Βάπτιση: μια ιεροτελεστία μύησης

 

Η Βάπτιση είναι ένα από τα σημαντικότερα μυστήρια της Χριστιανικής Εκκλησίας που είναι γενικότερα γνωστή ως μια ιεροτελεστία μύησης. Οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρούν ότι προήλθε από το βάπτισμα του Ιησού από τον Ιωάννη τον Βαπτιστή, ένα γεγονός του οποίου η πρώτη καταγραφή βρίσκεται στην Καινή Διαθήκη έχοντας πλούσια απεικόνιση στη Χριστιανική τέχνη. Αλλά το τελετουργικό πλύσιμο ή βύθιση στο νερό ήταν ήδη μια αρχαία και ευρέως διαδεδομένη πρακτική, πολύ πριν από εκείνη την εποχή, με ποικίλους συμβολισμούς. Για να κατανοήσουμε την πλήρη σημασία της χριστιανικής βάπτισης, είναι απαραίτητο πρώτα να εκτιμήσουμε τους πολλαπλούς συμβολικούς ρόλους του νερού στη θρησκεία.
Από τον S.G.F. Brandon

Ο Samuel George Frederick Brandon (1907-1971) ήταν απόφοιτος του Πανεπιστημίου του Leeds. Από το 1951, ήταν Καθηγητής Συγκριτικής Θρησκειολογίας στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ. Χειροτονήθηκε το 1932 μετά από εκπαίδευση σε Αγγλικανική Mirfield, και στη συνέχεια έκανε επτά χρόνια ως ιερέας έως την εγγραφή του ως εφημέριος του στρατού στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Μετά από αυτό ξεκίνησε την ακαδημαϊκή του καριέρα το 1951. Ο Brandon άρχισε τον προβληματισμό του σχετικά με την Καινή Διαθήκη με το βιβλίο του «Η Πτώση της Ιερουσαλήμ και της Χριστιανικής Εκκλησίας».
Μία από τις πιο διάσημες θεωρίες του, η οποία δημιούργησε συζητήσεις μεταξύ μελετητών, ήταν η προσπάθειά του να αποδείξει ότι ο Ιησούς ήταν ο πολιτικός ηγέτης της εβραϊκής επανάστατης με ισχυρή επιρροή του κινήματος Ζηλωτής. Αυτό, προκάλεσε έντονες αντιδράσεις σε όλο τον κόσμο μιας και παρουσιάζει τον Ιησού ως πολιτικό ακτιβιστή.

 

Η Εύα, η Ίσις και η Μαρία, η ίδια «Θηλυκή Αρχή», σε τρία διαφορετικά επίπεδα.

 

Επ΄ευκαιρίας της παγκόσμιας ημέρας της γυναίκας σήμερα…

«Ο άντρας είναι αγάπη στη διάνοια, η γυναίκα είναι διάνοια στην αγάπη»

Η Εύα είναι το σύμβολο της νοητικής φύσης και του νου του ανθρώπου που έλκεται από το δέλεαρ της γνώσης που πρέπει να αποκτηθεί μέσα από την εμπειρία της ενσάρκωσης.

H Εύα πήρε το μήλο της γνώσης από το φίδι της ύλης και εγκαινίασε το μακροχρόνιο ανθρώπινο εγχείρημα του πειραματισμού, της εμπειρίας και της έκφρασης…

Η Αιγυπιακή Θεά Ίσις συμβολίζει την ίδια έκφραση πάνω στο συναισθηματικό ή αστρικό πεδίο. Η Εύα δεν φέρει παιδί στην αγκαλιά της. Το σπέρμα της Χριστικής ζωής είναι μέχρι στιγμής πολύ μικρό να κάνει αισθητή την παρουσία του (στην περίπτωσή της Εύας). Η ενελικτική διαδικασία είναι ακόμη πολύ κοντά. Όμως στην Ίσιδα προσεγγίζεται το μεσαίο σημείο. Εχει λάβει χώρα η επίσπευση αυτού που είναι επιθυμητό (η επιθυμία όλων των εθνών, όπως αποκαλείται στη Βίβλο), και συνεπώς η Ίσις συμβολίζει στους αρχαίους ζωδιακούς τη γονιμότητα, και στέκει σαν φύλακας του παιδιού.

ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ ….. Ερμηνεία και Συμβολισμοί του Μύθου

 

Το αρχέτυπο π.χ. του Προμηθέα βρίσκεται στον πρωτόγονο μύθο για την κατασκευή των εργαλείων. Από τα πρωτόγονα εργαλεία περνάμε στη φωτιά και ύστερα στις τέχνες. Ο Προμηθέας υπάρχει σαν μυθικός ήρωας, ημίθεος ή και θεός σε όλες τις ανθρώπινες ομάδες και εξελίσσεται ανάλογα με την πρόοδο που σημειώνουν. Θα περάσει κατοπινά και στην κοινωνία, ενώ στην Ελλάδα θα δοθεί η πιο εντυπωσιακή μορφή του, γιατί ακριβώς στην Ελλάδα η γνώση έφτασε στο αποκορύφωμά της.

Ετυμολογία

Με το όνομα του Προμηθέα που βγαίνει από το Προ και μηθεύς (δωρικά μαθεύς) που σημαίνει ο προνοητικός, αυτός που προβλέπει, που έχει σύνεση. Με το όνομά του μπαίνουμε στην ουσία του μύθου,

που είναι πολύ παλιός και κρατάει από την τροφοσυλλεκτική περίοδο της ζωής του ανθρώπου.

Κατά μια άλλη εκδοχή το όνομα του Προμηθέα ενδέχεται να πηγάζει από ελληνική παρερμηνεία της σανσκριτικής λέξης pramantha, της

Μυστηριακές Ιερές Τελετές…….Ελευσίνια Μυστήρια

 

Κανένας σύγχρονος μελετητής δεν θα μπορούσε με δίκαιο τρόπο να επιβάλει την άποψη του σχετικά με αυτές τις πανάρχαιες μυστηριακές ιερές τελετές στο σύγχρονο αναγνώστη, δεδομένου ότι ελάχιστα από όσα διαδραματίζονταν κυρίως μέσα στα ιερά είναι γνωστά, ώστε να μας οδηγήσουν σε μια πλήρη και καλά πληροφορημένη εικόνα.
Η άκρα μυστικότητα ως βασικό χαρακτηριστικό των μυστηρίων, άντεξε στο χρόνο για αρκετές χιλιάδες χρόνια, και γενικά μπορούμε να πούμε ότι δεν παραβιάστηκε σε σημαντικό βαθμό. Επομένως αναγκαζόμαστε να στηριχθούμε στις σκοτεινές δηλώσεις εκείνων που μυήθηκαν καθώς και σε ανίδεες και συχνά προκατειλημμένες κρίσεις και εικασίες εκείνων που δεν μυήθηκαν.
Μια τρίτη και ίσως η πιο περίεργη κατηγορία εκ των δύο άνω είναι εκείνων που έλαβαν τη μύηση ως ανταμοιβή για τον έντιμο και ενάρετο κοινωνικό βίο τους αφού έτυχε να παραβρεθούν σε κατοπινές χρονικά παρεμφερείς μυστηριακές καταστάσεις, συλλαμβάνοντας το αρχαίο δίδαγμα περί ηθικής, αγάπης, σεβασμού και ειρηνικής συμβίωσης.
Εννοείται βέβαια ότι αυτή η θεία χάρη τους επιδόθηκε αυτόβουλα εφ όσον αυτοί

συμπεριφέρθηκαν με αγνότητα χωρίς δόλο και επιτηδευμένη καθοδήγηση.

Θα μιλήσω σε όσους είναι θεμιτό, στους βέβηλους κλείστε τις θύρες και ασφαλίστε τους θεσμούς των δικαίων, γιατί θείος νόμος σε όλα επιβάλλεται.
Ορφέας

Εισαγωγικά
Η λέξη μύηση προέρχεται από το ρήμα μυώ, φανερώνοντας μια πράξη σχετική με το σφίξιμο των μυών δηλαδή κλείνω το στόμα (δεν μιλάω) η τα μάτια, εφ όσον πρώτα έχω προετοιμαστεί κατάλληλα και έχω εποπτεύσει (δει).Το κλείσιμο των ματιών για την επίτευξη ευκολότερης εσωτερικής όρασης απαιτεί γνώση αλλά και φαντασία, με άμεσο αποτέλεσμα αυτό που λέγετε (εν-όραση). Από τέτοιου είδους μυστικές ιεροπραξίες και

Τα χαρακτηριστικά της Στοάς ως ομάδα…

(Ομιλία Σεβ:. Διδ:.)

Αδδ. μου

Όλα αυτά που θα ακούσετε απόψε σκοπό έχουν την τελειοποίηση των εργασιών μας.

Το Τεκτονικό Τυπικό προβλέπει μια διαδικασία, ένα τελετουργικό αν θέλετε, το οποίο σκοπό έχει να συντονίσει τους συμμετέχοντες στις εργασίες της Στ.: σε ένα κοινό σκοπό.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση το αποτέλεσμα είναι η εξύψωση της ομάδας σε μία ανώτερη πνευματική λειτουργία ή επίπεδο, το οποίο δεν θα περιλαμβάνει τα καθημερινά προβλήματα, τις έγνοιες και τις μικρότητες που μας ταλανίζουν, στην εκτός Ναού της ψυχής μας, ζωή μας. Αυτός ο πνευματικός συντονισμός  λοιπόν αν θέλετε να τον ονομάσουμε «Τεκτονικό Εγρηγορός» ή δώστε μια κατανοητή για εσάς ονομασία .

Αυτό το αποτέλεσμα είναι ο ψυχικός συντονισμός που εξασφαλίζεται μέσω του ψυχοδράματος των εργασιών με την χρίση του τυπικού, με αποτέλεσμα τη πνευματική και ψυχική ενοποίηση μιας ομάδας Αδδ., Ένα σύνολο του οποίου οι δυνάμεις είναι μεγαλύτερες από το άθροισμα των δυνάμεων των επιμέρους μονάδων του.

Παραίνεση Σεβασμίου Διδασκάλου Στοάς ….¨Περί Σιγής¨

 

Αδδ. ως παραίνεση για τροφή συζήτησης κυρίως στα φροντιστήρια επιτρέψτε μου να τοποθετηθώ σε κάποιες απαράβατες αρχές του τεκτονισμού, άρα και της Στ. μας, υπέρ της Στ. μας.

Μια από τις ανώτερες ψυχικές αρετές οι οποίες πρέπει να κοσμούν τους Τέκτονες, όπου είναι και ένα κύριο καθήκον και προϋπόθεση της λάξευσης του λίθου μας, είναι ή ΣΙΓΗ.

Kατά τη μύηση του νεοεισερχόμενου στον Τεκτονισμό, όπου εκείνος απεφάσισε να ζητήσει την ένταξή του και τρεις αδδ. τουλάχιστον επιβεβαίωσαν την χρηστοήθεια του, ο Σεβάσμιος τον ενημερώνει ότι απαιτείται «απόλυτος Σιγή», κάτι που αρχικά μπορεί να εκληφθεί από τον μειούμενο ως μια διαταγή και ίσως τον ξενίζει και τον προϊδεάζει ότι θα γίνει γνώστης μυστικών που εάν γίνονταν γνωστά στην αμύητη Κοινωνία, τόσο αυτός, όσο και ο ίδιος ο Τεκτονισμός θα εκτίθεντο ανεπανόρθωτα και θα υπήρχε ποινή. Αυτά όντως γινόταν στις απαρχές του τεκτονισμού όπου η σιγή ήταν θέμα επιβίωσης.

Η Πορεία προς το Πέρασμα (Pesah)

 

Σε μια παρέα Τεκτόνων, ένας μεγάλος σε ηλικία Αδ:. είπε : 

«Όταν κάποιος ξεκινάει ένα ταξίδι θα πρέπει να γνωρίζει που πηγαίνει, αυτός είναι ο στόχος κάθε ανθρώπου που θέλει να φτάσει στην τελείωση, να επιστρέψει στην πηγή από την οποία προήλθε. Γιορτές, έθιμα, νηστείες, προσέλευση στην Εκκλησία, αλληγορία, θλίψη, αναζήτηση. Καθένας από εμάς όλα αυτά τα έχει νιώσει, τα βιώνει κάθε χρόνο, σαν μια επαναλαμβανόμενη ρουτίνα που όμως, ακόμα κι αν ξεθωριάσει δεν περνά απαρατήρητη !»

Μα είμαι Τέκτων ! Είμαι ανεξάρτητος από τις θρησκείες ! Ερευνώ τα φαινόμενα και κατέρχομαι στο βάθος της συνειδήσεως ! Φωνάζει ένας εκ των Αδδ:., κάποιοι χαμογελούν, συμφωνούν, σκέφτονται πως η γιορτή του Περάσματος δεν είναι κάτι που θα πρέπει να γιορτάσουν, κάτι που θα πρέπει να τους απασχολεί !

Ο ηλικιωμένος Αδ:. χαμογελά, δείχνει λίγο σκεπτικός και με ύφος απορίας λέει στον νέο γεμάτο πάθος αντιδρώντα αδ:. «Αφού στη Στοά τα πάντα είναι συμβολικά και θα πρέπει να ερευνούμε για να εύρουμε, στην ζωή μας γιατί δεν θα πρέπει να το κάνουμε; Δεν είναι ο Αποσυμβολισμός, το μεγάλο εργαλείο στα χέρια του Τέκτονα; Δεν είναι ο αποσυμβολισμός, ο μπούσουλας που στρέφει τη σκέψη προς το Φως; Δεν είναι ο Αποσυμβολισμός, η κρυμμένη εικόνα ενός φανερού θησαυρού; »

Οι Αδδ:. σιώπησαν, σκέφτηκαν πως ο ηλικιωμένος Αδ:. είχε δίκιο. Δεν είναι θέμα θρησκείας, δεν είναι θέμα δογματισμού, είναι θέμα παρατήρησης, ανάλυσης και κατανόησης !

Μια παράξενη σιωπή απλώθηκε στην ομήγυρη, όλοι σκεπτικοί προσπαθούσαν να βάλουν σε τάξη τις σκέψεις τους, σε κάποιους ξεσπούσε πόλεμος, γιατί το δόγμα μέσα τους πάλευε να νικήσει, να μη γίνει αποδεκτή η συμβολική κατανόηση μιας ιστορίας που εδραίωσε την Θρησκεία που αντιστρατεύονταν ! Σε κάποιους, απλωνόταν ένα παράξενο χαμόγελο στα χείλη, ένα χαμόγελο κατανόησης του δράματος ενός Μύστη, του δράματος μιας Υψηλής Οντότητας, η οποία έδωσε απλόχερα την ζωή της για να διδάξει στον άνθρωπο την αγάπη και την αθανασία της ψυχής !

Η Βασιλική Τέχνη

Πίνακας (Διάλεξη) ενημερωτική σε Τεκτονική Στοά).  Από τον Αδ. Ράμογλου

«Ερχόμαστε από μία σκοτεινή άβυσσο. Καταλήγουμε σε μία σκοτεινή άβυσσο. Το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή. Ευθύς ως γεννηθούμε, αρχίζει και η επιστροφή, ταυτόχρονα το ξεκίνημα και ο γυρισμός. Κάθε στιγμή πεθαίνουμε. Γι' αυτό πολλοί διαλάλησαν. Σκοπός της εφήμερης ζωής είναι η αθανασία.»

Ποια άραγε είναι αυτή η σκοτεινή άβυσσος από την οποία προερχόμαστε και στην οποία θα επιστρέψουμε, όπως μας γνωρίζει ο Αδ:. Νικόλαος Καζαντζάκης ; Γιατί είναι φωτεινό το διάστημα που ονομάζουμε ζωή ; Και τελικά ποιο το νόημα της αθανασίας αν προερχόμαστε από μια άβυσσο και καταλήγουμε πάλι σε αυτή ;

Τα ερωτήματα αυτά βασάνισαν και βασανίζουν πολλά χρόνια τους ανθρώπους, όλοι έψαχναν να βρουν το νόημα της ζωής, το γιατί ερχόμαστε εδώ, γιατί βιώνουμε όλα αυτά και τελικά για ποιο σκοπό.

Δυστυχώς, πολλοί από τους συνανθρώπους μας μένουν στην ιδέα μιας πρόσκαιρης εφήμερης ζωής, η οποία δεν έχει ιδιαίτερο σκοπό, παρά μόνον την επιδίωξη της υλικής απολαβής. Είναι όμως αλήθεια έτσι ;

Η προσωπική μου γνώμη είναι πως μας δόθηκε η δυνατότητα να μπορούμε ν’ αντιληφθούμε τους λόγους της ύπαρξης μας, μια δυνατότητα την οποία αντλούμε όταν φθάσουμε στο εξελικτικό εκείνο σημείο που τα πάντα αρχίζουν να μας θυμίζουν τόσο το από πού προερχόμαστε, όσο και για το ποιο λόγο βρισκόμαστε στον υλικό κόσμο. Αυτό τον κόσμο που πολλές φορές μας θυμίζει πως είμαστε φυλακισμένοι σ’ ένα σώμα, ή καταδιωκόμενοι από μια αόρατη μοίρα που μας οδηγεί σε μονοπάτια που ουδέποτε θα θέλαμε να περπατήσουμε.

Σεπτή τελετή εις μνήμην του Βασιλείου Πάτκα (Κραταιότατου Ύπατου Μεγάλου Ταξιάρχη, Μέγα Διδασκάλου, ιδρυτή του Διεθνούς Τεκτονικού Τάγματος «ΔΕΛΦΟΙ» και ιδρυτή της Μεγάλης Μικτής Στοάς της Ελλάδος)

 

 

Την Κυριακή 2 Μαρτίου του 2014 το ΥΠΑΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ του ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΤΕΚΤΟΝΙΚΟΥ ΤΑΓΜΑΤΟΣ ΔΕΛΦΟΙ διοργάνωσε σε κεντρικό ξενοδοχείο της Αθήνας, σεπτή τελετή εις μνήμην του απελθόντος εις αιωνία Ανατολή Κραταιότατου Ύπατου Μεγάλου Ταξιάρχη, Μέγα Διδασκάλου, ιδρυτή του Διεθνούς Τεκτονικού Τάγματος «ΔΕΛΦΟΙ» και ιδρυτή της Μεγάλης Μικτής Στοάς της Ελλάδος, Βασιλείου Πάτκα

Στην τελετή συμμετείχε η οικογένεια του εκλιπόντος, πλήθος μελών της ΜΕΓΑΛΗ ΜΙΚΤΗ ΣΤΟΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ, φίλοι της οικογενείας και μεγάλος αριθμός επισκεπτών. Επί πλέον ήταν συγκινητική η αθρόα συμμετοχή λαμπρών επισκεπτών ξένων τεκτονικών δυνάμεων σχεδόν όλης της Ευρώπης.

Επίσημη Τελετή Απονομής Λειτουργείας Ανωτέρων Βαθμών Γαλλικού Τύπου

 

Η Γαλλόφωνη Στοά “ΜΥΗΤΙΚΟΣ ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ υπ’ αρίθμ.’ 2018” η οποία ανήκει στην ΜΕΓΑΛΗ ΜΙΚΤΗ ΣΤΟΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ υπό την αιγίδα του ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΤΕΚΤΟΝΙΚΟΥ ΤΑΓΜΑΤΟΣ ΔΕΛΦΟΙ, το Σαββατο 1η Μαρτίου 2014, διοργάνωσε  επίσημη τελετή εργασιών σε κεντρικό ξενοδοχείο των Αθηνών, προκειμένου να της επιδοθεί η επίσημη Χάρτα Λειτουργίας Ανωτέρων Βαθμών του Γαλλικού Τύπου.

Η άψογη οργάνωση και διεξαγωγή της τελετής ήταν ένα επίπονο αποτέλεσμα των μελλών της Στοάς πρωτοστατούσης της Σεβάσμιας Ι.Π.

Εκτός της ηγεσίας του ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΤΕΚΤΟΝΙΚΟΥ ΤΑΓΜΑΤΟΣ ΔΕΛΦΟΙ, της ΜΕΓΑΛΗΣ ΜΙΚΤΗΣ ΣΤΟΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ και πλήθους αδελφών, την Τελετή ελάμπρυνε με την παρουσία του ο εκπρόσωπος της Μεγάλης Ανατολής της Γαλλίας jean-Pierre Catala, ο οποίος και έκανε την απονομή συνοδευόμενος από Γάλλους αδελφούς.

Το πέταγμα του Χαρταετού την Καθαρή Δευτέρα, και η αρχή της Κάθαρσης...

Αναρτήθηκε από ΧΛΕΤΣΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ
Που γεννήθηκε, λοιπόν, ο μύθος και γιατί, άραγε, και πως; Η πρώτη γυναίκα το ‘μαθε, αρχή - αρχή του χρόνου. Ποιος το ‘πε στην γυναίκα; Το παιδί που είχε μες στην κοιλιά της. Ποιος το ‘πε στο παιδί ; Η σιωπή του Θεού. Ποιος το ‘πε στην σιωπή ;

Όπως όλοι γνωρίζουμε, ανήμερα την καθαρή Δευτέρα, μια ημέρα αυστηρής νηστείας δηλαδή κάθαρσης, αναβιώνει ένα προχριστιανικό Έθιμο του οποίου έχουμε χάσει τα ίχνη και το οποίο είναι ιδιαιτέρως δημοφιλές στα μικρά παιδιά που το περιμένουν με λαχτάρα.


Πρόκειται βεβαίως για το «πέταγμα» του χαρταετού που αφ’ ενός γεμίζει τον ουρανό με κάθε λογής χρώματα και σχέδια προσφέροντας σε όλους μας ένα πολύ ευχάριστο θέαμα και αφ’ ετέρου γεμίζει από περηφάνια και χαρά, τις Ψυχές των παιδιών που βλέπουν τον αετό τους να πετάει αγέρωχος, έχοντας κατορθώσει να νικήσει την παντοδύναμη βαρύτητα της Γης!

Ίσως να μην είναι γνωστό σε πολλούς το γεγονός ότι στην εποχή της Αρχαίας Ελλάδας η εφαρμογή της αεροτεχνικής στην οποία βασίζεται η κατασκευή του Χαρταετού, βρισκόταν σε πολύ υψηλό επίπεδο. Ο Αρχύτας ο Τάραντος, από τον τέταρτο αιώνα προ Χριστού, ήταν δεινός γνώστης της αεροδυναμικής και όπως φαίνεται πιθανότατα, ήταν ο πρώτος που την αποφάσισε να την εφαρμόσει, ακριβώς με την εφεύρεση του Χαρταετού.
Έχει μάλιστα διασωθεί μέχρι τις μέρες μας και κάποιο αγγείο της κλασικής εποχής, στο οποίο απεικονίζεται η παράσταση μιας κόρης που κρατάει στα χέρια της έναν Χαρταετό με το νήμα του και είναι έτοιμη να τον πετάξει.
Από πού προέρχεται όμως και τι θα μπορούσε να συμβολίζει αυτή η παράδοξη συνήθεια του πετάγματος που Χαρταετού, που όπως διαπιστώνουμε κάθε χρόνο, εξακολουθεί να ενθουσιάζει

Συνέχιση Εργασιών της Σεπ:. Συμβ:. Στ:. ΑΘΗΝΑ-ΣΟΦΙΑ 2030

Tο ΥΠΑΤΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ του ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΤΕΚΤΟΝΙΚΟΥ ΤΑΓΜΑΤΟΣ ΔΕΛΦΟΙ με την υπ΄αριθ. 5/2014 χ:. κ:. απόφαση, στην συνεδρία υπ΄ αριθ. 58 της 1^ης Φεβ. 2014 χ:. κ:. ενέκρινε την επαναλειτουργία της Σεπ:. Συμβ:. Στ:. ΑΘΗΝΑ-ΣΟΦΙΑ 2030 ¨ΚΑΝΟΝΙΚΩΣ¨ ως ¨Aνεξάρτητη¨  πλέον Στοά.

Αποσπάσματα του Thoreau για την καλοσύνη και την ανθρώπινη αγνότητα

 

 

O Henry David-Thoreau (1817-1862) ήταν Αμερικάνος  συγγραφέας, ποιητής και φιλόσοφος. Υπήρξε συνεπής κήρυκας της κατάργησης της δουλείας στον Νότο, ενώ έγραψε πολλά βιβλία με φυσιοδιφικές παρατηρήσεις, καθώς ο ίδιος έζησε το μεγαλύτερο μέρος της σύντομης ζωής του κοντά στην φύση. Σε ηλικία μόλις 28 χρονών ξεκίνησε το ριζοσπαστικό κομμάτι της ζωής του, όταν αποφάσισε να αποτραβηχθεί στην λίμνη Walden και να ζήσει σε απόλυτη απομόνωση δίπλα στην φύση για πάνω από 2 χρόνια. Τις εμπειρίες του από τον απλό βίο που έζησε τις περιέγραψε στο ομώνυμο βιβλίο του , έναν ύμνο στην φύση, στην απλή ζωή και στην εσωτερική ανθρώπινη δύναμη για επιβίωση και ατόφια έμπνευση. Επιστρέφοντας από την λίμνη του ζητήθηκαν φόροι από το κράτος για τα έτη που είχαν περάσει, τα οποία ο Thoreau αρνήθηκε επίμονα να πληρώσει και για αυτό φυλακίστηκε. Αποφυλακίστηκε όταν οι συγγενείς του πλήρωσαν τους χρωστούμενους φόρους, αλλά κατέγραψε την αντίρρηση του στο βιβλίο "πολιτική ανυπακοή" (civil disobedience) στο οποίο διεκδικεί το δικαίωμα του ιδιώτη να αρνηθεί να συμμορφωθεί έναντι των νόμων του κράτους όταν θεωρεί ότι το κράτος τον αδικεί, είτε θεωρεί την ακολουθούμενη κρατική πολιτική ως "αδική".

"Όλη η ζωή μας είναι καταπληκτικά ηθική. Δεν σταματάει ποτέ η πάλη ανάμεσα στο κακό και στο καλό. Η καλοσύνη είναι η μόνη επένδυση που θα σου βγει σε καλό. Όσο και αν τα νιάτα σιγά-σιγά αδιαφορούν, οι νόμοι του Σύμπαντος ποτέ δεν παύουν να ισχύουν. Προσέξτε τον Ζέφυρο πως φυσάει και θα τον ακούσετε να σας μαλώνει. Και είναι δυστυχισμένος όποιος δεν ακούει τίποτα. Αισθανόμαστε μέσα μας την ύπαρξη του κτήνους. Ξυπνάει όταν αποκοιμιέται η υψηλότερη φύση μας. Είναι ερπετό και αισθησιακό και ίσως δεν μπορούμε να το σκοτώσουμε ολότελα, όπως και τα σκουλήκια, που ακόμη και όταν είμαστε ζωντανοί και γεμάτοι υγεία βρίσκονται στο Σώμα μας..."

Για λίγο όμως, το πνεύμα μπορεί να μπει παντού και να έχει στον έλεγχο του κάθε μέλος και κάθε λειτουργία του Σώματος και να μετουσιώσει αυτό, που στην μορφή, είναι ο χονδροειδέστατος αισθησιασμός σε αγνότητα και ευσέβεια. Έχουμε μια τάση μέσα μας που, όταν είμαστε χαλαροί μας διαφθείρει, όταν συγρατιόμαστε μας δυναμώνει και μας εμπνέει. Η αγνότητα είναι η άνθηση του ανθρώπου και αυτά που λέμε "μεγαλοφυΐα", "ηρωισμό", "αγιότητα" και τα παρόμοια, οι καρποί της. Ο άνθρωπος πάει αμέσως προς τον Θεό, μόλις ανοίξει το κανάλι της αγνότητας. Ευλογημένος εκείνος που έχει την βεβαιότητα πως το κτήνος μέσα του πεθαίνει μέρα με την μέρα, και το θείο έρχεται και μένει μέσα του σταθερά."

Πλωτίνος, ο φιλόσοφος της αθανασίας

 Λευτέρης Πανούσης

1.Η αναμνηση της αθανασιας

Αραγε τελειωνουνε όλα με τον θανατο? Και αν τελειωνουν όλα με τον θανατο, τοτε τι νοημα εχει το συντομο επεισοδιο της ζωης μας? Ο Στοχασμος, η Φιλοσοφια, η Τεχνη, η Θρησκεια και εν γενει όλα τα πνευματικα δημιουργηματα του Πολιτισμου, ενδεχομενως να προεκυψαν απ’ την αγωνιωδη αναζητηση του ανθρωπου, να δωσει απαντησεις σ’ αυτα τα αρχεγονα ερωτηματα. Και κατ’ επεκτασιν να αντεξει το βαρος μιας επιπονης ζωης, που αποξενωμενη απο τα νοηματα της, θα ηταν αβασταχτη.

Δεν είναι όμως η εμπειρια του θανατου, αυτό που μας καμει να ξεπερναμε το επιπεδο του ζωου και να θετουμε ερωτηματα περι του Νοηματος. Τα ζωα, φαινεται ότι ως έναν βαθμο διαθετουν και αυτά την εμπειρια της θνητοτητας τους. Το αηδονι που αρνειται να δεχτει τροφη στην αιχμαλωσια ή η φαλαινα που με δικη της βουληση ξεβραζεται στις αβαθεις ακτες, προφανως το καμουν επειδη αντιλαμβανονται ότι η ζωη εχει ένα περας, το οποιο μαλιστα είναι στο χερι τους να το επισπευσουν όταν αυτή η ζωη, τους γινει αφορητη. Είναι η «αναμνηση» της αθανασιας, που διαφοροποιει τον ανθρωπο από όλα τα αλλα οντα του ζωϊκου βασιλειου και τον οδηγει στον πολιτισμο, προκειμενου να κατανοησει την ιδια του τη ζωη, ως αιωνιο Νοημα και όχι ως παροδικη τυχαιοτητα.

Η φιλοσοφια του Πλωτινου γεννιεται ακριβως σε εκεινο το κομβικο σημειο της Υπαρξης, οπου ο θνητος ανθρωπος «αναμιμνησκεται» μιαν άλλη κατασταση, εντος της οποιας αντιλαμβανεται

Η Επικούρεια Αποτροπή του Φόβου του Θανάτου

Ο βασικός σκοπός της ηθικής διδασκαλίας του Επίκουρου ήταν να δώσει στους ανθρώπους τη δυνατότητα να κατανοήσουν τα όρια του ανθρώπινου βίου και μέσα σ’ αυτά, να απολαύσουν τη χαρά της ζωής.

Ένα από τα σημαντικότερα βήματα που πρέπει να κάνει λοιπόν το ανθρώπινο είδος, για να πετύχει την ποθητή σ’ αυτόν χαρά της ζωής, είναι να απαλλαγεί από το φόβο του θανάτου.

 

Επίκουρος: Επιστολή προς Μενοικέα

"Κοίτα να συνηθίσεις στην ιδέα ότι ο θάνατος για μας είναι ένα τίποτα. Κάθε καλό και κάθε κακό βρίσκεται στην αίσθηση μας όμως θάνατος σημαίνει στέρηση της αίσθησης. Γι' αυτό η σωστή εκτίμηση ότι ο θάνατος δεν σημαίνει τίποτα για μας, μας βοηθά να χαρούμε τη θνητότητα του βίου: όχι επειδή μας φορτώνει αμέτρητα χρόνια αλλά γιατί μας απαλλάσσει από τον πόθο της αθανασίας"

"Δεν υπάρχει, βλέπεις, τίποτα το φοβερό στη ζωή του ανθρώπου που 'χει αληθινά συνειδητοποιήσει ότι δεν υπάρχει τίποτα το φοβερό στο να μη ζεις. Άρα είναι ανόητος αυτός που λέει ότι φοβάται το θάνατο, όχι γιατί θα τον κάνει να υποφέρει όταν έρθει , αλλά

Trevor Stewart Αγγλική Θεωρητική Ελευθεροτεκτονική και Διαφωτισμός: μερικά προκαταρκτικά ευρήματα

Ομιλία που διοργανώθηκε από την ΕΜΣτΕ την 23η Ιουνίου 2010

Εισαγωγή
Η “Θεωρητική Ελευθεροτεκτονική”, όπως την αντιλαμβανόμαστε σήμερα στον Αγγλόφωνο
κόσμο, δημιουργήθηκε από ανθρώπους του Διαφωτισμού στο Λονδίνο κατά τις πρώτες
δεκαετίες του 18ου αιώνα. Αυτό που υπήρχε ενωρίτερα δεν ήταν η “Ελευθεροτεκτονική” που
ασκείται στον Αγγλόφωνο κόσμο από τα μέσα του 18ου αιώνα και εντεύθεν.
Η Αγγλική Θεωρητική Ελευθεροτεκτονική όπως εφαρμόζεται σήμερα ήταν εν πολλοίς προϊόν
του τρόπου σκέψεως του Διαφωτισμού, όπως αυτός ενσωματώθηκε σε πολύπλοκες μορφές –
για παράδειγμα στο έργο του William Preston Syllabuses or Lectures (Κατάλογοι Γνωστικών
Αντικειμένων ή Διαλέξεις-Διδασκαλίες)–, όπου γίνεται αναλυτική επεξεργασία του
συμβολισμού και ημι-ιστορικών θεμάτων σε μια πλήρως ενοποιημένη και εξόχως δομημένη
μορφή. Τα διάφορα στοιχεία που αποτελούν αυτό που σήμερα ονομάζεται
“Ελευθεροτεκτονική” συνδυάστηκαν στις αρχές του 18ου αιώνα. Την εποχή αυτή, στο Λονδίνο
επινοήθηκε για πρώτη φορά η κατάλληλη μορφή που έδωσε στα επί μέρους αυτά στοιχεία το
μέσον για να εκφρασθούν σε ολόκληρο το έθνος. Υπάρχουν ουσιώδη χαρακτηριστικά της
“Ελευθεροτεκτονικής”, τα οποία μπόρεσαν να συνδυασθούν μόνο στις αρχές του 18ου αιώνα.
Πιθανόν να υπήρχαν μεμονωμένα πρίν ιδρυθεί η πρώτη Μεγάλη Στοά το 1717, όμως μόνον
αφού δημιουργήθηκε το εθνικό οργανωτικό πλαίσιο και υπήρξαν άνθρωποι που
ενεργοποιήθηκαν μέσα σε αυτό υπήρξαν οι ευκαιρίες και τα μέσα για να αποδώσει αυτή η
εκλεκτική διαδικασία.
Η εγκυκλοπαιδική προσέγγιση του Preston παρήγαγε ένα καλά επεξεργασμένο σχέδιο που
περιέχει μερικές αρκετά προηγμένες ιδέες. Μπορούμε να εντοπίσουμε τα ακόλουθα θέματα
που είναι τυπικά του Αγγλικού Διαφωτισμού:

Ο Πύργος της Κόρης

 

Ο Πύργος της Κόρης ή άλλως ο Πύργος του Λεάνδρου (τουρκικά Kiz Kulesi) είναι ένα από τα σημαντικότερα σύμβολα της Πόλης και φημίζεται για τη μυθολογική του σημασιολογία. Υπάρχουν πολλές ιστορίες σχετικά με τον Πύργο ο οποίος γεωπολιτικά δίνει χρώμα στη μεγαλοπρεπή όψη του Βοσπόρου.
Ο Πύργος σχετίζεται με το πασίγνωστο ομώνυμο δράμα της Ελληνικής μυθολογίας της Ηρούς και Λέανδρου. Η Ηρώ ήταν ιέρεια της Αφροδίτης η οποία κατοικούσε σε ένα πύργο στην πόλη της Σηστού, στην ευρωπαϊκή ακτή του Ελλησπόντου. Ο Λέανδρος, ένας νεαρός από την Άβυδο, στην απέναντι όχθη του στενού, την ερωτεύθηκε, και κάθε βράδυ περνούσε κολυμπώντας τον Ελλήσποντο για να είναι μαζί της. Η Ηρώ με μόνη βοηθό την πιστή τροφό της, άναβε μία λάμπα κάθε νύχτα στην κορυφή του πύργου της, για να τον οδηγεί, και όταν έφθανε ασθμαίνων η ίδια τον υποδεχόταν στην ακτή.
Πριν όμως ξημερώσει ο Λέανδρος επέστρεφε στη Άβυδο προκειμένου να επανέλθει το επόμενο εσπέρας. Κάποτε όμως ήλθε η άσχημη εποχή του Χειμώνα και οι δύο εραστές υποβλήθηκαν στον σκληρό χωρισμό με την αμοιβαία όμως υπόσχεση να επαναβρεθούν στις αρχές της επόμενης Άνοιξης. Παρά ταύτα όμως το επόμενο εσπέρας συνέβει το μοιραίο. Είτε διότι η Ηρώ λησμόνησε τις υποσχέσεις της και ήθελε πάλι τον Λέανδρο κοντά της, είτε διότι η γριά τροφός παρασύρθηκε εκ της συνήθειας, ο λύχνος βρέθηκε πάλι αναμμένος.
Ο Λέανδρος όταν τον είδε από την Άβυδο εξέλαβε το φως ως ερωτική πρόσκληση. Αμέσως έπεσε στη παγωμένη και ανεμοδαρμένη θάλασσα για να μεταβεί στη φίλη του. Ενώ όμως εκείνος πάλευε με τα κύματα ο άνεμος έσβησε τον λύχνον οπότε έχασε τον προσανατολισμό του και παρασυρόμενος από τα κύματα πνίγηκε. Το πρωί το πτώμα του ξεβράστηκε στη ακτή της Σηστού. Αλλόφρων η Ηρώ όταν έμαθε το δυστύχημα "έσπευσε και ρίφθηκε στη θάλασσα αγκαλιάζοντας τον νεκρό αγαπημένο της, μη κολυμβούσα όμως βυθίστηκαν". Αργότερα οι τραγικοί αυτοί εραστές "εκβράσθηκαν αγκαλιασμένοι στην ακτή, όπου οι κάτοικοι τους έθαψαν σε κοινό τάφο".
Οι αρχαίοι ουδέποτε αμφέβαλαν για την ιστορικότητα του γεγονότος που επειδή η Ηρώ ήταν ιέρεια η ιστορία αυτών των εραστών στολίσθηκε με θεϊκές προεκτάσεις, παρεμβολές θεών κλπ. Ο γιατρός Αντίπατρος που έζησε στα τελευταία προ Χριστού έτη βεβαιώνει ότι είδε τον τάφο τους.
Το συμβάν αυτό εξύμνησαν κορυφαίοι ποιητές όπως ο Μουσαίος (5ος μ.Χ. αιώνας) στο επιγραφόμενο αριστούργημά του "Τα καθ΄ Ηρώ και Λέανδρον", ο Βιργίλιος, ο Οβίδιος, ο Μαρτιάλης κ.ά.
Το νησάκι που κατά την ελληνική εποχή φιλοξενούσε έναν ταφικό μνημείο, κατά τη βυζαντινή εποχή με το επιπρόσθετο κτήριο που κτίστηκε χρησιμοποιήθηκε ως για πολλά έτη ως τελωνιακός σταθμός. Κατά την οθωμανική περίοδο χρησιμοποιήθηκε ως αμυντικός πύργος και νησί εξορίας.
Το σημαντικότερο καθήκον του εδώ και εκατοντάδες χρόνια είναι να καθοδηγεί τα βράδια τους ανθρώπους και τα πλοία με τον φάρο του.
Ο Πύργος, όμως, δεν έπαψε ποτέ από το παρελθόν μέχρι και σήμερα να καθοδηγεί κυρίως τα όνειρα των κατοίκων της Πόλης και των απανταχού εγκατεσπαρμένων εραστών.

Leandros Lefakis

Φοίνιξ και Μυστήρια

Κατά τον Ηρόδοτο Φοίνιξ ονομαζόταν ένα ιερό μυθικό πουλί, το οποίο είχε μέγεθος αετού και πούπουλα χρυσοκόκκινα (βιβλ. 2,73). Κάθε 500 έτη ερχόταν από την Αραβία στην Ηλιούπολη της Αιγύπτου, μεταφέροντας το νεκρό πατέρα του, τον οποίο τύλιγε σε σχήμα αβγού μέσα σε σμύρνα και τον έθαβε στο Ιερό του Ήλιου. Ο Έλληνας ιστορικός Ηρόδοτος, γράφει: «Δεν έχω δει ποτέ αυτό το πουλί παρά μόνο σε εικόνες. Μέρη του φτερώματός του έχουν το χρυσό χρώμα και άλλα βαθυκόκκινο και μοιάζει στο περίγραμμα και τις διαστάσεις με αετό". Σύμφωνα με τον μύθο ο Φοίνικας δεν τρέφεται με φρούτα ή λουλούδια, αλλά με μία υγρή κολλώδη ουσία, όπως το ρετσίνι, που ευωδιάζει λιβάνι.
Κατά τον Πλίνιο ένας μόνο ένας Φοίνικας υπάρχει σε ολόκληρο τον κόσμο. Όταν γερνά, κατασκευάζει φωλιά με κλαδιά αρωματικών φυτών, τη γεμίζει με αρώματα και πεθαίνει καιόμενος μέσα σ` αυτή. Από τη στάχτη του ξαναγεννιέται και μεταφέρει τα λείψανα της προηγούμενης υπάρξεώς του μαζί και της φωλιάς του στην πόλη του Ήλιου για ταφή.
Ο Πλίνιος ο πρεσβύτερος γράφει ότι: «Ο Φοίνικας ζούσε 1.460 έτη και οι ενδείξεις της επιστροφής του δίνονταν από τις κινήσεις των αστέρων». Ο Πλατωνικός Φιλόσοφος Κέλσιος, στο έργο του «Αληθής Λόγος», μας λέει: Ένα πουλί της Αραβίας, ο Φοίνικας, κουβαλά στην Αίγυπτο τον νεκρό πατέρα του τυλιγμένο σε σμύρνα (βαλσαμόδεντρο) και τον αποθέτει στο τέμενος του ήλιου.
Ο Οβίδιος γράφει ότι ο Φοίνικας έρχεται από την Ασσυρία, αλλά εμφανίζεται σε πολλά μέρη του κόσμου. Όλα αυτά τα πουλιά έχουν ταυτιστεί με τον ήλιο και μοιάζουν πολύ στο πουλί που περιγράφει ο Οβίδιος. Ο

Ενέργεια: Ο Γεννήτορας νέων πολιτισμών | Δρ. Μάνος Δανέζης - Δρ. Στράτος Θεοδοσίου -

 

 Αυτό το οποίο όλοι αντιλαμβανόμαστε είναι ότι η συντήρηση της λειτουργίας της ανθρώπινης ζωής απαιτεί ενέργεια. Για τον λόγο αυτό όλα τα όντα του πλανήτη μας έχουν το δικαίωμα στην ενέργεια που χρειάζονται, η οποία προέρχεται από τον Ήλιο και τη Γη. Χωρίς ελεύθερη και δίκαιη πρόσβαση σε αυτή, οι άνθρωποι, αλλά και οι οργανωμένες κοινωνίες τους δεν μπορούν να ολοκληρώσουν τον κύκλο της ζωής τους.

Το γεγονός αυτό είναι ο λόγος που η διανομή και το κόστος της ενέργειας αποτελούν το ισχυρό εκβιαστικό μέσο των δυνατών προκειμένου να εξουσιάζουν τις βιομηχανικές κοινωνίες. Υπόσχονται ενέργεια, αλλά παράλληλα ζητούν σε αντάλλαγμα κομμάτι ή το σύνολο των ελευθεριών τους. Άλλωστε για την κατοχή και τη διανομή της γήινης ενέργειας δεν έχουν γίνει οι μεγάλοι πόλεμοι, οι μεγάλες αιματηρές γεωστρατηγικές ανακατατάξεις και σχεδιασμοί;

Κάρμα και Αντιπεπονθός

Ο Νewton κάποτε έγραψε ότι για κάθε πράξη, υπάρχει μια ισοδύναμη και αντίθετη αντίδραση. Ο Διδάσκαλος Βούδας μας διδάσκει «είσαι ότι νομίζεις, έχοντας γίνει ότι νόμιζες».
Στην ουσία οι δυο αυτές φράσεις λένε το ίδιο πράγμα, δηλαδή ότι για κάθε αιτία υπάρχει ένα αποτέλεσμα. Εδώ ακριβώς βρίσκεται ο νόμος του αντιπεπονθότος (Πυθαγόρας).
Η λέξη αντιπεπονθός είναι μετοχή ουδετέρου γένους ενεργητικής φωνής παρακειμένου του ρήματος πάσχω και με την πρόθεσιν αντί καταδεικνύει ετυμολογικά την ελευθερία της βουλήσεως. Επιβεβαιώνει, δηλαδή, ότι ό,τι προήλθε εξ αιτίας των παρελθουσών πράξεών μας θα το υποστούμε (αντί + πάσχων). Με άλλα λόγια οι αυτόβουλες πράξεις μας, θετικές και αρνητικές, κυρώνονται αναλόγως από την «Μοίραν Άτροπον εις τον μέλλοντα χρόνον» διά του Νόμου του αντι + πεπονθότος.
Η λέξη κάρμα φέρεται περισσότερο ως σανσκριτική και σημαίνει γενικά την πράξη. Κατά τον Ινδουισμό, το κάρμα αναφέρεται στην έννοια του νόμου της σχέσεως μεταξύ αιτίας και αποτελέσματος προσδιορίζοντας ότι κάθε πράξη είναι αποτέλεσμα μιας αιτίας του παρελθόντος και συγχρόνως αιτία άλλων πράξεων που θα ακολουθήσουν στο μέλλον. Έτσι, ο νόμος του κάρμα ταυτίζεται με τον νόμο της αιτιότητας, της αναπόφευκτης δηλαδή σχέσεως αιτίου και αιτιατού. Ο νόμος της δράσης και της αντίδρασης, ο νόμος της δικαιοσύνης και της ισορροπίας, που ακολουθούν την εφαρμογή του κάρμα σε κάθε εκδήλωση της ζωής διαμορφώνονται ανάλογα από αυτό το ίδιο το κάρμα.

Tα Κριτήρια της Επιλογής...

Καλέ μου φίλε και αμύητε αναγνώστη Θανάση, με αυτή μου την ανάρτηση θα ήθελα να απαντήσω στο μόνιμο ερώτημά σου σχετικά με τα κριτήρια που επιλέγουμε τους μελλοντικούς αδελφούς μας.
Βλέπεις, αν είναι να πιστέψει κανείς όσα απίθανα ακούγονται από καμένα μυαλά, σαν του Τσαρούχα, του Χίου και άλλων αστέρων του θλιβερού μπουλουκιού που ονομάζεται «Ελληνική Δημοσιογραφία», η επιλογή αυτή γίνεται με κριτήριο τα χρήματα, το prestige, τις κοινωνικές και πολιτικές διασυνδέσεις και τις υπερσυντηρητικές απόψεις του υποψηφίου, συνεπώς δεν έχει νόημα για έναν απλό πολίτη να «κρούσει τη θύρα», γιατί οι πιθανότητες να «φάει πόρτα» είναι μεγαλύτερες από του Λαφαζάνη αν προσπαθήσει να μπει στη λέσχη Bilderberg.
Τίποτα δεν θα μπορούσε να βρίσκεται μακρύτερα από την πραγματικότητα, καλέ μου Θανάση. Στο χρονικό διάστημα που ανήκω στην Ελευθεροτεκτονική Αδελφότητα, έχω πειστεί ότι ως θεσμός, ο Τεκτονισμός είναι στην ουσία του ο πλέον φιλελεύθερος και ανεκτικός από οποιονδήποτε άλλο, κοινωνικό, θρησκευτικό ή πολιτικό σχηματισμό.
Όμως (και πάντοτε υπάρχει ένα «όμως»), ο «ατάκτως κρούων την θύραν» ελέγχεται για το αν διαθέτει κάποια απαραίτητα χαρακτηριστικά, τα οποία όμως δεν έχουν καμία σχέση με όλα αυτά που υποστηρίζουν οι Ταλιμπάν της Ελληνικής Δημοσιογραφίας.
Το βασικότερο χαρακτηριστικό είναι η καλλιέργεια του υποψηφίου και οι προσωπικές του αναζητήσεις.

Πως θα ξεσκεπάσεις ένα Μασόνο...

 

Μοναδικέ αναγνώστη του φτωχού αυτού ιστότοπου, Θανάση, μετά από χρόνια που μου παίρνεις τα αυτιά με ερωτήσεις για το πώς αναγνωρίζονται οι Μασόνοι μεταξύ τους και πως μπορείς κι εσύ να καταλάβεις ποιος είναι τέτοιος, για να τον ξεμπροστιάσεις ενώπιον των αθώων και ανυποψίαστων συμπολιτών μας, χωρίς να περιμένεις από το Στέφανο Χίο να δημοσιεύει "μούφα" λίστες με Ροταριανούς (αλήθεια, τι σχέση έχουν με εμάς, αυτοί είναι παπαδοπαίδια) αποφάσισα να σε βάλω μέσα στα σκοτεινά μας μυστικά και να σε διαφωτίσω για κάποια πράγματα που, όπως λένε οι αγαπημένοι μας συμπατριώτες Ταλιμπάν, έχουμε δώσει όρκο στον Βεεζεβούλ να μην τα αποκαλύπτουμε σε κανένα.

Κάνοντας μια μικρή ιστορική αναδρομή, θα αναφερθώ στην πρόταση του αδελφού μας Βενιαμίν Φραγκλίνου να φοράμε όλοι φτερά στρουθοκαμήλου στο κεφάλι, μια πρόταση που απορρίφθηκε από το Μέγα Κεντρικό Συμβούλιο Συνωμοσίας του Παγκόσμιου Εβραιοτεκτονισμού ως μη εφικτή, δεδομένου ότι οι περισσότερες στρουθοκάμηλοι προέβαλλαν σφοδρές αντιρρήσεις και απεχώρησαν από τις διαπραγματεύσεις κουνώντας επιδεικτικά τις ουρές τους.

Οι ημέρες της Εβδομάδος και ο συμβολισμός τους

   

 Η εβδομάδα ως χρονική διαίρεση θεωρείται αυτονόητη στην εποχή μας αλλά δεν ίσχυε πάντα αυτό. Μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα πλευρά της αποτελεί η αντιστοίχηση των ημερών της με τους επτά παραδοσιακούς πλανήτες της αστρολογίας και τις ενέργειες που αυτοί θεωρείται πως κομίζουν εσωτερικά. Στη λαϊκή σοφία επιβιώνουν τα ίχνη μιας παλαιότερης γνώσης, που μοιάζει να έχει απολεσθεί, σχετικά με την ενεργειακή φύση των ημερών της εβδομάδας.

      Από τα βάθη της μακρινής προϊστορίας έως και τη σύγχρονη εποχή ο άνθρωπος μοχθούσε ατέρμονα για να ελέγξει τις φυσικές δυνάμεις που τον περιέβαλλαν, να τις κατανοήσει και να τις χειριστεί δημιουργικά. Έτσι, σταδιακά, κατόρθωσε να δομήσει μια νησίδα οργάνωσης μέσα στον απέραντο ωκεανό των φυσικών δυνάμεων, ένα μικρό φωτεινό βάθρο στο οποίο πάτησε για να ορθώσει τη συνείδησή του πάνω από το αδιαμόρφωτο χάος που τον περιτριγύριζε και τον φόβιζε. Και σε αυτή του την προσπάθεια η έννοια του χρόνου, ανέκαθεν, είχε πρωταρχικό ρόλο.
Παρατηρώντας τα φυσικά φαινόμενα διαπίστωσε ότι ορισμένα επαναλαμβάνονταn και με αυτό τον τρόπο η έννοια της περιοδικότητας άρχισε να χρησιμοποιείται για τις καθημερινές του ανάγκες. Η εναλλαγή της ημέρας και ης νύχτας, οι φάσεις της Σελήνης και η αλλαγή των εποχών αποτέλεσαν σημεία αναφοράς με βάση τα οποία άρχισε να προσδιορίζει τη ζωή του, αλλά και να προσμετρά την αδυσώπητη προέλαση του χρόνου. Ο άνθρωπος πλέον δεν ήταν ανυπεράσπιστος απέναντι στη ροή των φυσικών φαινομένων. Μπορούσε να προβλέψει και να λάβει τα μέτρα του ώστε να αντιμετωπίσει έναν μεγάλο αριθμό επικείμενων φυσικών κινδύνων, μπορούσε να γίνεται ευέλικτος και να προσαρμόζεται έγκαιρα στις διαθέσεις της φύσης. Είχε ένα πολύτιμο εργαλείο πλέον στα χέρια του, το Ημερολόγιο, με τη βοήθεια του οποίου αποτόλμησε το αδιανόητο – να ορθώσει το ανάστημά του στη ροή του χρόνου και να προσπαθήσει να την τιθασεύσει.

Μυθολογία και ψυχανάλυση..

 

Η μυθολογία, με την έννοια του συνόλου των μυθικών παραδόσεων ενός λαού, που αναφέρονται στους θεούς, στους ήρωες και στη δράση τους, κατέχει πάντα μια ιδιαίτερη θέση στην πολιτισμική κληρονομιά του ανθρώπινου γένους ανεξαρτήτως κουλτούρας και προέλευσης. Μάλιστα, ο πλούτος της μυθολογίας αντικατοπτρίζει τον πλούτο ενός λαού.
Οι επισημάνσεις αυτές δεν είναι τυχαίες, διότι η μυθολογία είναι, κατ’ αρχάς και πάνω απ’ όλα, ένα προϊόν της ανθρώπινης νόησης, ένα παράγωγο της ψυχής, η οποία μέσα από τις μυθικές αφηγήσεις μιλά για την ίδια της την υπόσταση, για τις αναζητήσεις της, τους φόβους, τις αγωνίες και τις συγκρούσεις της,  για τους θριάμβους και τους ολέθρους της.
Μοιάζει λοιπόν φυσική συνέπεια, πέραν του γοητευτικού του θέματος, ο συσχετισμός της μυθολογίας με την ψυχανάλυση. Ένας συσχετισμός, που περιγράφεται γλαφυρά από τον Τόμας Μαν με τα ακόλουθα λόγια: " η αναδρομική διείσδυση της ψυχανάλυσης στην παιδική ηλικία του ατόμου είναι ταυτόχρονα και αναδρομική διείσδυση στην παιδική ηλικία της ανθρωπότητας, στο πρωτόγονο και το μυθικό " (Kerényi, 1951). Ο Freud προσπαθώντας να κατανοήσει και να ερμηνεύσει την ανθρώπινη φύση στο σύνολό της και στηριζόμενος στην αρχαιοελληνική σκέψη, κατασκεύασε μια διαλεκτική ψυχολογική και ανθρωπολογική θεωρία του ασυνείδητου, την ψυχανάλυση, στην οποία χρησιμοποίησε ως βάση την  ανθρώπινη ενορμητική διαδικασία, δηλαδή, το δίπολο, την μείζονα αντίθεση, ζωή και θάνατος, στην οποία, όμως συμπεριέλαβε την και την παραπάνω διαπίστωση.

Η Διδασκαλία του Γκουρτζίεφ και η Σημασία της στο Σύγχρονο Κόσμο | Στέφανος Ελμάζης

 

 

Ο Στέφανος Ελμάζης είναι πτυχιούχος Θετικών Επιστημών του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης. Το 1998 δημιούργησε το περιοδικό ΑΒΑΤΟΝ (Σε αναζήτηση Νοήματος στο Σύγχρονο Κόσμο) και τον εκδοτικό οίκο ΑΡΧΕΤΥΠΟ, τα οποία εξακολουθεί να διευθύνει μέχρι σήμερα. 

---

Φέτος κλείνουν ακριβώς εκατό χρόνια από τότε που ο Γκουρτζίεφ εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη Μόσχα, το 1912, ως φορέας και εκφραστής μιας διδασκαλίας, που δεν έμοιαζε με τίποτε από όσα γνώριζε ή είχε ακούσει ο σύγχρονος κόσμος.

Αν και από τότε οι ιδέες του έχουν διατυπωθεί, μελετηθεί, ερευνηθεί σε εκατοντάδες βιβλία και άρθρα, αν και συνεχώς νέα κείμενα έρχονται στο φως της δημοσιότητας, αν και έννοιες που πρώτος εκείνος διατύπωσε τις έχουν οικειοποιηθεί ψυχολόγοι, στοχαστές και πολλά ρεύματα της νέας (λεγόμενης) πνευματικότητας και οι ιδέες του έχουν ασκήσει σημαντική επίδραση στο δυτικό κόσμο, εντούτοις η διδασκαλία του παραμένει ουσιαστικά τόσο άγνωστη, νέα και αληθινά ελπιδοφόρα, σχεδόν όσο και όταν είχε πρωτοπαρουσιαστεί.

Βλέποντας την τροπή που έπαιρνε ο σύγχρονος κόσμος, ένα αιώνα πριν, ο Γκουρτζίεφ έβαλε ως κύριο στόχο της ζωής του να βοηθήσει τους συνανθρώπους του να ξυπνήσουν, να αφυπνιστούν, όσον αφορά στο νόημα της ύπαρξής μας και στις προσπάθειες που πρέπει να κάνουμε προκειμένου να συνειδητοποιήσουμε αυτό το νόημα στην καθημερινότητά μας, στη ζωή που μας έχει δοθεί.

ο Άνθρωπος και τα σύμβολα του - Η Πυραμιδα

 

Είναι γεγονός ότι υπάρχει μια συνεχής αλληλεπίδραση ανάμεσα στον χώρο και τον άνθρωπο. Αυτό συμβαίνει με πολλούς τρόπους. Οποιοδήποτε αρχιτεκτόνημα, όπως και κάθε άλλο εξωτερικό αντικείμενο, γίνεται κατανοητό από τον άνθρωπο μέσα από μια διαδικασία αντίληψης, η οποία μετατρέπει τα μηνύματα των αισθήσεων σε ατομική εμπειρία και γνώση. Όμως κατά τη διάρκεια αυτής της διαδικασίας το εξωτερικό ερέθισμα αλλοιώνεται. Δηλαδή, η νοητή εικόνα που σχηματίζει κανείς για το κτίριο δεν ταυτίζεται ποτέ με την πραγματική εικόνα του κτιρίου. Η εσωτερική εικόνα είναι φορτισμένη με διαφόρων ειδών νοήματα που τις προσδίδει αυτόματα το άτομο. Αυτά σχετίζονται με την παιδεία, την πολιτισμική του ιδιαιτερότητα, την ψυχοσύνθεση, ακόμα και τη διάθεσή του.

Ορνέλα Βερόνα - Θοδωρής Κωστιδάκης
''ΤΑ ΣΥΜΒΟΛΑ ΕΧΟΥΝ ΨΥΧΗ! ΖΟΥΝ ΣΤΟ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΟ, ΠΡΟΕΡΧΟΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΩΝ ΙΔΕΩΝ ΚΑΙ ΔΙΝΟΥΝ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ ΚΑΙ ΝΟΗΜΑ ΣΤΑ ΠΟΙΚΙΛΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ'' ( ΚΑΡΛ ΓΙΟΥΝΓΚ )

Το σύμβολο
Αφού λοιπόν το ασυνείδητο εκδηλώνεται κυρίως με σύμβολα και αφού στον αρχιτεκτονικό σχεδιασμό παρεμβαίνει το ασυνείδητο, θα ήταν καλό να γνωρίζαμε περισσότερα για τη φύση των συμβόλων, έτσι ώστε να αντιληφθούμε τι σημαίνει αυτά για την αρχιτεκτονική. Θα πρέπει αρχικά να επισημάνουμε τη διαφορά ανάμεσα σε ένα σήμα και ένα σύμβολο. Το σύμβολο παραπέμπει πάντα σε ένα ευρύτερο περιεχόμενο από

«Οι ασκήσεις της Μνήμης αποτελούν ενδυνάμωση της Ψυχής.»

Πλωτίνος «Περί Αισθήσεως και Μνήμης».

«Αν δεν εξομοιώσεις τον εαυτό σου με τον Θεό, είναι αδύνατο να κατανοήσεις τον Θεό, καθώς μόνο ο όμοιος μπορεί να κατανοήσει τον όμοιο. Κάνε τον εαυτό σου να υψωθεί σε ένα μεγαλείο μη μετρήσιμο, απελευθερώσου από τους δεσμούς του σώματος, ανυψώσου πέρα από τον χρόνο και γίνε η αιωνιότητα! Τότε θα κατανοήσεις τον Θεό. Πίστευε oτι τίποτα δεν είναι αδύνατο για σένα, θεώρησε τον εαυτό σου αθάνατο και ικανό να κατανοήσει τα πάντα, όλες τις τέχνες, όλες τις επιστήμες, τη φύση κάθε ζωντανού πλάσματος.
Ανυψώσου πάνω από τα ψηλότερα ύψη, καταδύσου κάτω από τα χαμηλότερα βάθη. Προσέλκυσε προς τον εαυτό σου όλες τις αισθήσεις οποιασδήποτε ουσίας, της φωτιάς και τον νερού, του ξηρού και τον υγρού στοιχείου. Να φαντάζεσαι ότι βρίσκεσαι παντού, στη γη, στη θάλασσα, στον ουρανό, ότι δεν έχεις ακόμα γεννηθεί, οτι βρίσκεσαι ακόμα στη μήτρα, οτι είσαι νέος, γέρος, νεκρός, πέρα από τον θάνατο. Αν εναγκαλιστείς στη σκέψη σου όλα τα πράγματα την ίδια στιγμή, τον χρόνο, τον χώρο, τις ουσίες, τις ποιότητες, τις ποσότητες, τότε μόνο, ίσως καταλάβεις τον Θεό...»!

Giordano Bruno, Cantus Circae

ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΕΝ ΑΝΤΙΔΡΟΥΝ;

 

 

(Μια πρόκληση για τον Τεκτονισμό)

* (Όπου στο κείμενο αναφέρεται ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΕΣ συμπεριλαμβάνει και την ΚΥΠΡΟ και τους ΕΛΛΗΝΟΚΥΠΡΙΟΥΣ)

Αυτό το ερώτημα έχει γίνει η αγαπημένη καραμέλα σε συζητήσεις εντός κι εκτός συνόρων. Οι εύκολες απαντήσεις είναι πολλές. Ο καθένας μπορεί να βρει ένα σάκο του μποξ και να εκτοξεύσει πάνω τη οργή του. Όλοι μπορούμε να βγάλουμε την ουρά μας απέξω και να υποδείξουμε κάποιον άλλον που φταίει ή αντίθετα να φορτωθούμε όλες τις ενοχές και ν’ αρχίσουμε να αυτομαστιγωνόμαστε.  Όμως η ουσιαστική απάντηση στο ερώτημα, δεν μπορεί να είναι παρά μία.

Ποιοι Έλληνες;

Οι Έλληνες σαν ένας λαός που κατοικεί σ’ ένα συγκεκριμένο χώρο ή μια κοινή συνισταμένη που ενώνει ανθρώπους διαφορετικούς μεταξύ τους αλλά που έχουν μια συγγενή αντίληψη των όσων συμβαίνουν; Αν λοιπόν εννοούμε τους Έλληνες σαν κατοίκους ενός συγκεκριμένου χώρου, αυτόματα οδηγούμαστε στην απάντηση του γιατί δεν γίνεται τίποτα. Γιατί οι κάτοικοι αυτού του τόπου μπορεί να έχουν τόσες μεγάλες διαφορές μεταξύ τους, ώστε να μην μπορούν να βρουν κοινές συνισταμένες αντίστασης, γιατί πολύ απλά δεν έχουν κοινές αντιλήψεις. Ένα μέρος των κατοίκων μπορεί να θεωρεί πρόοδο το να πάρει πίσω τους μισθούς που έχασε κι όλα καλά. Ένα άλλο μέρος μπορεί να θέλει να βρει ευκαιρίες να κάνει μπίζνες μέσα στα συντρίμμια. Κάποιοι άλλοι μπορεί να οραματίζονται ανατροπές κι επαναστάσεις απέναντι στο υπάρχον σύστημα. Μια άλλη κατηγορία μπορεί να είναι παντελώς αδιάφορη στις κοινές συνισταμένες και να σκέφτεται μόνο το τομάρι της και πως θα επιβιώσει. Κάποιοι άλλοι μπορεί να ονειρεύονται πως είναι απόγονοι του Λεωνίδα και κάποιοι άλλοι απόγονοι των ηγεμόνων του Βυζαντίου.

Υπάρχει μια ατέλειωτη ποικιλία κατοίκων ενός τόπου που είναι εγκλωβισμένοι σε συγκεκριμένες ιδεολογίες, θρησκευτικές αντιλήψεις, οικονομικά συμφέροντα, προσωπικές φιλοδοξίες, ιδιαίτερα προβλήματα στις μικρές φωλίτσες ο καθένας. Για να λειτουργήσει ένας λαός σαν σύνολο απέναντι σε ένα οποιονδήποτε εχθρό που θέλει να σκλαβώσει τη πατρίδα του ή ακόμα και να την αφανίσει, πρέπει να έχει δημιουργήσει μέσα του κάτι σημαντικότερο από τα προσωπικά συμφέροντα των επί μέρους μονάδων. Να έχει ένα απόθεμα κοινών συνισταμένων που είναι ιερές αξίες, και τις οποίες δεν επιτρέπει να παραβιάζει κανείς άσχετα σε τι προσωπική κατάσταση βρίσκεται.

ΜΙΑ ΑΠΟΠΕΙΡΑ ΨΥΧΑΝΑΛΥΤΙΚΗΣ ΕΡΜΗΝΕΙΑΣ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΙΚΟΥ ΣΠΗΛΑΙΟΥ: ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ, ΑΝΑΜΝΗΣΗ, ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ

 

 Το έβδομο βιβλίο της πλατωνικής Πολιτείας ξεκινά με μια εικόνα που, σύμφωνα με τα λεγόμενα του Σωκράτη, αναπαριστά την ανθρώπινη φύση σχετικά με την παιδεία και την απαιδευσία.

Πρόκειται για το μύθο του σπηλαίου, αφήγηση την οποία θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε ως "περιπέτεια ψυχής", καθώς δραματοποιεί αυτό που ο Freud ορίζει ως παλινδρόμηση κατά την ψυχαναλυτική διαδικασία.

Διαβάζοντάς τον, γινόμαστε θεατές μιας επώδυνης πορείας, που με την αποπεράτωσή της μας οδηγεί ενώπιον μιας αποκάλυψης.

Αποκάλυψη που επιβεβαιώνει την πεποίθηση του πατέρα της ψυχανάλυσης ότι " ο ποιητής και ο φιλόσοφος ήταν πάντοτε πρόδρομοι της επιστήμης και της επιστημονικής ψυχολογίας, γιατί στρέφουν την προσοχή τους στο ασυνείδητο, παρακολουθούν άγρυπνα τις εξελίξεις του και προσφέρουν σ΄αυτές καλλιτεχνική έκφραση".

Ας παρακολουθήσουμε λοιπόν τον μύθο:

Σε μια σπηλιά κάτω από τη γη, που έχει την είσοδό της ανοιγμένη στο φως, ζουν από παιδιά άνθρωποι αλυσοδεμένοι από τα πόδια και τον τράχηλο.

ΤΟ ΔΙΟΝΥΣΙΑΚΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ

 

Ο Διόνυσος ως Θείο Βρέφος!

Μανιοδότης κι εκστατικός, βαθιά ερωτικός, πνεύμα της φύσης και της γονιμότητας, του κρασιού και του γλεντιού… Ναι, ο Βάκχος, ο Διόνυσος, αέναος κι αειθαλής, μας χαμογελάει ακόμη μες από τα βάθη των αιώνων, μεταμφιεσμένος σε Θείο Βρέφος.
Ίσως να σοκάρει η ιδέα ότι πίσω από τη «μεγάλη γιορτή της χριστιανοσύνης» θα μπορούσε να βρίσκεται η λατρεία ενός θεού που μοιάζει διαμετρικά αντίθετος με το σεμνό και μετρημένο Ιησού.
Κι όμως, το διονυσιακό υπόβαθρο του Δωδεκαημέρου είναι πολύ έντονο για ν’ αποτελεί απλή σύμπτωση!

Γλυκό μου βρέφος,
Διόνυσέ μου και Χριστέ μου…
Άγγελος Σικελιανός «Διόνυσος ἐπὶ λίκνῳ»

Αρκετοί υποστηρίζουν ότι πίσω από τα Χριστούγεννα βρίσκονταν οι γιορτές του Ηλιοστασίου, οι οποίες τιμούσαν ηλιακές οντότητες, όπως ο Ηρακλής και ο Μίθρας. Σε άρθρο του τεύχους 13, είχαμε αναλύσει

Το Χειμερινό Ηλιοστάσιο…Η Μεγάλη Νύχτα

Η νύχτα της 22 Δεκεμβρίου, θα είναι η μεγαλύτερη του έτους με διάρκεια 14 ωρών και 29 λεπτών. Την ημέρα εκείνη ο Ήλιος θα φτάσει στο σημείο της ετήσιας τροχιάς του που ονομάζεται «Χειμερινό Ηλιοστάσιο», οπότε αρχίζει και επίσημα η εποχή του Χειμώνα. Ημερολογιακά το Χειμερινό Ηλιοστάσιο κυμαίνεται σήμερα μεταξύ της 20^ης και 23^ης Δεκεμβρίου, αν και η τελευταία φορά που είχαμε το Χειμερινό Ηλιοστάσιο στις 23 Δεκεμβρίου ήταν το 1903 και η επόμενη θα είναι το 2303. Ακόμη πιο σπάνια είναι η 20^η Δεκεμβρίου με την επόμενη να συμβαίνει το 2080. Οι διαφοροποιήσεις αυτές οφείλονται στο Γρηγοριανό Ημερολόγιο του οποίου το κάθε έτος έχει 365 ημέρες εκτός από τα δίσεκτα έτη με τις 366 ημέρες τους. Τα πράγματα, όμως, δεν ήσαν πάντα έτσι. Ας τα πάρουμε, λοιπόν, από την αρχή.
Από την αρχαιότητα ακόμη ο υπολογισμός του Έτους έγινε με την παρατήρηση της επίδρασης που έχει πάνω στη Γη η περιφορά της γύρω από τον Ήλιο, η επίδραση δηλαδή του κύκλου των εποχών! Οι εποχιακές αυτές αλλαγές είχαν για τους αρχαίους τεράστια σημασία, ιδιαίτερα μάλιστα μετά την εμφάνιση της γεωργίας πριν από 10.000 περίπου χρόνια. Γι' αυτό, κι επειδή η σπορά, η συγκομιδή και οι άλλες γεωργικές ασχολίες εξαρτιόνταν από τις αλλαγές των εποχών, η διάρκεια ενός ηλιακού έτους έπρεπε να μετρηθεί επακριβώς.

ΣΑΛΟΥΣΤΙΟΣ – ΠΕΡΙ ΘΕΩΝ ΚΑΙ ΚΟΣΜΟΥ

 

Ο Σερήνος Σαλλούστιος (ή Σαλούστιος) υπήρξε νεοπλατωνικός φιλόσοφος του 4ου μ.X. αιώνος, σύγχρονος, αλλά και προσωπικός φίλος, του αυτοκράτορος Ιουλιανού, στον οποίο άλλωστε εισηγήθηκε την πολιτική ανοχής και ανεξιθρησκίας απέναντι στους χριστιανούς. Στο επίτομο έργο του “Περί Θεών και Κόσμου”, με το οποίο ο ίδιος φιλοδοξούσε προφανώς να διαμορφώσει μία εισαγωγή στον Νεοπλατωνισμό, πραγματεύεται με πολύ απλή και κατανοητή γλώσσα τα δύσκολα φιλοσοφικά και θεολογικά ζητήματα του ελληνικού Πολυθεϊσμού Η ΠΡΩΤΗ ΑΙΤΙΑ Αρμόζει στην Πρώτη Αιτία να είναι Μία -διότι η μονάδα προηγείται κάθε πλήθους – και να ξεπερνά τα πάντα σε δύναμη και αγαθότητα. Επομένως τα πάντα μετέχουν αυτής. Διότι

Ο συμβολισμός του άστρου. - Ιστορικές αναφορές.

 

Η σημασία του νυχτερινού ουρανού πριν χιλιάδες χρόνια ήταν σίγουρα διαφορετική από την σημερινή για τους ανθρώπους. Τότε ο ήλιος έδυε και τα μόνα φωτεινά σημεία παρέμεναν τα άστρα και η σελήνη. Ήταν τα άστρα, μοναδικοί φορείς του φωτός όταν οι ασέληνες νύχτες άπλωναν τα πέπλα τους στην γη. Πέπλα πλεγμένα με φόβους αταβιστικούς, δοξασίες, κι αληθινούς κινδύνους. Σήμερα που ο ηλεκτρισμός έχει διαδοθεί παντού, οι φόβοι μας άλλαξαν. Οι προσδοκίες μας άλλαξαν; Οι ελπίδες μας άλλαξαν; Η συμβολική σημασία των άστρων σήμερα και τότε, αλλά και τα χρόνια που πέρασαν στο μεταξύ διατηρεί έναν σταθερό σπόρο.

Όλα αυτά τα άστρα εκεί ψηλά
Την τρίτη ημέρα της δημιουργίας ο Θεός κατά την Παλαιά Διαθήκη κρίνει έργο καλό, χρήσιμο και σκόπιμο, να σχηματίσει τα άστρα, ώστε να στέλνουν το φως πάνω στην γη, να ξεχωρίζουν το φως από το σκοτάδι, να χωρίζουν την ημέρα από την νύχτα, να είναι σημεία μετεωρολογικών και άλλων φαινομένων.

Στην Κενή Διαθήκη οι Μάγοι οδηγούνται από το άστρο της Βηθλεέμ στον τόπο της γέννησης του Μεσσία. Υπάρχουν ερμηνείες αστρολογικές αλλά και αστρονομικές για το γεγονός. Θα πρέπει για λόγους συνέπειας σε κάθε περίπτωση το άστρο, να αναδεικνύει το ‘φως’ και να το ξεχωρίζει από το ‘σκοτάδι’.

Η παρατήρηση του νυχτερινού ουρανού χρησίμευσε σε πολλές δραστηριότητες. Βοήθησε την ναυσιπλοΐα, την κοσμογνωσία, χρησιμοποιήθηκε για μαντική. Γεννήθηκαν έτσι η αστρολογία και η αστρονομία. Οι δύο προσεγγίσεις αυτές υπήρξαν κάποτε αδιαχώριστες. Σήμερα η αστρονομία ελάχιστα αποδέχεται την αστρολογία. Παρόλα αυτά, υπάρχουν αστρονόμοι που παρατηρούν τον έναστρο ουρανό και διατηρούν την ελπίδα ότι θα έρθει η στιγμή που θα εντοπιστεί κάπου στο διάστημα εξωγήινη ζωή, που αναζητούν λύσεις σε σύγχρονα προβλήματα με την εξερεύνηση του διαστήματος. Η αστρολογία έχει ορίσει αρχετυπικές ιδιότητες σε πλανήτες και αστερισμούς, αναζητά την γνώση του κόσμου μέσα από τις επιδράσεις που εξασκούν τα ουράνια σώματα στην γη. Θεωρεί πως ο άνθρωπος επηρεάζεται από τις ιδιότητες αυτές και αναζητά την προέλευση, τον στόχο, και το πεπρωμένο του αποτυπωμένα στην αρχετυπική φύση των πλανητών και των άστρων.

Tο άστρο συμβολίζει κάτι ανώτερο, την αναγγελία ενός ελπιδοφόρου γεγονότος, φέρνει το μήνυμα του φωτός, της ελπίδας, της εξέλιξης, τον λόγο του Θεού.

ΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΗΘΙΚΗ

 

Από http://dimos-syrmis.blogspot.gr

Πριν λίγο καιρό ο αδ:. Σπύρος Μπούμπουκας, για χρόνια στέλεχος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, και τώρα στοχαστής των καιρών μας, ανέβασε στο facebook κείμενο με τις αρχές της Τεκτονικής ηθικής.Πιστεύω ότι οι Τεκτονικές αρχές, σήμερα στον αιώνα της καθολικής πληροφόρησης, θα πρέπει πλέον να βγουν στο φως της δημοσιότητας, πράγμα άλλωστε που είχα διακηρύξει στο λόγο μου στο Παγκόσμιο Συνέδριο όλων των Τεκτονικών δυνάμεων στο Λουξεμβούργο το 2001 στο οποίο μάλιστα προέδρευε ο ίδιος ο Δούκας του Λουξεμβούργου. Για το λόγο αυτό σήμερα και με αφορμή τα περί ηθικής έωλα, ανεβάζω ένα πόνημα, μια προσπάθεια που είχα κάνει στα πλαίσια του Τεκ:., το 2000, να δω «τι τελικά είναι ηθική» και αν μπορεί να υπάρξει μια «καθολική ηθική»

Την παραθέτω αυτούσια.

Από το Δημοσθένη Συρμή 33^ο

Για να μπορέσει κάποιος να μυηθεί στον Τεκτονισμό πρέπει να πληροί δύο βασικές προϋποθέσεις :

· Πρώτη είναι να είναι ελεύθερος και η

· Δεύτερη να είναι χρηστοήθης .

Ας σταθούμε στη δεύτερη. Χρηστοήθης, χρηστών ηθών. Να σέβεται δηλαδή τους νόμους της ηθικής.

Ας δούμε λοιπόν τι είναι αυτοί οι νόμοι ή τι είναι ηθική.

Η ΑΛΧΗΜΕΙΑ

Η Αλχημεία, όπως υποστηρίζουν πολλοί δυτικοί ερευνητές, δημιουργήθηκε στις αρχές του 1ου αιώνα μ.Χ. από τους μυημένους στην Ερμητική Φιλοσοφία αιγυπτίους και έλληνες της Αλεξάνδρειας. Η κίνηση αυτή απέβλεπε στο να προστατεύσει την Σοφία, που είχε μεταφέρει στους ανθρώπους ο αγγελιοφόρος των Θεών Ερμής ο Τρισμέγιστος, από το καταστροφικό μένος του φανατισμού των μαζών των αμαθών και των αμυήτων, ιδιαίτερα των οπαδών της νέας τότε και ταχέως εξαπλούμενης θρησκείας, του  Χριστιανισμού.
Η Ερμητική φιλοσοφία μάς είναι αρχικά γνωστή από σαράντα περίπου ελληνικά κείμενα, από τα οποία φαίνεται σαφώς ότι σκοπός της διδασκαλίας της ήταν να  καταδείξει σε όσους θα αποδεικνύονταν άξιοι, την Οδό που θα τους επέτρεπε να βρουν την πνευματική ένωση με το Θείο, που είναι ο πραγματικός στόχος της επί της γής ύπαρξής του ανθρώπου.
Προκειμένου να εξασφαλιστεί η μετάδοση της Ερμητικής φιλοσοφίας, οι σοφοί χρησιμοποίησαν άτομα που η απληστία τους τα κάνει ανίκανα να κατέχουν τη Γνώση, αποφεύγοντας, κατά το δυνατόν, να πέσει σε χέρια ανάξιά της. Ως μέσον για την επίτευξη του σκοπού αυτού επελέγη η Φυσική Φιλοσοφία, που εκείνη την εποχή είχαν επεξεργαστεί οι τεχνίτες των μετάλλων, οι μεταλλουργοί. Σύμφωνα με τη θεωρία τους, η Γή είναι ένας ζωντανός οργανισμός, ένα έμβιο όν, στο εσωτερικό του οποίου τα μέταλλα εξελίσσονται και αλληλεπιδρούν, πλησιάζοντας σταδιακά την τέλεια κατάστασή τους, που είναι ο χρυσός. Η σύνδεση της Φυσικής Φιλοσοφίας με τον Ερμή τον Τρισμέγιστο έγινε χάρη στον Τίμαιο του Πλάτωνα, η αυθεντία του οποίου ήταν αναμφισβήτητη. Στο έργο αυτό πιστοποιείται η δυνατότητα των μεταλλάξεων και των μεταστοιχειώσεων και εισάγεται, σαν αρχή, για τον άνθρωπο των Τεχνών, η χρησιμοποίηση της ιδιότητας αυτής των μετάλλων, με τέτοιο τρόπο, ώστε ο μηχανισμός να επιταχύνεται σημαντικά σε σχέση με την ενδογενή φυσική ταχύτητα εξέλιξης του φαινομένου.

Η μαγεία και οι μάγοι (Β' μέρος)

 
Η μαγεία, ως χρήση υψηλών γνώσεων, αποτελούσε μια διαδεδομένη και φυσική πρακτική στον αρχαίο κόσμο. Ήταν η επιστήμη της αρχαιότητας και οι μυημένοι οι επιστήμονές της. Σοφοί και φιλόσοφοι από διάφορα μέρη του κόσμου και από διάφορους πολιτισμούς προσέγγιζαν τη γνώση του Θεού μέσα από τη μελέτη και την έρευνα των κρυφών νόμων που διέπουν τη λειτουργία του Σύμπαντος.

Μεσαίωνας: Μαγεία εναντίον Δεισιδαιμονίας
Με το κλείσιμο των τελευταίων εθνικών (ειδωλολατρικών) ναών και της πλατωνικής Ακαδημίας στην Αθήνα τον 5ο αιώνα, δεν χάθηκαν απλώς και μόνο τα μυστήρια από τη Δύση, αλλά και η φιλοσοφία βρέθηκε μπροστά σε ένα νέο ξεκίνημα.
Η αρχαία φιλοσοφία εξυπηρετούσε πλέον μόνο ως υλικό εργασίας, για να στηριχτεί φιλοσοφικά η Αποκάλυψη. Δεν υπήρχε όμως πια καμία ανεξάρτητη έρευνα για την αλήθεια. Τα κατάλοιπα της μαγικής γνώσης ξέπεσαν με διάφορους τρόπους στη μαύρη μαγεία, στη μαγγανεία και στη δεισιδαιμονία. Υπήρξαν βέβαια προσπάθειες να διατηρηθεί η καθαρή γνώση κρυμμένη. Η Ιερά Εξέταση άρχισε το μαύρο έργο της και προσπάθησε να καταστρέψει κάθε μαγική γνώση που βρισκόταν εκτός Εκκλησίας.
Οι Σταυροφορίες δημιούργησαν επαφές με τον αραβικό χώρο, στον οποίο διατηρούνταν ακόμη σημαντικά κομμάτια της μαγείας, π.χ. στα αρχαία συγγράμματα. Έτσι από τον δωδέκατο αιώνα και έπειτα, αναπτύχτηκαν δύο ρεύματα μαγικής γνώσης. Στα μοναστήρια εμφανίστηκε μια σειρά από λαμπρούς διδασκάλους που άντλησαν γνώση από τη συλλογή φιλολογικών έργων της Εκκλησίας. Το δεύτερο ρεύμα -η αλχημεία- ήταν περισσότερο συνδεδεμένο με τους οίκους των Αρχόντων.
Αλχημεία: το όνειρο για χρυσάφι και αιώνια ζωή

Mαγεία και οι μάγοι

 

Σε όλες τις εποχές η μαγεία έχει συνδεθεί με ασυνήθιστα φαινόμενα και δράσεις. Μήπως τέτοιου είδους μεταφορές βασίζονται σε δεισιδαιμονίες; Υπάρχουν επιχειρήματα για αυτή την επιφυλακτικότητα απέναντι στη μαγεία;

Με το παρόν άρθρο θα προσπαθήσουμε να ακολουθήσουμε την εξέλιξη της μαγείας από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα και να κάνουμε μια αναφορά σ’ αυτήν.
Με το πέρασμα των αιώνων αναπτύχθηκαν πολλοί ορισμοί για την έννοια της μαγείας. Ο πιο γενικός και παλαιότερος ορισμός, ο οποίος παρουσιάζει και την ιδανικότερη εικόνα, λέει ότι «μαγεία είναι η χρήση υψηλών γνώσεων».

Ο Τζορντάνο Μπρούνο στο έργο του De magia ορίζει τη μαγεία ως εξής : «Αρχικά μάγος θεωρούταν ο σοφός. Σε αυτό το είδος ανήκουν οι ακόλουθοι του Ερμή του Τρισμέγιστου στην Αίγυπτο, οι δρυΐδες των Γαλατών, οι γυμνοσοφιστές των Ινδών, οι καββαλιστές των Εβραίων, οι μάγοι των Περσών και οι σοφοί των Ελλήνων και των Ρωμαίων».

Αργότερα μάγος θεωρήθηκε αυτός που κάνει θαύματα. Αυτό αποτελεί μια ένδειξη ότι η γνώση τού τι είναι εφικτό σταδιακά συρρικνωνόταν, έτσι ώστε να θεωρούνται πολλά πράγματα ως ανέφικτα. Έτσι σε σύντομο διάστημα, αυτός που δημιουργούσε ανεξήγητα έργα κατέληξε να θεωρείται συνεργάτης του διαβόλου ή των δαιμόνων. Η μαγεία θεωρήθηκε κάτι το υπερφυσικό και δεισιδαιμονικό και οδήγησε στο να θεωρείται κάποιος άνθρωπος με ιδιαίτερες γνώσεις ως μάγος ή μάγισσα με την αρνητική έννοια της μαγγανείας.