτελεί την πρώτη συγκροτημένη Ελληνική μυστηριακή θρησκεία, οι ρίζες της οποίας ανάγονται στην προϊστορική αρχαιότητα. Ο εμπνευστής της φανέρωσε με τις διδασκαλίες του τον σκοπό της ζωής, τον λόγο γεννήσεως του κόσμου και των θεϊκών οντοτήτων. Διαμέσου των «Ορφικών», βιβλία με ιερό περιεχόμενο στα οποία διασώζονται πολλές από τις διδασκαλίες του Θεολόγου Ορφέα, συνετελέσθη η αποκάλυψη του αληθινού Λόγου, των μυστηρίων της ψυχής και της σχέσεώς της προς το σώμα.
Σε μία αρχέγονη εποχή όπου επικρατούσε η σεληνιακή λατρεία, οι ιερείς της Ροδόπης υποδέχθηκαν τον φωτεινό Ορφέα, όταν επέστρεψε από την Αίγυπτο όπου μετέβη για να "εκλοχεύσει" (διδάξει) τον Ιερό Λόγο, ως Λυτρωτή. Αυτός καθιέρωσε τη βασιλεία του Δία στη Θράκη και του Απόλλωνα στους Δελφούς, έθεσε τις βάσεις του Αμφυκτιονικού Συνεδρίου, μία ιερατική θεσμοθεσία Πόλεων-Κρατών που υπήρξε η απαρχή της πολιτικής ενώσεως των Ελλήνων. Τέλος με τη δημιουργία των Μυστηρίων διαμόρφωσε τη θρησκευτική ψυχή της πατρίδας του.

Από τον Θεολόγο Ορφέα που καθιέρωσε στην Θράκη μυστηριακά ιερουργικά δρώμενα ηλιακής υφής, έλαβε η δοξασία των θείων δυνάμεων την ονομασία "Θρησκεία" (παραγόμενη δηλαδή από την Θράκη), ενώ αργότερα η πλατωνική φιλοσοφική και μυστηριακή σκέψη τεκμηρίωσε την ύπαρξη των θείων δυνάμεων και την αθανασία της ψυχής...

Στην κορυφή της ορφικής μυήσεως, ο φωτεινός Μυσταγωγός Ορφεύς, συγκέρασε τη θρησκεία του Δία με τους λατρευτικούς τύπους του Διονύσου. Οι μύστες λάμβαναν από τα διδάγματά του το αγνό φως των υπέρτατων αληθειών. Κατ' αυτό τον τρόπο έγινε ο αρχιερέας της Θράκης, μέγας ιερέας του Ολυμπίου Δία, και για τους μύστες ήταν αυτός που τους εισήγαγε στην λατρεία που ξεκινά από τον Απόλλωνα και φθάνει έως τον Ουράνιο Διόνυσο.
Απόλλων και Διόνυσος ισορροπούν και συγκεράζουν το στοιχείο της Τάξεως και της Πνευματικότητος με το στοιχείο του εκστασιασμού, καλύπτοντας την διττότητα του Είναι...

Διδάγματα χαραγμένα στην πέτρα!!

Διδάγματα χαραγμένα στην πέτρα- η στήλη του Μαθητή στο παρεκκλήσι του Ρόσλυν

roslin pareklisi«Δύο μίλια μακρύτερα είδαμε το παρεκκλήσι του Ρόσλυν […] η ιστορία που μας αφηγήθηκαν αναφέρει ότι ο Διδάσκαλος (σημ.: ο μύθος αναφέρει ότι πριν φύγει διέταξε το Μαθητή να σκαλίσει μια στήλη αποσκοπώντας στην αποτυχία του) ταξίδεψε μακριά σε αναζήτηση όμορφων σχεδίων, αλλά πριν την επιστροφή του ο Μαθητής είχε κατασκευάσει μια στήλη η οποία όχι μόνο ξεπερνούσε οτιδήποτε θα μπορούσε αυτός να δημιουργήσει αλλά και οτιδήποτε είχε ποτέ του δει, για αυτό το λόγο τον σκότωσε (σημ.: παραδίδεται ότι τον σκότωσε χτυπώντας στον στο μέτωπο με μια σφύρα)» Thomas Kirk, "Account of a Tour in Scotland" 1677

«Ο μύθος αναφέρεται στην αποτυχία του Τέκτονα Διδασκάλου να εκτελέσει το κύριο καθήκον του της καθοδήγησης του Μαθητή και αντί αυτού, στην σκευωρία που εξυφαίνει για να τον δυσφημίσει και να διεκδικήσει την δόξα για τον εαυτό του. Το σχέδιο του όμως έχει αντίθετο αποτέλεσμα αφήνοντας στην μνήμη την δολιότητα του Τέκτονα Διδασκάλου αντί της υψηλής τέχνης του, ενώ το κάλος που δημιούργησε ο Μαθητής παραμένει το ανεξίτηλο μνημείο του στο χρόνο.

Η ιστορία αυτή διδάσκει τρία Τεκτονικά διδάγματα που δε θα πρέπει να ξεχνάμε.

  • Πρώτον, είναι καθήκον κάθε Τέκτονα Διδασκάλου να ενθαρρύνει και να περιβάλλει με τις γνώσεις και τα εργαλεία που χρειάζονται κάθε Αδελφό Τέκτονα για να επιτύχει στο έργο του. Κάθε Μαθητής διδάσκεται ότι κάθε μελλοντικό ηθικό και Τεκτονικό οικοδόμημα θα ολοκληρωθεί πραγματικά με άριστο τρόπο μόνο αν εργάζεται δίπλα στον “αρχιεργάτη” της Στοάς του – συμβολικά αντιπροσωπευόμενο από τον Σεβάσμιο Διδάσκαλο της Στοάς. Αυτό, με τη σειρά του απαιτεί από τον Διδάσκαλο να διδάσκει τον Ελευθεροτεκτονισμό σε εκείνους με τους οποίους είναι επιφορτισμένος και ειδικά σε κάθε νέο Τέκτονα.
  • Δεύτερον, διδασκόμαστε να περιορίζουμε τα πάθη μας και να τα κρατάμε εντός των απαιτούμενων ορίων. Η εστιασμένη ενέργεια είναι ευλογία, ο ανεξέλεγκτος θυμός και οργή είναι καταστροφικά για κάθε κοινωνία και ειδικά για την Τεκτονική. Η ζήλια δεν έχει θέση στον Ελευθεροτεκτονισμό, γιατί – όπως διδασκόμαστε- ο Τέκτονας επιτυγχάνει μόνο μέσα στο περιβάλλον εκείνων με τους οποίους μπορεί να συνεργαστεί και να συμφωνεί.
  • Τελευταίο, υπάρχει ακόμα ένα δίδαγμα που πηγάζει από τον παλιό μύθο της Στήλης του Μαθητή του παρεκκλησίου του Ρόσλυν: το δίδαγμα ότι πρέπει να πράττουμε εκείνο που απαιτείται, με τον καλύτερο δυνατό τρόπο που μπορούμε, ανεξαρτήτως των συνεπειών. Είναι πιθανό ο Μαθητής να γνώριζε ότι θα αντιμετώπιζε πρόβλημα αν ολοκλήρωνε το σκάλισμα της στήλης την οποία ο Διδάσκαλος ήθελε να ολοκληρώσει ο ίδιος. Όμως το έκανε θέλοντας να δημιουργήσει ένα έργο απαράμιλλου κάλους. Αυτή η σφοδρή επιθυμία υπερίσχυσε κάθε άλλης πιθανότητας»

Απόσπασμα από το το άρθρο The Death of a Craftsman - John Cooper (Past Grand Master - Grand Lodge of California),
California Freemason - τεύχ. 8ος-9ος 2011

Silence Serenity

Προέλευση της λέξης "Mason"

Αλλ’ επειδή και είπαμεν περί των ειρημένων δυσσεβειών, αιρέσεων αναθεματισμένων, ας πούμεν και περί αυτής, όπου εις τους καιρούς μας κρημνίσθηκε και έφθασε κ’ εις τόπους τους δικούς μας. Εις την οποίαν, λεν, πολλοί έπεσαν Ευρωπαίοι ως και ρηγάδες, ιερείς, Λατίνοι και σπουδαίοι.»
(Ιερομόναχος Καισάριος Δαπόντες)

george oliver« Τα λόγια του Αιδεσιμότατου George Oliver προσφέρουν ένα συμπέρασμα για την προέλευση της λέξης που ανάγεται στο μύθο : “Η λέξη "Μασονία (Masonry) ", όταν πρώτα υιοθετήθηκε, ήταν απλώς μια αλλοίωση της έκφρασης [...]"sum in medio cœli(είμαι στη μέση του ουρανού)" […] η ονομασία αποδόθηκε στην επιστήμη περίπου το 3490A.M*. , όταν ο Πυθαγόρας […] έκανε πολλές προσθήκες στα μυστήρια της χώρα καταγωγής του[…].”

*Anno Mundi

Άλλες ευφάνταστες ιδέες για την ετυμολογία της λέξης "Mason" βρίσκονται στην αμερικανική εγκυκλοπαίδεια Masonry Defined που είναι ένα κολάζ από άρθρα που έχουν ληφθεί από άλλες Τεκτονικές εγκυκλοπαίδειες και λεξικά. Η Εγκυκλοπαίδεια, απαριθμεί τις ακόλουθες, εν μέρει ασαφείς, επεξηγήσεις που έχουμε αριθμήσει για μια καλύτερη επισκόπηση:

1. [...] κάποιος συγγραφέας στο "European Magazine", το Φεβρουάριο του 1792, ο οποίος υπογράφει με το όνομα George Drake, υπολοχαγός πεζοναυτών, προσπαθεί να εντοπίσει τους Τέκτονες στους Δρυίδες, και υποστηρίζει ότι η λέξη Μασόνος (Mason) προέρχεται από την φράση "May's on" (Ma(y)son), δηλ. τo μήνα Μάιο (May) σε σχέση με την πρωτομαγιά ,τη μεγάλη γιορτή των Δρυίδων, και τη λέξη "on" να σημαίνει άνθρωποι ,όπως στα γαλλικά χρησιμοποιούν το "on dit" (λένε ) για την έκφραση "homme dit" [ οι άνθρωποι μιλάνε...(λένε )]. Σύμφωνα με αυτό υποδηλώνει τους "Ανθρώπους του Μαϊου" (Men of May) . Η ερμηνεία αυτή όμως δεν είναι πρωτοτυπία του Drake, καθώς ο ορισμός αυτός αναδείχτηκε το 1766 από τον Cleland, στα δοκίμιά του "The Way to Things in Words" , και στο "The Real Secret of Freemasons".

Φωτογραφία του χρήστη ΣΣ 2. Ο Hutchinson [...] τείνει να πιστεύει ότι η λέξη "Mason" “προέρχεται από μια γλώσσα η οποία έχει ισχυρές διακρίσεις σε σχέση με τη φύση της κοινωνίας, και ότι δεν έχει καμία σχέση με τους αρχιτέκτονες”, και αναζητά τη ρίζα στην ελληνική γλώσσα. Έτσι νομίζει ότι η λέξη "Mason" μπορεί να έχει προέλθει από τη φράση "Mao Soon"(Ζητώ Σωτηρία), ή από τη λέξη "Μύστες" και ότι η λέξη Masonry δεν είναι παρά μία αλλοίωση της λέξης "Mesouraneo" («Μεσουρανώ» είμαι στη μέση του ουρανού), ή ότι προέρχεται από την λέξη "Mazourouth", ένα αστερισμό που αναφέρεται στον Ιώβ, ή από τη λέξη "Mysterion" (Μυστήριο).

Πέμπτη, 5 Απριλίου 2018

Ο ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΗΣ


Venera-i-AdonisΣε όλες σχεδόν τις θρησκείες, ως γνωστόν, ο κεντρικός τους ήρωας πεθαίνει και κατόπιν ανασταίνεται κατά την εαρινή ισημερία π.χ. ο Καδμίλος των Καβείρων, ο Άδωνις των Φοινίκων, ο Κρίσνα των Ινδουιστών, ο Διόνυσος στην Ελληνική θρησκεία και ο Ιησούς στην Χριστιανική Θρησκεία. Αυτό σημαίνει ότι αυτός ο Θάνατος και η εν συνεχεία Ανάσταση έχουν κάποια κρυμμένη σημασία και συμβολίζουν κάτι βαθύτερο που μόνον οι βαθειά μυημένοι καταλαβαίνουν ενώ οι αμύητοι το θεωρούν ως απλό ιστορικό γεγονός. Επίσης είναι αξιοπρόσεκτο ότι ο θάνατος του κεντρικού ήρωα είναι πάντα οδυνηρός.

Στον χριστιανισμό, η αλληγορική εικόνα του ΘΑΝΑΤΟΥ και της εν συνεχεία ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ εμφανίζεται με τον οδυνηρό σταυρικό θάνατο του Ιησού και ακολούθως την ανάστασή του. Ο θάνατος και εν συνεχεία η ανάσταση του Ιησού δεν τιμάται από τον χριστιανισμό σε κάποια συγκεκριμένη ημερομηνία, όπως θα έπρεπε να γίνει αν επρόκειτο για ένα ιστορικό γεγονός αλλά κατά την πρώτη Κυριακή μετά την πρώτη πανσέληνο της εαρινής ισημερίας. Εδώ έχει ιδιαίτερη σημασία να επισημανθεί Σταυρωση και Αναστασηότι έχει συνδυαστεί με τα αστρονομικά γεγονότα της εαρινής ισημερίας του Ηλίου και την πρώτη πανσέληνο μετά την εαρινή ισημερία. Επίσης η σχετική παράδοση αναφέρει επίσης ότι ο Ιησούς μετά την ανάστασή του παραμένει στο γήινο επίπεδο και εμφανίζεται συχνά στους μαθητές του επί 40 ημέρες και κατόπιν έχουμε την ΑΝΑΛΗΨΗ του και την απομάκρυνσή του από το γήινο επίπεδο και η οποία γίνεται λίγο πριν από την θερινή τροπή του Ηλίου. Και για να τα συνοψίσουμε έχουμε: θάνατο, ανάσταση (κατά την εαρινή ισημερία και μάλιστα μετά την πρώτη πανσέληνο) και ανάληψη κατά την θερινή τροπή του Ηλίου.

Για να κατανοήσουμε καλύτερα το θέμα του θανάτου, της ανάστασης και της ανάληψης που αποτελούν το επίκεντρο του χριστιανισμού θα προσφύγουμε στην Ελληνική παράδοση. Στην Ελληνική παράδοση έχουμε τους πλέον αποκαλυπτικούς συμβολισμούς σχετικά με τον θάνατο και την ανάσταση που συμβαίνουν κατά την εαρινή ισημερία ως και την ανάληψη που λαμβάνει χώρα κατά την θερινή τροπή του Ηλίου. Επίσης με βάση την Ελληνική παράδοση θα εξετάσουμε την ιδιαίτερη σημασία της πρώτης πανσελήνου.

Ο ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΑΡΙΝΗΣ ΙΣΗΜΕΡΙΑΣ.

ishmeriesΣΤΑ ΟΡΦΙΚΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ κατά την εαρινή ισημερία συνέβαινε ο θάνατος του Διονύσου του Ζαγρέως ο οποίος κατασπαράζεται από τους Τιτάνες. Αυτό σημαίνει ότι ο Διόνυσος πεθαίνει με έναν οδυνηρό θάνατο (όπως ο Ιησούς). Όμως παρεμβαίνει η Θεά Αθηνά (δηλαδή το σοφό πνεύμα) και σώζει την καρδιά του, η οποία θεωρείται ως η έδρα της ψυχής του και την τοποθετεί στην κνήμη του πατρός της Διός όπου κυοφορείται και κατόπιν γεννάται εκ νέου αλλά τώρα από την φύση του Ολυμπίου Διός (δηλαδή του υπάτου πνεύματος του ηλιακού μας συστήματος), ως Διόνυσος ο Άνθιος, ο οποίος κατόπιν μεταμορφώνεται στον Διόνυσο τον Ελευθερέα.

Ο συμβολισμός αυτός των ορφικών δείχνει ότι ο Διόνυσος ο Ζαγρεύς πεθαίνει ως χθόνια θεότητα (του γήινου επιπέδου) και κατόπιν ανασταίνεται ως Διόνυσος ο Ελευθερέας δηλαδή ως ελευθερωτής των ανθρωπίνων ψυχών εκ των δεσμών της ύλης και της εν γένει υλοβαρούς τους φύσεως που τώρα είναι ουράνια θεότητα. Ο θάνατος του Διόνυσου του Ζαγρέα συμβολίζει, κατά την ελληνική παράδοση, τον θάνατο της τιτανικής του φύσεως. Τιτανική φύση έχει κάθε οντότητα που βρίσκεται στο ανθρώπινο επίπεδο και έχει πάθη και γενικά ελαττώματα και κακίες συνεπώς θάνατος της τιτανικής φύσεως του ανθρώπου είναι ο θάνατος των παθών του δηλαδή η αποβολή των ελαττωμάτων του. Κατόπιν ανασταίνεται και μεταμορφώνεται σε ουράνια θεότητα, τον Διόνυσο τον Ελευθερέα.

eleysiniaΣΤΑ ΕΛΕΥΣΙΝΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ η εαρινή ισημερία συμβολιζόταν με την απελευθέρωση της Περσεφόνης από το βασίλειο του Πλούτωνα (δηλαδή την ανάστασή της από το βασίλειο του Πλούτωνα). Την απελευθέρωσή της την πραγματοποιεί ο Διόνυσος ο Ελευθερέας (που είναι πλέον ουράνια θεότητα), ο οποίος την μεταφέρει στον Όλυμπο (δηλαδή την ανάληψή της στα ουράνια επίπεδα) όπου η Περσεφόνη μεταμορφώνεται και αυτή σε ουράνια θεότητα.

Ο συμβολισμός αυτός των Ελευσίνιων μυστηρίων, δείχνει και την περαιτέρω δράση των πνευματικών οντοτήτων. Επίσης θεωρούσαν ότι η εαρινή ισημερία αντιπροσωπεύει τον θάνατο της τιτανικής φύσεως των ανθρωπίνων ψυχών και την μεταμόρφωσή και την αναγέννησή της στις πνευματικές φύσεις του πνευματικού κόσμου με την απόκτηση της αιωνίας ζωής δηλαδή ζωής η οποία δεν διέρχεται δια της διαδικασίας του θανάτου και της εκ νέου ενσαρκώσεώς της και συνεπώς ζωής η οποία έχει εξασφαλίσει την αιωνιότητα. Τελούσαν (κατά την εαρινή ισημερία) την γιορτή των Παναθηναίων, ενώ παράλληλα γινόντουσαν και εσωτερικές τελετές που όμως δεν μας είναι γνωστές.

Ο ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΠΡΩΤΗΣ ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΥ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΕΑΡΙΝΗ ΙΣΗΜΕΡΙΑ.

Blood Moon MAINΑπό την πρώτη πανσέληνο της εαρινής ισημερίας, σύμφωνα με την ελληνική παράδοση, αρχίζει η κυριαρχία της Θεάς Αθηνάς δηλαδή του σοφού πνεύματος και στα ελληνικά μυστήρια εορτάζεται αυτό το γεγονός γιατί αποτελεί την εκδήλωση του πέμπτου ιερού δράματος της εξελικτικής πορείας της Φύσεως.

Το πέμπτο ιερό δράμα της εξελικτικής πορείας της Φύσεως εκδηλώνεται στην ψυχή εκείνη η οποία απαλλάχθηκε οριστικά από όλα της τα πάθη (ΘΑΝΑΤΟΣ παθών) και αυτό έχει ως αποτέλεσμα την πνευματική αναγέννηση της ψυχής (ΑΝΑΣΤΑΣΗ της ως νέας χωρίς πάθη οντότητας). Αποτέλεσμα αυτού είναι η ψυχική αυτή οντότητα να επιτύχει την κατάκτηση της ΣΟΦΙΑΣ (κυριαρχία της Θεάς Αθηνάς). Η σοφία θα επιτρέψει στον μύστη, ο οποίος απαλλάχθηκε από τα πάθη του, να έλθει σε επικοινωνία με τον Ουρανό και να αποκτήσει τα μεταμορφωτικά εκείνα μέσα που θα του επιτρέψουν να αποκτήσει τον πνευματικό του οργανισμό, ώστε να έχει την δυνατότητα να οδεύσει στους χώρους του ανέσπερου φωτός.

Ο ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΑΡΙΝΗ ΙΣΗΜΕΡΙΑ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΘΕΡΙΝΗ ΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ.

Στα Ορφικά μυστήρια η τρίτη μύηση λάμβανε χώρα κατά την εαρινή ισημερία του Ήλιου. Ο χρόνος από της μυήσεως αυτής μέχρι την επομένη μύηση που ελάμβανε χώρα κατά την θερινή τροπή του Ήλιου ήταν ο χρόνος κατά τον οποίο ο μυούμενος έπρεπε να εκδηλώσει αρμονική ιδεολογία ανάλογη προς τα εκδηλούμενα χρώματα των ανθέων αυτής της εποχής καθώς και αρμονική εκδήλωση αισθημάτων ανάλογη προς τα αρώματα των ανθέων αυτής της εποχής. Κατά τους Ορφικούς τα αρώματα και τα χρώματα αυτής της εποχής αναπαριστούν την βαίνουσα προς αποθέωση ανθρώπινη ψυχή, η οποία απέβαλε το έρεβος και προορίζεται πλέον σε θεία πνευματική ανάσταση.

Κατά τους μύστες της Ελευσίνας, η εποχή που περιλαμβάνεται μεταξύ εαρινής ισημερίας και θερινής τροπής του Ηλίου είναι η περίοδος κατά την οποία το ανιστάμενο πνεύμα έρχεται στην αποθέωση και την απόκτηση της αιώνιας ζωής.

Εκ των προαναφερθέντων συνάγεται ότι η περίοδος από την εαρινή ισημερία μέχρι την θερινή τροπή του Ηλίου είναι η περίοδος της αναγεννήσεως και μεταμορφώσεως των ανθρωπίνων ψυχών στις πνευματικές φύσεις του πνευματικού κόσμου, καθώς και της προετοιμασίας για τον πλήρη αποχωρισμό τους από το έρεβος.

Ο ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΘΕΡΙΝΗΣ ΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ

ilios apollonΟι Ορφικοί κατά την θερινή τροπή του Ηλίου τελούσαν γιορτές που αναφέρονταν στον θρίαμβο κατά του νόμου του θανάτου, της τιτανικής φύσεως του Διονύσου. Κατά τις εορτές αυτές εξέφραζαν την λατρεία τους προς την θεία δημιουργία που έφθασε δια των εκδηλώσεων των Νόμων της στην εμφάνιση των νόμων της αποθεώσεως των όντων της που είναι το έκτο ιερό δράμα της δημιουργίας. Επίσης εξέφραζαν την ευγνωμοσύνη τους προς τα αποθεωθέντα τέκνα της, υπό την προστασία των οποίων ετίθεντο με την θέλησή τους. Στις γιορτές που τελούσαν οι Ορφικοί κατά την θερινή τροπή του Ηλίου λάμβαναν μέρος μόνον εκείνοι που είχαν διέλθει όλους τους βαθμούς της ορφικής μυήσεως και τα συμπόσιά τους δεν τα αποτελούσαν πλέον τα ωμοφάγια, αλλά τροφή που την αποκαλούσαν αμβροσιακή και ποτό που αποκαλούσαν Διονυσιακό οίνο. Αποκορύφωση των εκδηλώσεων των

Την Άνοιξη στην Αρχαία Ελλάδα, γιόρταζαν τον θάνατο και την Ανάσταση

Ο Θάνατος και η Ανάσταση στην Αρχαία Ελλάδα

Ο Θάνατος και η Ανάσταση στην Αρχαία Ελλάδα

Το μαρτυρούν όλα τα Αρχαιοελληνικά Μυστήρια που διδάσκουν τους ανθρώπους, πώς να μην φοβούνται τον θάνατο. Εκείνος ο οποίος έχει μυηθεί στα μυστήρια της ζωής και της φύσης, γνωρίζει πολύ καλά ότι θάνατος δεν υφίσταται.

Οι σημαντικότερες εορτές των Αρχαίων Ελλήνων ήταν στις ισημερίες και στα ηλιοστάσια (τροπή του ήλιου).

Οι πρώτοι Έλληνες παρατήρησαν ότι τον χειμώνα η γη δεν καρποφορεί. Ενώ όταν ερχόταν η Άνοιξη η φύση άλλαζε. Η γη άνθιζε και καρποφορούσε.

Έτσι θεσπίστηκαν οι πρώτες εορτές αφιερωμένες στην Μητέρα Γη. Εόρταζαν τόσο τον θάνατό της τον χειμώνα και την ανάστασή της την Άνοιξη. Αργότερα την Μητέρα Γη εκπροσώπησαν αρκετοί θεοί.

adoneia

Ο μύθος του Άδωνη

Στην Αθήνα λοιπόν εόρταζαν τον θάνατο και την ανάσταση του Άδωνη. Ο συμβολισμός των μυστηρίων είχε σχέση με την βλάστηση και την καρποφορία της Γης. Το έθιμο αυτό ήταν αρκετά μεταγενέστερο και «εισήχθη» στην Ελλάδα από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου.

Τι αναφέρει όμως ο μύθος του Άδωνη. Κάποτε η Αμαζόνα Σμύρνα καυχήθηκε ότι είναι ομορφότερη από την Αφροδίτη. Τότε η θεά την έκανε να ερωτευθεί τον πατέρα της. Ένα βράδυ η Σμύρνα μεθυσμένη ενώθηκε μαζί του. Την άλλη μέρα όταν ανακάλυψε τι είχε κάνει πήγε σε ένα δάσος να κρυφτεί. Η θεά την λυπήθηκε και την μεταμόρφωσε σε ένα δέντρο που ονομάστηκε «Μυρσίνη». Αργότερα από τον φλοιό αυτού του δέντρου γεννήθηκε ο Άδωνης.

Η Αφροδίτη έδωσε το βρέφος στην Περσεφόνη να το μεγαλώσει στο βασίλειο του Άδη. Ο Άδωνης έγινε ένας πανέμορφος άντρας. Τόσο η Περσεφόνη όσο και η Αφροδίτη τον ερωτεύτηκαν. Την διαμάχη αυτή ανέλαβε να λύσει ο Δίας. Αποφάσισε ότι ο Άδωνης το ένα τρίτο του χρόνου μπορεί να τον περνάει με την Περσεφόνη, το άλλο τρίτο του χρόνου με την Αφροδίτη, και το υπόλοιπο χρόνο όπου εκείνος ήθελε.

Η Αφροδίτη όμως χρησιμοποιώντας την μαγική της ζώνη επηρεάζει τον Άδωνη, ο οποίος τελικά αποφασίζει να περνά το ένα τρίτο (τέσσερις μήνες) στον κάτω κόσμο με την Περσεφόνη και τα υπόλοιπα δύο τρίτα (οκτώ μήνες) στον επάνω κόσμο με την Αφροδίτη.

Έτσι λοιπόν κάθε φορά που ο Άδωνης κατέβαινε στον κάτω κόσμο η φύση πάγωνε και τα λουλούδια μαραίνονταν, ενώ η Αφροδίτη έμενε στο παλάτι της αναμένοντας την άφιξή του. Η κάθοδος του Άδωνη συμβόλιζε τον χειμώνα.

Όταν ο Άδωνης ανέβαινε στον επάνω κόσμο τότε η φύση τον πρώτο καιρό

«Ο θάνατος και η ανάσταση των θεών (θρησκευτικός συγκρητισμός)


«Οι Φρύγες, επίσης, που πίστευαν ότι ο Θεός κοιμάται τον χειμώνα, ενώ το καλοκαίρι είναι ξυπνητός….»

Πλούταρχος, Ηθικά

thanatos

Ο πρωτόγονος άνθρωπος βρέθηκε μπροστά σε δυο πραγματικότητες απέναντι στις οποίες ένιωσε αδύναμος βιολογικά. Αυτές ήταν το φυσικό περιβάλλον και ο Θάνατος. Ως προς το φυσικό περιβάλλον ένιωσε άμεσα εξαρτημένος, αφού αυτό αποτελούσε (εί) πηγή της βιολογικής του συντήρησης και επιβίωσης. Απέναντι στις φυσικές δυνάμεις (βροχή, σεισμός, εναλλαγή εποχών…) ήταν άοπλος και εκτεθειμένος στη μη προβλεψιμότητά τους.

          Ο θάνατος για τον πρωτόγονο στο βαθμό που ταυτίστηκε με τη βιολογική περατότητά του συνιστούσε τον απόλυτο φόβο και απέκτησε ένα μυστηριακό χαρακτήρα που ακόμη και σήμερα η επιστήμη – φιλοσοφία δεν απάντησε στο ερώτημα «γιατί πεθαίνουμε».

          Έτσι τις δυο αυτές πραγματικότητες (φυσικό περιβάλλον – θάνατος) σε μια ύστερη φάση τις αναγνώρισε ως νομοτέλεια και αναγκαιότητα. Ωστόσο αυτή η αναγνώριση δεν σήμανε και μια τυφλή παραίτηση ή αποδοχή αλλά το πρώτο βήμα για να τις ερμηνεύσει και να τις υπερβεί. Απώτατος στόχος να νιώσει ελεύθερος και ασφαλής«Ελευθερία είναι η αποδοχή της αναγκαιότητας»(Έγελος).

          Όσο κι αν η θέση του Hegel συνιστά οξύμωρο σχήμα δεν παύει να υποδηλώνει την αγωνία του ανθρώπου να επιβιώσει (βιολογικά – πνευματικά – ηθικά…) μέσα από τις επιταγές μιας αδήριτης αναγκαιότητας. Προς το σκοπό αυτόθεοποίησε τις φυσικές δυνάμεις ως μια μορφή άμυνας απέναντι στη «δύναμή» τους.

 ouranos gaia Ο Ουρανός και η Γαία (γη) αποτέλεσαν το πρώτο δίδυμο των θεών. Έκτοτε ακολούθησαν κι άλλες θεοποιήσεις σε μια προσπάθεια να κατανοήσει την αναγκαιότητα της δύναμης της φύσης και να συμφιλιωθεί μαζί της. Κι αυτό γιατί αυτή για τον άνθρωπο ήταν ο μέγιστος «χορηγός» και«διδάσκαλος». Η δικαιοσύνη, το μέτρο, η κοσμιότητα και η αρμονία αποτελούσαν τα βασικά στοιχεία της ύπαρξής της.

        

Πέμπτη, 8 Μαρτίου 2018

Η Αδελφότητα της Στρογγυλής Τράπεζας και η Ύψιστη Περιπέτεια


holygrail thiskopotiroΟι μύθος του 'Aγιου Δισκοπότηρου και η Αναζήτησή του από τους Ιππότες της Στρογγυλής Τράπεζας του Αρθούρου επιδρά άμεσα στις ανθρώπινες ευαίσθητες χορδές, ζωντανεύοντας στη συνείδηση τα ανώτερα ιδανικά των Ιπποτών. Μεταμορφωνόμαστε σε έναν ιππότη που αναλαμβάνει την Περιπέτεια της Αναζήτησης του Δισκοπότηρου μέσα στον ίδιο μας τον εαυτό, και γινόμαστε ικανοί να λειτουργήσουμε στο χώρο σαν μια αληθινά συνειδητή οντότητα. Γινόμαστε ο Τέλειος Ιππότης.

Διάλεξη που δόθηκε από το Φιλοσοφικό Σύλλογο ΙΑΜΒΛΙΧΟ στις 27 Ιανουαρίου 1982

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

agio diskopotiroΓια μια όσο το δυνατόν πληρέστερη ανάλυση του θέματος, η διάλεξη χωρίστηκε σε δύο μέρη. Στο πρώτο καλύπτεται το ιστορικό του μύθου, ενώ στο δεύτερο αναπτύσσεται η συμβολική του όψη.

Κατά το πρώτο μέρος παρατίθεται ο μύθος και δίνεται η σημασία του για τον άνθρωπο, εξηγείται ακόμη το πώς δημιουργήθηκε η ανάγκη ύπαρξής του και πώς μπορεί να επιδράσει στο ανθρώπινο ασυνείδητο. Επίσης, περιλαμβάνονται συνδυασμένα και τα κυριότερα ιστορικά γεγονότα που αφορούν τα πρόσωπα του μύθου.

Στο δεύτερο μέρος επιχειρείται μια διείσδυση στα πλούσια νοήματα που κρύβονται πίσω από τις λέξεις και τα σύμβολα, καθώς τραβώντας το πέπλο του μύθου, αποκαλύπτονται τα αιώνια αρχέτυπα που τον δημιούργησαν.

Ο κύκλος των μύθων αυτών περιλαμβάνει αμέτρητες ιστορίες και θα ήταν δύσκολο, αν όχι ανεφάρμοστο, να αναφερθούμε λεπτομερειακά σε όλες, πόσο μάλλον και σε όλες τις αποδόσεις που υπάρχουν.

΄King ArthurΕνας από τους κεντρικούς χαρακτήρες του μύθου είναι ο βασιλιάς Αρθούρος. Υπήρξε, όμως, άραγε σαν ιστορικό πρόσωπο; Μέχρι τώρα δεν έχει δοθεί συγκεκριμένη απάντηση. Ορισμένοι ιστορικοί υποστηρίζουν ότι ο Αρθούρος ήταν ένας από τους μεγάλους αρχηγούς των Κελτών και γιος του Πέντραγκον (Pentragon), αρχιστράτηγου των Βρετανών. Το 516 μ.Χ. διαδέχτηκε τον πατέρα του στο αξίωμα του στρατηγού και επιτέλεσε τις ηρωικές εκείνες πράξεις εναντίον των Σαξόνων, των Σκώτων και των Πικτών, οι οποίες απέδωσαν μεγάλη φήμη σε αυτόν και στους Ιππότες της Στρογγυλής Τράπεζας. Σύμφωνα με μια παράδοση, σκοτώθηκε στην προσπάθειά του να καταστείλει μια εξέγερση. Στην «Ιστορία των Βρεττόνων», του Ουαλού συγγραφέα Νένιου (Neniou), ο οποίος έζησε στις αρχές του 9ου αιώνα, ο Αρθούρος αναφέρεται σαν Δούκας Μπελόρουμ (Dux Bellorum) και σαν ένας στρατιωτικός ηγέτης πoυ διεξήγαγε 12 μάχες εναντίον των εισβολέων Σαξόνων. Αλλά ο κληρικός και ιστορικός του 6ου αιώνα Γίλδας δεν κάνει καθόλου μνεία του ονόματος του Αρθούρου.

Ωστόσο, ο μύθος εξαπλώθηκε σε όλη την Ευρώπη και δημιουργήθηκαν διάφορες αποδόσεις. Το μεγαλύτερο μέρος των διηγήσεων αυτών εμφανίζεται ανάμεσα στο 1170 και το 1220. Χώρες προέλευσής τους είναι η Γαλλία και η Γερμανία, από όπου εξαπλώθηκαν στην Αγγλία, Ουαλία, Ιταλία, Ισπανία, Πορτογαλία. Το 12ο αιώνα εμφανίζονται διάφορες παραδόσεις σε γραπτά κείμενα για τον Αρθούρο. Μία από αυτές περιλαμβάνεται στην ψευτο-ιστορία του «Βασίλειου των Βρετανών», (1136), που είναι γραμμένη από τον Τζόφρεϊ του Μονμάουθ (Geoffrey of Monmouth). Ο συγγραφέας ισχυρίζεται ότι απλά μετέφερε στην αγγλική γλώσσα ένα «πολύ αρχαίο βιβλίο» γραμμένο στην κελτική. Η ύπαρξη του βιβλίου αυτού αμφισβητείται από πολλούς μελετητές, ενώ άλλοι το αποδέχτηκαν σαν ιστορικά αξιόπιστο κείμενο.

Chretien de TroyesΜία από τις κύριες παραδόσεις υιοθετήθηκε και αποδόθηκε από το Γάλλο συγγραφέα Κρετιέν ντε Τρουά (Chretien de Troyes), που γεννήθηκε στην Καμπανία τον 12ο αιώνα. Σημαντικότερο από τα έργα του είναι το «Πέρσιβαλ», ή «Ο Κόμης του Δισκοπότηρου». Η επίδραση του Κρετιέν ντε Τρουά υπήρξε σημαντικότατη και πολλά κατοπινά έργα βασίστηκαν σε αυτόν.

Μια άλλη απόδοση, στην οποία βασίστηκαν αργότερα αρκετοί συγγραφείς, είναι του Βαυαρού τροβαδούρου Βόλφραμ φον ΄Εσενμπαχ (Wolfram von Eschenbach). Θεωρείται ότι περιέχει την σπουδαιότερη ιστορία σ

Οι Ορίζοντες της Συνείδησης

synidish anthropos-psyxhi-minΗ λέξη «συνείδηση» αποτελεί μια από τις πλέον συχνά χρησιμοποιούμενες λέξεις παγκοσμίως. Ταυτόχρονα όμως η έννοια της συνείδησης είναι μια από τις πλέον δύσκολες στο να προσδιοριστεί με ακρίβεια. Κάθε φορά που κάποιος προσπαθεί να την προσδιορίσει είναι σαν να ξεφεύγει μέσα από τα «χέρια» του, όπως ακριβώς θα συνέβαινε αν προσπαθούσε να πιάσει με το χέρι του το νερό ή τον αέρα.

Άτομο, Ομάδα, Κόσμος

Έτσι κάθε ορισμός της συνείδησης μοιάζει να προσδιορίζει μόνο μια όψη της αφήνοντας τις άλλες να ξεγλιστρήσουν.

synidhsh 1Μοιάζει να προσπαθεί κάποιος να περιορίσει την ίδια τη ζωή μέσα σε μερικές λέξεις κι αυτό είναι αδύνατον, καθώς η ζωή είναι κάτι πέρα από τις λέξεις. Η συνείδηση απλά υπάρχει και λειτουργεί όπως ακριβώς και ο αέρας που αναπνέουμε. Μπορούμε να αναπνέουμε τον αέρα και να ζούμε από αυτόν, αλλά δεν μπορούμε και ούτε έχει νόημα να τον πιάσουμε με τα χέρια μας. Και όσο περισσότερο προσπαθούμε να τον πιάσουμε τόσο πιο πολύ μας ξεφεύγει. Ίσως τελικά και η συνείδηση να λειτουργεί με ανάλογο τρόπο: μπορούμε να τη βιώνουμε, αλλά δεν μπορούμε, ούτε και έχει νόημα, να την ορίσουμε και να την περιορίσουμε σε άκαμπτα νοητικά καλούπια.

Στη συνέχεια θα κάνουμε ένα ταξίδι προσπαθώντας να γνωρίσουμε τη φύση της συνείδησης και θα προσπαθήσουμε να αφουγκραστούμε τους «κτύπους» της καρδιάς της. Και ίσως τελικά καταφέρουμε να πάρουμε μια μικρή «γεύση», μια φευγαλέα εντύπωση, ένα αποτύπωμα μέσα μας για τη φύση του μεγαλύτερου μυστηρίου της ζωής. Ας ξεκινήσουμε λοιπόν.

Επιχειρώντας να Αγγίξουμε την Ουσία της Ζωής

synidhsh 2Οι προσπάθειες προσδιορισμού της έννοιας της συνείδησης ταυτίζονται διαχρονικά με την προσπάθεια του κάθε ανθρώπου χωριστά και της ανθρωπότητας στο σύνολό της για απόκτηση αυτογνωσίας πάνω στο εξελικτικό μονοπάτι.

Η έννοια της συνείδησης φαίνεται να είναι στενά συνυφασμένη με την ικανότητα αντίληψης τόσο του εξωτερικού κόσμου που μας περιβάλλει, όσο και του ίδιου μας του εαυτού. Αυτή τουλάχιστον είναι, συνήθως, η πρώτη απάντηση που δίνει κάποιος στο ερώτημα «τί είναι συνείδηση» και ο ορισμός που δίνουν τα περισσότερα λεξικά. Χαρακτηρίζουμε ως συνειδητό εκείνον τον άνθρωπο που έχει επίγνωση του εαυτού του, του κόσμου γύρω του και των πράξεών του μέσα σε αυτόν, ενώ σε άλλες περιπτώσεις προσδίδουμε στη λέξη συνείδηση την ηθική διάσταση των πράξεων κάποιου.

Επίσης συσχετίζουμε την συνείδηση με την ίδια την ζωή, καθώς θεωρούμε πως

Κυριακή, 18 Φεβρουαρίου 2018

Ο ΣΜΑΡΑΓΔΙΝΟΣ ΠΙΝΑΞ…V:.I:.T:.R:.I:.O:.L:.

Το ιερούν Βιτριόλιον!  Η ιερή αυτή λέξη είναι ουσιαστικά, όπως θα δούμε και στη συνέχεια, μια ακροστοιχίδα, ένα Νοταρικόν.  Οι παλαιοί μύστες την χρησιμοποιούσαν συχνά, μιας και συμπυκνώνει την ουσία ολόκληρης της Βασιλικής Τέχνης.  Ωστόσο, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή…

vitriolΟ αδ:. Πέτρος Γράβιγγερ σε κάποιο σημείο των έργων του γράφει: «Η μυστηριώδης Σφιγξ ίστατο αμείλικτος προ της εισόδου των μυστηριακών ναών της Αρχαιότητος.  Απαθής φύλαξ του κατωφλίου, ήτο εκεί ως εντεταλμένος την φύλαξιν του ιερού οίκου του Οσίριδος και του Ερμού.  Σύμβολον της Αποκρύφου Γνώσεως, ήτοι της Γνώσεως εκείνης ήτις περιλαμβάνει ολόκληρον την φύσιν και τον θείον Κόσμον υπεδείκνυεν εις τους μεμυημένους ότι η Καθολική Επιστήμη είναι συνθετική, ιεραρχική και βαθμιαία.  Γνώσις είναι η θεία αποκάλυψις, ο θείος Λόγος.  Η διάδοσις δε αυτού εις τους αξίους, υπήρξεν ανέκαθεν το κύριον μέλημα όλων των κατά χρόνους ιερατικών σχολών.»

      Σύμφωνα λοιπόν με τους μελετητές, τρεις υπήρξαν οι θεμελιώδεις μυσταγωγικές σχολές της Αρχαιότητας.  Η πρώτη ήταν η Ινδική Σχολή, της οποίας η πιο αγνή έκφραση εμφανίζεται στις Βέδδες.  Η δεύτερη ήταν η Αιγυπτιακή Σχολή, της οποίας δείγματα της σοφίας της έχουμε στους διασωθέντες διαλόγους του Ερμή του Τρισμέγιστου, σε κάποιους πάπυρους και σε κάποιες στήλες με ιερογλυφικά.  Τρίτη τέλος ήταν η Ιρανική Σχολή, η μυστηριώδης Λευκή Στοά της Κεντρικής Ασίας.  Στο παρών πόνημα θα ασχοληθούμε με την παράδοση της Αιγυπτιακής Σχολής.  Είναι σε όλους γνωστό ότι πολυάριθμοι ζηλωτές της Αλήθειας μυήθηκαν στην κοιλάδα του Νείλου, αφού πρώτα υπέστησαν μετά καρτερίας τις απαραίτητες δοκιμασίες.  Ας μη λησμονούμε άλλωστε ότι και ο Πλάτωνας καθώς και ο Πάνσοφος Πυθαγόρας εκεί εμυήθησαν.

V.I.T.R.I.O.L.Σε πιο σύγχρονες εποχές τώρα, οι Αλχημιστές, που αλλιώς αποκαλούνται και Ερμητιστές, υπήρξαν οι άμεσοι διάδοχοι των διδασκαλιών των Πυραμίδων [κι ας αναλογιστούμε εδώ τι σημαίνει η έκφραση «δοχείο ερμητικά κλειστό…»].  Έτσι στα αλχημικά έργα, ακόμη κι αν είναι αλλοιωμένα από το χρόνο ή παραποιημένα απ’ τους βεβήλους, ο μελετητής θα αναγνωρίσει το ενιαίο δόγμα της αιγυπτιακής διδασκαλίας.  Αλλά πως μεταφέρθηκε η ιερή αυτή διδασκαλία στην Ευρώπη;  Απ΄ ότι φαίνεται η μετάδοση έγινε δια μέσου των μυσταγωγικών κέντρων, ίσως αραβικής καταγωγής, ίσως γνωστικής ή ιουδαϊκής.  Αυτά τα τελευταία μάλιστα έχουν σχέση όπως ξέρουμε με τις σταυροφορίες και χρησιμοποιούσαν ως κέντρο δράσεως το Τάγμα των Ναϊτών ιπποτών.  Χωρίς να επιμείνουμε ωστόσο περισσότερο στη σκοτεινή προέλευση της Ερμητικής Τέχνης, θα στρέψουμε την προσοχή μας στη σημασία και στο ρόλο που έπαιξε στη δυτική μυσταγωγία ένα μυστηριώδες κείμενο της αιγυπτιακής παραδόσεως, το οποίο εκλήθη από τους αλχημιστές «Σμαράγδινος Πίναξ» και απεδόθη στον Ερμή τον Τρισμέγιστο.

Emerald Tablet_smaragdenios pinakasΣμαράγδινος Πίναξ λοιπόν καλείται ένα σύντομο κείμενο, το οποίο θεωρείται το Σύμβολο Πίστεως των ερμητιστών, το βρίσκουμε μέσα στα περισσότερα αλχημικά συγγράμματα και αποτελεί είτε τον πρόλογο, είτε την ερμηνευτική κλείδα αυτών.  O πίνακας αυτός συνοδεύεται συνήθως και από μία σφραγίδα που φέρει περιμετρικά την περίφημη λέξη VITRIOL, που θα την δούμε παρακάτω.  Οι αλχημιστές του μεσαίωνα πρέσβευαν ότι ο Σμαράγδινος Πίναξ είχε γραφεί πάνω σε πλάκα σμαράγδου από τον ίδιο τον Ερμή τον Τρισμέγιστο, τον οποίο ταύτιζαν με το Θωθ, τον ιβεοκέφαλο θεό, τον εκ παραδόσεως Μέγα Διδάσκαλο της Αιγύπτου.  Αλλού πάλι, βρίσκουμε αναφορές για υπαρκτά πρόσωπα που ταυτίστηκαν

Η ΕΜΨΥΧΩΣΗ ΤΟΥ ΕΓΡΗΓΟΡΟΤΟΣ ΣΤΗΝ ΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΑΛΥΣΣΟ

tektonikh alysosΣήμερα αποφάσισα, αφού αμφιταλαντεύτηκα πολύ είναι η αλήθεια, να σας παρουσιάσω μια ομιλία εξαιρετικά βαθιά, σχεδόν αιρετική! Αφορά στο βάθος και στην ουσία αυτή καθαυτή του Τεκτονισμού! Ας σιωπήσομε τον εσωτερικό μας διάλογο κι ας ανυψώσουμε τας καρδίας μας στη σφαίρα των Ιδεών γιατί το θέμα που θα πραγματευτούμε απόψε δεν απευθύνεται αποκλειστικά στο νου… Θα διαλογιστούμε επάνω στην Τεκτονική Άλυσσο που αποτελεί τον πυρήνα της αδελφότητάς μας και τα λόγια είναι φτωχά για να την περιγράψουν. Μπορούμε να γράψουμε χιλιάδες λέξεις για ένα αίσθημα αλλά αν κάποιος δεν έχει αισθανθεί δεν θα το καταλάβει διαβάζοντας. Υπάρχει μία σαφής διαχωριστική γραμμή μεταξύ νοητικού και συναισθηματικού πεδίου και δεν ξεπερνιέται ούτε από την μία ούτε από την άλλη πλευρά. Η Τεκτονική Άλυσσος είναι ένα «δρώμενο» και όποιος δεν συμμετέχει σε αυτό δεν καταλαβαίνει και το συναίσθημα που προέρχεται από αυτό. Αν κάποιος διαβάσει απλά την περιγραφή της σε κάποιο τυπικό δεν θα του πει απολύτως τίποτε.

indianoi xorosΑς ξεκινήσουμε την οδοιπορία μας ρίχνοντας μια ματιά στην ιστορία όλων των λαών. Εύκολα θα διαπιστώσουμε ότι ο κυκλικός χορός δεν λείπει από καμιά παράδοση. Ήδη ξέρουμε όλοι από τα χωριά μας ότι οι παραδοσιακοί μας χοροί χορεύονται σε κύκλο. Αλλά και στις αρχαίες τραγωδίες ο Χορός σχημάτιζε κύκλο. Δεν ήταν στην ουσία παρά μια αναπαράσταση των θρησκευτικών χορών. Οι αρχαίοι χορεύουν πάντα σε κύκλο γύρω από ένα τοτέμ. Ας θυμηθούμε και τους ιθαγενείς στην Αμερική ή το Μαγιόξυλο στην Αγγλία… Και οι ναοί χτίζονται αρχικά κι αυτοί σε σχήμα κυκλικό. Ο κύκλος συμβολίζει παραδοσιακά την Θεότητα που περιέχει τα πάντα αλλά και την επανάληψη. Ο κύκλος εκλαμβάνεται ως το σύμβολο της αδιαίρετης ενότητας του Τέλους και της Αρχής που είναι δυναμική και χωρίς όρια. Είναι το σύμβολο του Ουροβόρου Όφεος.

Οι τελετουργίες σχεδιάστηκαν για να επιτρέψουν στο φως να εστιαστεί στην συνείδηση. Δεν επιδιώκουν να αντιγράψουν ένα γεγονός αλλά να δραστηριοποιήσουν ένα συγκινησιακό ερέθισμα μέσω της σοβαρής και ένθερμης πράξης. Ακούστε αδελφοί μου κι ανατριχιάστε με πόση ακρίβεια και απλότητα το έθεσε ο Αδελφός και βαθιά μυημένος Όσβαλντ Βίρθ, στο βιβλίο του «Το βάθος του Τεκτονισμού», εκδοθέν το 1912:

«Συνειδητά ή μη, οι αρχαίοι Τέκτονες επιδίδονταν σε μαγικές επιτελέσεις. Άνοιγαν τις

Κυριακή, 11 Φεβρουαρίου 2018

ΠΕΡΙ ΜΑΓΕΙΑΣ

alchemyΕπέλεξα αυτό το θέμα για το σημερινό μου πίνακα, επειδή πιστεύω πως πρέπει επιτέλους να απαλλαγούμε από την προκατάληψη απέναντι σε αυτή τη λέξη.  Η Μαγική Ατραπός, ο Δρόμος της Μαθητείας, το Μεγάλο Έργο, η Μύηση στα Ιερά Μυστήρια, το Αλχημικό Έργο… όλες αυτές δεν είναι παρά εκφράσεις που περιγράφουν την ίδια πορεία: την Πορεία προς το Φως!  Ο όρος Μαγεία κυκλοφορεί στην καθημερινότητα από τα πανάρχαια χρόνια.  Άλλοτε οι άνθρωποι τον αντιμετώπιζαν με ευνοϊκή διάθεση κι' άλλοτε όχι.  Στην εποχή μας του αποδίδονται συνήθως αρνητικές προεκτάσεις και συχνά τον χρησιμοποιούν ως συνώνυμο της κακίας, της διαστροφής, του σατανισμού κ.λ.π.  Μάλιστα συχνά κατηγορούν κι εμάς τους Τέκτονες γι' αυτό ακριβώς, ότι δηλαδή ασκούμε τη Μαγεία.  Είναι όμως αλήθεια έτσι;  Τι είναι η Μαγεία αδελφοί μου και πώς συντελείται;  Έχει πρακτική εφαρμογή ή είναι απλά μια δεισιδαιμονία;  Υπάρχει Μαγεία στις μέρες μας;  Σε ποιες κατηγορίες χωρίζεται;  Μπορεί να διδαχθεί;  Σε όλα τα παραπάνω ερωτήματα θα προσπαθήσω να απαντήσω στη συνέχεια…

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν την αναζήτησή μας από τον ορισμό.  Τι είναι η Μαγεία;  Αν και έψαξα πολύ στάθηκε υπερβολικά δύσκολο να βρω μια ικανοποιητική απάντηση που να συνοψίζεται σε μια - δυο προτάσεις.  Τον καλύτερο ορισμό από αυτή την άποψη, τον πιο σύντομο και περιεκτικό δηλαδή, τον βρήκα στο βιβλίο "The Magician" του  W. E. Butler.  Μας λεει:

"Μαγεία είναι η Τέχνη του να προκαλεί κανείς συγκεκριμένες αλλαγές στο Ασυνείδητό του κατά Βούληση" 

πλατωνα σπηλαιο

Για να καταλάβουμε τι εννοεί με αυτό του το απόφθεγμα ο Butler θα πρέπει πρώτα να συνειδητοποιήσουμε ότι η πραγματικότητα που αντιλαμβανόμαστε δεν είναι απαραίτητα αντικειμενική.  Δεν είναι δηλαδή η ίδια για οποιονδήποτε παρατηρητή.  Ο τρόπος με τον οποίο καταλαβαίνουμε τα δρώμενα γύρω μας έχει άμεση σχέση με τη δομή του εγκεφάλου μας και κυρίως με τις Ιδέες που ήδη έχουμε για τα πράγματα τα οποία παρατηρούμε.  Ας θυμηθούμε λίγο εδώ και την παραβολή που χρησιμοποιούσε ο Πλάτωνας στους μαθητές του.  Έλεγε λοιπόν ότι στην τωρινή μας κατάσταση είναι σαν να ζούμε μέσα σε μια σπηλιά χωρίς Φως.  Έτσι δεν μπορούμε να ξεχωρίσουμε με

Η ΚΑΘΑΡΣΗ ΚΑΙ Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΜΑΘΗΤΕΙΑΣ

katharshΣκοπός του Τέκτονα είναι η αναζήτηση της Αληθείας.  Ποια είναι όμως η αλήθεια αυτή και γιατί είναι κρυμμένη;  Η απάντηση στην πρώτη ερώτηση, εξ' ορισμού δεν μπορεί να δοθεί ούτε να μεταβιβαστεί!  Απομένει στον καθένα από εμάς να την ανακαλύψει μόνος του μέσα από μεγάλο προσωπικό μόχθο.  Όσον αφορά τώρα στο γιατί είναι κρυμμένη… αυτό, θα μπορούσαμε να πούμε χαριτολογώντας, είναι μέρος των κανόνων του παιγνιδιού. 
Πάντως, φαίνεται ότι η αληθινή φύση των πραγμάτων δεν μπορεί να αποκαλυφθεί στον καθένα.  Πρώτα απ' όλα ο Νους των περισσοτέρων δεν θα άντεχε να την αντικρίσει (ας θυμηθούμε εδώ ότι όπως λέει και μια παλιά παράδοση ο Ναός έχει τρεις θύρες: της Ζωής, του Θανάτου και της Τρέλας).  Ύστερα, η προσπάθεια αυτή καθεαυτή που καταβάλει κανείς για την εύρεση της Αληθείας, τον καθιστά ισχυρό κι ανθεκτικό αρκετά, ώστε στο τέλος να μπορέσει να κρυφοκοιτάξει πίσω από το πέπλο της Ίσιδος.  Βλέπετε, το Θείον δεν γίνεται να θεαθεί δια γυμνού οφθαλμού (στο τυπικό του Α' βαθμού ο β' Επόπτης μας λεει: "οι ανθρώπινοι οφθαλμοί δεν θα ηδύναντο να ανθέξουν εις την λάμψιν του"). 
Ο απροετοίμαστος που θα αποτολμήσει να κοιτάξει απευθείας μια ακτίνα φωτός του μεγάλου αρχιτέκτονα των κόσμων είναι καταδικασμένος… Όλα αυτά όμως όχι επειδή Αυτός είναι μοχθηρός ή σαδιστής.  Άλλωστε η Θεότητα δεν μπορεί να περιγραφεί από λέξεις (όπως καλός ή κακός)… Απλά "Υπάρχει" σε ένα πεδίο τόσο ευρύτερο της κατανόησής μας, που αν το αντιλαμβανόμαστε ξαφνικά, αυτό θα ισοδυναμούσε με το να κοιτάξουμε τον ήλιο χωρίς κανένα προστατευτικό μέσο (Ο Τειρεσίας τυφλώθηκε – μας λένε τα κείμενα – όταν αντίκρισε τη Θεά Αθηνά γυμνή)!  Μπορούμε έτσι να συμπεράνουμε, ότι για να γίνουμε μέτοχοι της Ανώτερης Γνώσης πρέπει πρώτα να σιγουρευτούμε ότι θα μπορέσουμε να την αντέξουμε!  Και για να επιτύχουμε κάτι τέτοιο δεν υπάρχει άλλος τρόπος από το να βαδίσουμε κι εμείς το μονοπάτι που ακολούθησε ο Ήρωας Ηρακλής.  Ας προσέξουμε εδώ ένα σημείο – κλειδί: Οι άθλοι και οι δοκιμασίες που θα συναντήσουμε, δεν είναι για να μας κρίνουν, είναι για να μας δυναμώσουν!

freemasonry-apronΌλη αυτή η πορεία λοιπόν, που ακολουθεί ένας ταπεινός αναζητητής προκειμένου να φτάσει στην πηγή του Φωτός, αναφέρεται κι αλλιώς ως "Ο Δρόμος της Μαθητείας".

Οι Αδ\ Μαθηταί ίσως να νομίζουν ότι είναι πραγματικοί μαθητές. Δεν είναι όμως!  Αλλά κι από παλαιούς τέκτονες ακούμε συχνά να λένε: "εδώ όλοι μαθητές ήμαστε…".  Κι' αυτό όμως είναι ψέμα!  Δεν είμαστε Μαθητές, επειδή δεν είμαστε άξιοι γι' αυτόν τον τίτλο!  Γιατί Μαθητής είναι αυτός που έχει μπει και βαδίζει στο δρόμο της μαθητείας.  Αυτός που συνειδητά και απερίσπαστα ακολουθεί αυτό το μονοπάτι!

Ας δούμε όμως: Πώς ξεκινά κανείς; (Γιατί έχω την αίσθηση – κι' όλα αυτά φυσικά τα λέω κρίνοντας πρώτα απ' όλα εξ' ιδίων – πως συχνά βαυκαλιζόμαστε με ανώτερες φιλοσοφίες και θεωρίες, παραμελώντας τα πρώτα και βασικότερα καθήκοντα του Μαθητή).  Ποιο είναι λοιπόν το πρώτο βήμα που πρέπει να κάνουμε για να μπούμε σε αυτήν την ατραπό;  Για να γίνουμε δηλαδή πραγματικοί μαθητές;

Το πρώτο βήμα είναι η Κάθαρση!  Και τι είναι η κάθαρση;   Σύμφωνα με έναν παλιό ορισμό:

katharshs"Κάθαρσις είναι η αφαίρεσις παν ότι ξένου προς την αληθινή μας φύση". 

Από την πρώτη μέρα που γεννιόμαστε (για να μην αναφερθούμε στα ακόμη πιο πριν) η προσωπικότητά μας φορτώνεται με χιλιάδες βαρίδια που μας κρατούν δέσμιους στην τωρινή μας κατάσταση: Εγωισμός, φόβος, θρησκευτικός φανατισμός, φιλαυτία, μισαλλοδοξία, ο κατάλογος είναι δυστυχώς ατελείωτος.  Έτσι, για να το πούμε και μαθηματικά, καταλαβαίνουμε ότι η "πράξη" που πρέπει να κάνουμε πάνω στον εαυτό μας είναι πράξη αφαίρεσης   κι όχι πρόσθεσης όπως ίσως νομίζουν πολλοί.

Αυτό βέβαια στα λόγια είναι εύκολο, αλλά στην πράξη υπερβολικά δύσκολο.  Παρ' ότι λέμε ότι η κάθαρση αποτελεί το πρώτο βήμα, δεν είναι κάτι που μπορεί να ολοκληρωθεί σε σύντομο διάστημα.  Νομίζω ότι καλύτερα θα ήταν να το αντιμετωπίσουμε ως έργο ζωής.  Επίσης δεν πιστεύω ότι ορίζεται μονοσήμαντα ένας συγκεκριμένος τρόπος για να επιτευχθεί.  Ο κάθε άνθρωπος αποτελεί και μια ξεχωριστή περίπτωση και πρέπει να βρει μόνος του τον τρόπο για να φέρει σε πέρας αυτό το πρώτο καθήκον του μαθητή.  Παρ' όλα αυτά θα επιχειρήσω να εκθέσω το πώς βλέπω εγώ τα βήματα που θα έπρεπε κάποιος να ακολουθήσει.

Πρώτα - πρώτα ας έχουμε στο μυαλό μας ότι στην παρούσα κατάστασή μας (και ιδίως στη σημερινή εποχή) έχουμε μάθει να ζούμε ως καθαρά υλικά όντα.  Λογικό φαίνεται λοιπόν να αρχίσουμε τη διαδικασία της κάθαρσης από αυτήν ακριβώς την ύλη!  Η πνευματική κάθαρση (επίσης απαραίτητη στον αναζητητή) είναι σαφώς δυσκολότερη και γι' αυτό δέον μου φαίνεται να ξεκινήσει κανείς από τα πιο απλά…

Από την ύλη λοιπόν!

Υπάρχει ένα μικρό αρχαίο κείμενο της Πυθαγόρειας σχολής που ονομάζεται: "Τα Χρυσά Έπη του Πυθαγόρα".  Δεν αποτελείται παρά από 75 μόνο στίχους.  Αναφέρεται δε, σε αυτό ακριβώς, στο πως δηλαδή θα πρέπει να ζει κάποιος που ακολουθεί την ατραπό της μαθητείας.  Παραθέτω μόνον τους στίχους 9 - 11 (σε μετάφραση) που αναφέρονται στα αρχικά καθήκοντα του μαθητή:  

"Ταύτα μεν γνώριζε ότι ούτως έχουσι, συνήθιζε δε να είσαι κύριος των εξής' πρώτα πρώτα μεν της κοιλίας και του ύπνου και των αφροδισίων και του θυμού."

Τι μας λεει εδώ;  Προσέξτε πως κουμαντάρετε τις ανάγκες σας!  Και μιας και ανέφερα τη λέξη ανάγκη, θα ήθελα πριν προχωρήσουμε στην ανάλυση των παραπάνω δύο στίχων, να επιστήσω την προσοχή σας στη θεμελιώδους σημασίας διαφορά, της λέξης "ανάγκη" από τη λέξη "επιθυμία"!  Αναμφισβήτητα το σώμα μας για να λειτουργήσει σωστά και να παραμένει υγιές, χρειάζεται ορισμένα πράγματα, έχει δηλαδή κάποιες ανάγκες.  Ωστόσο, εμείς οι άνθρωποι συνηθίζουμε (και με τη βοήθεια της φαντασίας κυρίως), να "ξεχειλώνουμε" αυτές μας τις ανάγκες και να τις μετατρέπουμε έτσι σε επιθυμίες.  Κάνουμε δηλαδή κατάχρηση αυτών που πραγματικά χρειαζόμαστε.  Η φαντασία, ξέρετε, είναι μια πολύ παρεξηγημένη ιδιότητα.  Μας έχει δοθεί για άλλους σκοπούς, αλλά εμεί συνηθίζουμε να την χρησιμοποιούμε για ονειροπόλημα και υπεκφυγή της (σκληρής συνήθως για εμάς) καθημερινότητας.  Ας μην ξεφύγω όμως από το θέμα μας.  Το όριο λοιπόν  ανάμεσα στην επιθυμία και την ανάγκη διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο και δεν είναι καθόλου εύκολο να βρεθεί.  Ο Μαθητής πρέπει να εντοπίσει τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στις δύο αυτές έννοιες και να φροντίζει ώστε να ικανοποιεί μεν τις ανάγκες του, αλλά να απαλλαχθεί εντελώς από τις επιθυμίες!  Έτσι, έχοντας αυτό υπόψη, ας σκεφτούμε λίγο επάνω στις συμβουλές των Πυθαγόρειων…

 ipnos Αν παρατηρήσουμε τον εαυτό μας θα διαπιστώσουμε ότι κοιμόμαστε υπερβολικά!  Περισσότερο δηλαδή απ' ότι έχει πραγματικά ανάγκη ο οργανισμός μας για να αναπαυτεί από την κόπωση της ημέρας.  Αυτός ο επιπλέον ύπνος λοιπόν δεν αντιπροσωπεύει κάποια ανάγκη αλλά την ενδόμυχη επιθυμία μας να μην ενοχληθούμε.  Αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς απέναντι στον εαυτό μας, μπορούμε να διαπιστώσουμε την αλήθεια αυτού του ισχυρισμού από ένα απλό παράδειγμα: Αν θελήσουμε να πάμε μια εκδρομή σηκωνόμαστε χωρίς παράπονα από τις 6:00 το πρωί και μπορούμε να είμαστε "στο πόδι" όλη μέρα.  Αν όμως ξημερώνει μια μέρα εργασίας, τότε νιώθουμε υπερβολικά κουρασμένοι και νυσταγμένοι για οτιδήποτε.  Αυτή λοιπόν την επιθυμία, του υπερβολικού ύπνου δηλαδή, ο Μαθητής πρέπει να την καταπολεμήσει.  Σε αντίθετη περίπτωση, θα οδηγηθεί στην οκνηρία τη νωθρότητα και την αδράνεια.

      Παράλληλα τώρα με το θέμα του ύπνου πρέπει να προσέχουμε και την τροφή που λαμβάνουμε καθημερινά.  Χρειάζεται να είμαστε προσεκτικοί και ως προς το τι τρώμε αλλά ως προς το πόσο τρώμε.  Κακά τα ψέματα αδελφοί μου, ο πραγματικός μαθητής δεν γίνεται να είναι για παράδειγμα χοντρός.  Η υπερβολική λήψη τροφής αυξάνει την αδράνεια του σώματος και μαζί και αυτήν της ψυχής.  Όταν καταναλώνουμε μεγαλύτερες ποσότητες τροφής απ' ότι πραγματικά έχει ανάγκη το σώμα μας, γινόμαστε όλο και λιγότερο ευαίσθητοι στα μηνύματα του πνευματικού κόσμου.  Άλλωστε, πάνω σε αυτό το θέμα, ας μην ξεχνάμε ότι παραδοσιακά η υπερκατανάλωση τροφής εθεωρείτο ένα αντίδοτο από τις μαγικές επιρροές.  Μετά από μια επικίνδυνη μαγική τελετή, οι συμμετέχοντες συνήθιζαν να τρώνε ένα γερό γεύμα.  Ένα φορτωμένο στομάχι δένει τον κάτοχό του περισσότερο με την ύλη και μειώνει την ψυχική του ευαισθησία.  [και μια παρένθεση εδώ: Σκεφτείτε, ίσως το Ποτήριον Αγάπης να έχει κι έναν επιπλέον σκοπό.]  Ταυτόχρονα, η βουλιμία αποτελεί κι από μόνη της ένα πάθος, μια αδυναμία που δεν ταιριάζει στον αναζητητή.  Πέρα τώρα από την ποσότητα, φαίνεται ότι και το είδος της τροφής που παίρνουμε καθημερινά έχει κάποια επίδραση στην ψυχοσύνθεσή μας.  Ο Πυθαγόρας για παράδειγμα, έλεγε απ' όσο ξέρουμε στους μαθητές του: "Κρέας και κυάμους ου τρώγετε!"  Αλλά και οι μοναχοί στο Θιβέτ δεν τρώνε καθόλου κρέας σε ολόκληρη τη ζωή τους και παρόλα αυτά είναι σε άριστη σωματική κατάσταση (και σίγουρα σε πολύ καλύτερη απ' ότι είμαστε εμείς)!  Την ίδια συνήθεια -τη μη βρώση κρέατος δηλαδή- θα την συναντήσουμε να την ακολουθούν οι πνευματικοί αναζητητές σε όλες σχεδόν τις παραδόσεις.  Δεν νομίζω λοιπόν ότι ο πραγματικός μαθητής πρέπει να το παραβλέψει αυτό.  Βέβαια, είναι αλήθεια ότι στην δική μας κοινωνία έχουμε μεγαλώσει εντελώς διαφορετικά απ' ότι στο Θιβέτ για παράδειγμα.  Αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν μπορούμε αν όχι να καταργήσουμε, έστω να περιορίσουμε κάποιες μας συνήθειες.