Το σύμβολο των ορφικών Μυστηρίων …... φίδι τυλιγμένο γύρω από αυγό

 

Το σύμβολο των ορφικών Μυστηρίων ήταν ένα φίδι που ήταν τυλιγμένο γύρω από ένα αυγό, που συμβόλιζε τον κόσμο που περιβάλλεται από το Δημιουργικό πνεύμα. Στο επίπεδο της μύησης και της φιλοσοφίας, συμβόλιζε τον νεόφυτο που την στιγμή της μύησης έσπαγε το κέλυφος του αβγού και ένας καινούργιος πνευματικός άνθρωπος γεννιόταν.. .

Ο χρόνος φανερώνει την έννοια της δημιουργίας σε σχέση με το άλλο συστατικό της δημιουργίας του χώρου που οι Ορφικοί ονόμαζαν Χάος. Έχουμε δηλαδή την κίνηση στον χωροχρόνο. Τα αίτια της δημιουργίας είναι αφενός μεν η μονάδα το ένα ου περικλείει τα πάντα στην μήτρα του και η πολλαπλότητα που εκπορεύεται από αυτό. Με την κίνηση των στοιχείων δημιουργείται μία περιδίνηση που σχηματίζει το κοσμογονικό αυγό , το πρώτο μορφικό φανέρωμα της δημιουργίας, από το οποίο δημιουργήθηκαν οι κόσμοι με την επέμβαση του Φάνη , του Έρωτα που ενώνει τα στοιχεία μεταξύ τους.

Με το σχίσιμο λοιπόν του αβγού, έχουμε την πρώτη δύναμη του Αιθέρα-Δία στην τρισυπόστατη μορφή του Φάνητα που δονήθηκε σε αιθερινή δύνη, που είναι ο Νούς-μήτις. Στον καθοδικό στροβίλισμα του σε αυξάνουσα συνεχώς ταχύτητα συνακολούθησε η γονιμοποιός δύναμη-Έρως. Μετά από αυτόν ακολούθησε με επιταχυνόμενο ρυθμό δίνης, το φως ο δεύτερος δηλαδή Φάνης των ορφικών. Το φως όμως όχι το υλικό αλλά εκείνο το αίτιο των νοητικών όντων, που στην αριθμητική δυναμική του εξέλιξη του στις ζώσες μορφές ονομάζεται από τους φιλοσόφους και τους Αλχημιστές οντογονικό ζωντανό φώς.-φιλοσοφική λίθος.

Η Διαμόρφωση του Βαθμού του Διδασκάλου

 

Η διαμόρφωση του βαθμού του Διδασκάλου, η σύνθεση του μύθου του και η εξάπλωσή του, καταλαμβάνουν το πρώτο μισό του 18ου αιώνα. Αυτή η μακρά περίοδος αποτελεί για τους ιστορικούς περίπου ένα εφιάλτη, κατά την διερεύνησή του τόσο από τα γραπτά κείμενα, όσο και την Παράδοση. Ο τρίτος βαθμός εμφανίζεται για πρώτη φορά λίγο πριν το ξεκίνημα του αιώνα σε ένα χειρόγραφο που φέρει το όνομα «χειρόγραφο Sloane Νο 3329», όταν τα Συντάγματα του Anderson του 1723 δεν εγνώριζαν παρά μόνον τους δύο πρώτους βαθμούς. Συγκεκριμένα το 1695 δεκατρείς Διδάσκαλοι της Σκωτικής Στοάς του Χάμιλτον «ιδρύουν μία εταιρεία», όταν η Σκωτική Στοά του Κέλσο δεν θα ανακαλύψει τον 3ο βαθμό παρά μόνον το 1754, μετά από 60 ολόκληρα χρόνια. Αυτό σημαίνει μία σταδιακή ενσωμάτωση του βαθμού στις επί μέρους Στοές. Το 1737 ο Charles Radclyffe Derwentwater, «Μέγας Διδάσκαλος της αρχαιοτάτης και λίαν πεφωτισμένης εταιρείας των ελευθεροτεκτόνων εν τω βασιλείω της Γαλλίας» χορηγεί στον βαρώνο Carl Fredrik Scheffer την πληρεξουσιότητα «να μυήσει Διαδασκάλους Τέκτονες» στην Σουηδία, όταν το 1743 ο μαρκήσιος της Αυλής του Balleroy, αντιπρόσωπος του δούκα του Antin υπογράφει ένα έγγραφο που τιτλοφορείται «Γενικοί Κανονισμοί εξηγμένοι από τους αρχαίους καταλόγους των Στοών προς χρήσιν αυτών της Γαλλίας», οι οποίοι (κανονισμοί) δεν αναγνωρίζουν παρά μόνον τους βαθμούς του Μαθητή και του Εταίρου. Δύο προηγούμενα θα μας επιτρέψουν να ξετυλίξουμε το κουβάρι αυτών των παράλληλων μεταβολών: από την μια πλευρά η συνύπαρξη σ’ αυτό το πρώτο μισό του 18ου αιώνα των διαφόρων παραδόσεων του Ελευθεροτεκτονισμού και από την άλλη πλευρά οι διαφορές οργάνωσης ανάμεσα στις Στοές της Σκωτίας και αυτές της Αγγλίας κατά τον 17ο και στις αρχές του 18ου αιώνα, που αφορούσαν

Το ξίφος – Χρήση και Ερμηνεία στη Τεκτονική

 

Η περιστασιακή τοποθέτηση μου στη θέση του Στεγαστή, κατά την διάρκεια των εργασιών, αποτέλεσε την αφορμή για τη δημιουργία αυτής της εργασίας.  Έμβλημα του Στεγαστή είναι το ξίφος, το οποίο και φέρει καθ’ όλη τη διάρκεια των εργασιών, ακριβώς όπως και ο Δοκιμαστής. Επειδή, κάθε τι στον Τεκτονισμό ερμηνεύεται συμβολικώς, στο κείμενο που ακολουθεί πραγματεύομαι τα παρακάτω ερωτήματα. Τι συμβολίζει το ξίφος; Ποια είναι η ιστορία του; Ποια η Τεκτονική  χρήση και ερμηνεία;

Κατά την διάρκεια του 13ου και 14ου αιώνα στη Σκωτία, ανθίζει ο ιπποτισμός και οι επαγγελματικές συντεχνίες των λιθοξόων έχουν οργανωθεί. Επικρατεί η άποψη, ότι τα μέλη αυτών των συντεχνιών αποτελούν τους πρόδρομους των Ελευθεροτεκτόνων γιατί χρησιμοποιούσαν στοιχεία θεμελιώδη του  Ελευθεροτεκτονισμού όπως σύμβολα, σημεία και τελετουργικά. Δυστυχώς, η πλειονότητα των ιστορικών εγγράφων της περιόδου έχουν χαθεί, με αποτέλεσμα οι ειδικοί να αντλούν πληροφορίες από τους τοπικούς μύθους, τις μεσαιωνικές επιγραφές, μνημεία και τάφους. Για τον Τεκτονισμό, είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον ότι σε πολλά νεκροταφεία της Σκωτίας, μπορούμε να δούμε συμβολικά λαξευμένες ταφόπλακες που πιστοποιούν κάποια έγκαιρη οργάνωση των ιπποτικών τάξεων ή των επαγγελματικών συντεχνιών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η ερειπωμένη ενορία “WestKirk” στο Culross, της Σκωτίας, όπως διαβάζουμε σε σχετικό άρθρο του τεκτονικού περιοδικό Freemasonrytoday. Το άρθρο αναφέρει, ότι η εν λόγω ενορία αποτελείται από ερείπια εδώ και αιώνες αφού έχει καταγραφεί ως εγκαταλελειμμένη από το 1633. Όμως, αρκετοί τοίχοι του ναού σώζονται και είναι εντυπωσιακό ότι μια αρχαία ταφόπλακα είναι τοποθετημένη ως ανώφλι πάνω από μια πόρτα. Δεδομένου ότι η ταφόπλακα αυτή αποτελεί μέρος του τοίχου, θα πρέπει, ως εκ τούτου, να είναι εξαιρετικά παλιά και με βάση την τεχνοτροπία της, υπολογίζεται να ανήκει στο 14ο αιώνα. Η  ταφόπλακα φέρει σκαλιστό σταυρό, ενώ πάνω από το σταυρό είναι σκαλισμένο ένα πρότυπο μέτρο του Πρωτομάστορα, το ένα άκρο του οποίου σχηματίζει ένα γνώμονα. Κάτω από το σταυρό είναι σκαλισμένο το σπαθί του Πρωτομάστορα. Οι ειδικοί θεωρούν ότι τοποθετήθηκαν αρχικά τα αντικείμενα πάνω στη ταφόπλακα και αφού αποτυπωθήκαν τα περιγράμματα τους με κιμωλία, ύστερα πραγματοποιήθηκε το σκάλισμα. Δεν γνωρίζουμε εάν αυτή η ταφόπλακα στο Culross, με το γνώμονα, τον σταυρό και το σπαθί αποκαλύπτουν μια αρχαία σχέση μεταξύ της ιπποσύνης και του Ελευθεροτεκτονισμού. Όμως, αυτή η ταφόπλακα μας αποδεικνύει, ότι ένας Διδάσκαλος ήταν φημισμένος  για την εμπειρία του τόσο για το

Ο Κικέρων συμβουλεύει τους υποψηφίους των εκλογών

 

Το ημερολόγιο έγραφε 64 π.Χ όταν ο ταλαντούχος ρήτορας και δικηγόρος Μάρκος Τύλλιος Κικέρων αποφάσισε να δοκιμάσει την τύχη του στην πολιτική αρένα διεκδικώντας τη ψήφο των Ρωμαίων για το αξίωμα του ύπατου. Οι περισσότεροι ιστορικοί υποστηρίζουν σήμερα ότι ίσως να μην είχε καταφέρει τίποτα εάν ο αδερφός του Κόιντος δεν είχε ετοιμάσει γι’ αυτόν το πρώτο εγχειρίδιο προεκλογικής εκστρατείας στην παγκόσμια ιστορία.

Πολύ πριν ο Μακιαβέλι παρουσιάσει τις συμβουλές του στον Ηγεμόνα, ο Κόιντος Τύλλιος Κικέρων παρουσίασε το Commentariolum Petitionis – ένα πλήρες εγχειρίδιο πολιτικής συμπεριφοράς που κάνει ακόμη και τους σημερινούς υπευθύνους επικοινωνίας των κομμάτων να θυμίζουν ερασιτέχνες συμβουλάτορες.

Σε αντίθεση με τον Ηγεμόνα, στον οποίο ο Μακιαβέλι παρουσιάζει τους κανόνες επιβίωσης ενός μην εκλεγμένου ηγέτη ο Κόιντος περιγράφει την απαιτούμενη συμπεριφορά ενός υποψηφίου σε ένα δημοκρατικό σύστημα. Αν εξαιρέσει κανείς την ανυπαρξία των μέσων ενημέρωσης οι συμβουλές του Κόιντος προς τον αδερφό του μπορούν σήμερα να χρησιμοποιηθούν (και πιθανότατα χρησιμοποιούνται καθημερινά) από τους υποψηφίους των λεγόμενων κομμάτων εξουσίας σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Ακόμη και σε αυτό το επίπεδο όμως ο λόγος του νεαρού Κικέρων φαίνεται να διαπερνά τη λογική που έχει επικρατήσει σήμερα και στα τηλεοπτικά debate.

Προσοχή στους εργολάβους

Ξεκινώντας την παράθεση των συμβουλών του ο Κόιντος επισημαίνει στον αδερφό του ότι πρέπει να τιμήσει τις συμμαχίες που έχει δημιουργήσει με τους ανθρώπους ισχύος της εποχής. «Όσοι έχουν συμβόλαια (εργολαβίες) με το δημόσιο πρέπει να είναι στο πλευρό σου και το ίδιο ισχύει και για την επιχειρηματική κοινότητα» γράφει στο εγχειρίδιο και συνεχίζει: «Μην ξεχνάς ποτέ τους ανθρώπους που υπερασπίστηκες με επιτυχία σε κάποιο δικαστήριο αλλά και τις ομάδες ειδικών συμφερόντων που σε στηρίζουν… Τώρα έχει έρθει η στιγμή να ξεπληρώσουν τις χάρες που τους έχεις κάνει.

Να υπενθυμίζεις σε όλους το χρέος τους και την ανάγκη να σε στηρίξουν σε αυτή την κρίσιμη στιγμή. Όσο γι’ αυτούς που δεν σου χρωστάνε τίποτα εξήγησέ τους ότι παρέχοντάς σου στήριξη θα είσαι εσύ αυτός που θα οφείλεις χάρες και προνόμια».

Ο  Κόιντος επανέρχεται συνέχεια στους ανθρώπους με ειδικά προνόμια αλλά και σε «ομάδες» τις οποίες περιγράφει λίγο πολύ σαν τα σημερινά λόμπι. «Πρέπει» λέει στον αδερφό του «με υπομονή να καλλιεργείς τις σχέσεις σου με τους ανθρώπους που διαθέτουν ειδικά προνόμια. Να τους θυμίζεις ότι είσαι οπαδός της παράδοσης και όχι λαϊκιστής. Εξήγησέ τους ότι ο μόνος λόγος για τον οποίο δείχνεις να τάσσεσαι στο πλευρό των απλών ανθρώπων είναι ότι θέλεις την εύνοια δημοφιλών ανθρώπων σε κρίσιμα πόστα ώστε να μπορείς να χρησιμοποιείς την επιρροή τους ή τουλάχιστον να γνωρίζεις ότι δεν θα στραφούν εναντίον σου».

Οι κανόνες του προεκλογικού μάρκετινγκ φαίνεται να μην έχουν αλλάξει καθόλου με το πέρασμα δυο χιλιετιών αφού ο Κόιντος προβλέπει ακόμη και τη διασπορά φημών εναντίον ενός υποψηφίου – που όπως λέει ξεκινά πάντα από το κοντινό περιβάλλον του πολιτικού. «Η διεκδίκηση του ανώτατου αξιώματος στη Ρώμη» εξηγεί στο Commentariolum Petitionis έχει δυο προυποθέσεις: να εξασφαλίσεις τη στήριξη των φίλων σου και να κερδίσεις την κοινή γνώμη…

Ποτέ μην υποτιμάς την οικογένειά σου και τους ανθρώπους του στενού περιβάλλοντός σου. Μόνο αν βρίσκονται όλοι στο πλευρό σου μπορείς να κερδίσεις… Να ξέρεις ότι όλες οι φήμες που μπορούν να σε καταστρέψουν ξεκινούν από την οικογένεια και τους φίλους».

Αναζητώντας τους… Policy Leaders

«Σε κάθε γειτονιά» λέει στον αδερφό του ο Κόιντος «υπάρχουν συγκεκριμένοι άνθρωποι-κλειδιά οι οποίοι ασκούν εξουσία. Μάθε να τους ξεχωρίζεις από αυτούς που δείχνουν σημαντικοί αλλά στην πραγματικότητα δεν έχουν εξουσία και συνήθως δεν είναι αρεστοί στην περιοχή τους. Αν δεν καταφέρεις να κάνεις αυτή τη διάκριση ανάμεσα στους χρήσιμους και τους άχρηστους θα χάσεις πολύτιμο χρόνο και χρήματα σε ανθρώπους που δεν έχουν να σου προσφέρουν τίποτα».

Πάντα όμως ο μεγαλύτερος σύμβουλος επικοινωνίας της αρχαίας Ρώμης επιστρέφει στους λίγους και σημαντικούς ανθρώπους του χρήματος. «Πρέπει» λέει «να δίνεις ιδιαίτερη σημασία στους επιχειρηματίες και τους εύπορους πολίτες. Έλα σε επαφή με τις ηγετικές προσωπικότητες αυτής της ομάδας – δεν είναι δύσκολο γιατί είναι πολύ λίγοι».

Έχοντας εξασφαλίσει τη στήριξη του «κεφαλαίου» της Αρχαίας Ρώμης ο Κόιντος επιστρέφει στις «μάζες» – τις οποίες φαίνεται να αντιμετωπίζει σαν ενοχλητικό βαρίδι στην εποχή της δημοκρατίας. Και εδώ όμως υπάρχουν μυριάδες συμβουλές για να κερδίσεις το… πόπολο.

«Για να εντυπωσιάσεις τους ψηφοφόρους πρέπει να γνωρίζεις πως σκέφτονται οι άνθρωποι. Να είσαι πάντα προσβάσιμος και γενναιόδορος απέναντί τους. Τίποτα δεν εντυπωσιάζει περισσότερο έναν ψηφοφόρο από έναν υποψήφιο που τον θυμάται, για αυτό το λόγο κάθε μέρα να προσπαθείς να αποστηθίζεις πρόσωπα και ονόματα.

Πρέπει με κάθε τρόπο να μάθεις την τέχνη της κολακείας, η οποία μπορεί να είναι καταδικαστέα στην καθημερινή μας ζωή αλλά είναι απαραίτητη όταν κατεβαίνεις στον πολιτικό στίβο». Ο λόγος του Κόιντου γίνεται σχεδόν τηλεοπτικός όταν φτάνει η στιγμή να εντυπωσιάσει τους ψηφοφόρους του αδερφού του.

«Σε ό,τι αφορά τις ρωμαϊκές μάζες να θυμάσαι ότι πρέπει να τις εντυπωσιάζεις με θεάματα. Να μην είναι πρόστυχα αλλά να είναι γεμάτα χρώματα από αυτά που αρέσουν στον όχλο. Με κάθε ευκαιρία πρέπει να υπενθυμίζεις στις μάζες πόσο καθάρματα είναι οι αντίπαλοί σου και να δίνεις συγκεκριμένα παραδείγματα από τα εγκλήματα, τα σεξουαλικά σκάνδαλα και τη διαφθορά τους».

Σε αντίθεση πάντως με αρκετούς κομματάρχες του σήμερα ο Κικέρων δεν ξεχνούσε ποτέ ότι εν τέλει η εκλογική μάχη δεν κρίνεται από τη λάσπη που ρίχνεις στους αντιπάλους σου αλλά από την ελπίδα (αληθινή ή όχι) που δημιουργείς στο ακροατήριό σου. «Το βασικότερο τμήμα της εκστρατείας σου» γράφει στον αδερφό του «είναι να φέρνεις την ελπίδα στους ψηφοφόρους σου και να περικλείεις τον εαυτό σου με ένα αίσθημα καλής θέλησης.

Σε καμία περίπτωση όμως δεν πρέπει να δίνεις συγκεκριμένες υποσχέσεις στους πολίτες ή τη Σύγκλητο. Μείνε στις γενικότητες. Στη σύγκλητο να λες ότι θα διατηρήσεις την ισχύ και τα προνόμιά της. Στους επιχειρηματίες και τους εύπορους να λες ότι μάχεσαι για τη σταθερότητα. Και στους απλούς ανθρώπους λέγε ότι πάντα υποστήριζες τα συμφέροντά τους».

Προφανώς ο Κικέρων αναγνώριζε ότι μια προεκλογική εκστρατεία δεν στήνεται σε δοκιμαστικό σωλήνα. Αρκετοί ακόμη δρώντες θα επιχειρήσουν να επηρεάσουν το αποτέλεσμα με εξίσου στοχευμενες επιθέσεις στον υποψήφιό σου. και τότε σύμφωνα με τον Κικέρων έρχεται η στιγμή να εξαπολύσεις τον φόβο… «Τους αντιπάλους σου να τους εκφοβίζεις πάντα λέγοντας ότι θα τους οδηγήσει στα δικαστήρια εάν προσπαθήσουν να δωροδοκήσουν την ψήφο και να τους θυμίζεις τους δεσμούς σου με την επιχειρηματική κοινότητα. Δεν χρειάζεται όμως να το κάνεις. Ο φόβος λειτουργεί πιο αποτελεσματικά από τη δικαστική αντιπαράθεση… Αυτά είχα να σου πω αδερφέ μου»…

Και ο αδερφός του ακολούθησε πιστά τις συμβουλές του. Ο Μάρκους κέρδισε τις δυο επόμενες εκλογικές μάχες συγκεντρώνοντας περισσότερες ψήφους από κάθε άλλο υποψήφιο. Μόνο που μαζί με τους αντιπάλους του ηττήθηκε εκείνη την εποχή και η Δημοκρατία. Οι συμβουλές ήταν εξαιρετικά αποτελεσματικές αλλά εξέφραζαν ένα σάπιο πολιτικό σύστημα που μόνο κατ’ όνομα τοποθετούσες τους πολίτες στο επίκεντρο. Τα δυο αδέρφια σκοτώθηκαν στον εμφύλιο πόλεμο που ακολούθησε και ο οποίος σήμανε το τέλος της Δημοκρατίας και την απαρχή της Αυτοκρατορίας.

ΕΠΙΚΑΙΡΑ Ιούνιος 2012

Βασ. Χλέτσος

Ποιός ήταν πραγματικά ο Ορφέας;

 |

Η Εικόνα που έχουν για την Ελληνική Αρχαιότητα οι σοβαροί μελετητές της Αρχαίας Ελλάδας είναι τελείως διαφορετική από την επίσημη εικόνα που επιβάλλεται από την "χριστιανική εκπαίδευση". Όσοι σπουδάζουν Αρχαιολογία βλέπουν να τους αποκαλύπτεται ένας κόσμος που κρύβεται επιμελώς από την επίσημη εκπαιδευτική κοινότητα και την επικρατούσα αντίληψη.

Να το ξεκαθαρίσουμε από την αρχή: Για τους Αρχαίους Έλληνες (κι όχι μόνο τους μυημένους, τους φιλοσόφους, τους ιστορικούς, τους διανοητές, αλλά και τον απλό λαό) ο Ορφέας ήταν πραγματικό πρόσωπο για το οποίο υπάρχουν συγκεκριμένες ιστορικές αναφορές, πέρα από τους μύθους που δημιουργήθηκαν για τον Ορφέα, για διαφόρους λόγους.

Η Παραλία του Βορείου Αιγαίου, από τον Όλυμπο μέχρι τον Ελλήσποντο, ήταν γνωστή στους αρχαίους σαν Θράκη, εδώ και 35 αιώνες. Αργότερα οι δυτικές περιοχές κατοικήθηκαν από Μακεδόνες. Έχει πολύ λίγη σημασία ποιοι πληθυσμοί κατοίκησαν σε όλες αυτές τις περιοχές. Προέλληνες, Έλληνες, Εξωέλληνες, (Πίερες Θράκες, Μινύες, Μάγνητες, Κίκονες, Πιεριώτες Μακεδόνες, κλπ.) όλοι αυτοί οι λαοί έχουν κοινή φυλετική και πολιτιστική καταγωγή που ανάγεται στην παλαιολιθική

Το "μυητικό" ταξίδι των Ομηρικών επών

 
Μεταξύ των σπουδαιοτέρων αρχαίων  Μυθολογικών κείμενων (Έπη) όπως  τα Έπη του Γιλγαμές,  η Μαχαμπαράτα, και η Ραμαγίανα (1) εξέχουσα θέση κατέχουν τα Ομηρικά Έπη.

Στα Ομηρικά Έπη περικλείεται  κατά τρόπο αριστοτεχνικό όλη η  αρχαία Ελληνική μυθιστορία. Το νοηματικό όμως εύρος τους εκτείνεται πολύ πιο πέρα από τα όρια της καλλιτεχνικής δημιουργίας και αφήγησης μυθολογικών ή ιστορικών γεγονότων,  καθώς όπως θα αποκαλυφθεί στην συνέχεια, σε αυτά  περιέχονται σημαντικότατες κοσμολογικές και θεολογικές έννοιες, τις οποίες ο «μυθαγωγός» Όμηρος πολύ έντεχνα έκρυψε κάτω από το πέπλο αφ' ενός μεν του Τρωικού Πολέμου ( Ιλιάδα),  και αφ' ετέρου στις δοκιμασίες που περίμεναν τον πολυμήχανο Οδυσσέα στη προσπάθεια του επιστροφής του στην πατρίδα του (Οδύσσεια).

Το έπος του Ομήρου είναι μοναδικό καθώς ανάγεται στη σφαίρα της

Ο Ακτινοβόλος Αστήρ

 

Αν ο 1ος β. έχει σαν βασικό θέμα έρευνας τα αίτια των κόσμων, ο 2ος β ασχολείται με τα μέσα δια των οποίων εξελίσσεται η ανθρώπινη ατομικότητα προκειμένου να φτάσει στα ύψη της πνευματικής εντέλειας, η οποία συμβολίζεται με το σπουδαιότερο σύμβολο αυτού του βαθμού: Τον Φωτοβόλο Αστέρα.
        Κατά τη διαδικασία της Μύησης σε 1ο Βαθ. τα μάτια του υπό μύηση είναι κλειστά. Πέραν της συγκινησιακής χρησιμότητας αυτής της κατάστασης, υπάρχει σημαντικότατος συμβολισμός. Ο υπό μύηση βρίσκεται στο σκοτάδι της άγνοιας. Κατά την διάρκεια της μύησης ο Σεβ. διδάσκει τον υπό μύηση για πολλά και σημαντικά θέματα, όπως την Ηθική και την Αρετή. Θα σταθώ όμως μόνο στον ορισμό του Τεκτ. Θεσμός αφ' εαυτού προερχόμενος, απορρέων εκ του ορθού λόγου, φιλοσοφικός και παγκόσμιος. Η παγκοσμιότητα του Θεσμού δεν αφορά σε γεωγραφικά σύνορα. Απευθύνεται στο σύνολο των ανθρώπων. Από το σημείο αυτό τίθεται ουσιαστικά, το θέμα του αυτοπροσδιορισμού του ανθρώπου και ταυτόχρονα διατίθενται και τα πρώτα εργαλεία της επίτευξης αυτού του σκοπού, ο ορθός λόγος και η φιλοσοφία.
        Ο άνθρωπος είναι ελλειπής. Άρα και το πεδίο του γνωστικού φάσματος, είναι φυσικό να είναι ελλιπές σε κάθε γωνία θεώρησης, είτε αφορά την επιστήμη, είτα τη φιλοσοφία ή οποιαδήποτε άλλη μορφή γνώσης.
       

Φωτοβόλος Αστέρας

 

Το θέμα του πονηματος μου θα μπορούσε να είναι ο «Φωτοβόλος Αστέρας» στην πραγματικότητα όμως το πόνημά μου αναφέρεται σε ολόκληρο τον β΄ βαθμό.
        Ο 1ος β. έχει σαν βασικό θέμα την γέννηση και την παιδική ηλικία του τέκτονα. Ο μαθητής αντιλαμβάνεται τον κόσμο με τις αισθήσεις του και, τουλάχιστον τυπικά, δεν προσπαθεί να τον αναλύσει καθώς αυτό που του ζητείται είναι να βιώσει και να αισθανθεί χωρίς να χρειάζεται αλλά ούτε και να δικαιούται να έχει κριτικό λόγο. Ο ρόλος του είναι να απορροφά γνώσεις και πληροφορίες σαν παιδί που διδάσκεται να περπατά και να μιλά. Κατά την μύηση του βαθμού αυτού η φωνή του Σεβασμίου διδάσκει τον υπό μύηση, ο οποίος έχει κλειστά τα μάτια (δηλαδή είναι ακόμη αγέννητος), για σημαντικά θέματα, όπως την Ηθική και την Αρετή, αξίες που πρέπει να είναι εμφυτευμένες στο D.N.A. του ανθρώπινου όντος και που είναι η βάση πάνω στην οποία θα χτιστεί μελλοντικά ο ναός της Αρετής, που ο τέκτονας οφείλει να ανεγείρει κατά την διάρκεια της επίγειας ζωής του.
        Ο 2ος β.  παραλαμβάνει το παιδί που περιγράψαμε πριν από την στιγμή που οι αισθήσεις του έχουν αρχίσει να λειτουργούν και έχει σαφή αντίληψη για τον χώρο μέσα στον οποίο ζει και κινείται και το ανεβάζει κατά ένα αντιληπτικό επίπεδο αφού βεβαιωθεί για τις φυσικές ικανότητες που απέκτησε κατά την θήτευση του στον 1ο β. Στην πρώτη περιοδεία του διδάσκει τα βασικά μέσα που κατέχει για να επικοινωνεί με το περιβάλλον, τις πέντε αισθήσεις.
        Δεν του μαθαίνει να τις χρησιμοποιεί , αυτό γίνεται στον πρώτο βαθμό, αλλά του διδάσκει την ύπαρξή τους θεωρητικά. Τον κάνει να συνειδητοποιεί ότι με αυτές έχει ένα εργαλείο για την πρώτη ανάλυση του χώρου στον όποιο κινείται, τον περνά δηλαδή στην φάση της συνειδητής χρήσης των αισθήσεων. Σε αυτή την περιοδεία δίνονται στον μυούμενο και τα πρώτα εργαλεία του χειρώνακτα λιθοξόου , το σφυρί και το καλέμι , η σφύρα και η σμίλη, δηλαδή τα εργαλεία του τεχνίτη που με αυτά θα σκαλίσει τον πρώτο αλλά και τον τελευταίο λίθο του οικοδομήματός του ο τέκτονας (του προσωπικού και του συλλογικού).
        Στην δεύτερη περιοδεία, ο βαθμός διδάσκει τον αρχάριο πια τεχνίτη την θεωρία της τέχνης του, τους ρυθμούς της αρχιτεκτονικής βάζοντας σε θεωρητική βάση και μετατρέποντας την εμπει-ρία, από την ενασχόληση του μέχρι τώρα πρακτικού οικοδόμου του ναού, σε παιδεία  και αισθητι-κή και καθώς το οικοδόμημα είναι πνευματικό, οι ρυθμοί αλλά και ολόκληρη η επιστήμη της αρ-χιτεκτονικής αποκτά συμβολικό χαρακτήρα εντός του ναού και στο μυαλό του μυούμενου, δίνοντάς του την δυνατότητα να κατανοήσει ευκολότερα την άνοδο των επιπέδων σκέψης, καθώς και τις επάλληλες και επικαλυπτόμενες αλληγορίες.
       

Σφίνξ- Σφιγγός

 

Σφίνξ- Σφιγγός = Προέρχεται από την αρχαία λέξη σφείς που χρησιμοποιείται ήδη από την εποχή του Ησίοδου και του Όμηρου και σημαίνει διττός = αυτός που είναι διπλός ή αυτός που ερμηνεύεται με δύο τρόπους όπως στην περίπτωση της Σφίγγας.

Κακώς θεωρήθηκε ότι προέρχεται από την λέξη σφίγγω που οδήγησε εσφαλμένα σε μεταγενέστερες εκδοχές του μύθου σύμφωνα με τις οποίες, η Σφίνξ σκότωνε η ίδια αυτούς που δεν μπορούσαν να απαντήσουν το αίνιγμά της, σφίγγοντας τους μέχρι πνιγμού.

Η Σφίγγα είναι αυτή που θέτει τα αινίγματα και όπως όλα τα Αινίγματα που χρησιμοποιούν συμβολισμούς, δεν κυριολεκτούν και έχουν δύο ερμηνείες, μια εξωτερική και μια εσωτερική που ήταν και το ζητούμενο.

Η Σφίγγα είναι ένα σύμβολο που μας συνδέει με εκείνη την εποχή, την προϊστορική, κατά την οποία, οι ζωόμορφες απεικονίσεις Θεών ή και Ηρωοποιημένων θνητών, όπως του Ερεχθέα του Βασιληά πάνω στην ακρόπολη με το κάτω του τμήμα σε μορφή φιδιού, ήταν κάτι συνηθισμένο, με σκοπό να τονισθεί και να συμβολισθεί ταυτόχρονα η κυρίαρχη λατρεία εκείνης της εποχής, η λατρεία της Θεάς Γης ( Γα, Δα).

Η λατρεία αυτή προηγείται χρονολογικά της λατρείας του Δωδεκάθεου που την διαδέχεται και κατά κάποιον τρόπο την συνεχίζει. Έτσι η μορφή της Σφίγγας, ένω είναι ένα σύμβολο που υπάρχει στην περιοχή της Μεσογείου, (την συναντούμε στην Αίγυτπο και την Ανατολή γενικότερα), στην Ελληνική της απόδοση αποκτά

Τα Μυστικά της Σφίγγας

 

Σε μικρή απόσταση από την Μεγάλη Πυραμίδα του Χέοπος βρίσκεται η περίφημη Σφίγγα της Αιγύπτου που έχει κεφάλη γυναίκας, σώμα ταύρου, πόδια λιονταριού και φτερά αετού. Ποιά είναι, όμως, η σκοπιμότητα της ύπαρξής της μέσα στο χώρο των πυραμίδων της Γκίζας, κάτω από τα πόδια της ''Μεγάλης Πυραμίδας'' και τί παριστάνει;

Ας πάρομε τα πράγματα από την αρχή. Σφίγγες είναι κατά την ''Μυθολογία'' διάφορα τέρατα που τα μέλη του σώματός των αποτελούνται από διάφορα του ενός όντα. Ήταν άγρια τέρατα, σιωπηλά και αινιγματικά. Τέτοιες ''Σφίγγες'' κατά την αρχαιότητα υπήρχαν σε διάφορα μέρη του τότε γνωστού κόσμου και είχαν περιβληθεί με διάφορες μυθολογικές ιστορίες.

Στην Αρχαία Ελλάδα ήταν γνωστή η Σφίγγα της Βοιωτίας πού είχε πρόσωπο και στήθος γυναίκας, σώμα λιονταριού, φτερά όρνιθας και ουρά φιδιού. Καθόταν στο όρος Φικίον και περίμενε τούς διερχόμενους στους οποίους έβαζε το γνωστό περίφημο αίνιγμα: «Τι εστίν ό, μίαν έχων φωνήν, τετράπουν και δίπουν και τρίπουν γίγνεται;» και εφόσον όπως ήταν επόμενο οι διαβάτες που δεν έβρισκαν την λύση τούς κατέτρωγε.

Λέγεται ότι από εκεί πέρασε και ο Οιδίποδας και συναντήθηκε με την Σφίγγα, η οποία του έθεσε και σε αυτόν το ίδιο αίνιγμα. Ο Οιδίποδας έδωσε τη σωστή απάντηση: ''Ο Ανθρωπος''… και η Σφίγγα από το κακό της έπεσε στο γκρεμό και σκοτώθηκε. Όλες οι Σφίγγες χαρακτηρίζονται από τις ιδιότητες του ''κρυψίνους'', αυτός πού κρύβει την σκέψη του και του ''αινιγματώδους''. Συνεπώς η ''Σφίγγα των Πυραμίδων της Αιγύπτου'' πρέπει να εξετασθεί από την άποψη τί κρύβει αυτή η σκέψη της και τί αίνιγμα μάς δίνει.

Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ…ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ

 

Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ
ΛΙΓΟΥΣ ΜΗΝΕΣ ΠΡΙΝ "ΦΥΓΕΙ"... (Μάρτιο του 1997)

Με βάση το βίντεο για τη φιλοσοφική θεώρηση του θανάτου και θέλοντας να διευκολύνουμε τη μελέτη και ιδιαίτερα εκείνους που αδυνατούν να παρακολουθήσουν βίντεο, απομαγνητοφωνήσαμε την ομιλία του Λιαντίνη και τη δημοσιεύουμε σε τρία αποσπάσματα. Σημειώνουμε ότι η ομιλία πραγματοποιήθηκε το Μάρτιο του 1997 και ο ίδιος ο Δημήτρης Λιαντίνης επιμελήθηκε την παρουσίαση του βιντεοσκοπημένου υλικού σε συνεργασία με την ειδική υπηρεσία του στρατού. Οι φωτογραφίες δηλαδή και τα ακουστικά εφέ που παρακολουθούμε στο βίντεο έγιναν με τη δική του έγκριση ή υπόδειξη.

 

 

"Κύριε επιθεωρητά,

ο χώρος αυτός όπως έρχεται από τα αρχαία θέατρα λέγεται ορχήστρα. Όπως επάνω βλέπουμε το κοίλον, από τα αρχαία θέατρα πάντα, τις κερκίδες τα διαζώματα. Είμαστε δηλαδή σ’ ένα χώρο που έρχεται από την αρχαία Ελλάδα, τα αρχαία θέατρα, όπου διδάχθηκε η αττική τραγωδία. Και η αττική τραγωδία είναι το ευγενικότερο προϊόν που έσωσε να δημιουργήσει ο άνθρωπος στον πλανήτη, σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας του. Ποτέ δεν ειπώθηκε κάτι περισσότερο αληθινό, περισσότερο εμπράγματο, περισσότερο ρεαλιστικό, περισσότερο ενάρετο και οδηγητικό και έμορφο από την αττική τραγωδία. Εάν δεν έχουμε αυτή την εικόνα για την αττική τραγωδία, κάποιοι φταίνε. Θα πω η παιδεία αμέσως και θα φορτωθώ την ευθύνη σα δάσκαλος.
Αυτή, την αττική τραγωδία, τη γέννησε η διαλεκτική σχέση των ελλήνων με το θάνατο. Είναι δηλαδή ένα γέννημα απ’ αυτό το αντιμέτρημα το πνευματικό που είχαν οι έλληνες με το φαινόμενο του θανάτου. Αυτό μπορεί να αποδειχθεί και γεωμετρικά με τον εξής απλό τρόπο. Για φέρτε λίγο στο μυαλό σας την αττική τραγωδία, τους τρεις μεγάλους τραγικούς μας ποιητές. Αυτοί οι ήρωες, αυτοί οι τύποι, αυτές οι υπέροχες νοητικές εποπτείες που έπλασαν, τα αγάλματα λόγου όπως λέμε στη λογοτεχνία, είναι όλοι άνθρωποι που στο τέλος πέφτουν. Ο Αγαμέμνων σφάζεται στα λουτρά. Η Κλυταιμνήστρα, τη σφάζει ο γιος της. Ο Αίγισθος, τον σκοτώνει ο Ορέστης. Ο Οιδίπους βγάζει τα μάτια του και ύστερα πεθαίνει στον Κολωνό. Η γυναίκα του και μητέρα του, η Ιοκάστη, απαγχονίζεται. Η κόρη τους, η Αντιγόνη, τη θάβουν ζωντανή. Οι γιοι του Οιδίποδα, ο Ετεοκλής και ο Πολυνείκης, σκοτώνουν ο ένας τον άλλον. Και στη συνέχεια αν δούμε την αττική τραγωδία θα δούμε ότι συνεχώς έχουμε ένα άγριο θέατρο σφαγής. Ο Αίας, ο υπέροχος αυτός στρατιώτης, αυτοκτονεί με το ξίφος του. Ο Ιππόλυτος, ηθικά ναυάγια, συντρίβεται κομμάτια στους βράχους, αυτό που θα λέγαμε σήμερα ένα τροχαίο άγριο. Η Μήδεια σφάζει τα παιδιά της κλπ. Να ‘τη η σχέση με το θάνατο που γεωμετρικά αποδεικνύεται.
Κι αν φύγουμε από την αρχαία τραγωδία και πάμε στην πιο ίσως υψηλή στιγμή της τέχνης της Ευρώπης, στην τραγωδία του Σαίξπηρ που είναι κατευθείαν το παιδί του Αισχύλου, θα ιδείτε πάλι εκεί ότι στο τέλος, καθώς κλείνει η σκηνή, γεμίζει η σκηνή με πτώματα. Φέρτε στο μυαλό σας το Μάκμπεθ, τον Οθέλο, τον Άμλετ, τη Δεσδαιμόνα, την Οφηλία κλπ. Δειγματοληπτικά, για να μην κάνω μια αναφορά πια στην παγκόσμια τέχνη, να πω πόσο αυτό το θέμα απασχόλησε τη μεγάλη τέχνη.

Η Πρωτομαγιά των Αρχαίων Ελλήνων τα λουλούδια και το Μαγιάτικο στεφάνι

 

Γνωστός στους διάφορους πολιτισμούς με διαφορετικά ονόματα, ο Μάιος ονομάστηκε έτσι από τη ρωμαϊκή θεότητα Maja (Μάγια) της οποίας το όνομα προήλθε με τη σειρά του από την ελληνική λέξη Μαία, τροφός και μητέρα. Η Μάγια ταυτίστηκε και με την Ατλαντίδα νύμφη Μαία, μητέρα του Ερμή στον οποίο και αφιερώθηκε ο μήνας. Σύμφωνα με τον τρόπο διαίρεσης του χρόνου των αρχαίων Ελλήνων, ο Μάιος αντιστοιχούσε σε μέρος του Μουνυχιώνα και του Θαργηλιώνα που σημαίνει το μήνα που ο ήλιος καίει, θερμαίνει τη γη. Ήδη από τους Ρωμαίους, η αρχή του μήνα σηματοδοτούνταν από τον εορτασμό της Αγαθής Θεάς ενώ σε όλη τη διάρκειά του τελούνταν γιορτές συνδεδεμένες με την ευφορία των αγρών.

Όπως αναφέρει το valentine.gr η φυσιογνωμία του Μαΐου στη λαϊκή αντίληψη είναι δίσημη: συνυπάρχει σ αυτήν το καλό και το κακό, η αναγέννηση και ο θάνατος. Όλες αυτές οι ιδιότητες συγκλίνουν και συγκεντρώνονται στην πρώτη του μέρα, την Πρωτομαγιά. Ο εθιμικός εορτασμός της ως της τελικής νίκης του καλοκαιριού κατά του χειμώνα και της κατίσχυσης της ζωής επί του θανάτου έχει μακρότατη παράδοση με ρίζες που ανάγονται σε προχριστιανικές αγροτικές λατρευτικές τελετές που αποσκοπούσαν στη γονιμότητα των αγρών και, κατ επέκταση, και των ζώων και των ανθρώπων.
Οι αρχαίοι Έλληνες, ως φλογεροί φυσιολάτρες, γιόρταζαν το άνοιγμα των λουλουδιών και το φτάσιμο της άνοιξης. Aπό τα αρχαιότερα χρόνια του πολιτισμού τους, που έφθασε στην Eλλάδα από τη Θράκη το ρόδο, μαζί με τις Oρφικές διδασκαλίες, το άνθος αυτό έγινε σύμβολο και υμνήθηκε ως η νύμφη των ανθέων. Ο Aνακρέων ύμνησε έτσι το άνθος αυτό του Mαγιού:

«Pόδον, άνθος των ερώτων
αναμίξωμεν τω Bάκχω
ρόδον, ω+ ωραίον άνθος
ενθέντες τοις κροτάφοις

ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΑΙΓΥΠΤΟΥ

 

 Ο Γάλλος εσωτεριστής Dr. Gerard  Encausse, γνωστός ως Papus, στο βιβλίο του «Πραγματεία για τον Αποκρυφισμό » παραθέτει ένα σχέδιο της αρχαίας Αιγυπτιακής Μύησης βασισμένο κυρίως στον Λούκιο Απουλιο.

       Παρατίθεται το κείμενο αυτούσιο  :

       Θα θυμίσουμε σε συντομία ότι ήταν γύρω στην ΧV Δυναστεία της Αιγύπτου, κατά τη διάρκεια της εισβολής των ποιμένων, που τα μεγάλα μυστήρια καθιερώθηκαν από τους σοφούς της Αιγύπτου, για να κρύψουν την ερμητική επιστήμη από τους βέβηλους και να διαφυλάξουν τη μύηση γι' αυτούς που είχαν κριθεί άξιοι.

       Όμως, ας σωπάσουμε πάνω σ' αυτό κι ας ξαναγυρίσουμε στις εργασίες εκείνες, που επέτρεπαν στον υπό μύηση να γίνει ένας μύστης κι ύστερα ένας ιππότης, γήινα ονόματα των στρατιωτών της καλής θεάς για τους μυημένους στα μυστήρια της Ίσιδας, των στρατιωτών του Θεού για τους μυημένους στα μυστήρια του Όσιρη ή του Μίθρα.

 

Διάλεξη του Μεγάλου Διδασκάλου της Μεγάλης Ανατολής της Γαλλίας

 

Η Μεγάλη Μικτή Στοά της Ελλάδος θα έχει τη χαρά να υποδεχθεί τον Μεγάλο Διδάσκαλο της Μεγάλης Ανατολής της Γαλλίας, Ντανιέλ Κελλέρ, στα πλαίσια Πανηγυρικής Συνεδρίας, όπου θα δώσει Διάλεξη, ανοικτή στο παριστάμενο κοινό, με θέμα "Ο Ελευθεροτεκτονισμός και η Ευρώπη".

Η ομιλία θα μεταφράζεται ταυτόχρονα στην Ελληνική γλώσσα.

Η εκδήλωση αυτή είναι ιδιαιτέρως σημαντική για τη χώρα μας και θα αποτελέσει την έναρξη ενός κύκλου γεγονότων σχετικών με την δημιουργία ενός Ευρωπαϊκού Τεκτονικού Συνδέσμου.

Ο Μεγάλος Διδάσκαλος της Μεγάλης Ανατολής της Γαλλίας επιθυμεί να ξεκινήσει την υλοποίηση του σχεδιασμού στην χώρα που γέννησε την ιδέα της Ευρώπης και θα απευθυνθεί με την ευκαιρία αυτή από την Αθήνα προς όλες τις Τεκτονικές Οργανώσεις της γηραιάς ηπείρου, με κύριο άξονα της ομιλίας του την ανάγκη αναμόρφωσης της Ευρώπης σύμφωνα με τα ανθρωπιστικά πρότυπα που πρεσβεύει ο Τεκτονισμός.

Μυστικές Εταιρείες και Μυστικότητα….από την Κυρά του Ήλιου

 

Για τα μέλη των μυστικών εταιρειών το θέμα της μυστικότητας είναι πάντοτε επίκαιρο και εξόχως ενδιαφέρον, αφού η «σιωπή» αποτελεί βασικό και πρωταρχικό καθήκον τους, την τήρηση του οποίου ο καθένας υπόσχεται και αναλαμβάνει υπευθύνως κατά την εισδοχή του σε αυτές.

Είναι αλήθεια, πως η μυστικότητα αυτή σκανδαλίζει τη φαντασία πολλών «αμυήτων», οι οποίοι ισχυρίζονται, ότι κάτω απ’ αυτήν κρύβεται κάτι το ύποπτο και το μεμπτόν. Κάποτε όμως, βάζει σε δοκιμασία και την σκέψη αγαθών «μυημένων», οι οποίοι διερωτώνται δια την σκοπιμότητα αλλά και τη δυνατότητα της τηρήσεώς της στη σύγχρονη ιδίως, κοινωνία, όπου η καταπληκτική τεχνολογική εξέλιξη και πρόοδος τείνει να εξαφανίσει την έννοια του μυστικού και απορρήτου, με την ικανότητά της να διεισδύει κρυφά και ύπουλα σε όλους τους τομείς της δημόσιας και ιδιωτικής ζωής.
Αρκεί να αναφερθεί ότι το 1968, είχε καταγραφεί επακριβώς η ομιλία του Στρατηγού Ντε Γκωλ κατά τη διάρκεια Υπουργικού Συμβουλίου, μ’ ένα δορυφόρο που απεκαλείτο «αυτί του Ουρανού» και ο οποίος δορυφόρος, είχε τη δυνατότητα να αιχμαλωτίζει συνομιλίες και τηλεφωνικές συνδιαλέξεις από ύψος 100 χιλιομέτρων.

Σήμερα, η τεχνική αυτή είναι «ξεπερασμένη» και έχει αντικατασταθεί από άλλες τελειότερες και ισχυρότερες. Σήμερα, η παγίδευση συνομιλιών και η λήψη φωτογραφιών γίνεται με τεχνητά μέσα που ο κοινός νους δεν μπορεί να συλλάβει, όπως π.χ. με τα λεγόμενα «χαλίκια του ουρανού», που τα ρίχνουν με αεροπλάνα σ’ ένα εκ των προτέρων καθορισμένο σημείο. Είναι μικροσκοπικά ρομπότ, δηλαδή αυτόματοι κατάσκοποι, μακιγιαρισμένοι σε χαλίκια.

Ο Μαγικός Αυλός του Ελευθεροτέκτονα Mozart… Αγάπη, Συγχώρεση, Ανοχή και η Αδελφότητα του Ανθρώπου

 

Πρόλογος - Σχόλιο

"Η μοχθηρή Βασίλισσα της Νύχτας, η οποία κατατρέχει το νεαρό ήρωα και την ηρωίδα, είναι η Μαρία Θηρεσία. Τα πνεύματα του κακού, τα οποία την παρακινούν να το πράττει, είναι η Καθολική Εκκλησία. Ο πάνσοφος, δίκαιος και αγαθοποιός άρχοντας Σαράστρο, τιμωρός των κακόβουλων και προστάτης των καλών, είναι ο Ιωσήφ Β', ή οποιοσδήποτε άλλος σημαντικός απόλυτος μονάρχης, ο οποίος προστάτευε τους Ελευθεροτέκτονες."

Οι Ελευθεροτέκτονες (The Freemasons), Jasper Ridley. London : Robinson, 1999. ISBN: 1-84119-238-4. σελ. 121.

Επιμέλεια και μετάφραση: Zadok the priestess

Ελαιογραφία του Mozart από την Barbara Krafft, Salzburg, 1819. Παρ' ότι φιλοτεχνήθηκε μετά το θάνατό του και ολοκληρώθηκε με τη βοήθεια της αδελφής του Nannerl και με βάση τον πίνακα του della Croce με την οικογένεια Mozart, αυτό το έργο είναι εύλογα το πιο δημοφιλές ως προς την ομοιότητα με το συνθέτη.

ΚΑΘΩΣ ΘΑ ΜΕΛΕΤΟΥΜΕ μία από τις πιο διάσημες όπερες στην ιστορία του μουσικού αυτού είδους, είναι ενδιαφέρον να σημειωθεί ότι πολλές από τις σχετικές και διαθέσιμες πηγές, οι οποίες την αφορούν, μπορούν μόνον να αγγίξουν ψήγματα των πολύπλοκων συσχετισμών, τους οποίους συνδέει. Αυτή η πολυπλοκότητα είναι συχνά η αιτία, η οποία καθιστά ένα έργο σαν κι αυτό τόσο μαγευτικό μέσα στους αιώνες και σηματοδοτεί το γεγονός ότι συνήθως, κάθε ορθή ερμηνεία του φυλάσσεται από εκείνους οι οποίοι δημιούργησαν το θέαμα αρχικά.

Στην περίπτωση της όπερας του Μότσαρτ, Ο Μαγικός Αυλός, οι Τεκτονικές παραδόσεις οι οποίες "μνημονεύθηκαν" από τον συνθέτη και τον λιμπρετίστα (στιχουργό) της (Emanuel Schickaneder - Εμμάνουελ Σικανέντερ) ήταν αφορμή για κάποιες από τις πιο φιλοσοφημένες συζητήσεις στα χρονικά της όπερας. Ο Γιόχαν Βόλφγκανγκ Γκαίτε, ένας αδελφός ελευθεροτέκτων, μιλά σε ανθρώπους εκτός του κύκλου των ελευθεροτεκτόνων σχετικά με Το Μαγικό Αυλό και λέει: "Αρκεί το

Η διδασκαλία του θανάτου

 

Ο θάνατος μπορεί να γίνει ο μεγαλύτερος σύμμαχος της ζωής μας. Ο πιο πιστός μας φίλος και ο καλύτερος δάσκαλος μας. Στην πραγματικότητα ο μόνος τρόπος να δεχτεί κανείς τη ζωή είναι να δεχτεί τον ίδιο τον θάνατο. Ο θάνατος μας διδάσκει πως υπάρχει ένα όριο. Μας λέει ότι πρέπει να ζήσουμε τη ζωή τώρα, αυτή τη στιγμή. Ότι δεν έχει σημασία η ποσότητα του χρόνου που ζούμε αλλά η ποιότητα. Ότι η ζωή δεν μετριέται από τον αριθμό των αναπνοών που παίρνουμε, αλλά από τις στιγμές που κρατάμε την αναπνοή μας. Μας φωνάζει να χαρούμε το σήμερα.
Συνήθως θεωρούμε ότι ο θάνατος είναι το τέλος. Η ζωή και ο θάνατος όμως είναι οι δυο πόλοι της ίδιας ενέργειας, του ίδιου φαινόμενου, όπως είναι ο χειμώνας και το καλοκαίρι, η μέρα και η νύχτα. Δεν είναι αντίθετα αλλά συμπληρωματικά. Ο θάνατος δεν είναι το τέλος της ζωής αλλά η κορύφωση της. Μας βοηθάει να αντιληφθούμε πόσο πολύτιμος είναι ο χρόνος μας ώστε να τον αξιοποιήσουμε, για να προλάβουμε να αναπτυχθούμε και να ολοκληρωθούμε.
Ο φόβος του θανάτου είναι ουσιαστικά ο φόβος του ανεκπλήρωτου. «Νιώθω ότι έχω αγαπήσει κι έχω αγαπηθεί τόσο πολύ σ’ αυτή τη ζωή, που δε φοβάμαι να πεθάνω» μου είπε κάποτε μια φίλη μου. Είναι τόσο απλά τα πράγματα. Δε φοβόμαστε τον θάνατο αλλά τη ζωή που δε προλάβαμε να ζήσουμε. Αρπαζόμαστε από τη ζωή, γιατί η ζωή μας είναι ανεκπλήρωτη, γιατί η ζωή μας είναι άδεια. Και για να την γεμίσουμε προσκολλιόμαστε σε εφήμερα πράγματα, σε αντικείμενα, σε ανθρώπους και σε μελλοντικές επιθυμίες και δε ζούμε το σήμερα. Όλα αυτά όμως μπορεί να τα χάσουμε και οι επιθυμίες μας μπορεί να μείνουν ανεκπλήρωτες, με

ΜΥΣΤΗΡΙΑ

 

"Φαίνεται ότι αυτοί που καθιέρωσαν τα Μυστήρια για εμάς, δεν ήταν αδιαφώτιστοι .Για πολύ χρόνο αυτοί μας αποκάλυψαν ότι οτιδήποτε φτάσει στον κάτω κόσμο χωρίς να έχει μυηθεί και επιδοκιμαστεί, πέφτει στον βούρκο. Εκείνος όμως που φτάνει εκεί εξαγνισμένος και καθαγιασμένος, θα συγκατοικήσει με τους Θεούς..".

 

ΠΛΑΤΩΝΑΣ

Μυστήρια ονομάζονταν στην αρχαιότητα οι ιερατικές εκείνες σχολές που λειτουργούσαν σε κλειστούς χώρους, και ισχυρίζονταν ότι κατείχαν γνώσεις από υπέρτερες του ανθρώπου συνειδήσεις. Οι περισσότεροι -αν όχι- όλοι οι Φιλόσοφοι ήταν μυημένοι στα Αρχαία Μυστήρια.
" H ψυχή - λέει ο Πλάτωνας στον Θεαίτητο, αν δεν έχει γνωρίσει την αλήθεια δεν μπορεί να αποκτήσει τη μορφή του ανθρώπου. Πρόκειται για μία ανάμνηση όσων η ψυχή μας γνώριζε παλαιότερα, όταν ταξίδευε με την θεότητα, περιφρονώντας εκείνα που θεωρούμε ότι υπάρχουν και ατενίζοντας αυτό που πραγματικά είναι. Για αυτό μόνον ο νους ή πνεύμα του φιλοσόφου είναι εξοπλισμένος με φτερά. Αυτός όσο μπορεί καλύτερα διατηρεί στον νου του αυτές τις αναμνήσεις, η ενατένιση των οποίων καθιστά θεία ακόμη και την ίδια την θεότητα. Χρησιμοποιώντας διαρκώς τον εαυτό του στα μυστήρια, ο άνθρωπος γίνεται πραγματικά τέλειος- ένας μυημένος στη θεία σοφία.".

"Ανάγκη απόλυτος αυτός ο κόσμος να είναι απεικόνισης κάποιου άλλου κόσμου.." ΤΙΜΑΙΟΣ -ΠΛΑΤΩΝΑΣ

 

ΚΟΣΜΟΓΟΝΙΑ ΚΑΙ ΜΥΗΣΗ

Όπως είδαμε η μύηση στα μυστήρια δεν ήταν εύκολη, και ο υποψήφιος έπρεπε να περάσει στάδια εξαγνισμού ,και δοκιμασιών ώστε να καταστεί ικανός να λάβει την σοφία και να την μεταδώσει με την σειρά του . Όπως παραδέχεται και ο Πλάτωνας: "Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι φέροντες τον πυρσό, λίγοι όμως είναι οι μύστες".

Η σοφία η οποία προσφερόταν στον μύστη δεν μπορούσε να έχει αποτέλεσμα , εάν πρώτα δεν είχε καταφέρει να μεταμορφώσει τον εσωτερικό του κόσμο.

"Τώρα, το να ανακαλύψεις το Δημιουργό και Πατέρα του σύμπαντος είναι πραγματικά δύσκολο, και τότε, έχοντας ανακαλύψει αυτόν , έτσι ώστε όλοι να μπορούν να κατανοήσουν, είναι αδύνατο" μας αποκαλύπτει ο Πλάτωνας στον Τίμαιο. Η έννοια του Θεού δεν είναι ξεκάθαρη μιας και δεν πρόκειται μόνο για την ύπαρξη ή τη μη-ύπαρξη του Θεού, αλλά για την υπόστασή Του, για το τι είναι και πώς λειτουργεί.

Οπωσδήποτε οι μονοθεϊστικές θρησκείες έχουν παίξει έναν αρνητικό ρόλο ως προς τούτο, επειδή παρουσίασαν τη Θεότητα μέσα από ένα προσωποποιημένο θεϊκό σχήμα αποκλείοντας κάθε ερμηνεία και ανάλυση της υπόστασής Της. Οι πολυθεϊστικές θρησκείες βρίσκονται πλησιέστερα στη φύση της Θεότητας, καθώς μέσα από μια σειρά θεών συμβόλιζαν τις Θείες Δυνάμεις, οι οποίες απορρέουν από τη Θεότητα.

Η Θεογονία του Ησίοδου αλλά και η Ορφική κοσμογονία είναι από τα αρχαιότερα κείμενα της Ελληνικής ιστορίας-θεολογίας, και που προφανώς μάθαιναν οι μυημένοι κατά την διάρκεια της μυήσεως τους. Η θεογονία του Ησιόδου σύμφωνα με τον ίδιο, είναι ένα κείμενο που του ενέπνευσαν οι Ελικωνιάδες Μούσες, κόρες του Δία, δίνοντας του ταυτόχρονα την εντολή για το τι πρέπει να πει κα ποίον να υμνήσει, κάτι παρόμοιο έγινε και στην αποκάλυψη του Ιωάννη μόνο που την θέση των Μουσών "πήρε" ο Θεός. Η κοσμογονία ή αλλιώς η "Ιερά Ιστορία των Ελλήνων" του Ησιόδου, ήταν τόσο σημαντικό έργο σύμφωνα με τον Πλάτωνα((Πολιτεία) ώστε γράφει για αυτό : " Τα έργα πάλι του Κρόνου και όσα έπαθε από τον γιο του (Δία), έστω και αν ήταν αληθινά, νομίζω πως δεν έπρεπε να λέγονται έτσι στους νέους, αλλά μάλιστα να αποσιωπούνται. Κι αν είναι ανάγκη να ειπωθούν, να τα ακούν με μυστικότητα όσο δυνατόν λιγότεροι…"

ΠΡΟΪΣΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΑΤΛΑΝΤΙΔΑ…"Η Αληθινή ιστορία δεν είναι αυτή που μας διδάσκουν" ΡΕΝΕ ΓΚΡΟΥΣΣΕ

 

Από τους πιο γνωστούς και αμφισβητούμενους μύθους είναι αυτός της Ατλαντίδος του Πλάτωνα. Πρόκειται όμως για μύθο ή κάποια μέρα θα αποκαλυφθεί όπως έγινε και με την Τροία ότι η Ατλαντίδα υπήρξε και ότι η συμβατική ιστορία πρέπει να αναθεωρήσει τις απόψεις της ; Σύμφωνα με την επίσημη ιστορία ο άνθρωπος έχει να επιδείξει έναν στοιχειώδη πολιτισμό από την νεολιθική εποχή γύρο στο 6000 π.χ., όσον αναφορά δε τους πρόγονοι μας αυτοί προέρχονται από τους Ινδο-ευρωπαίους… Σύμφωνα με τον Πλάτωνα 9500 χρόνια πριν από αυτόν (421 π.χ), έγινε μεγάλη καταστροφή που είχε σαν αποτέλεσμα την βύθιση της Ατλαντίδος.

Ο ίδιος επίσης μας αναφέρει ότι μετά από κάθε καταστροφή (που μάλλον συνέβαινε συχνά τα αρχαία χρόνια , χαρακτηριστικό είναι ότι οι Έλληνες περιγράφουν τρεις κατακλυσμούς του Ωγύγου, του Δαρδάνου, και του Δευκαλίωνα), όσοι επιζούσαν ήταν οι αγράμματοι βουνίσιοι που είχαν ακούσει μόνο τα ονόματα των παλαιών ηγετών αλλά γνώριζαν ελάχιστα πράγματα για αυτούς. Επειδή δε επί πολλές γενιές δεν είχαν τα αναγκαία μέσα για αν επιζήσουν, σκέφτονταν συνεχώς τα πράγματα που τους έλειπαν, χωρίς να δίνουν καμία σημασία για όλα που είχαν συμβεί τα προηγούμενα χρόνια.

Μας περιγράφει λοιπόν τι έμαθε ο Σόλων όταν ταξίδεψε στην Αίγυπτο:

"Εκεί λοιπόν (στην Αίγυπτο) όταν επήγαν ο Σόλων, καθώς είπε τιμήθηκε με εξαιρετικές τιμές από τους κατοίκους και ζητώντας πληροφορίες για την παλαιά ιστορία της χώρας από τους ιερείς εκείνους που την γνώριζαν πολύ καλά, ανακάλυψε ότι ούτε αυτός ο ίδιος ούτε άλλος κανείς Έλληνας γνώριζε τίποτε σχεδόν για τα παλαιά. Και όταν κάποτε ηθέλησε να τους παρασύρει σε συζήτηση για τα παλαιά άρχισε να τους λέει για τις αρχαιότατες παραδόσεις των Αθηνών, για τον Φορωνέα, ο οποίος θεωρήθηκε ως ο πρώτος άνθρωπος, και για την Νιόβη, διηγήθηκε επίσης για τον Δευκαλίωνα και την Πύρρα πως επιβίωσαν μετά τον κατακλυσμό και για τους απογόνους των και προσπάθησε να καθορίσει πόσα έτη είχαν περάσει από όσα έλεγε και να τα χρονολογήσει. Κάποιος από τους ιερείς πολύ ηλικιωμένος του είπε τότε:

Ο ΜΥΘΟΣ ΚΑΙ Η ΠΥΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ ΝΕΟ ΑΣΤΡΟ

Ένας δρόμος αναζήτησης του Εαυτού μας

Ας ξεκινήσουμε με το πρώτο βασικό ερώτημα προσέγγισης του θέματος: Τι είναι ένας μύθος;Είναι μήπως φαντασία που δεν θεωρείται αληθινή, ένα σύνολο απαρχαιωμένων ντοκουμέντων και αυθαίρετων μυθοπλασιών; Για κάποιους είναι ένα ιδιαίτερο είδος ιστορίας , για άλλους ένα ιδιαίτερο εργαλείο ψυχανάλυσης, για κάποιους είναι πηγή γνώσης και για κάποιους άλλους ηθικοπλαστική μέθοδος.

Το σίγουρο πάντως είναι πως όλοι οι ψυχολόγοι ειδικότερα και οι σύγχρονοι επιστήμονες γενικότερα σκύβουν με σεβασμό πάνω στον μύθο για να τον ερμηνεύσουν έχοντας ο καθένας το δικό του κλειδί. Αυτό και μόνο το γεγονός μας δείχνει πως ο μύθος δεν είναι ένα απλό θέμα έρευνας, είναι ένα τεράστιο θέμα έρευνας το οποίο επιδέχεται πολλές ερμηνείες σε πολλά επίπεδα.

Ας ξεκινήσουμε κάνοντας ένας πρώτο διαχωρισμό του μύθου από την μυθολογία. Ο μύθος μοιάζει με ένα φως σταθερό και ακίνητο στον χρόνο και στον χώρο, εκεί όπου υπάρχουν οι μεγάλες πραγματικότητες του πνεύματος, και από εκεί στέλνει το φως της πάνω στον τοίχο της ιστορίας. Η σκιά πάνω στον τοίχο αυτό είναι η μυθολογία.

Μυθολογίες υπάρχουν πολλές σε όλο τον κόσμο σε όλες τις εποχές και παρά τις επιφανειακές διαφορές τους, εύκολα μπορεί κανείς να καταλάβει, μελετώντας τους, πως όλες ξεπηδούν από το ίδιο λευκό φως. Ίδια σύμβολα ενσαρκώνονται με διαφορετικά «ενδύματα» σε κάθε παραδοσιακό λαό με σκοπό να μας οδηγήσουν στον δρόμο της μυθικής συνείδησης, στην Αλήθεια και στην βίωσή της. Κάθε μύθος είναι μια κοσμική μια ψυχολογική και μια υλική πραγματικότητα.

Ένας τέτοιος ορισμός μας οδηγεί σε τρεις βασικούς τρόπους ερμηνείας.

ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΣΤΟΝ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΚΟΣΜΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ

 

«Το γνωστό είναι πεπερασμένο, το άγνωστο ατελείωτο. Στεκόμαστε πάνω σε ένα νησί στη μέση ενός απεριόριστου, ανεξήγητου ωκεανού. Το καθήκον κάθεγενιάς είναι να αποκτά λίγη περισσότερη γη.»

T.H. Huxley

Ζούμε στην αυγή της νέας χιλιετίας, όπου το παλαιό θα δώσει την θέση του στο καινούργιο, προκλητικό και ταυτόχρονα αβέβαιο. Ζούμε στον κόσμο της αόρατης και όμως πανταχού παρούσας νέας τάξης πραγμάτων, στον κόσμο της ραγδαίας τεχνολογικής εξέλιξης και του υπερκαταναλωτισμού, όπου ο άνθρωπος αναζητεί την προσωπική του ευτυχία στο κυνήγι υλικών αγαθών, χωρίς να μένει χρόνος για να ασχοληθεί με τον «εσωτερικό» του εαυτό και τις πνευματικές του ανάγκες.Επιτυγχάνεται όμως έτσι η ευτυχία; Ολοκληρώνεται κατά αυτόν τον τρόπο ο άνθρωπος; O Ηράκλειτος απαντάει καυστικά :

«Αν η ευτυχία βρισκόταν στις σωματικές απολαύσεις, θα λέγαμε ευτυχισμένα τα βόδια όταν βρίσκουν μπιζέλια για να φάνε».

Ο άνθρωπος σήμερα έχει την τάση να θεωρεί την Γη το κέντρο του κόσμου, θεωρώντας τον εαυτό του σαν κάτι το ιδιαίτερο,μίας και τον συγκρίνει με τα υπόλοιπα όντα πάνω στα οποία έχει κυριαρχήσει. Όταν ο άνθρωπος όμως στρέψει το βλέμμα του στον ουρανό τότε συνειδητοποιεί ότι η δική του παρουσία στο άπειρο σύμπαν είναι αμελητέα, νοιώθει δέος, και γίνεται πιο ταπεινός. Η πλειοψηφία της σύγχρονης επιστήμης αντιλαμβάνεται το σύμπαν σαν μία καλοκουρδισμένη μηχανήπου λειτουργεί με βάση κάποιους κανόνες, σαν ένα συνονθύλευμα από άψυχα βασικά δομικά στοιχεία. Η τεχνολογία έχει σαν στόχο μόνο τον άνθρωπο αδιαφορώντας για το κόστος,με αποτέλεσμα κάποια στιγμή να βρεθούμε μπροστά στις δυνάμεις που απερίσκεπτα εξαπολύσαμε. Ίσως μέσω της κλωνοποίησης να επαναλάβουμε την δημιουργία ενός

Ο Χριστιανισμός και τα κοινά…. με τις αρχαίες θρησκείες

 

Ο Χριστιανισμός όπως προαναφέρθηκε είχε πολλά κοινά με τις αρχαίες θρησκείες όπως σύμβολα και αρχέτυπα, αλλά και γνώσεις που δεν προσφέρονταν σε όλους, κατά το πρότυπο των αρχαίων μυστηρίων. Ο Κλήμης ο Αλεξανδρέυς χρησιμοποιώντας όρους και πρακτικές των παγανιστικών μυστηρίων, μιλά συχνά για «την εποπτεία Θεού», η οποία όπως και στα αρχαία μυστήρια δεν προσφέρονταν σε όλους:

«Δεν αποκάλυψε (ο κύριος) στους πολλούς αυτό που δεν ανήκε στους πολλούς, αλλά το αποκάλυψε μονάχα στους λίγους για τους οποίους έκρινε ότι ταιριάζει, σε εκείνους που ήταν ικανοί να ο συλλάβουν και να διαπλαστούν με αυτό. Γιατί ο Θεός εμπιστεύτηκε το άφατο μυστήριο του στον Λόγο, όχι στην γραπτή λέξη. Ο Θεός τοποθέτησε την εκκλησία ως αποστόλους, άλλους ως προφήτες, άλλους ως ευαγγελιστές, για την τελειοποίηση των αγίων, για το έργο της ιεροσύνης, για την εποικοδόμηση του σώματος του Χριστού.»(Στρωμματείς 7.11)

ο Ωριγένης αναφέρει ότι:

«Συχνά μάρτυς μου ο Θεός, αισθάνθηκα τον Νυμφίο να με πλησιάζει και να βρίσκεται μαζί μου, όσο μπορεί να συμβεί αυτό, ύστερα εξαφανιζόταν ξανά και δεν μπορούσα να βρω εκείνο που ζητούσα». (Hom. In Cant., 1.7).

Αλλά και ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης περιγράφει την μυστική εμπειρία ως ξύπνημα από το σώμα ή ανάβαση σε παρατηρητήριο, ως συνείδηση της θείας παρουσίας, απόκτηση της ιδιότητας του θεϊκού φωτός και ταύτιση με αυτό το οποίο

Tα Ορφικά Μυστήρια Ολυμπος , η πόλη του Ορφέα Λείβηθρα Ολύμπου Λεπτοκαρυά

 

Για να καταλάβουμε καλύτερα τα Ορφικά Μυστήρια, θα πρέπει να γνωρίζουμε την μυθική ιστορία του ιδρυτή τους και ιδρυτή επίσης της μονοθεϊστικής θρησκείας στην οποία αυτά υπάγονται (Ορφισμό), που δεν είναι άλλος από τον θρυλικό ήρωα, ημίθεο ή ακόμα και θεό, λυράρη, κιθαρωδό, εξημερωτή και εκπολιτιστή Ορφέα..Γιος του Απόλλωνα ή κατ’ άλλους του βασιλιά της Θράκης Οιάγρου και την Μούσας Καλλιόπης (Αντιόπης), ο μουσοτραφής Ορφέας γεννήθηκε σε ένα σπήλαιο της Πιμπλείας, μιας πόλης της Πιερίας στη Θράκη (όλη τότε η περιοχή, από τον Όλυμπο μέχρι τον Ελλήσποντο, ονομαζόταν Θράκη) κατά τους χρόνους των Αργοναυτών ή κατά τον Ευσέβιο 85 χρόνια μετά την άλωση της Τροίας.Ο Ηρόδοτος τον παρουσιάζει να ταξιδεύει σαν νεαρός στην Αίγυπτο και να μυείται εκεί στα Αιγυπτιακά μυστήρια. Επ’ αυτού υποστηρίζουν μερικοί ότι οι διδάσκαλοί του εκεί του έδωσαν το νέο όνομα Άρφα. που σημαίνει "εκείνος που γιατρεύει με το φως", το οποίο εξελληνίστηκε στη συνέχεια σε Ορφέας, όπως π.χ. το Αιγυπτιακό Ασάρ έγινε σταΕλληνικά Όσιρις.Σε αυτήν την άποψη εναντιώνεται ο γνωστός Ελληνιστής Ι. Πασσάς, υποστηρίζοντας ότι στα «Αργοναυτικά» του Μουσαίου αναφέρεται ρητά ότι ο Ορφέας δεν διδάχθηκε,αλλά αντίθετα,«αυτός εξελόχευσε (δίδαξε) τον Ιερό Λόγο». Στη συνέχεια λέγεται ότι πήγε Κρήτη, όπου διδάχθηκε από τους Ιδαίους Δακτύλους. Μετά επέστρεψε στη Θράκη, όπου εισήγαγε τα μυστήρια του

Αποσυμβολισμός παραμυθιών σε σχέση με την επταπλή σύνθεση του Ανθρώπου

 

Η επταπλή σύνθεση του ανθρώπου είναι πολύ αρχαία. Ο άνθρωπος έχει επτά αρχές οι οποίες αντιστοιχούν στις επτά ξεχωριστές καταστάσεις συνείδησης γεφυρώνοντας το χάσμα ανάμεσα στο αντικείμενο και στο υποκείμενο. Πρόκειται για διάφορες κινητήριες δυνάμεις, οι οποίες εμψυχώνουν το ζωντανό ον.

Ο αριθμός 7 έχει μεγάλη σημασία και στο Σύμπαν μας είναι : επτά τα χρώματα, επτά οι μουσικές νότες, επτά οι ηλεκτρονικές στοιβάδες του ατόμου, επτά οι ημέρες της εβδομάδας, επτά οι πλανήτες, τα ανθρώπινα όργανα κ.τ.λ Σε παλιότερες εποχές θεωρούσαν ότι οι πλανήτες ήταν συνδεδεμένοι με τα όργανα και τα όργανα με τα βιώματα της ψυχής. Ακολουθώντας τον...
ίδιο αυτό Νόμο, δεν είναι παράξενο ο Άνθρωπος, ως μέρος της φύσης, να έχει επτά διαφορετικά επίπεδα συνείδησης ή αλλιώς 7 διαφορετικούς φορείς έκφρασης.

Τα επτά αυτά επίπεδα είναι τα εξής :

Αιθεροφυσικό σώμα (το φυσικό μας σώμα και η δύναμη που διατηρεί ενωμένα τα μόρια σε μια ορισμένη μορφή)

Ζωτικό σώμα (Ενέργεια ζωής - ζωτικότητα)

Συναισθηματικό ή Αστρικό (ανθρώπινες συγκινήσεις)

Συγκεκριμένος νους ή κατώτερο νοητικό (Λογική και υπολογιστική σκέψη. Εγωιστική νοημοσύνη)

Αγνός ή καθαρός νους (Αλτρουιστική διάνοια, υπακούει στις Θείες δυνάμεις και όχι σε εγωιστικά συμφέροντα)

Διαισθητικός φορέας (άμεση αντίληψη των μεγάλων Αληθειών)

Πνεύμα (Θείος σπινθήρας)

Τα πρώτα τέσσερα, αποτελούν την προσωπικότητα και τα επόμενα τρία την Τριάδα ή Ανώτερο Εγώ.

Πολλοί λαοί μιλούσαν για την ύπαρξη τριών κόσμων στο Σύμπαν, τον κόσμο της ύλης, της ψυχής και του Νου.

Ο κόσμος της ύλης, περιέχει το αιθεροφυσικό και το ζωτικό σώμα.

Ο κόσμος της ψυχής, περιέχει το ζωτικό, το συναισθηματικό και το κατώτερο νοητικό.

Ο κόσμος του Νου, περιέχει το κατώτερο νοητικό, τον καθαρό νου και τον διαισθητικό φορέα.

Ενώ το Πνεύμα είναι το Ον - Ένα.

Η κοσμοθεωρία του Ν. Καζαντζάκη

 

Το έργο του Νίκου Καζαντζάκη αν έχει σημειώσει τόσο ευρεία διάδοση, αν έχει βρει τόσο βαθιά απήχηση στις ψυχές ανθρώπων διαφόρων εθνικοτήτων και ανόμοιων πολιτικών και θρησκευτικών πεποιθήσεων, αν επιβλήθηκε και καταξιώθηκε στα χρόνια μας, αν απέκτησε παγκόσμια φήμη και κέρδισε μεγάλες πιθανότητες να παραμείνει κλασικό στη ροή των αιώνων, ένα έργο δηλαδή πάντα επίκαιρο, αυτό ίσως οφείλεται περισσότερο στο στέρεο φιλοσοφικό του υπόβαθρο και λιγότερο στην απλή και περίτεχνη λογοτεχνική του μορφή και πλοκή που κρατά πάντα σταθερά ζωηρό το ενδιαφέρον του αναγνώστη.

Ο Καζαντζάκης είναι ίσως μοναδικό φαινόμενο εργατικότητας στα ελληνικά γράμματα και από τα παραγωγικότερα πνεύματα σε παγκόσμιο επίπεδο. Η Οδύσσειά του είναι το μεγαλύτερο έπος της λευκής φυλής. Σ’ αυτήν αναπτύσσονται ιδέες που υπάρχουν συμπυκνωμένες στην Ασκητική του και που είναι διάχυτες σ’ όλα του τα έργα. Η Αναφορά στον Γκρέκο αποτελεί κι αυτή μια συνοπτική έκθεση των αντιλήψεων του γύρω από τον κόσμο και τη ζωή.

Μελέτησε και αντιμετώπισε κριτικά τα παγκόσμια ιδεολογικά ρεύματα, στα οποία βρήκε τις αφετηρίες και κατευθυντήριες γραμμές του στοχασμού του. Στο έργο του

Μια Μύηση στα Καβείρια Μυστήρια

 

Η γνώση δεν αξίζει στα μάτια του Πλάτωνα αν δεν χορτάσει αυτή ολόκληρη η ψυχή. Αξίζει τότε περισσότερο από μια επιστήμη, γίνεται ένα άρωμα της ζωής. Είναι σ’ αυτή την περίπτωση ένας ανώτερος άνθρωπος μέσα στον άνθρωπο, εκείνος που η προσωπικότητα δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα ασθενικό αντίγραφο. Σ’ αυτόν τον ίδιο άνθρωπο γεννιέται ένα ον που τον ξεπερνά· ο αρχέγονος και υπέροχος άνθρωπος. Σ’ αυτό ακριβώς οφείλεται, το ότι στη φιλοσοφία του Πλάτωνα ενσωματώνεται το μυστικό των Μυστηρίων. Ο εκκλησιαστικός πατέρας και συγγραφέας Ιππόλυτος μας δίνει το ακόλουθο χωρίο:

«Ιδού το μέγα μυστικό των ιερέων της Σαμοθράκης (που είναι οι φύλακες μιας λατρείας, ορισμένης, των Καβειρίων Μυστηρίων), μυστικό που δεν είναι επιτετραμμένο να αποκαλύψουν αλλά που το γνωρίζουν οι μυημένοι».

Tο έθιμο του σπασίματος του αυγού στις αρχαίες παραδόσεις

 

Σύμφωνα με την διδασκαλία των Oρφικών, ο Έρως εγεννήθη από ένα λαμπρό ασημένιο ωόν (αυγό) του Κρόνου/Χρόνου και της Αφροδίτης/Αστάρτης, στους κόλπους του Χάους, το οποίο συστρεφόταν εντός του Ερέβους. Ο Ωογενής Έρως ήταν αυτός ο οποίος έφερε την τάξη. Ο Έρως εγεννήθη πρώτος (γι' αυτό και ελέγετο και Πρώτος/Πρωτόγονος) και μετά εγεννήθησαν οι (άλλοι) θεοί! Εφάνη πρώτος κι ονομάσθηκε και Φάνης / Φάνος. (Αναφέρεται και με άλλα ονόματα, όπως Μήτις ή Πολυμήτις, Γενέτωρ, Αβρός, κ.ά.).
Και ο διφυής / δίφυλος (ανδρόγυνος) Έρως ως δημιουργική αιτία, εν συνεχεία, ανάμειξε τα πάντα. Αυτός εγέννησε το Φάος / Φως και την Ημέρα. Έτσι δημιουργήθηκε η πρώτη (αγία) Τριάδα: Φάνης, Αιθήρ, Χάος.
Κατ' άλλην παράδοσή μας, εν αρχή υπήρχε το Χάος, η Νυξ, το Έρεβος και ο Τάρταρος.

Από ένα αυγό της μελανόπτερης Νυκτός - θεά, την οποία ακόμα και ο Ζευς σεβόταν - και του Ερέβους (ή του Ανέμου, ο οποίος την ξελόγιασε) εγεννήθη ένα ασημένιο αυγό, απ΄όπου βγήκε ο χρυσόπτερος και τετρακέφαλος Έρως. Αυτός έβαλε σε κίνηση το Σύμπαν! Αυτός έδωσε «το πρώτο κινούν» (κάποιοι το λένε σήμερα «θεωρία της Μεγάλης Εκρήξεως ή του Bing Bang»). Άρα «από το αυγό δημιουργήθηκε ο κόσμος!». Η Νύχτα συζούσε μαζί του σε ένα σπήλαιο. Η Νύχτα ήταν τρισυπόστατη (άλλη Τριάδα: Νύχτα, Τάξη, Δικαιοσύνη). Και ο Έρως εδημιούργησε την Γη, τον Ουρανό, τον Ήλιο και

Θάνατος, Ανάσταση στις Αρχαίες Ελληνικές Εορτές και Μυστηριακές τελετές

 

Tο εορτολόγιο στην Αρχαία Ελλάδα ήταν πάμπλουτο. Αρκετές εορτές συνοδεύονταν και από μυστήρια.

Την Άνοιξη, διάφορες περιοχές στην Αρχαία Ελλάδα, εόρταζαν τον θάνατο και την Ανάσταση. Στην ουσία των πραγμάτων όλα τα Αρχαιοελληνικά Μυστήρια έχουν ως κύριο θέμα τον θάνατο και την Ανάσταση. Διδάσκουν τους ανθρώπους, πώς να μην φοβούνται τον θάνατο. Εκείνος ο οποίος έχει μυηθεί στα μυστήρια της ζωής και της φύσης, γνωρίζει πολύ καλά ότι θάνατος δεν υφίσταται.

Στην ουσία των πραγμάτων οι σημαντικότερες εορτές των Αρχαίων Ελλήνων λάμβαναν χώρα στις ισημερίες και στα ηλιοστάσια (τροπή του ήλιου).

Ας πάρουμε όμως με την σειρά να δούμε πως εόρταζαν σε διάφορες πόλεις στην Αρχαία Ελλάδα τον θάνατο και την Ανάσταση. Είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζουμε την ιστορία μας, κατά την άποψή μου. Να γνωρίζουμε τις δικές μας ρίζες. Διότι η άγνοια, η λήθη, και το γύρισμα της πλάτης στις ρίζες μας ισοδυναμεί με την αφαίρεση της δύναμής μας. Η ενθύμηση είναι το πρώτο βήμα για να ανακτήσουμε την χαμένη μας δύναμη, πράγμα που σήμερα μας είναι απαραίτητο.

Θα ξεκινήσω με τα μεταγενέστερα έθιμα και θα φτάσω μέχρι τον εορτασμό των Αργοναυτών.

Οι πρώτοι αυτόχθονες Έλληνες παρατήρησαν ότι τον χειμώνα η γη δεν καρποφορεί. Ενώ όταν ερχόταν η Άνοιξη η φύση άλλαζε. Η γη άνθιζε και καρποφορούσε.

Έτσι θεσπίστηκαν οι πρώτες εορτές αφιερωμένες στην Μητέρα Γη. Εόρταζαν τόσο τον θάνατό της τον χειμώνα και την ανάστασή της την Άνοιξη. Αργότερα την Μητέρα Γη εκπροσώπησαν αρκετοί θεοί.

Πάσχα και Μεγάλη Εβδομάδα: Έθιμα και Συμβολισμός

Καμία γιορτή στο Χριστιανικό ημερολόγιο δεν είναι πλουσιότερη σε συμβολισμό από το Πάσχα. Σε αντίθεση με τη θλίψη και το πένθος που καλύπτουν τη Μεγάλη Εβδομάδα, οι ακτίνες του ανατέλλοντος Ηλίου εξαγγέλλουν την Κυριακή του Πάσχα ότι ο Χριστός, Ανέστη.

Η Ανάσταση του Χριστού είναι το μεγαλύτερο γεγονός μέσα στην Ιστορία.  Είναι αυτό που διαφοροποιεί τον Χριστιανισμό από οποιαδήποτε άλλη θρησκεία. Η «Ανάσταση του Χριστού» συμβολίζει τη θέωση, τη διάβαση από το θάνατο στη ζωή, συμβολίζει την ανάσταση της δικής μας ταπεινής υπόστασης, σημαίνει την ελπίδα για τη δική μας θέωση. Μέσω της Ανάστασης αποκτά άλλο νόημα η Ζωή και ο Θάνατος. Δεν είναι πλέον ο θάνατος το τέλος της παρούσας ζωής, αλλά ο προσωρινός αποχωρισμός της ψυχής από το σώμα, σαν ένας προσωρινός ύπνος. Ο Χριστός άνοιξε τις πύλες του Άδη, αναστήθηκε και μαζί Του ανάστησε τον Αδάμ και την Εύα ελευθερώνοντάς τους από την κατάρα του προπατορικού αμαρτήματος. Αναστήθηκε και τη φθορά της φύσης τη μετάλλαξε σε αφθαρσία. Μέσω της θυσίας του, στο σταυρό των τεσσάρων στοιχείων που συνθέτουν την ύλη, πήρε πάνω του τις αμαρτίες της ανθρωπότητας και, έδωσε μια ακόμη ευκαιρία για τη σωτηρία του δικού μας πνεύματος. Μέσω του δρόμου της αγάπης και της θυσίας μας έδειξε το δρόμο για την αθανασία, για την ελευθερία του Πνεύματος.
Ο όρος Πάσχα προέρχεται από το αραμαϊκό πασ’ά και το εβραϊκό πέσαχ που σημαίνουν πέρασμα, κατά την οποία γιόρταζαν την απελευθέρωση των Ιουδαίων από τους Αιγυπτίους. Κάποιοι μελετητές έχουν προτείνει ως προέλευση του εβραϊκού όρου ξένη ετυμολογία, όπως η ασσυριακή πασαχού (πραύνω) ή η αιγυπτιακή πασ’ (ανάμνηση) ή πεσ’αχ (πλήγμα). Πάντως, η Βίβλος συσχετίζει το πέσαχ με το ρήμα πάσαχ που σημαίνει είτε «χωλαίνω», είτε «εκτελώ τελετουργικό χορό γύρω από τη θυσία», είτε μεταφορικά, «εκφεύγω», «διέρχομαι», «απαλλάσσω». Ίσως και από το ελληνικό ρήμα πάσχειν προς τιμή των παθών του Ιησού Χριστού. Το Πάσχα προϋπήρχε ως έθιμο στην αρχαία Αίγυπτο, όπου την άνοιξη γιόρταζαν το Πισάχ, δηλ. τη διάβαση του Ήλιου από τον ισημερινό και πιο συγκεκριμένα την εαρινή ισημερία. Από τους Αιγύπτιους πήραν οι Εβραίοι πολλά εθιμικά στοιχεία καθώς και το έθιμο του Πάσχα.

21 Μάη 1871: Η “Ματωμένη Εβδομάδα”

 

21 Μάη 1871: Η “Ματωμένη Εβδομάδα" ξεκινά. Η Μεγάλη Ανατολή της Γαλλίας μετατρέπει το κεντρικό της κτήριο, στη rue Cadet, σε νοσοκομείο για τους τραυματίες μαχητές της Κομμούνας. Όσο προχωρούν οι μέρες, κάνουν την εμφάνιση τους στο νοσοκομείο, όλο και περισσότερα φέρετρα που καλύπτονται από το Τεκτονικό περίζωμα ή/και τη ταινία του νεκρού ...

24 Μάη1871: Η εφημερίδα “Journal Officiel” δημοσιεύει την ακόλουθη, δραματική, ανακοίνωση:

«Αδελφοί, η Κομμούνα, ο υπερασπιστής των Ιερών Αρχών μας, καλεί σε βοήθεια !
Γνωρίζετε ότι τα Σεπτά μας Λάβαρα, σκίστηκαν από τις σφαίρες και γκρεμίστηκαν από τις οβίδες των εχθρών μας. Ανταποκριθήκατε με ηρωισμό. Συνεχίστε να βοηθάτε την εργατική τάξη [compagnonnages]. Η απόφαση που λάβαμε εντός των Σεπτών Στοών μας, θα υπαγορεύσει σε όλους και στον καθ’ ένα χωριστά, το Ιερό Καθήκον που πρέπει να εκπληρώσουμε.
Μακάριοι ας είναι, όσοι πέσουν σε αυτόν τον Ιερό Αγώνα!»

27 Μάη1871: Τη νύχτα σκληρές μάχες διεξάγονται από δρόμο σε δρόμο και από γειτονιά σε γειτονιά στη Belleville . Σύμφωνα με αναφορά της Μεγάλης Ανατολής μεταξύ των τελευταίων μαχητών που αντιστέκονται μέσα στα σοκάκια, υπάρχουν και Τέκτονες.

Προς τη Σοφία

 

Σοφία

Όλοι θέλουμε να είμαστε σοφοί: Όλοι θέλουμε να είμαστε σε θέση να αντιμετωπίζουμε σοφά και αποτελεσματικά το πλήθος των προβλημάτων που έχουν σχέση με μας και με τους άλλους, προβλημάτων που προκύπτουν στις απείρως πολυάριθμες και ποικίλες καταστάσεις της ζωής μας. Αυτά τα προβλήματα προκύπτουν στην οικογένεια, στην εργασία, στις θρησκευτικές και πολιτικές δραστηριότητές μας και σε όλες τις βραχυπρόθεσμες ή μακροπρόθεσμες αποφάσεις που πρέπει να πάρουμε. Πολλοί διαφορετικοί παράγοντες πρέπει να ληφθούν υπόψη και να ταιριάξουν. Πώς τους αξιολογούμε; Σε ποια ζητήματα πρέπει να δοθεί προτεραιότητα;

Εάν είμαστε άνθρωποι που σκέπτονται, τότε τηρούμε υπεύθυνη στάση και ως προς τις δικές μας υποθέσεις αλλά και ως προς όσα βλέπουμε να συμβαίνουν γύρω μας όχι μόνο στο άμεσο περιβάλλον μας, αλλά και γενικά, ίσως ακόμα και στη διεθνή σκηνή. Ίσως να σκεφτόμαστε, για παράδειγμα, ότι αν εμείς είχαμε την ευθύνη των πραγμάτων, θα τα αντιμετωπίζαμε καλύτερα από εκείνους που είναι τώρα υπεύθυνοι. Θα μπορούσαμε, όμως; Όταν εξετάζουμε απόμακρα γεγονότα, φαίνεται εύκολο να είμαστε σοφοί, αλλά, δεν μας αφορούν προσωπικά. Εδώ βρίσκεται ένας βασικός παράγοντας για την εφαρμογή αυτού που θεωρούμε σοφία. Το κλειδί είμαστε εμείς οι ίδιοι και ο εγωκεντρισμός μας, με άλλα λόγια ο εγωισμός μας. Δεν μας οδηγεί αυτό, άραγε, στο να διαπιστώσουμε με βεβαιότητα, ότι, προκειμένου περί περιστατικών και γεγονότων που συμβαίνουν μακριά από μας, τα πιο δυσεπίλυτα προβλήματα οφείλονται στον εγωισμό, τον μεγάλο ή μικρό εγωισμό των εμπλεκομένων ανθρώπων; Τούτο συμβαίνει ιδιαίτερα με εκείνους που

Ο Ναός της Συνειδητότητας

 

Το άρθρο αυτό είναι εμπνευσμένο από το καθεδρικής τεχνοτροπίας έργο του Γκαουντί που βρίσκεται στη Βαρκελώνη και είναι αφιερωμένο στην Αγία Οικογένεια. Ουσιαστικά είναι κατασκευασμένο με μια ασυνήθιστη προσωπική μορφή τέχνης που χαρακτηρίζει τον Γκαουντί. Ο Γκαουντί πέθανε πριν από μερικά χρόνια αλλά η επιχείρησή του υπάρχει ακόμα και χρηματοδοτείται γενναιόδωρα από το κράτος. Το αρχικό του σχέδιο ολοκληρώνεται από αρχιτέκτονες και κατασκευαστές σύμφωνα με το πολύ ιδιαίτερο ύφος του. Ήδη το οικοδόμημα φαίνεται επιβλητικό και ενδιαφέρον και θα είναι ακόμα πιο επιβλητικό και ενδιαφέρον όταν αποπερατωθεί.

Αν και το σχέδιο αυτού του ξεχωριστού κτίσματος δεν είναι συμβατικό, η χρήση του είναι συμβατική. Θα χρησιμοποιηθεί για τη λατρεία των  Χριστιανών, πιθανότατα Ρωμαιο-Καθολικών. Σαν μάρτυρες της αφιέρωσής του στέκουν λιγότερο ή περισσότερο οικεία αγάλματα της Αγίας Οικογένειας ενσωματωμένα στο εξωτερικό της κύριας πρόσοψής του.

Παντού στον κόσμο υπάρχουν καθεδρικοί ναοί, εκκλησίες, συναγωγές, ναοί, τζαμιά, τάφοι αγίων, ιεροί τόποι διαφόρου μεγέθους και αρχιτεκτονικού σχεδίου, με ποικιλία διακοσμήσεων. Πολλά είναι ωραία, μεγάλα σε όγκο και αναλογίες, προκαλούν ακόμα και το δέος, άλλα είναι τελείως απλά, όλα, όμως, προσφέρουν ένα γαλήνιο λιμάνι μακριά από το θόρυβο της καθημερινής ζωής.. Τα περισσότερα διαθέτουν σύμβολα, είτε στην κατασκευή τους είτε σε αντικείμενα που φιλοξενούν, που συνήθως παραπέμπουν στα ιερά κείμενα των πιστών στα οποία απευθύνονται.  Κι όχι μόνο εμπεριέχουν συμβολισμούς,  αλλά είναι κα τα ίδια

Δεν υπάρχει Θάνατος

 

Η γέννηση και ο θάνατος είναι τα δύο σπουδαιότερα σημεία στην ανθρώπινη ζωή. Το πρώτο δίνει την ευκαιρία της εμπειρίας και της μάθησης, ενώ το δεύτερο, ο θάνατος, δίνει τη δυνατότητα της ανανέωσης της ζωής.

Ο θάνατος είναι το πρόβλημα που απασχολεί κάθε έλλογο ον. Ο άνθρωπος φοβάται τον θάνατο και προσπαθώντας να τον αγνοήσει ή να τον εξορκίσει, ελπίζει πως μπορεί να τον αποφύγει. Όμως ο θάνατος είναι ένας παγκόσμιος νόμος, γεννημένος μαζί με το σύμπαν, που τερματίζει κάθε είδος ζωής μόνο και μόνο για να το ανανεώσει και να το αναζωογονήσει. Γέννηση και θάνατος είναι το δίπολο της εκδηλωμένης ζωής. Κάθε είδος ζωής, από το σύμπαν έως το άτομο, γεννιέται και πεθαίνει μέσα σε χρονικά όρια που η νομοτέλεια θεσπίζει, με μοναδικό στόχο τη συνεχή ανανέωση και ως εκ τούτου εξέλιξη.

Ο αέναος κύκλος της περιοδικότητας, που εμφανίζεται ως μανβαντάρα και πραλάγια, ως αφύπνιση και ύπνος, ως εμφάνιση και απόσυρση του κόσμου, επαναλαμβάνεται και αντιγράφεται σε κάθε πεδίο του σύμπαντος. Η γέννηση και ο θάνατος του κάθε μυριοστού ζωής, είναι το ανάτυπο αυτού του παγκόσμιου νόμου.
Ό,τι γεννιέται, ζει και πεθαίνει για να ξαναγεννηθεί σε μια άλλη κατάσταση όπου ακολουθεί έναν παρόμοιο κύκλο περιφοράς. Ο θάνατος είναι ευεργέτης, αν και καταλυτής, γιατί δίνει ανάπαυλα για αφομοίωση της εμπειρίας, ανανέωση δυνάμεων και ενεργειών και αναγκαστική αποστασιοποίηση από τα ήδη γνωστά

Τι εορτάζουμε το Πάσχα;

 

Στο παρόν μικρό κείμενο θα κάνουμε μία μικρή ιστορική αναδρομή στις «ρίζες» της εορτής, αλλά και στα έθιμα των ήμερων, όπως του οβελία το τσούγκρισμα των κόκκινων αβγών κλπ.

Το Πάσχα μαζί με τα Χριστούγεννα, αποτελούν τις μεγαλύτερες εορτές της Χριστιανοσύνης. Η λέξη Πάσχα προέρχεται από την Αραμαική και Εβραϊκή λέξη «Πεσάχ» και «Πόσχα» που σημαίνουν «πέρασμα», και συμβολίζουν το πέρασμα του Εβραϊκού Λαού από την Αίγυπτο, στην ελευθερία προς γη της επαγγελίας.

Η τελετή της εορτής του Πάσχα στους Εβραίους άρχιζε το βράδυ της 14ης του μηνός Νισσάν πριν την δύση του ηλίου, και περιελάμβανε διάφορα έθιμα. («είπεν δε Κύριος προς Μωυσή και Ααρών εν γη Αιγύπτου λέγων … εναρχόμενη τη τεσσαρεσκαιδεκάτη ημέρα του μηνός του πρώτου αφ΄εσπέρας έδεσθε άζυμα έως ημέρας μίας και εικάδος του μηνός, έως εσπέρας» Έξοδος Κεφ. ΙΒ΄1, 18).

Θαλής ο Μιλήσιος, «Πάντα πλήρη θεών και δαιμόνων».

 

«Χαλεπόν Εαυτόν Γνώναι» «Πάντα πλήρη θεών και δαιμόνων». Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη, ο Θαλής υπήρξε ο πρώτος φιλόσοφος και η φιλοσοφία αρχίζει με αυτόν. Δεν υπήρξε γνωστός σε εμάς φιλόσοφος πριν από τον Θαλή τον Μιλήσιο. Υιός του Εξαμύου και της Κλεοβουλίνης, γεννήθηκε στα τέλη του 7ου π.κ.ε. αιώνα και πέθανε στα μέσα του 6ου.

Η σκέψη του ουσιαστικά σηματοδοτεί την αφετηρία της οργανωμένης Ελληνικής Φιλοσοφίας και ο ίδιος -θεμελιωτής της λεγομένης «Ιωνικής Σχολής»- απεκλήθη ορθώς από τους σύγχρονους ελληνιστές μελετητές, «Πατέρας Της Φιλοσοφίας»: «πρώτος την περί φύσεως ιστορίαν τοις Έλλησιν εκφήναι» (όπως έγραψε ο Σιμπλίκιος).

Μια αληθινά πολυεπίπεδη προσωπικότητα ο Θαλής, πολιτικός, φιλόσοφος, χωρομέτρης, φυσικός, μηχανικός και αστρονόμος που προέβλεψε και προείπε την ολική ηλιακή έκλειψη του 585 π.κ.ε. (Ηρόδοτος Ι, 74), που δίδαξε τον προσανατολισμό από τον αστερισμό της Μικράς Άρκτου και κατασκεύασε το περίφημο «διαστημόμετρον» για τον υπολογισμό των αποστάσεων των πλοίων από την ξηρά -υπήρξε πάνω απ’ όλα βαθύς μελετητής και διδάσκαλος στο κατ’ εξοχήν «ιωνικό» φιλοσοφικό ζήτημα, εκείνο δηλαδή της φυσικής συστάσεως του Συμ-Παντός Κόσμου.

Ο Ομφαλός των Δελφών και το Πενταδωδεκάεδρο του Πλάτωνα

 

Ο Ομφαλός των Δελφών είναι ο διασημότερος Ομφαλός, σε όλο τον κόσμο. Φυσικά υπάρχουν και άλλα παρόμοια αντικείμενα στην Ρώμη, Ιράκ, Αίγυπτο, Ιερουσαλήμ, Αγγλία, Γερμανία, ΗΠΑ και αλλού. Έτσι κάθε πολιτισμός είχε ένα ιερό μέρος για το οποίο πίστευε ότι ήταν το συμβολικό κέντρο του κόσμου. Βλέπε εικ 2 του Εκαταίου από την Μίλητο το 500πχ. Πίστευαν ότι το υπερφυσικό εισερχόταν στον φυσικό κόσμο μέσω του κέντρου του, που σημειωνόταν με την τοποθέτηση ενός πέτρινου «αφαλού». Μέσω του νοητού κάθετου άξονα συνδεόταν ο πνευματικός κόσμος με τον φυσικό.  Από αυτό το σημείο μπορούσαν να αποκτήσουν επαφή με τους άλλους κόσμους, τον παράδεισο, την κόλαση και με τα πνεύματα. Ο Ομφαλός των Δελφών (εικ 2. 11. 12)

Αυτή η κάθετη νοητή γραμμή συχνά αναφερόταν ως ο κοσμικός άξονας. Τον ονόμαζαν έτσι γιατί τοποθετούσε την Γή στο κέντρο με τον ουράνιο κόσμο επάνω και τον κάτω κόσμο απο κάτω. Αυτό το ιερό κέντρο γνωστό παγκοσμίως με το αρχαίο Ελληνικό όνομα ομφαλός σήμαινε τον αφαλό της γης. Στους αρχαίους λαούς ο ομφαλός ήταν απαραίτητος για την δημιουργία του πολιτισμού και της θρησκείας , γιατί ξεχώριζε τον ασφαλή ανθρώπινο κόσμο από τον επικίνδυνο κόσμο των φυσικών δυνάμεων. Εντοπίζοντας και μαρκάροντας της Γή, όπως νόμιζε ο κάθε λαός, ήλπιζε να χαρτογραφήσει τον κόσμο και να τον ελέγξει βλέπε εικ 3.

Ενεργειακά δίκτυα στον Ομφαλό των Δελφών: Λέτε οι αρχαίοι Έλληνες να σκεπτόντουσαν τόσο απλοϊκά; Οι μάζες σίγουρα, βρισκόμενες πάντα σε κατάσταση κοπαδιού στο μαντρί. Φροντίζουν να βρίσκονται σε άγνοια, οι τσοπάνηδες και τα τσοπανόσκυλα. Δηλαδή οι επικυρίαρχοι του πλανήτη και του ηλιακού συστήματος με το DNA ερπετών κυρίως, ποντικών, γουρουνιών, σκύλων, φτερωτών όντων και όχι μόνον. Όλοι αυτοί πολεμούν μεταξύ τους χρησιμοποιώντας τους ανθρώπους για τεράστια χρονικά διαστήματα.