Ο Ελευθεροτεκτονισμός αποτελεί μια από τις πιο παλιές μυστικές αδελφότητες της γηραιάς ηπείρου και έχει καταφέρει να επιβιώσει μέχρι σήμερα διατηρώντας τον χαρακτήρα του ως θεσμός πανανθρώπινος και ως χώρος φιλοσοφικής και πνευματικής αναζήτησης. Πως και γιατί όμως, ένας θεσμός που έχει ως βάση την παράδοση και τη μελέτη πανάρχαιων πολιτισμών όπως ο ελληνικός, ο αιγυπτιακός ή ο εβραϊκός, άντεξε ένα τόσο ταραγμένο πέρασμα του χρόνου; Μέσα σε αυτόν τον ωκεανό κοινωνικών μεταβολών και ρευμάτων, ο Ελευθεροτεκτονισμός πώς πορεύθηκε;
Θα ξεκινήσουμε με την εποχή του Διαφωτισμού, μιας από τις πιο σημαντικές περιόδους για το ανθρώπινο γένος, καθώς και πρόδρομο της Γαλλικής Επανάστασης.
Ο Διαφωτισμός υπήρξε η αρχή του τέλους και η Γαλλική Επανάσταση το τελειωτικό χτύπημα αυτού που οι επιστήμονες της Κοινωνικής και Ιστορικής Δημογραφίας ονομάζουν «Παλαιό Καθεστώς». Την περίοδο αυτή οι διαφωτιστές πρέσβευαν τον ορθολογισμό και την πίστη στην πρόοδο, αξιώνοντας αλλαγές σε όλες τις πτυχές της ανθρώπινης δράσης, στους πολιτικοκοινωνικούς θεσμούς, την οικονομία, την εκπαίδευση και τη θρησκεία. Τάχθηκαν υπέρ της ατομικής ελευθερίας και ενάντια στην τυραννική διακυβέρνηση και την καταπίεση που ασκούσε η Εκκλησία.
Το δράμα της κοινωνικής μεταβολής και της απελευθέρωσης του νου, ωστόσο, δεν πήρε μέρος μονάχα στους δρόμους του Παρισιού ή στα πεδία του Λέξινγκτον και Κόνκορντ, αλλά και στις αμέτρητες στοές και αδελφότητες της περιόδου εκείνης. Οι συναθροίσεις αυτές με τα ερμητικά μυστικά, τον συμβολισμό και την παράδοσή τους, θεωρούνταν «χωνευτήρι ασέβειας και αναρχίας» σύμφωνα με τους δογματιστές της εκκλησίας όπως ο Ιησουίτης αββάς Augustin Barruel.
Το τάγμα των Ιπποτών του Ναού, ή Ναϊτών όπως έμειναν στην ιστορία, αποτέλεσε για σχεδόν 200 χρόνια μια από τις πιο σημαντικές στρατιωτικές και οικονομικές δυνάμεις της εποχής του. Μια εποχή ταραγμένη και σκοτεινή που μέχρι σήμερα δίνει τροφή σε υποθέσεις, μύθους, ακόμα και σύγχρονες θεωρίες συνομωσίας. Οι Ναίτες ιππότες ήταν στρατιώτες, μοναχοί, τραπεζίτες και ίσως θεματοφύλακες κάποιου μεγάλου, επικίνδυνου μυστικού, που προκάλεσε τελικά και την πτώση τους. 
Είναι γενικά αποδεκτό ότι η πιο διάσημη αλληγορία στη Δυτική σκέψη είναι η Πλατωνική Αλληγορία του Σπηλαίου, στην αρχή του 7ου τόμου της Πολιτείας. Τώρα, λέει ο Σωκράτης καθώς παρουσιάζει την αλληγορία, φανταστείτε ότι η ανθρωπότητα ζει σε μια υπόγεια σπηλιά που έχει μεγάλη είσοδο από την οποία μπαίνει φως. Βαθιά μέσα στο σπήλαιο βρίσκονται άνθρωποι, οι οποίοι βλέπουν προς το εσωτερικό τοίχωμα του Σπηλαίου, αλυσοδεμένοι από το λαιμό και τα πόδια ώστε να μην μπορούν να κινηθούν. Δεν έχουν δει ποτέ το φως ημέρας ή τον ήλιο έξω από τη σπηλιά. Πίσω από τους φυλακισμένους καίει μια φωτιά, και ανάμεσα από τους φυλακισμένους και τη φωτιά υπάρχει ένα υπερυψωμένο πέρασμα στο οποίο είναι χτισμένο ένα χαμηλό 
Ένα από τα κύρια γνωρίσματα που διαφοροποίησε την αρχαία ελληνική θρησκεία από τις υπόλοιπες μεσογειακές ήταν ο τελετουργικός της χαρακτήρας.
Όσο υλική ήταν η υπόσταση της έννοιας της μιαρότητας μέσα στα πλαίσια της αρχαίας ελληνικής θρησκείας, άλλο τόσο και το αντίδοτό της, η διαδικασία της κάθαρσης, απέκτησε εξ ορισμού την ίδια υπόσταση. Συνήθως επρόκειτο για πλύση με νερό ή λουτρά και σπανιότερα για υπνοκαπνισμό, απαραίτητη τελετουργική διαδικασία σε κάθε δυνάμει μολυντικό φαινόμενο, όπως η γέννηση, ο θάνατος, ο έρωτας και η αρρώστια. Σε πιο σοβαρές περιπτώσεις απαιτούνταν εξαγνισμός που τελούνταν σύμφωνα με τον χρησμό που είχε δοθεί από τον κατεξοχήν θεό του καθαρμού, Απόλλωνα. Οι χρησμοί, και ειδικά του μαντείου των Δελφών, γίνονταν ο φορέας του θείου λόγου και διαδραμάτιζαν καθοριστικό ρόλο στον τελετουργικό χαρακτήρα του καθαρμού και κατ’ επέκταση στην θρησκευτική δραστηριότητα σε όλη τη διάρκεια των κλασικών χρόνων.
Η τελετή της θυσίας ήταν η ιερή πράξη που κυριάρχησε στην Ελλάδα από τα ομηρικά μέχρι και τα ύστερα κλασικά χρόνια.
Ανάλογα με την πόλη και τον τιμώμενο θεό, πολλές τελετουργίες ξεκινούσαν με την προσφορά των πρώτων καρπών της γης (απαρχαί) ή τις σπονδές, οι οποίες άλλες φορές συνδέονταν με τις αιματηρές θυσίες κι άλλες εμφανίζονταν ως αυθύπαρκτα τελετουργικά. Μέρος κάποιου υγρού, το οποίο μπορούσε να είναι νερωμένο κρασί, άκρατος οίνος, γάλα, μείγμα κρασιού, νερό ή μέλι, χυνόταν επάνω στον βωμό του θεού ή κατευθείαν στο έδαφος, ενώ ταυτόχρονα προφερόταν μια προσευχή. Πολλές ιεροτελεστίες της καθημερινής ζωής ξεκινούσαν ή ολοκληρώνονταν με αυτό το τελετουργικό, το οποίο εμπεριείχε το στοιχείο της προσφοράς στους θεούς ενισχύοντας τους ενωτικούς δεσμούς μαζί του, αλλά και των μελών μιας ομάδας μεταξύ τους, όπως δείχνει η χρήση τους στην επικύρωση συνθηκών και συμμαχιών. 
Ένα κοινό χαρακτηριστικό σε όλες τις ιερές πράξεις που προαναφέρθηκαν ήταν πως σε καμία δεν απαιτούνταν η παρουσία κάποιου εξουσιοδοτημένου μεσολαβητή ανάμεσα στους ανθρώπους και τους θεούς. Όλοι οι πολίτες είχαν τη δυνατότητα να εκπληρώσουν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα, αρκεί να μην είχαν μιανθεί από κάποιο παράπτωμα.
Οι ιερείς ήταν αξιοσέβαστα πρόσωπα. Η θέση τους τους εξασφάλιζε κάποια προνόμια, όπως τιμητική θέση στο θέατρο και οι καλύτερες μερίδες από τα σφάγια των θυσιών. Δεν ήταν αποκλεισμένοι από την κοσμική ζωή, μπορούσαν να νυμφευτούν και να κάνουν οικογένεια, όπως μπορούσαν κα να διαμένουν εκτός του ιερού. Υπήρχαν ορισμένες οικογένειες (Ετεοβουτάδες, Ευμολπίδες, Κήρυκες), καθώς και κάποιες κατηγορίες ιερέων, όπως οι ιερείς των Δελφών, που το αξίωμα ήταν κληρονομικό και ισόβιο, ο γενικός κανόνας όμως ήθελε τα αξιώματα αυτά αιρετά, που καλύπτονταν από απλούς πολίτες που υπάγονταν στα διατάγματα της Εκκλησίας του Δήμου και της Βουλής και δεν θεωρούνταν μόνιμο επάγγελμα. Ο τρόπος που διαχειρίζονταν τα οικονομικά και διοικητικά θέματα των ιερών ελέγχονταν από την πόλη, αφού όφειλαν να δώσουν λογαριασμό για τις πράξεις τους σε αυτήν, με την λήξη της υπηρεσίας τους.
Ο Πολέμαρχος μεριμνούσε για τις θυσίες στην Αγροτέρα Άρτεμη και στον Ενυάλιο και επέβλεπε τις γιορτές και τους αγώνες που διεξάγονταν προς τιμή των πεσόντων πολεμιστών. Φρόντιζε επίσης για τις θυσίες προς τιμήν του Αρμοδίου και του Αριστογείτονα.
Η εδραίωση του τελετουργικού χαρακτήρα της ελληνικής θρησκείας συντελέστηκε παράλληλα με την καθιέρωση του δωδεκάθεου και την σύσταση του θεσμού της πόλης-κράτους, μέσα στα πλαίσια του οποίου ιδρύθηκαν οργανωμένοι πλέον χώροι λατρείας, οι ναοί. Ο ναός φιλοξενούσε το άγαλμα της θεότητας, γύρω από το οποίο περιστρεφόταν ένα ολόκληρο σύστημα θρησκευτικών τελετών και πρακτικών, το οποίο αποτελούσε το πλαίσιο και το συμβολικό κέντρο της πόλης. 
Για να κατανοηθούν τα Μυστήρια του Όσιρη, πρέπει να υπάρχει έστω μια βασική γνώση γύρω από τον μύθο του θεού. 
Α. Στο παρόν παρατίθενται, με τη μορφή συνέντευξης θέματα που συνιστούν τον κορμό της αντιτεκτονικής προπαγάνδας του 20ου αιώνα.
Το 1814 στην Οδησσό, συναντούνται τρεις Έλληνες και αποφασίζουν τη σύσταση μιας αυστηρά συνωμοτικής οργάνωσης, η οποία θα προετοίμαζε τον ξεσηκωμό όλων των Ελλήνων και την απελευθέρωσή τους από τους Τούρκους. Πρόκειται για τον Νικόλαο Σκουφά, 35 χρόνων, από το Κομπότι της Άρτας, τον Εμμανουήλ Ξάνθο, 42 χρόνων, από την Πάτμο και τον Αθανάσιο Τσακάλωφ, 26 χρόνων, από τα Γιάννενα. Και οι τρεις έχουν ήδη γίνει κοινωνοί των επαναστατικών ιδεών και του εταιρισμού. Ο Σκουφάς είχε ιδιαίτερες επαφές με τον Κωνσταντίνο Ράδο, ο οποίος ήταν μυημένος στον Καρμποναρισμό. Ο Ξάνθος είχε μυηθεί σε τεκτονική Στοά της Λευκάδας («Εταιρεία των Ελεύθερων Κτιστών», της Αγίας Μαύρας), ενώ ο Τσακάλωφ είχε υπάρξει ιδρυτικό μέλος του Ελληνόγλωσσου Ξενοδοχείου. 
Μια λεπτομερειακή ανάλυση της χρήσης των μασωνικών συμβόλων στην ενόργανη μουσική του Μότσαρτ είναι αδύνατο να γίνει χωρίς μουσικά παραδείγματα. Θα μπορούσαμε όμως να δείξουμε μερικά γενικά και χαρακτηριστικά γνωρίσματά της : 
Η επίδραση μασωνικών ιδεών στο έργο του Μότσαρτ μπορεί να βρεθεί πρώτα απ’όλα στην εξέλιξη του στοιχείου αυτού που έχει χαρακτηριστεί σαν «ανθρωπιστικό ύφος του Μότσαρτ», και που τα κύρια χαρακτηριστικά του είναι η γαλήνη και η απλότητα. Ένας συγγραφέας το περιέγραψε με τα ακόλουθα λόγια: «πλατιές απέραντες μελωδίες με μεγάλα διαστήματα ιεροπρεπείς καντιλένα (68), που συχνά προέρχονται από χορωδιακή μουσική, γαλήνιοι απλοί ρυθμοί » (69). 
Σε τεκτονικές συνθέσεις που έγιναν πριν από τον Μότσαρτ, βρίσκουμε να χρησιμοποιούνται μερικοί ρυθμοί (rhythms), καθώς και μερικά κινήματα από τη μία στην άλλη συγχορδία (progressions), για να παραστήσουν μέρη των τελετών. Τα « τρία χτυπήματα » που σήμαιναν αίτηση του μαθητευόμενου να γίνει μέλος της στοάς, και που μας είναι γνωστά από την εισαγωγή στον ‘Μαγικό Αυλό’, βρίσκονται σε μια πιο ακατέργαστη μορφή στο έργο ‘Είσοδος στη Στοά’ (Beym Eintritt in die Loge) (46)του Νάουμαν (Naumann) (47). Ο ίδιος συνθέτης χρησιμοποιεί και άλλα σύμβολα όπως παραστάσεις (suspensions)(48) και συρτές ενωμένες νότες (slurred notes) (49) για να υποδηλώσει την « αλυσίδα των αδελφών », δηλαδή την ενότητα των μελών της εταιρίας. ‘Τρίτες’ (50) και ‘έκτες’ (51), για να εκφράσει την ιδέα της αδελφικής αγάπης. Αυξημένους ρυθμούς (dotted rhythms) (52) για να κεντρίζουν την όρεξη για δουλειά. 
Είναι βέβαιο ότι ο Μότσαρτ ενδιαφέρθηκε για το Τεκτονισμό πολύ πριν γίνει μέλος της εταιρίας. Ακόμα και στο Σάλτσμπουργκ, πολλοί από τους φίλους του ήταν Ιλλουμινάτοι. Η πόλη αυτή θεωρούνταν ήδη «φωλιά των Ιλλουμινάτων»., παρ’όλο που η πρώτη στοά δεν άνοιξε εκεί παρά μόνο στα 1783, όταν πια ο Μότσαρτ ζούσε στη Βιέννη. Ο Αρχιεπίσκοπος Κολλορέντο (Colloredo) (27), μολονότι αλαζονικός και αυταρχικός, ήταν φιλελεύθερος και αρνήθηκε να λάβει μέρος στο διωγμό της εταιρίας. 
«Η μουσική και πνευματική ανάπτυξη του Μότσαρτ (1), πορεύτηκε, εντελώς ανεξάρτητα από την προσωπική του μοίρα, σ’έναν κόσμο κλειστό και απροσπέλαστο, μακριά από οποιαδήποτε καθημερινή εμπειρία»(2). 
Για να καταλάβουμε τον Μαγικό Αυλό, πρέπει να τον μελετήσουμε στο φως της γνώσης μας για το Τεκτονισμό (Freemasonry)(4) στην εποχή του Μότσαρτ αφού πρώτα θυμηθούμε ότι στην Κεντρική Ευρώπη, στα τέλη του δέκατου όγδοου αιώνα, ο Τεκτονισμός αντιπροσώπευε ένα μέρος του επαναστατικού κινήματος, και έτσι διέφερε πολύ από την εταιρία όπως την ξέρουμε σήμερα στην Αγγλία. Ακόμα, ότι στο δέκατο όγδοο αιώνα, υπήρχαν πολλές και διαφορετικές μορφές του Τεκτονισμού σε διάφορες χώρες. Στην Αυστρία, είχε την πιο πλατειά υποστήριξη το κίνημα αυτό, που ήταν γνωστό σαν Διαφωτισμένος Τεκτονισμός (Illuminated Freemasonry) (5), και που είχε την καταγωγή του στην Βαυαρία, ένα από τα πιο καθυστερημένα κράτη της Γερμανικής Αυτοκρατορίας. Συγγραφείς της εποχής περιγράφουν την φτώχεια και την αμάθεια των χωρικών, την κυριαρχία των κληρικών, τον θρησκευτικό φανατισμό, και την οργή των διανοουμένων που δυνάμωνε ορμητικά, αναριπισμένη αδιάκοπα από τις επαναστατικές ιδέες της Γαλλίας, που την εξάπλωσή τους δεν μπορούσε να την εμποδίσει ακόμα και γη πιο 
Δάσκαλο γενικά, λέμε έναν άνθρωπο που έχει μια συγκεκριμένη πλατιά γνώση πάνω σε κάποιο θέμα και ταυτόχρονα έχει τη διάθεση και την ικανότητα να μεταβιβάσει αυτή του τη γνώση σε κάποιον άλλο. 
Σημείωση πρώτη: Ο ελευθεροτεκτονισμός δεν γεννήθηκε σαν
Η διατύπωση και εφαρμογή γνωσιακών θεωριών υπήρξε μια από τις σημαντικότερες εξελίξεις στο χώρο μελέτης των πολιτισμικών φαινομένων και της ανθρώπινης σκέψης και συμπεριφοράς που τα παράγει, η οποία ξεκίνησε τη δεκαετία του 1950 από το χώρο της γλωσσολογίας και της ψυχολογίας
O Θείος Νους υπάρχει και πρέπει να υπάρχει, πριν από τη διαφοροποίηση. Ονομάζεται θείο Ιδεατό, το οποίο είναι αιώνιο στη Δυναμικότητά του και περιοδικό στη Δύναμή του ….. εμφανίζει τα επτά πεδία του όντος, αρχίζοντας από το πνευματικό και διαμέσου του ψυχικού καταλήγει στο υλικό πεδίο, ενώ στα ίδια πεδία αντιστοιχούν επτά πεδία σκέψης ή επτά καταστάσεις συνειδητότητας. 2