Γνώθι σαυτόν

 

«Γνώθι σαυτόν», ήταν το αρχαίο απόφθεγμα που αποδίδεται στον Χείλωνα Δαμαλήγου του Λακεδαίμονος, έναν από τους επτά σοφούς της αρχαιότητας, που είχε ακμάσει κατά τον 6ο π.κ.ε. αιώνα.

Κατά τον Πλούταρχο του Χαιρωνέα, σοφό μύστη, ιερέα και επόπτη του Δελφικού ιερού, το «γνώθι σαυτόν» προερχόταν από τον ίδιο το θεό Απόλλωνα και ήταν γραμμένο σε πολλά σημεία στα δελφικά ιερά. Παραλήφθηκε στη συνέχεια από τους σοφούς και θιασώτες μυστηριακών οργανώσεων και προβαλλόταν ως πρωταρχικός όρος αυτοσυνειδησίας, αυτοκάθαρσης, προσπάθειας πνευματικής ανόδου και ηθικής τελειοποιήσεως.

Η φιλοσοφία, η θεολογία και η σύγχρονη ψυχολογία ασχολήθηκαν με το θέμα της ανάγκης να γνωρίσει ο άνθρωπος τον εαυτό του. Ο Σωκράτης ήταν ο πρώτος από τους σοφούς που έθεσαν την αυτογνωσία στο κέντρο της φιλοσοφίας. Με τον Καντ η αυτογνωσία, ορίστηκε ως η ύψιστη αρχή της αυτονομίας του ανθρώπου επηρεάζοντας τη σύγχρονη φιλοσοφική σκέψη.

Και το περίφημο κοινωνικό συμβόλαιο  του Ρουσώ σ’ αυτήν την αυτονομία στηρίζεται. Επίσης και το δικαίωμα του ανθρώπου στην ελεύθερη διαμόρφωση του «σχεδίου ζωής» είναι από τα βασικά θέματα της φιλοσοφίας του Rawls, που θεωρείται στην εποχή μας ο μεγάλος συνεχιστής των θεωριών του «κοινωνικού συμβολαίου».

Αναμφισβήτητα σε όλα αυτά υπάρχει αντίλογος και κριτική, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι η αυτογνωσία και η αυτονομία της βούλησης του ανθρώπου δεν παραμένουν οι ύψιστες

Πυθαγόρας… Περί Αυτογνωσίας

 

Πυθαγόρης ο πρώτος Διδάσκαλος της Αυτογνωσίας (580-500 π.κ.ε.). Ο μύστης αυτός επέβαλε πρακτικά στους μαθητές του την άσκηση της αυτογνωσίας. Κατά τον Ιάμβλιχο (του Γ’ μ.κ.ε. αιώνα), οι μαθητές του ήσαν: Οι ακουστικοί (άκουγαν μόνο, δεν ρωτούσαν τίποτε, δεν έλεγαν τίποτε), οι μαθηματικοί (η φιλοσόφηση γινόταν με αριθμούς, ως σύμβολα ερμηνευόμενα), οι φυσικοί (ανώτερου βαθμού, εισάγονταν σε πληρέστερη γνώση της φύσης και των όντων) και η τέταρτη τάξη: αυτοί που κατείχαν την ανώτατη μύηση και γνώση.

Ασκούντο σε μυστηριακές αρετές, πρώτα της σιγής (να σιωπούν) και της εχεμύθειας (να κρατούν απόλυτα μυστικά απ’ τους άλλους ό,τι άκουγαν ή διδάσκονταν και μάθαιναν). Μ’ αυτά κατόρθωναν τη θεληματική χρήση του Νου, ηρεμία, αταραξία, αυτόβουλη κατεύθυνση της σκέψης, όπου η ηθική και η λογική απαιτούν και όχι όπου το συναίσθημα (η συγκίνηση) και η τυχαία παρόρμηση απ’ τους ερεθισμούς. Επιδίωκαν και την καταστολή των ορμών, των επιθυμιών, των ορέξεων και γενικά των παθών και όλων όσων αποτελούν εμπόδιο στην αυτογνωσία.

Φωτογραφίες EOS AURORA

Επέβαλλε έπειτα ο Πυθαγόρης στους μαθητές του να εφαρμόζουν στη ζωή τους τις αρετές:

α) της ευσέβειας. «Θεόν τίμα, πρώτα και σέβου».

β) της ευορκίας. «Σέβου όρκον» που θα πει συνέπεια και ακριβή τήρηση του όρκου που δόθηκε, αλλά και κάθε υπόσχεσης.

«Άκου Κοινέ Ανθρωπάκο» Wilhelm Reich

 

Σε φωνάζουν Ανθρωπάκο, Κοινό Άνθρωπο.
Λένε πως χάραξε η εποχή σου, η «Εποχή του Κοινού Ανθρώπου».
Πόσο σε λυπάμαι Κοινέ Ανθρωπάκο

Μα δεν είσαι συ που το λες, ανθρωπάκο. Το λένε εκείνοι, οι αντιπρόεδροι των μεγάλων εθνών, οι εργατοπατέρες, οι μετανιωμένοι γιοι των αστών, οι πολιτικοί και οι φιλόσοφοι. Σου προσφέρουν το μέλλον, μα δε ρωτούν για το παρελθόν σου κι όμως, είσαι κληρονόμος ενός τρομερού παρελθόντος. Τούτη η κληρονομιά καίει στη χούφτα σου σα διαμάντι φλεγόμενο. Εγώ αυτό έχω να σου πω.

Ο γιατρός, ο τσαγκάρης, ο μηχανικός ή ο εκπαιδευτικός, για να προκόψουν στη δουλειά τους και να κερδίσουν το ψωμί τους, πρέπει να γνωρίζουν τις ελλείψεις τους. Εδώ και κάμποσες δεκαετίες παίρνεις παγκοσμίως τα ηνία στα χέρια σου. Το μέλλον της ανθρωπότητας θα εξαρτηθεί από τις σκέψεις και τις πράξεις σου. Όμως, οι δάσκαλοι κι οι αφέντες σου δε σου μιλάνε για τον τρόπο που σκέφτεσαι πραγματικά.

Δε σου λένε ποιος είσαι στα αλήθεια. Κανένας δεν τολμά να σε φέρει αντιμέτωπο με τη μοναδική πραγματικότητα που έχει τη δύναμη να σε καταστήσει κύριο του πεπρωμένου σου. Είσαι «ελεύθερος» από μια άποψη μονάχα: ελεύθερος από την αυτοκριτική, που μπορεί να σε βοηθήσει να κουμαντάρεις τη ζωή σου.

Δε σ’ άκουσα να παραπονιέσαι ποτέ: «Με εκθειάζετε σαν το μελλοντικό αφέντη του εαυτού μου και του κόσμου μου. Αλλά δε μου λέτε πώς γίνεται κανείς αφέντης του εαυτού του. Δε μου λέτε ποια είναι τα λάθη και τα ελαττώματά μου, πού σφάλλω στον τρόπο που σκέφτομαι και πράττω».

Επιτρέπεις στους ισχυρούς να απαιτούν τη δύναμη εν ονόματι «του ανθρωπάκου». Όμως, εσύ ο ίδιος παραμένεις βουβός. Ενισχύεις τους ισχυρούς με περισσότερη δύναμη. Επιλέγεις για εκπροσώπους ανθρώπους αδύναμους και κακοήθεις. Τελικά διαπιστώνεις πάντα, πολύ αργά, πως σ’ έπιασαν κορόιδο.

Σε καταλαβαίνω! κι ετούτο επειδή αντίκρισα αμέτρητες φορές γυμνό το κορμί και την ψυχή σου. Σε είδα δίχως τη μάσκα σου, την κομματική σου ταυτότητα ή την εθνική σου υπερηφάνεια. Γυμνό σα νεογέννητο, γυμνό σα στρατάρχη ξεβράκωτο. Σ’ άκουσα να κλαις και να οδύρεσαι. Μου μίλησες για τα προβλήματά σου, τις αγάπες και τους πόθους σου. Σε ξέρω και σε καταλαβαίνω και θα σου πω τι είσαι, ανθρωπάκο, επειδή πιστεύω πραγματικά στο τρανό σου μέλλον. Μα επειδή το μέλλον σού ανήκει, αναμφίβολα σου ανήκει, ρίξε μια ματιά στον εαυτό σου. Κοίτα τον όπως είναι πραγματικά. Άκου αυτό που κανένας από τους ηγέτες και τους αντιπροσώπους σου δεν τολμά να σου πει:

«Εν αρχή είναι ο Λόγος»: Μια Μεταφυσική Προσέγγιση…

 

«Εν αρχή είναι ο Λόγος», ίσως η διασημότερη πρόταση που ζητά να κλείσει η ατελής ανθρώπινη έκφραση του λόγου, το μυστήριο της Δημιουργίας. Πολλά έχουν ειπωθεί γι’ αυτή την φράση, και τα όσα ακολουθούν είναι μονάχα η άποψη μου, για την οποία δεν ισχυρίζομαι πως αυτή είναι η Αλήθεια!
Εν αρχή είναι ο Λόγος λοιπόν, μια πρόταση με τρία στοιχεία που δηλώνουν τον τρόπο της εκδήλωσης (Λόγος) ως απόρροια (Αρχή) της ενότητας (Εν).
Έτσι ο κόσμος δεν είναι παρά η ανάσα που κρυσταλλώθηκε. Γιατί συνέβη αυτό; Η αλήθεια είναι πως δεν συνέβη «ποτέ», γιατί όλα αυτά δεν αφορούν τον χρόνο εφόσον ο χρόνος είναι επακόλουθο του ότι συνέβη! Ως εκ τούτου, ο κόσμος είναι (χωρίς να τελειώσει ποτέ). Γιατί; Διότι το Είναι το κόσμου είναι συνυφασμένο με την Αγάπη, και Αγάπη είναι η εκδήλωση της Αρχής προς τον κόσμο, γεγονός που σημαίνει κίνηση, δηλαδή αλλαγή και ως έτσι, ζωή και θάνατο που είναι δυο πλευρές της ίδιας συνέχειας.
Την Αγάπη του υπερούσιου Είναι ο άνθρωπος την βιώνει (και την εκδηλώνει) ως Έρωτα, δηλαδή σαν την επιθυμία και την δύναμη να επιστρέψει από όπου ήρθε – αν και η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν απήλθε!
Εν αρχή είναι ο Λόγος λοιπόν, και ο Λόγος είναι η πνοή που ξεχύνεται σαν φως και σκοτάδι, ακριβώς όπως η κοιλιά που γεμίζει και η ανάσα γλιστρά μέχρι την έξοδο της…
Με όλα αυτά, ο καθρεφτισμένος μας αυτός κόσμος είναι το σύμπαν της διαίρεσης, όπου υφαίνετε καθόσον η πρώτη αχτίδα κατέρχεται από τον γνόφο. Το βάρος αυτής της πράξης πυκνώνει κατά τμήματα τον χώρο, τον καμπυλώνει παράγοντας ανάμεσα στα άλλα, και τους Αιώνες ή αλλιώς, τον χρόνο.
Και κάπως έτσι, ανάμεσα στα πεδία όπου διαχέεται το φως σε μυριάδες αχτίδες, και στην ενότητα που είναι πηγή και ουσία του κόσμου, κυριάρχησε το σκοτάδι που είναι κρύο και πυκνό. Αυτό σχηματίζει την απόσταση ανάμεσα στον άνθρωπο και τον Θεό, δηλαδή τον περιορισμό του ανθρώπου και τον εγκλεισμό του στον χρόνο που είναι μια διαθλασμένη ανάμνηση του Θεού.
Μια στιγμή λοιπόν παγιδευμένη στον χρόνο είναι η ψυχή, γι’ αυτό και διαφαίνεται στην προσωπικότητα η οποία είναι και το όχημα της. Καθώς όμως ο μόνος αληθής χρόνος είναι το παρόν, τότε και η ουσία της προσωπικότητας δεν μπορεί παρά να είναι άχρονη και αθάνατη!
Βέβαια, αυτό δεν σημαίνει πως οι άνθρωποι δεν είναι νεκροί, διότι όχι απλά αγνοούμε την ουσία των πραγμάτων, αλλά και τίποτα αληθινό δεν γεννιέται από εμάς όσο είμαστε δέσμιοι στον (γραμμικό) χρόνο. Η «λύτρωση» δεν υφίσταται παρά μονάχα με την αφύπνιση της αληθινής μας φύσης, αν και ο χρόνος είναι αυτό που μας χωρίζει από τον Αληθινό μας Εαυτό. Ο ζηλωτής της Αλήθειας όμως γνωρίζει, πως πρέπει να ομοιάσει τους θεούς, και ως έτσι, εργάζεται για να αναστηθεί – αποζητά την ανάταση της στάσης του, δηλαδή την αλλαγή της θέσης του μέσα στον χρόνο.
Γι’ αυτό και ορθά έχει ειπωθεί, πως η ανάσταση είναι η αλήθεια που παραμένει σταθερή. Η αποκάλυψη αυτού που είναι, έξω όμως από τον χρόνο του κόσμου… κατά την 8η μέρα όπου το πλήρωμα γεμίζει το υστέρημα…

Γιώργος Ιωαννίδης

Ο ''Λόγος'' στην Αρχαία Ελληνική Φιλοσοφία

 

 

Σκοπός ή τέλος των πράξεων αλλά και αρχή τους ή αιτία, εκφράζει παράλληλα το μέσο, τη ρύθμιση ή το νόμο που τις διέπει, ενώ αποτελεί και το όνομα της πιο δημοφιλούς ανάμεσά τους, της ομιλίας: τέτοιο είναι το εννοιολογικό ξετύλιγμα του λόγου στην αρχαία ελληνική φιλοσοφία.

Ο λόγος πρωτοεμφανίζεται ως όρος στα γραπτά προσωκρατικών φιλοσόφων, απ’ τους οποίους σώζονται ελάχιστα αποσπάσματα υπό μορφή ρητών σε έργα μεταγενέστερων συγγραφέων. Οι περισσότεροι από αυτούς συνέγραψαν σε ποιητικό λόγο κοσμογονίες και θείες...αποκαλύψεις σχετικές με την προέλευση αυτού του κόσμου. Στο έργο του Περί Φύσεως, ο Ηράκλειτος ο Εφέσιος (535-475 π.Χ.) προτρέπει τους ανθρώπους οὐκ ἐμού ἀλλά τοῦ λόγου ἀκούσαντες ὁμολογείν σοφόν ἐστί ἓν τὰ πάντα εἶναι 'είναι σοφό να συμφωνήσετε όχι ακούγοντας εμένα αλλά το λόγο ότι τα πάντα είναι ένα'. Ο λόγος αυτός θεωρείται από τον Ηράκλειτο κοινός και ενιαίος, παρότι οι άνθρωποι συχνά τον αγνοούν και φέρονται σα να διαθέτουν ξεχωριστή, δική τους λογική διὸ δε ἕπεσθαι τῷ ξυνῷ λόγῳ· τοῦ λόγου δ’ ἐόντος ξυνοῦ ζώουσιν οἱ πολλοί ὡς ἰδίαν ἔχοντες φρόνησιν. Αυτή η συμμόρφωση με τον «κοινό λόγο» είναι πολύ κοινή ιδέα στους Στωικούς και μοιάζει δανεισμένη από τον Εφέσιο φιλόσοφο. Αν και ο λόγος αυτός είναι αιώνια τοῦ δὲ λόγου τουδ’ ἐόντος αἰεί, οι άνθρωποι είναι ανίκανοι να τον καταλάβουν και πριν τον ακούσουν και αφού τον ακούσουν για πρώτη φορά ἀξύνετοι γίνονται ἄνθρωποι καὶ πρόσθεν ἢ ἀκούσαι καὶ ἀκούσαντες τὸν πρώτον. Γιατί, ενώ τα πάντα συντελούνται σύμφωνα μ' αυτόν το λόγο γινομένων γὰρ πάντων κατὰ τὸν λόγον τόνδε, αυτοί μοιάζουν άπειροι ακόμα κι όταν αποκτήσουν εμπειρία λέξεων και πράξεων σαν αυτές που εγώ διηγούμαι ἀπείροισιν ἐοίκασιν πειρωμένοι καὶ ἐπέων καὶ ἔργων τοιουτέων ὁκοίων ἐγὼ διηγεῦμαι, όποτε διακρίνω το κάθε τι σύμφωνα με τη φύση του και εκθέτω το πώς έχει κατὰ φύσιν διαιρέων ἕκαστον καὶ φράζων ὅκως ἔχει. Αλλά από τους άλλους ανθρώπους διαφεύγουν όσα πράττουν όταν είναι ξυπνητοί τοὺς δὲ ἄλλους ἀνθρώπους λανθάνει ὁκόσα ἐγερθέντες

Ο Ηράκλειτος και η έννοια του Λόγου

 

Eκείνος, ο οποίος μια γενεά αργότερα από τους Μιλησίους συνέλαβε και διετύπωσε ριζικώς την έννοια του γίγνεσθαι, είναι ο Ηράκλειτος ο Εφέσιος (544‐480 π.Χ.). Κατά τον Ηράκλειτο δεν υπάρχει ό,τι ακριβώς ζητούσαν οι Μιλήσιοι φιλόσοφοι, δηλαδή το καθαρό υλικό υπόβαθρο των όντων, το μεταφυσικό Είναι των πραγμάτων, γι’ αυτό όλα, όχι μόνον τα κατά μέρος πράγματα, αλλά και το σύμπαν είναι σε αέναη κίνηση και ροή. Τίποτε δεν είναι σταθερό. Για τα πράγματα δεν μπορούμε να ειπούμε ότι είναι αλλά μόνον ότι γίνονται. Ό,τι υπάρχει είναι η κίνηση, το γίγνεσθαι. Γίγνεσθαι και απογίγνεσθαι, αιώνια μεταβολή, αυτό είναι η ουσία του κόσμου. Τίποτε το σταθερό και στατικό δεν υπάρχει.

«Λέγει που Ηράκλειτος ότι πάντα χωρεί και ουδέν μένει, και ποταμού ροή απεικάζων τα όντα λέγει, ως δις εις τον αυτόν ποταμόν ουκ αν εμβαίης» (Πλάτωνος «Κρατύλος», 408Α). Το απόλυτο είναι λοιπόν τώρα το γίγνεσθαι. Κατά τους Μιλησίους το απόλυτο ήταν το είναι, και το γίγνεσθαι ήταν το σχετικό. Τα συγκεκριμένα όντα, τα πράγματα δεν είναι αλλά το ένα αναλύεται και αναλίσκεται εις το άλλο. Τα πράγματα δεν υφίστανται καθ’ εαυτά, αλλά είναι αεί εν κινήσει. Με την κίνηση και φαίνονται και παύουν να φαίνονται, και είναι και δεν είναι, μεταβαίνουν συνεχώς από τη μια μορφή στην άλλη, αίρονται διαρκώς το ένα από το άλλο. Αν λοιπόν η πρώτη έννοια της ελληνικής φιλοσοφίας ήταν το είναι, η δεύτερη είναι το γίγνεσθαι. Και όπως το είναι από τους Μιλησίους, έτσι και το γίγνεσθαι τώρα από τον Ηράκλειτο ταυτίζεται με τη θεότητα. Με το γίγνεσθαι το είναι γίνεται μη είναι και το μη είναι γίνεται είναι. Το είναι και το μη είναι γίνονται τώρα οι δύο τρόποι, με τους οποίους αντιλαμβανόμαστε το γίγνεσθαι. Με τη μετάβαση από το ένα σημείο του χρόνου εις το άλλο έχομε το είναι και το μη είναι.

Για τούτο μόνον η μετάβαση, η μεταβολή υπάρχει. Η λογική αφαίρεση, την οποία κάνει τώρα λοιπόν ο νους του Ηρακλείτου, είναι ολωσδιόλου διαφορετική από την αφαίρεση που έκαμαν οι Μιλήσιοι φιλόσοφοι.

 

Γνωστικισμός: Αρχαίος και Σύγχρονος

 

Ο Γνωστικισμός είναι μια φιλοσοφική και θρησκευτική κίνηση που άρχισε στους προ-Χριστιανικούς χρόνους. Ο όρος προέρχεται από την Ελληνική λέξη γνώση. Οι Γνωστικοί υποστήριζαν πως έχουν κρυφές γνώσεις για το Θεό, την ανθρωπότητα και το υπόλοιπο σύμπαν του οποίου ο κύριος πληθυσμός ήταν αδαής. Έγινε ένα από τα τρία κύρια θρησκευτικά συστήματα στον 1ο Χριστιανικό αιώνα, και είχε διακριθεί για:

Τις νέες πίστεις για τους Θεούς, τη Βίβλο και τον κόσμο που διέφερε από αυτούς άλλων Χριστιανικών ομάδων.
Την επιείκεια για διαφορετικές θρησκευτικές πίστεις μέσα και έξω από το Γνωστικισμό
Την έλλειψη διακρίσεων κατά των γυναικών.

Η κίνηση και το έντυπο υλικό της ουσιαστικά εξαλείφθηκαν με το τέλος του 5ου αιώνα CE από κυνηγούς αιρέσεων κυρίως από τον Χριστιανισμό. Οι πίστεις του περνούν σχεδόν μια αναγέννηση σε όλο τον κόσμο. Η αντικοινωνική κίνηση και κάποιοι άλλοι Χριστιανοί ιερείς διέσπειραν πολλές ψεύτικες πληροφορίες για την κίνηση (10,11,12)

Ιστορία
Ο Γνωστικισμός αποτελούνταν από πολλά συγκρητικά συστήματα πίστης που συνένωναν στοιχεία παρμένα από Ασιατικές, Βαβυλωνιακές, Αιγυπτιακές, Ελληνικές και Συριακές παγανιστικές θρησκείες, από την αστρολογία, και από τον Ιουδαϊσμό και το Χριστιανισμό. Αποτελούσαν το ένα από τα κύρια κλαδιά του πρώιμου Χριστιανισμού: τα άλλα δύο ήταν:

• Τα υπολείμματα από την Ιουδαϊκή Χριστιανική σέκτα που δημιουργήθηκε από τους μαθητές του Ιησού και
• Οι εκκλησίες που ξεκίνησαν από τον Αγ. Παύλο, που τελικά μεγάλωσαν και εξελίχθηκαν στον "βασικό" Χριστιανισμό με το τέλος του τρίτου αιώνα.

Οι Γρύπες στην Μυθολογία

 

Ο Γρύπας ήταν τέρας της Ελληνικής μυθολογίας. Είχε σώμα λιονταριού ή αλόγου, κεφάλι και φτερά αετού. Επίσης σε μερικές αναπαραστάσεις του φαίνεται πως έχει και ουρά φιδιού. Ο  Γρύπας συμβολίζει τον ήλιο, τον ουρανό, το φως της αυγής που γίνεται χρυσαφένιο, Επίσης, συμβολίζει τις δυνάμεις του αετού και του λιονταριού. ‘Όταν εμφανίζεται ως φύλακας θησαυρών σχετίζεται με την επαγρύπνηση και εκδίκηση. Στην Ανατολή ο Γρύπας συμβολίζει την σοφία και την φώτιση. Στην Ελλάδα ήταν αφιερωμένος στον Απόλλωνα σαν ηλιακό σύμβολο, στην Αθηνά σαν σοφία και στην Νέμεση σαν εκδίκηση.

Ο μύθος του θεωρείται ότι προέρχεται από την Μεσοποταμία. Πιθανότατα η γέννηση του μύθου ανάγεται στην εποχή της πρώτης ανακάλυψης απολιθωμάτων δεινοσαύρων από τον προϊστορικό άνθρωπο. Η ράχη του ήταν σκεπασμένη με φτερά και τα νύχια στα λιονταρίσια πόδια του ήταν δυνατά και γαμψά σαν του αετού. Είναι ένα φτερωτό θηρίο με κεφάλι και νύχια αετού και σώμα λιονταριού ή αλόγου.  Ο αρσενικός Γρύπας δεν έχει φτερά σε αντίθεση με το θηλυκό.

Στην Εραλδική τέχνη εμφανίζεται δίχως φτερά. Συμβολίζει τον ήλιο, τον ουρανό, το φως της αυγής που γίνεται χρυσαφένιο. Επίσης, συμβολίζει τις δυνάμεις του αετού και του λιονταριού. ‘Όταν εμφανίζεται ως φύλακας θησαυρών σχετίζεται με την επαγρύπνηση και εκδίκηση. Στην Ανατολή ο Γρύπας συμβολίζει την σοφία και την φώτιση. Στην Ελλάδα ήταν αφιερωμένος στονΑπόλλωνα σαν ηλιακό σύμβολο, στην Αθηνά σαν σοφία και στην Νέμεση σαν εκδίκηση.

Οι γρύπες του σφραγιστικού δακτύλιου της αρχαίας Άνθειας είναι ιππόγρυπες.
Ο Ιππόγρυπας είναι μισός άλογο και μισός Γρύπας. Τα φτερά του, τα μπροστινά του πόδια το κεφάλι και το ράμφος του ήταν σαν ενός Γρύπα. Ενώ σ’ όλα τ’ άλλα έμοιαζε με άλογο. ‘Οπως τα φτερωτά άλογα του Απόλλωνα, έτσι και ο Ιππόγρυπας είναι ηλιακό σύμβολο.Τον συναντάμε σε πολλές μυθολογίες. Το συναντάμε στην Αίγυπτο, τη Μεσοποταμία & την Ελλάδα. Στην Αίγυπτο ήταν η προσωποποίηση του Ήλιου. Το μεσαίωνα ο ιππόγρυπας ήταν σύμβολο της αδυναμίας.

Σε Σκυθικά στολίδια έχουν βρεθεί ιππόγρυπες να επιτίθονται σε άλογα.
Σύμφωνα με το μύθο, οι Αριμασποί βρίσκονται σε συνεχή πάλη με τους γρύπες για το χρυσό. Η χώρα στην οποία ο Αριστέας και ο Ηρόδοτος τοποθετούν τους Αριμασπούς αναφέρεται αόριστα ως βορράς της Ευρώπης, στην άκρη της Οικουμένης, ενώ η μεταγενέστερη γραμματεία τούς τοποθετεί πέραν των Ριπαίων ορέων, στην Ασία.

Για τον Ηρόδοτο, παρόλο που εκφράζει την επιφύλαξή του ως προς το να ήταν μονόφθαλμα όντα, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι πρόκειται για πραγματικές φυλές.  Με παρόμοιο τρόπο τούς αντιμετωπίζει και ο Διόδωρος ο Σικελιώτης, ενώ στα σχόλια στον Πίνδαρο βρίσκουμε και το όνομα του βασιλιά-γενάρχη τους, του Αριμασπού. Ο Ευστάθιος, για τον οποίο οι Αριμασποί είναι «έθνος σκυθικόν», προσπαθεί με λογικό τρόπο να εξηγήσει τη μονοφθαλμία τους, συσχετίζοντάς τη με την εξάσκηση στην τοξοβολία, η οποία τους αναγκάζει να κλίνουν το ένα τους μάτι για να στοχεύσουν. Σύμφωνα με τον ίδιο, ο Διονύσιος ο Περιηγητής τούς ονομάζει «αρειμανείς» ή «αρειμανίους». Ωστόσο, στο μεγαλύτερο μέρος τους η ελληνική και η λατινική γραμματεία επαναλαμβάνουν τις πληροφορίες του Ηροδότου, προσθέτοντας ενίοτε σε αυτές κάποιες καθαρά διακοσμητικές λεπτομέρειες.

Οι γρύπες στη λογοτεχνία και την τέχνη 

Τη μορφή του γρύπα την επεξεργάστηκαν στην αρχαία Ελλάδα τόσο λογοτεχνικά όσο και εικαστικά. Ξεκινώντας από την πρώτη αναφορά τους από τον Αριστέα, στη διάρκεια της Αρχαιότητας οι γρύπες μετατράπηκαν σε εχθρικά προς τους ανθρώπους τέρατα, τα οποία διέθεταν σώμα λέοντος ή ίππου και κεφαλή και φτερά αετού.
Αρκετά περίπλοκη είναι και η εικαστική εξέλιξη του γρύπα. Θεωρείται ότι η μορφή του εμφανίστηκε στην Ανατολή. Στην Ελλάδα ο γρύπας, ως ον που συνδυάζει τα χαρακτηριστικά πτηνού και τετράποδου ζώου, εμφανίστηκε κατά την Κρητομινωική περίοδο και είναι γνωστός από τις παραστάσεις από την Κνωσό την Πύλο και την Άνθεια. Όμως οι παραστάσεις των κρητομινωικών γρυπών και των ιππογρυπών της

Να γίνω Τέκτονας;

 

 

Σε κάποιο βιβλίο του 18ου αιώνα υπάρχει κεφάλαιο με τον ίδιο τίτλο. Ο συγγραφέας του περιγράφει την προδιάθεση που πρέπει κάποιος να έχει ώστε να ανταποκριθεί στις θυσίες τις οποίες θα υποστεί ως Τέκτων. Για όσους δεν έχουν αυτήν την νοοτροπία τους συνιστά αποχή. «Μην προσφέρεις τον εαυτό σου», λέει, «χωρίς να το σκεφθείς καλά».

«Διάβασε κάποια ιστορία του Τεκτονισμού από τις οποίες υπάρχουν αρκετές. Διάβασε τους λιβέλλους που γράφτηκαν εναντίον του. Τις Βούλες των Αφορισμών. Εξέτασε τις κατηγορίες που τους προσήψαν. Διάβασε κάποιο εμπνευσμένο βιβλίο σχετικά με τις αρχές του, για παράδειγμα το «Ηθική και Δόγμα» του Αδ. Albert Pike.
Μη πηγαίνεις υποκινούμενος από επιπόλαιη περιέργεια. Απλώς θα απογοητευθείς.

Μην εισέλθεις στο Τάγμα παρά μόνο με την σταθερή απόφαση να μελετήσεις τον Τεκτονισμό. Ο Τεκτονισμός μετέχει στην ουσία κάποιων φυσικών φαινομένων, κάποιων αριστουργημάτων της τέχνης, στην μεγαλοφυΐα κάποιων ανθρώπων. Η πρώτη ματιά δεν ικανοποιεί, πρέπει κανείς να τα μελετήσεις για να τα κατανοήσει.
Μαζί με την αγάπη για το καλό και την αλήθεια θα πρέπει να έχεις κάποια

ΑΠΟΚΩΔΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ

 

ΦΥΣΙΚΟΙ ΝΟΜΟΙ ΚΩΔΙΚΟΠΟΙΗΘΗΚΑΝ ΣΕ ΜΟΡΦΗ ΓΡΑΦΙΚΩΝ ΣΧΗΜΑΤΩΝ ΠΟΥ ΟΝΟΜΑΣΤΗΚΑΝ ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΚΑΙ ΧΡΗΣΙΜΕΥΟΥΝ ΓΙΑ ΝΟΗΤΙΚΗ ΣΥΝΕΝΝΟΗΣΗ ΤΩΝ ΠΑΝΑΝΘΡΩΠΩΝ.
ΣΧΕΣΕΙΣ ΦΥΣΙΚΩΝ ΝΟΜΩΝ ΚΑΙ ΕΝΝΟΙΩΝ ΤΩΝ ΓΡΑΜΜΑΤΩΝ.

Οι άνθρωποι είναι μέρος του φυσικού κόσμου.
Ο φυσικός κόσμος έχει νόμους, συμπεριφορές, που είναι χωροχρονικά αναλλοίωτοι.
Φυσικοί αναλλοίωτοι νόμοι που είναι αντιληπτοί ομοιτρόπως από τους ανθρώπους, κωδικοποιήθηκαν με γραφικά σχήματα.
Άρα έχουμε γραφικά σχήματα να συμβολίζουν φυσικές συμπεριφορές.
Όταν βλέπουμε ένα σύμβολο, έρχεται στο μυαλό μας η αιτία την οποία συμβολίζει και την οποία σαν σύμβολο " φωτογραφίζει" .
Όταν βλέπουμε γραφικό σχήμα ( σύμβολο) κωδικοποιημένου φυσικού νόμου,στο μυαλό μας έρχεται η φυσική συμπεριφορά που δηλώνει αυτόν τον νόμο.
Π.χ. αν με το σχήμα < συμβολίσουμε την έννοια -κίνηση - που είναι φυσικός νόμος, όποτε βλέπουμε (σαν γράφημα) το σχήμα < , στο μυαλό μας θα έρχεται η έννοια -κίνηση-. Άρα το σχήμα < = κίνηση.
Υπάρχει η φυσική εμπειρία -γνώση, ότι για να δημιουργηθεί ότιδήποτε στον φυσικό κόσμο χρειάζεται κάποια κινητική ενέργεια. Είναι εμπειρικά γνωστό ότι

Ο υπνωτισμός των μαζών

 

Ο άνθρωπος που δεν θέλει να ανήκει στη μάζα, χρειάζεται μόνο να πάψει να είναι νωθρός απέναντι στον εαυτό του να αναλάβει την ευθύνη της ζωής του.

Οι πολιτισμοί μέχρι σήμερα δημιουργήθηκαν και διευθύνθηκαν από μια μικρή πνευματική αριστοκρατία. Ποτέ από τις μάζες

Για να αρχίσει να υπάρχει η «μάζα» ως ψυχολογική ενότητα, πρέπει να ξεπεραστεί η κατάσταση χάους και αδιαφορίας που αρχικά επικρατεί σ’ ένα τυχαίο σύνολο ανθρώπων. Σ’ αυτό το σύνολο κυριαρχούν η μια δίπλα στην άλλη και εναλλάσσονται συνεχώς, η αδιαφορία, η φιλία και η διαμάχη. Η «μάζα» δίνει μια δομή σ’ αυτόν τον «σωρό». Αυτό επιτυγχάνεται αν εκπληρωθεί μια προϋπόθεση: Τα διάφορα άτομα πρέπει να έχουν κάτι το κοινό, πρέπει να εχουν συμφωνήσει σε κάτι [1] π.χ. ένα κοινό ενδιαφέρον ή συμφέρον, ένα κοινό αγαπητό ή μισητό αντικείμενο ή σύμπτωμα, πάντως μια κοινή κατεύθυνση αισθήματος. Ως συνέπεια αυτού έχουν τότε την ικανότητα αλληλεπίδρασης.

Ο Φρόιντ, στο βιβλίο «Ψυχολογία των μαζών και ανάλυση του εγώ», ξεχωρίζει δύο δομικά στοιχεία: Το κοινό «κάτι», προς το οποίο τα υποκείμενα προσανατολίζονται συμβολικά, επειδή τους ελκύει ή τους απωθεί, και την αλληλεπίδραση ανάμεσά τους, που σημαίνει και αμοιβαία ταύτιση ανάμεσά τους. «Ταυτότητα» όμως τους δίνει το κοινό «κάτι». Είναι η στολή που «κάνει» τον στρατιώτη να διακρίνεται ως μέλος ενός συνόλου που λέγεται «στρατός». Το ίδιο ισχύει και για την εκκλησία, τον πολιτισμό, κάθε – ισμό και κάθε σύστημα αγελαίο.

Τα δυο αυτά κλασικά παραδείγματα μάζας (στα οποία προστίθεται ως τρίτο το «Κόμμα») είναι ωστόσο πολυσύνθετοι οργανισμοί, που έχουν μια διαφοροποιημένη δομή: Ιεραρχία (κάθετες σχέσεις) και συνεργασία (οριζόντιες σχέσεις), καθώς και έννοια έννομων σχέσεων μέσα στα πλαίσιά τους. Το στοιχείο της μάζας αποτελεί ωστόσο βασικό «συγκολλητικό» στοιχείο, χωρίς το οποίο όλα τα άλλα δεν μπορούν να υπάρξουν, αλλά είναι ταυτόχρονα το πιο πρωτόγονο στοιχείο.

Η «καθαρή» του μορφή είναι η «συμμορία» ενός «χαρισματικού» ηγέτη με τον οποίο τα μέλη έχουν προσωπική, συναισθηματική σχέση. Η μάζα είναι αντικείμενο και της κοινωνιολογικής ανάλυσης, εδώ μας ενδιαφέρουν μόνον ορισμένα χαρακτηριστικά και ως μάζα θεωρούμε όλα τα σχήματα που ονομάζονται με συνώνυμες λέξεις: Κλίκα, ομάδα, ορδή, όχλος, κοινότης.

Μέσα στα πλαίσια της μάζας ένα σημείο/σύμβολο που αντιπροσωπεύει ένα αίσθημα προκαλεί σ’ αυτόν που το αντιλαμβάνεται (βλέπει/ακούει) το ίδιο αίσθημα και μάλιστα τόσο πιο δυνατό όσο περισσότεροι το συμμερίζονται. Η μάζα, τονίζει ο Φρόιντ, δημιουργεί στο άτομο την εντύπωση μιας απεριόριστης δύναμης και ενός ανίκητου κινδύνου, αντιπροσωπεύει φαινομενικά την ανθρωπότητα, και έτσι σφετερίζεται την αυθεντικότητα και το κύρος της, ως φορέα του νόμου. Η αυθεντικότητα αυτή συνίσταται στο ότι φοβάται κανείς τις ποινές της και δέχεται για χάρη της ορισμένους περιορισμούς.

Το φαινόμενο της εξουσίας μέσα από τη μάζα ξεκινάει από το γεγονός ότι σε καιρούς κρίσης βρίσκονται συχνά ορισμένα χαρισματικά άτομα, τα οποία

H αντίσταση της «αληθινής» μεταφοράς στη χρήση…

 

Αλληγορία και Συμβολισμός

Περί μεταφοράς, μετωνυμίας και επιθυμίας στο «μη απεικονίσιμο»

O Paul de Man αναλύει το διαχωρισμό ανάμεσα στην αλληγορία και το συμβολισμό. Στο έργο του «Blindness and Insight» (1983) αναφέρεται στο σύμβολο ως ένα είδος έμμεσης αναφοράς, ενώ συνδέει την αλληγορία με το «μη συγκεκριμένο» και με την αντίσταση στον προσδιορισμό του νοήματος σ’ ένα κείμενο. Mια τέτοια διάκριση θα βοηθούσε στη διαλεύκανση της «μεταφορικότητας» στο έργο του Lyotard. H μεταφορά στον Lyotard λειτουργεί πολύ πιο δραστικά απ’ ό,τι θα λειτουργούσε οποιοδήποτε ρητορικό εργαλείο μέσα στο λόγο.

O αναγνώστης του κειμένου εξοικειώνεται με τη χρήση της μεταφοράς ως «υποκατάσταση», αντικατάσταση μιας λέξης από κάποια άλλη. Mια τέτοια χρήση όμως στην ουσία «κυριολεκτικοποιεί» και τιθασεύει την έννοια της μεταφοράς καθώς την ενσωματώνει de facto στη γραφή, απογυμνώνοντάς την από την όποια μοναδικότητα και ποιητικότητα που ενδεχομένως περιέχει. O Lyotard πιστεύει ότι η μεταφορικότητα στο λόγο πρέπει να αντιμετωπίζεται ως αλληγορική έννοια.

Δανειζόμενοι την ορολογία του de Man, η μεταφορά ως συμβολισμός και άμεσος φορέας νοήματος αδικεί, κατά κάποια τρόπο, τη μεταφορικότητα καθώς οδηγεί στην (αφύσικη) εξοικείωση του αναγνώστη, όπως αναφέραμε λίγο παραπάνω. H αλληγορία όμως που αποκλίνει απ’ την εύκολη και εύλογη απόδοση νοήματος (σημαινόμενου) χαρίζει στη μεταφορά την ηθική δικαίωσή της ως «διαφορετικότητα» μέσα στο λόγο παρά ως απλή αντικατάσταση όρων.

Στο άρθρο «Το Έργο του Oνείρου δεν Σκέφτεται» («Le Τravail du Reve ne Pense Pas») ο Lyotard ισχυρίζεται ότι η αληθινή μεταφορά, η χρήση μιας λέξης με μεταφορική έννοια, ξεκινά με το αγεφύρωτο χάσμα, την παραβίαση του αποδεκτού οπλοστασίου υποκαταστάτων που κυρώνει η χρήση. O Jakobson αρχίζει με την ιδέα της υπο/αντι-κατάστασης που βασίζεται στην αυστηρά στρουκτουραλιστική σύλληψη της γλώσσας, και συνεχίζει [...] προς ένα ρητορικό νόημα μεταφοράς εφαρμοζόμενο στον λόγο. H υποκατάσταση πράγματι βασίζεται στη χρήση, αλλά η αληθινή μεταφορά αντιστέκεται σ’ αυτήν. (Discours, Figure 253)

Φωτογραφίες Eos Aurora

H αντίσταση της «αληθινής» μεταφοράς στη χρήση, κατά τον Lyotard, συνεπάγεται τη μη εξοικείωση του αναγνώστη μ’ αυτήν και τη μη απορρόφησή της στον καθημερινό λόγο και στη συνέχεια την εξαφάνιση της διαφορετικότητάς της. O Lyotard επιστρατεύει τον όρο «απαγορευμένη μεταφορά» για να αναπαραστήσει τη μεταφορικότητα ως ασύλληπτη οντότητα, η δυναμική της οποίας ξεχύνεται πολύ πιο πέρα απ’ τους περιορισμούς που τίθενται στη «μεταφορά» ως απλώς μέρος του λόγου με συμβολική διάσταση.

Ο ΤΑΦΟΣ ΤΗΣ ΑΜΦΙΠΟΛΗΣ - ΚΑΤΙ "ΜΕΓΑΛΟ" ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΕΚΕΙ ΚΑΤΩ

 

Σήμερα, 31/10/2014, σε μια λιτή σχετικά ανακοίνωση του το ΥΠΠΟ μας αποκαλύπτει ανάμεσα σε άλλα και τα εξής :

«Η έδραση των τοίχων γίνεται επί τεχνητής επίχωσης, από καλά συμπυκνωμένο αμμοχάλικο με άργιλο, πάχους περίπου 0, 40μ. Η επίχωση αυτή πατά πάνω στο φυσικό έδαφος του λόφου Καστά, το οποίο εμφανίζεται επιφανειακά ως εδαφοποιημένος-κερματισμένος σχιστόλιθος»

Με άλλα λόγια φτάσαμε πια στο φυσικό έδαφος του λόφου και από ότι φαίνεται ο κατασκευαστής του τάφου επωφελείται από κοιλότηταπου βρίσκεται μέσα τον λόφο, όπως σωστά είχαμε προβλέψει από τις22/9/2014.

«Κατά την ανασκαφή, όπως ήδη έχουμε αναφέρει, διαπιστώθηκε η ύπαρξη δαπέδου σφράγισης από πώρινους λίθους»

Επιβεβαιώθηκε ότι οι πωρόλιθοι σχημάτιζαν δάπεδο σφράγισης, που εκ της παρουσίας του υποδηλώνεται ότι κάτι σημαντικό πρέπει να βρίσκεται από κάτω.

«3.Κατά την αποχωμάτωση του τέταρτου χώρου διαπιστώθηκε η ύπαρξη τεχνητού ορύγματος επί του φυσικού σχιστολιθικού εδάφους, επιφάνειας, 4Χ2,10μ., το οποίο είναι επιχωμένο με ιλυώδη άμμο (όπως αλλωστε και η υπόλοιπη επίχωση του μνημείου). Ήδη έχει προχωρήσει η ανασκαφή, σε βάθος περίπου 1,40μ»

Επιβεβαιώνεται η εκτίμηση μας ότι το βάθος του χώματος ήταν περίπου1,5 μέτρα, όπως επίσης και ότι υπάρχει τεχνητό όρυγμα επί τουφυσικού εδάφους που έχει επιχωθεί, προφανώς για λόγους σφράγισης του τάφου.

«Κατά την απομάκρυνση της αμμώδους επίχωσης εντοπίστηκε το δεύτερο μαρμάρινο θυρόφυλλο σε καλή κατάσταση διατήρησης, πεσμένο μέσα στο όρυγμα, διαστάσεων, 2Χ0,90Χ0,15μ. και βάρους περίπου έναμισυ τόνο».

Η Δωδέκατη Τετρακτύς

 

Α. Εισαγωγή

Ου, μα τον αμετέρα ψυχά παραδόντα τετρακτύν,
Παγάν αενάου φύσεως ριζώματ’ έχουσαν

         Μ’ αυτούς τους εξάμετρους στίχους ορκίζονταν οι Πυθαγόρειοι. Η τετρακτύς, «τετράδα»,  είναι γι’ αυτούς το σύμβολο, το οποίο αναπαριστά πλήρως τη μουσική – αριθμητική τάξη του κόσμου.

         Ο Θέων ο Σμυρναίος λέει ότι η τετρακτύς «μοιάζει να περικλείει όλη τη φύση του Σύμπαντος» (δοκεί την των όλων φύσιν συνέχειν)¹. Ο νεοπυθαγόρειος και νεοπλατωνικός αυτός φιλόσοφος, που γεννήθηκε κι έζησε στη Σμύρνη απ’ τα μέσα του 1ου ως τα μέσα του 2ου π.Χ. αιώνα, έγραψε 3 (απ’ όσο ξέρουμε) βιβλία, απ’ τα οποία ευτυχώς σώθηκε το ένα τουλάχιστον κι έτσι έμεινε μια σημαντικότατη πηγή αξιόπιστων πληροφοριών για τις πυθαγόρειες μελέτες.  Το έργο αυτό είναι «Των κατά των μαθηματικόν χρησίμων εις την Πλάτωνος ανάγνωσιν».  Εκεί ο Θέων αναλύει έντεκα τρόπους με τους οποίους σχηματίζεται τετρακτύς’  έντεκα τετρακτύες.
         Ας ρίξουμε μια σύντομη ματιά.

         Υπάρχουν δύο τετρακτύες αριθμών, «η μια που σχηματίζεται με πρόσθεση, η άλλη με πολλαπλασιασμό. Και αυτές οι τετρακτύες εσωκλείουν τους μουσικούς, τους γεωμετρικούς και τους αριθμητικούς λόγους από τους οποίους σχηματίζεται η αρμονία του Σύμπαντος». Οι δυο τετράδες είναι : 1,2,3,4 και 1,2,3,4,8,9,27 (αυτή με την οποία σχηματίζει ο Πλάτων στον Τίμαιο την ψυχή του κόσμου).
         Οι άλλες τετρακτύες αναπαριστούν αντιστοιχίσεις.
         Η 3η τετρακτύς αντιστοιχίζει: στο 1 το σημείο, στο 2 την γραμμή,  στο 3 την επιφάνεια και στο 4 το στερεό.
         Η 4η τετρακτύς αντιστοιχίζει: στο 1 το πυρ, στο 2 τον αέρα,  στο 3 το ύδωρ και στο 4 τη γη.
         Η 5η τετρακτύς αντιστοιχίζει: στο 1 την πυραμίδα (τετράεδρο), στο 2 το 8-εδρο, στο 3 το 20-εδρο και στο 4 τον κύβο (6-εδρο).
         Η 6η «είναι εκείνη των δημιουργημένων πραγμάτων». Αντιστοιχίζει: στο 1 το σπέρμα, ανάλογο του σημείου.  Στο 2 την αύξηση μήκους, ανάλογη της γραμμής. Στο 3 την αύξηση κατά πλάτος, ανάλογη της επιφάνειας. Στο 4 την αύξηση κατά βάθος, ανάλογη του στερεού.
         Η 7η τετρακτύς «είναι εκείνη των κοινωνιών». Αντιστοιχίζει στο 1 τον άνθρωπο, στο 2 την οικογένεια, στο 3 την κωμόπολη και στο 4 την πόλη «επειδή είναι από αυτά τα στοιχεία που συντίθεται το έθνος».
         «Ολες αυτές οι τετρακτύες είναι υλικές και αισθητές»
         Η 8η τετρακτύς «περιέχει τους παράγοντες με τους οποίους μπορούμε να κάνουμε κρίσεις πάνω στα προηγούμενα και που είναι εν μέρει διανοητικοί»: το 1 είναι η σκέψη, το 2 η επιστήμη, το 3 είναι η γνώμη και το 4 η αίσθηση.
         Αντίστοιχα, η 9η «είναι το λογιστικό, το θυμικό, το επιθυμητικό και το σώμα», η 10η «είναι η άνοιξη, το καλοκαίρι, το φθινόπωρο κι ο χειμώνας» κι η 11η «το παιδί, ο έφηβος, ο ώριμος άνθρωπος, ο γέρος».

http://en.wikipedia.org/wiki/baryonic

        

Αποκρυφισμός και Μυστικισμός…Δύο όψεις του ίδιου νομίσματος

από την
Zadok the priestess

ΑΠΟΚΡΥΦΙΣΜΟΣ είναι η μεθοδική μελέτη των δυνάμεων, είτε ενδεχόμενων, είτε φανερών, στον άνθρωπο – μικρόκοσμο και στη Φύση, το μακρόκοσμο. Για να ερευνηθούν τα αποκρυφιστικά φαινόμενα, χρησιμοποιείται μία μέθοδος, η οποία δεν είναι άλλη από τη μέθοδο της επιστήμης. Η επιδίωξη της αποκρυφιστικής επιστήμης θεωρείται ταυτόσημη με εκείνη της θρησκείας.

Όμως, πριν ο άνθρωπος μπορέσει να επιχειρήσει να εξουσιάσει τη Φύση με αποκρυφιστικά μέσα, πρέπει πρώτα να συνειδητοποιήσει ότι ο ίδιος είναι ένας τέλειος μικρόκοσμος – αυτό σημαίνει, ότι στην οργανική, ψυχική και πνευματική του δομή αντικατοπτρίζει και αντανακλά όλα τα στοιχεία και τις διεργασίες, τα οποία εμπεριέχονται στη Φύση. Συνεπώς, πρέπει να επιτύχει να οραματιστεί τον κοσμικό εαυτό μέσα στον άνθρωπο, ώστε να συνειδητοποιήσει το θαυμάσιο γεγονός ότι είναι ο Υιός του Πατέρα των πάντων. Αυτό το απρόσωπο Ον, στο οποίο οι Ινδουιστές έχουν δώσει το περιεκτικό όνομα Μητέρα-Πατέρας και το οποίο οι Ροδόσταυροι μυστηριωδώς αναδεικνύουν με το Ερυθρό Ρόδο και τον Χρυσό Σταυρό.

Σύμφωνα με τα λόγια του μυημένου Ιησού: "ΟΥΔΕΙΣ ΕΡΧΕΤΑΙ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΕΙΜΗ ΔΙΑ ΤΟΥ ΥΙΟΥ". Η ταυτοποίηση με το απόλυτο Ον πραγματοποιείται μόνον αφού ο υποψήφιος έχει κατορθώσει την ένωση με τον Άγγελο Αντωνάι, τον Εβραϊκό όρο για αυτή την κακοποιημένη και παρεξηγημένη λέξη, τον κυρίως εσωτερικό (ή κατά άλλους ανώτερο) Εαυτό.

Υπάρχουν δύο ειδών αποκρυφιστές. Υπάρχουν εκείνοι οι οποίοι χρησιμοποιούν τις απόκρυφες δυνάμεις για τις δικές τους, ατομικές και συνεπώς, εγωιστικές επιδιώξεις και υπάρχουν επίσης, εκείνοι οι οποίοι χρησιμοποιούν αυτές τις δυνάμεις για να εξυψώσουν και να εξευγενίσουν τα πλάσματα γύρω τους.

Η πρώτη σχολή μετέρχεται πρακτικών, στις οποίες έχει δοθεί ο διακριτικός τίτλος Μαύρη Μαγεία. Ένας μαύρος Μάγος είναι απλά ένα παραπλανημένο άτομο, το οποίο προσπαθεί να εξυψώσει τον εαυτό του επιβαρύνοντας εκείνους, στους οποίους προκαλεί δεινά και ο οποίος χρησιμοποιεί αποκρυφιστικές δυνάμεις για να το επιτύχει. Υπάρχουν, ακόμα και σήμερα, διάφορες οργανώσεις στον κόσμο, οι οποίες καλλιεργούν την προσωπικότητα προς ζημίαν της ηθικής.

Ο Αποκρυφισμός και ο Μυστικισμός (η ερμηνεία του οποίου αναλύεται πιο κάτω) είναι πρακτικές καταγεγραμμένες στο υποσυνείδητο του ανθρώπου, αφού αποτελούσαν φυλετικές συνήθειες και εσωτερικές πρακτικές αιώνων ζωής του ανθρώπου στον πλανήτη.
Σύμφωνα με τον ορισμό της Ντίον Φόρτσιουν (Dion Fortune), που παρατίθεται κατωτέρω, μπορούμε να διερευνήσουμε αυτές τις όψεις του εαυτού μας, να δούμε σε ποιο ποσοστό επηρεάζουν τη ζωή μας και να εξηγήσουμε πολλά από όσα έχουν συμβεί στη ζωή μας. Οφείλω να παρατηρήσω, ότι είναι πολύ δύσκολο να ζει κάποιος μία αμιγώς μυστικιστική ζωή στη σημερινή δυτικού τύπου κοινωνία, ειδικά όταν αυτός ο κάποιος χρειάζεται να εργάζεται για βιοποριστικούς λόγους και εφόσον ζει με την οικογένειά του, η οποία περιλαμβάνει και παιδιά. Είναι ευκολότερο (αν και όχι εύκολο) να ζει μία αποκρυφιστική ζωή.
Δε νομίζω ότι ο μυστικισμός και ο αποκρυφισμός μπορούν να διαφοροποιηθούν απόλυτα, παρ’ όλο που κάποιοι άνθρωποι μαθαίνουν να ακολουθούν σθεναρά τον ένα ή τον άλλο δρόμο. Η Φόρτσιουν κατατάσσει τον εαυτό της στους αποκρυφιστές.

Η Φόρτσιουν δηλώνει ότι και οι δύο ατραποί οδηγούν στον ίδιο προορισμό, αλλά άλλοι άνθρωποι δείχνουν να έλκονται προς τη μία ή την άλλη ανάλογα την ιδιοσυγκρασία τους περισσότερο, παρά για οποιονδήποτε άλλο λόγο.

Παραθέτοντας τα ίδια τα λόγια της Φόρτσιουν από το βιβλίο Η εκπαίδευση και το έργο ενός μυημένου:

Ο Μυστικισμός σκοπεύει στην ταχύτερη δυνατή επίτευξη της Θείας Ένωσης της ψυχής με την πρωταρχική Πηγή της. Για να το πετύχει αυτό, ελαχιστοποιεί όλα όσα ευθύνονται για το διαχωρισμό αυτό. Θεμελιώδες δόγμα όλων των μυστικιστικών σχολών είναι αυτό της Μη Πραγματικότητος. Όποτε συναντούμε μία σχολής σκέψης, η οποία κάνει σαφή διάκριση μεταξύ του Πλασματικού και του Πραγματικού και αναζητά να αποβάλλει τη μορφή από τη συνείδηση, ώστε να διατηρηθεί η δεύτερη, δικαίως μπορούμε να την κατατάξουμε στα χαρακτηριστικά δείγματα του μυστικισμού.

Ο Αποκρυφισμός, από την άλλη μεριά, δέχεται τα φαινομενικά ως αρκετά πραγματικά αν και όχι αληθινά, εάν χρησιμοποιούμε τον όρο αληθινό με την τεχνική μυστικιστική του έννοια ως αιώνιο και αυθύπαρκτο. Σκοπός του αποκρυφιστή είναι να οργανώσει και να εξουσιάσει τα φαινόμενα και να τα φέρει σε αρμονία με τον αιώνιο νόμο του Αληθινού.

Ο μυστικιστής απορρίπτει το φαινομενικό κόσμο και επιδιώκει να αποδράσει στον Αληθινό, ενώ ο αποκρυφιστής, ακόμα κι όταν εντοπίζει και δραπετεύει για λίγο στον Αληθινό, στέκεται στον κόσμο των φαινομένων και επιδιώκει να τον θέσει κάτω από τον έλεγχο της δικής του θέλησης.

Η 'μυσταγωγική' συνάντηση Αρχαίας Ελληνικής ' Θεογνωσίας' και Χριστιανισμού.....

 

«Άφησε τις αισθήσεις και τις εργασίες του νου, και όλα όσα οι αισθήσεις και ο νους μπορούν να διακρίνουν, και όλα όσα δεν υπάρχουν και όσα υπάρχουν• και μεσ' από την αγνωσία πλησίασε, όσο αυτό είναι δυνατό, την ταυτότητα μ' αυτόν που είναι πέρα από κάθε ύπαρξη και γνώση. Μ' αυτό τον τρόπο, με μιαν ασυμβίβαστη, απόλυτη και καθαρή αποδέσμευση από τον εαυτό σου και απ' όλα τα πράγματα, ξεπερνώντας όλα τα πράγματα και απαλλαγμένος απ' όλα, θα οδηγηθείς προς τα πάνω, προς αυτή τη λαμπρότητα του θείου γνόφου που είναι πάνω από κάθε ύπαρξη…(..)..Μπαίνοντας στο γνόφο που υπερβαίνει την κατανόηση, θα βρεθούμε σε μια κατάσταση όπου όχι μόνο δεν θα μπορούμε να πούμε πολλά, αλλά θα είμαστε σε τέλεια αγνωσία…(…)..Αδειανός απ'όλες τις γνώσεις, ο άνθρωπος ενώνεται στο υψηλότερο μέρος του εαυτού του, όχι με κάποιο δημιούργημα, ούτε με τον εαυτό του, ούτε με κανέναν άλλο, αλλά με τον Ένα που είναι τελείως ακατάληπτος και μη ξέροντας τίποτε, γνωρίζει μ' έναν τρόπο που ξεπερνάει την κατανόηση.» Άγ. Διονύσιος ο Αεροπαγίτης

Και Πλωτίνος :

«Πολλάκις αφυπνισθείς από την κατάσταση στην οποία βρισκόμουν μέσα στο σώμα μου και εισελθών στον ίδιο τον αυτόν μου, αποξενώνομαι από κάθε τι άλλο. Μέσα στο εσώτερο είναι μου βλέπω μία θαυμάσια ομορφιά, που με πείθει για την υπέροχη μοίρα που με αναμένει. Η δραστηριότητα του πνεύματος μου βρίσκεται στο ύψιστο σημείο. Είναι ένα με τον Θεό, εδράζομαι σε αυτόν ευρισκόμενος υπεράνω κάθε νοητου. Έπειτα όμως, από την ανάπαυση μου σε αυτόν, αφού κατεβώ στον χώρο του λογισμού και η ψυχή μου επανεισέλθει στο σώμα, απορώ πως "πότε και νύν" ήταν δυνατόν να κατέλθω, και πως η ψυχή μπορούσε να εισέλθει στο σώμα, αφού είναι αυτή που μου αποκαλύφθηκε (κατά την έκσταση μου....
...Δεν είναι γνωστό από πού ήρθε το φως, από έξω ή από μέσα.. Ηταν λοιπόν μέσα και ωστόσο όχι μέσα. Δεν πρέπει να ερωτηθεί από πού ήρθε: δεν υπάρχει ένα «από πού», επειδή ούτε ήρθε ούτε έφυγε, αλλά εμφανίστηκε και εξαφανίστηκε. Γιαυτό δεν είναι ανάγκη να το εξαναγκάσει, αλλά πρέπει να περιμένει σιωπηλός έως ότου εμφανιστεί και να προετοιμαστεί για να το δει, όπως το βλέμμα περιμένει την ανατολή του ήλιου».
Εννεάδες

Chletsos Vassilis

Ο Ψυχογονικός κύβος του Πυθαγόρα

 

Ο Πυθαγόρας, “ο οποίος θα διαφέρει των άλλων ανθρώπων κατά το κάλλος και τη σοφία και θα γίνει ωφέλιμος εις το ανθρώπινο γένος” -κατά το χρησμό της Πυθίας, είναι ο μέγιστος Έλληνας μαθηματικός, φιλόσοφος και αρχηγέτης μεγάλου θρησκευτικοπολιτικού κινήματος, μίλησε για την ουσία των όντων, τους αριθμούς. Το Σύμπαν προήλθε από το υπάρχον χάος μέσα από τη μορφή, δηλαδή το μέτρο και την αρμονία. Πρώτος ο Πυθαγόρας το ονόμασε Κόσμο, δηλαδή Τάξις, εξ αιτίας της αρμονίας που επικρατούσε σε αυτό.
Στην σχολή του, που στην είσοδό της υπήρχε ένα άγαλμα του Ερμή του Λογίου, με την επιγραφή “Εκάς βέβηλοι”, δίδασκε τους αριθμούς κατά βάση και πολλά άλλα επιστημονικής ή εσωτερικής φύσης θέματα. Οι αριθμοί, η γεωμετρία και η μουσική οδηγούν στην κατανόηση των κοσμικών φαινομένων.
Οι βασικές γραμμές διδασκαλίας του για τους αριθμούς, ειδικά για τους πρώτους δέκα από αυτούς, είναι:
Η Μονάδα αντιστοιχούσε με το πνεύμα, τον αιθέρα, την ενέργεια, τη δύναμη από τη οποία γίνεται το παν.
Η δυάδα είναι η ύλη που αποτελείται από νερό και γη.
Η τριάδα είναι ο Χρόνος σαν θεότητα, δηλαδή το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον.
Η τετράδα είναι ο Χώρος, η τάξη του Κόσμου. Εδώ βρίσκεται η περίφημη Τετρακτύς, πάνω στην οποία δομήθηκε το καμπαλιστικό Δέντρο της Ζωής.
Τι είναι όμως η Τετρακτύς; Δέκα συμβολικές στιγμές (τελείες).
Τη θεωρία της τετρακτύος προώθησε ο Πυθαγόρας, η οποία συνέδεσε την ύπαρξη των δέκα σωμάτων του δικού μας Ηλιακού Συστήματος. Η επιστήμη γνώριζε μόνο επτά τέτοια σώματα, αλλά η πρόσφατη αστρονόμοι έχουν ανακαλύψει άλλα τρία σώματα: τον Ουρανό, τον Ποσειδώνας και τον Πλούτωνα.
Το σύμβολο της τετρακτύος είναι το ακόλουθο:

Αυτό το σχήμα όπως το χρησιμοποιούσαν οι Πυθαγόρειοι, αποτελείται από δέκα στιγμές τακτοποιημένες σε ένα τριγωνικό πρότυπο, όπως ακριβώς εδώ. Συνδέοντας τις στιγμές με διαφορετικούς τρόπους, προκύπτουν πολλά τρίγωνα και ορθογώνια σχήματα, όλα φιλικά συνδυασμένα με το Πυθαγόρειο μαθηματικό σύστημα με νοήματα και όρους μέσω των οποίων εξηγούσε το πως αντιλαμβανόταν και κατανοούσε τις αλήθειες της Παγκοσμιότητας.
Η Τετρακτύς είναι η πηγή της Δημιουργίας. Σε αυτήν ορκιζόταν οι Πυθαγόρειοι. Είναι το άθροισμα των αριθμών 1, 2, 3, 4.
Η τετράδα σημειώνει ακόμα τα “κοσμικά σώματα” των τεσσάρων στοιχείων από τα οποία συντάχθηκε το Κοσμικό Σύμπαν, το τετράεδρο, το οκτάεδρο, το εικοσάεδρο και τον κύβο.

Οι λόγοι των αποστάσεων

 

Οι λόγοι των αποστάσεων έπαιξαν σημαντικό ρόλο και καθοριστικό στην νοητή ευθεία σύνδεση των Αρχαίων Ελληνικών Ιερών ή Ιερών Τόπων. Αυτά τα Ιερά ή Τόποι σχηματίζουν γιγαντιαία τρίγωνα στη γη της Ελλάδας, των οποίων οι πλευρές έχουν λόγους που προκύπτουν από αριθμητικές γεωμετρικές ή αρμονικές αναλογίες κι από λόγους κανονικών γεωμετρικών σχημάτων στα οποία ανήκουν. Ένας σαφής και βαθυστόχαστος προβληματισμός διαιωνίζεται ανάμεσα στους ερευνητές. Είναι απλές παραστάσεις ή σκόπιμες παρουσιάσεις των Παγκοσμίων Νόμων της Δημιουργίας; Μεταξύ των λόγων των αποστάσεων είναι οι λόγοι 3:2, 4:3, 1:1 κι άλλα. Ακόμα, βρίσκεται ο αριθμός π που ισούται με 3,14159 και κυρίως ο λόγος του μεγαλύτερου τμήματος της χρυσής τομής προς το μικρότερο δηλαδή, ο Χρυσούς Αριθμός, το Φ (1,618034), γνωστός από τα πολύ αρχαία χρόνια. Το ενδέκατο θεώρημα του Ευκλείδη είναι το λεγόμενο πρόβλημα της Χρυσής Τομής, δηλαδή, η διαίρεση ενός δεδομένου ευθυγράμμου τμήματος σε δύο τμήματα τέτοια, ώστε το ορθογώνιο το έχον πλευρές την δοθείσα και το ένα μέρος αυτής να ισούται προς το τετράγωνο του άλλου μέρους. Είναι το πρόβλημα του χωρισμού ευθύγραμμου τμήματος σε μέσο και άκρο λόγο. Η διαίρεση ενός ευθύγραμμου τμήματος σε μέσο και άκρο λόγο θεωρούνταν η πιο τέλεια αισθητικά, από την αρχαιότητα. Για τον ίδιο λόγο ονομάστηκε και "Θεία Αναλογία". Ο Χρυσούς Αριθμός Φ είναι μέγεθος ή αριθμός εν δυνάμει και κατά τον Πλάτωνα βρίσκεται στον υπερουράνιο τόπο. Οι Αρχαίοι χρησιμοποιούσαν κατά τις μετρήσεις τον αριθμό αυτό. Στους θεωρητικούς αριθμούς χρησιμοποιούσαν την τιμή Φ=1,62, την οποίαν θεωρούσαν “Ουράνια Τιμή” ή αριθμό “εν τοις νοητοίς” και προέρχεται από το λόγο 81:50=1,62.
Η επίδρασή της Χρυσής Τομής, σαν στοιχείο αισθητικό περίπλεξε για πολλούς αιώνες τους ερευνητές. Τη σχέση 1/1,618034 τη ξαναβρίσκουμε σε διάφορα πεντάγωνα, κύκλους, δεκάγωνα και ιδιαίτερα στο “Χρυσό Ορθογώνιο”, που οι πλευρές του είναι αμοιβαία ανάλογες με 1 και 1,681034 και όπως λέγουν, αποτελεί για το μάτι την ποιο αρμονική γεωμετρική μορφή. Έτσι, στο πέρασμα των αιώνων, οι ειδικοί βρήκαν παραδείγματα εφαρμογής της σχέσης αυτής, σχεδόν παντού, στην ελληνική αρχιτεκτονική, καθώς και στα αριστουργήματα της Τέχνης. Σήμερα η αισθητική αξία της αμφισβητείται, η Χρυσή Τομή, όμως εμφανίζεται σε έργα τέχνης τόσο συχνά, ώστε να αποκλείεται η συμπτωματικότητα. Ένα τέτοιο έργο τέχνης αποτελεί ο Παρθενών των Αθηνών, εφ’ όσον προστεθεί το κατεστραμμένο αέτωμά του και προσαρμόζεται ακριβώς στο Χρυσό Ορθογώνιο. Ακόμα, ο Λεονάρντο Ντα Βίτσι, στα διάφορα έργα του, δείχνεται να υιοθετεί μια τέτοια θεωρεία καθότι γοητευμένος από τα μαθηματικά και φαίνεται να απολάμβανε αυτό που ο ίδιος αποκαλούσε “Γεωμετρική Αναψυχή”. Ο Λεονάρντο ντα Βίντσι υποστήριζε ότι ο ομφαλός είναι το σημείο της χρυσής τομής του ανθρώπινου σώματος, το χωρίζει δηλ. σε μέσο και άκρο λόγο.
Κλασικό παράδειγμα της Χρυσής Τομής είναι οι αριθμοί του Φιμπονάτσι, που εκτός από την περίεργη σχέση τους με τη βοτανική, συνδέονται μυστηριωδώς με την τέχνη και την αρχιτεκτονική. Η σχέση που υπάρχει μεταξύ δύο διαδοχικών αριθμών πέρα από 3, της σειράς του Φιμπονάτσι είναι περίπου 1/1,618034.
Ο Χρυσος Αριθμός Φ αποτελεί ρίζα της γενικής εξίσωσης:
Ο λόγος π=3,14159 είναι ο λόγος της περιφέρειας προς τη διάμετρο κύκλου. Ο κύβος του π ισούται με τον αριθμό 31, σπουδαίο αριθμό κατά την αρχαιότητα και όχι μόνον. Αξιοσημείωτο είναι ότι στον αριθμό 31 ανήκει η αριθμητική αξία δύο γραμμάτων, Α=1 και Λ=30. Αυτά τα δύο γράμματα, είτε σαν αρχική συλλαβή είτε σαν τελική, δείχνουν προσωπικότητες ή μορφές που καθορίζουν την πνευματική και κοσμική εξέλιξη των λαών και ίσως όλου του πλανήτη μας. Ο κύκλος με ακτίνα π έχει εμβαδόν π³ δηλαδή το κύβο του π και ισούται με 31,006198, του οποίου το διπλάσιο συν 100, ισούται με μεγάλη προσέγγιση, με την αντίστοιχη τιμή με του εκατονταπλάσιου Φ, δηλαδή 1,62.

http://www.astro.gr/

Ανά τας Παραδόσεις

του Δ. Π. Σεμελά
(άρθρο που δημοσιεύτηκε στο γαλλικό περιοδικό «ΕΩΝ»,
τον Φεβρουάριο του 1921)

Από την πρώτην ημέρα, κατά την οποία ο άνθρωπος έστρεψε τα μάτια του προς τον Ουρανό, αισθάνθηκε να γεννιέται μέσα του η έλξη προς την Θεότητα. Κατεπλάγη μπροστά στο μεγαλείο της Δημιουργίας, καθώς το συνέκρινε με την μικρότητά του, [και] αναγνώρισε μέσα στην Δημιουργία αυτή μία δύναμη ή δυνάμεις, τις οποίες θεοποίησε.

Όταν οι πρωτόγονοι άνθρωποι εγκατέλειψαν τις σπηλιές, γεννήθηκε ένας πρώτος πολιτισμός και η γραφή ήρθε να συμπληρώσει τις ανάγκες μεταξύ των ανθρώπων. Σχηματίσθηκαν τότε ομάδες, μέσα στις οποίες εμφανίστηκαν άνθρωποι, συνήθως οι γεροντότεροι, οι οποίοι επιβάλλονταν πάνω στα μέλη της ομάδας, προφητεύοντας και προκαλώντας εκδηλώσεις που χαρακτηρίστηκαν ως θεϊκές ή υπερφυσικές.
Ύστερα οι ομάδες εξαφανίστηκαν και γεννήθηκαν οι «τάξεις», ως συνέπεια της συγχώνευσης πολλών από τις φυλές αυτές. Βρισκόμαστε έτσι μπροστά [στο φαινόμενο] της πραγματοποίησης της συλλογικότητας (κοινωνίας ή κολεκτίβας). Μέσα στις «κάστες» αυτές υπήρχαν και άνθρωποι προνομιούχοι, άνθρωποι ισχυροί και δυνατοί, οι οποίοι επωφελούντο από την δύναμή τους, για να καταπιέζουν τους άλλους. Αλλά βλέπουμε, επίσης, να εμφανίζονται και άνθρωποι ανώτεροι, οι οποίοι να ασκούν μίαν επιρροή, όχι μόνο πάνω στους φτωχούς και τους πονεμένους, αλλά και πάνω σ' αυτούς τους «Μεγάλους» και σ' αυτούς τους Τυράννους.

Μετά τις «Κάστες», εμφανίζονται οι Φυλές, και ο ηθικός ρόλος που θα μπορούσε να εκπληρωθεί από εκείνους που εξαφανίστηκαν μαζί με τις ομάδες, δεν μπόρεσε να διατηρηθεί ο ίδιος, [μέσα στα πλαίσια της] φυλής.

Ο Παπισμός επεχείρησε να επικρατήσει πάνω στις φυλές και εκείνοι που θέλησαν να επικρατήσουν εκδηλώνοντας γνώσεις, αισθάνθηκαν αδύναμοι μέσα στην κοινωνία και υποχρεώθηκαν να σχηματίσουν μια ειδική «Κάστα», αυτήν της Ιερωσύνης, για να έχουν την δέουσα εξουσία, για να καθοδηγούν τους ανθρώπους προς το καλό.
...
Από αρχαιοτάτων χρόνων, η ιερωσύνη ήταν εμπιστευμένη σε μια ομάδα ανθρώπων που ονομαζόταν "Μεμυημένοι".

Η Σχολή της Μέμφιδας, η Σχολή της Αβύδου, μια δευτερεύουσα σχολή, η Σχολή του Εσνέχ, έδρασαν στους μακρινούς εκείνους χρόνους. Οι Σχολές αυτές κατείχαν διάφορα μυστήρια και κάθε υποψήφιος, που έμελλε να γίνει μέλος, όφειλε να υποστεί σκληρότατες δοκιμασίες, για να αποδείξει ότι κατείχε τα σωματικά, ψυχικά και πνευματικά χαρακτηριστικά που ήσαν αναγκαία για την πραγματοποίηση των σκοπών που επιδιώκονταν.

Η Μετενσάρκωση

 

του Δ. Π. Σεμελά ¹

Κυρίες και κύριοι,

Δεν θα κουραστώ ποτέ να επαναλαμβάνω ως πιστή ηχώ το αθάνατο αξίωμα του Σωκράτους,

«Άνθρωπε, γνώθι σαυτόν»².

Η Αυτογνωσία, προϋπόθεση της έρευνας των μυστηρίων της Δημιουργίας

Και, πραγματικά, ποιο θα μπορούσε να είναι το τελικό αποτέλεσμα των προσπαθειών κάθε ανθρώπου που επιζητά την γνώση των υπερβατικών και ανωτέρων μυστηρίων, εάν προηγουμένως δεν είχε γνωρίσει τους νόμους οι οποίοι δρουν εντός του και επηρεάζουν τα πεπρωμένα του;

Γι αυτό και, όλοι εσείς που λαχταράτε ανώτερες γνώσεις, γράψτε με μεγάλα γράμματα το αθάνατο τούτο αξίωμα, για να το έχετε πάντοτε προ οφθαλμών. Πιστέψτε με, το αποτέλεσμα θα είναι ευτυχές και η πράξη αυτή θα επιδράσει [πολύ ευνοϊκά] στην πορεία σας ως Ανθρώπων και ως Μυημένων.

Μετά την συμβουλή αυτή, την οποίαν θεωρώ πολύτιμη για όλους, ας περάσουμε στο θέμα το οποίο μας συγκέντρωσε απόψε και το οποίο συνοψίζεται σε διάφορες θεωρήσεις που αφορούν το εξαιρετικά ενδιαφέρον πρόβλημα της 'Μετενσαρκώσεως' ³.

Η Μετενσάρκωση

Είναι άραγε, η Μετενσάρκωση, γεγονός πραγματικό; Μήπως είναι το αποτέλεσμα μιας θεωρητικής υπόθεσης του αρχαίου ιερατείου και, συνεπώς, μια απλή θεωρία; Και αν συμβαίνει το πρώτο, μπορεί να αποδειχθεί με γεγονότα, εκδηλώσεις ή άλλα σημάδια που να ικανοποιούν την λογική και τον συλλογισμό.

Αυτές είναι οι θεωρήσεις που έχουμε να αντιμετωπίσουμε για την λύση του προβλήματος [που θα μας απασχολήσει σήμερα].

Η Ζωή, αυτή η συνεχής και αέναη κίνηση, που αναδεύει την ύλη εντός του δημιουργημένου Σύμπαντος, που την διαπλάθει μέσα σε αόρατα καλούπια, που την αφανίζει για να της δώσει νέες μορφές, που την καταστρέφει για να την αναστήσει με νέες όψεις^. η Ζωή αυτή, κατά την εκπλήρωση του αιώνιου σκοπού της, επενεργεί άραγε κατά τον ίδιο τρόπο επάνω στις μορφές μιας λεπτότερης ουσίας; επιφέρει άραγε τις ίδιες μεταμορφώσεις εκεί, όπως και εδώ κάτω;
Συνοπτικά, ο Νόμος της Ζωής και του Θανάτου είναι άραγε ένας Νόμος που δρα επί όλων των πεδίων του Όντος κατά τον ίδιο τρόπο που δρα και επί των πεδίων του μη-Όντος;
Ιδού, κυρίες και κύριοι, τα ερωτήματα τα οποία θέτω. Και είναι καιρός, νομίζω, να τα απαντήσω.

Ο Άνθρωπος ως βάση έρευνας

Λόγω της φύσεως του θέματος που θα πραγματευθώ σήμερα, θα κρατήσω τον ορίζοντα των ερευνών [μου] στον Άνθρωπο και την φύση του, και σας λέγω ότι το ανθρώπινο ον [κατάγεται] από δύο αρχές:
- την αρχή Ον, κοινώς⁴ καλούμενη «Πνεύμα», και
- την αρχή μη-Ον, κοινώς καλούμενη «Ύλη».

Η Κοσμογονία

Αρχικά, το Ον και το μη-Ον, εντελώς χωρισμένα, αγνοούσαν το ένα το άλλο, διότι το μεν πρώτο, έχοντας το πλεονέκτημα να γνωρίζει, βρισκόταν σε ανάπαυση, στερούμενο το μη-Ον^. το δε δεύτερο, έχοντας τις ιδιότητες της Τάξεως ⁵, βρισκόταν καταδικασμένο, μακριά από το Ον, στην χαώδη αταξία.

Είναι άραγε από προμελέτη, σφάλμα ή διαφθορά; Είναι άραγε κάποια ύψιστη σύλληψη, κάποια θέληση πρωταρχική ή [κάποια] επιθυμία, που έκαναν ώστε το Ον, οδηγούμενο,

Αυτό που λέει η Σφίγγα

της Μαρίας Routchine-Dupré
(Δημοσιευμένο στο γαλλικό περιοδικό ΕΩΝ, Νο 9-11, Ιαν-Μαρ, 1924)

Άκουσε, αγαπητό μου παιδί, αυτό που λέγει η Σφίγγα, με τον συμβολισμό της:

«Στέκομαι όρθια, η γάγγραινα που λέγεται χρόνος δεν μπορεί να με αγγίξει. Όλα τ' αστέρια που περιίπτανται γύρω από τη γη, κοιτάζοντας την όψη της, με βλέπουν πάντοτε όρθια, σιωπηρή και πολύ σοβαρή. Η υλική μου ουσία συντίθεται από πέτρα, από βράχο. Κι αν ακόμα βουνά άμμου επικάθονταν πάνω από το κεφάλι μου, εγώ θα στεκόμουν όρθια. Ουδέποτε θα ειπωθεί ότι η Σφίγγα, που αψήφησε την μανία σαράντα αιώνων, έπεσε για να κοιμηθεί στον ύπνο της αιωνιότητας, λησμονώντας το σύμβολο που φέρει. Ο ήλιος, με τις λαμπρές και χρυσές του ακτίνες, πασχίζει να με θέλξει με τον έρωτά του, αλλά εγώ στέκομαι όρθια, ψυχρή και ακίνητη προς κάθε πράγμα που θα μπορούσε να με συγκινήσει.

«Το μυστικό που κρύβω μέσα στην ψυχή μου, είναι ένα μυστικό που καμιά άλλη μορφή, εκτός από την δική μου, δεν θα μπορούσε ν' ακούσει και να γνωρίσει. Το χαμόγελο δεν γνώρισε ποτέ τα χείλη μου, ο θυμός δεν προκάλεσε σύσπαση στο απαθές και ακίνητο πρόσωπό μου. Στέκομαι πάντοτε όρθια στα λυγισμένα πόδια μου.

«Τι είμαι; Ιδού το πρόβλημα κάθε μυημένου. Άνθρωπε, είμαι η Ηθική. Είμαι η πρώτη δημιουργία της ιδέας και της σκέψης του ανθρώπινου Όντος. Το παν σκύβει και υφίσταται το μοιραίο των νόμων της ύλης, αλλά εγώ στέκομαι πάντοτε αναλλοίωτη, στέκομαι πάντοτε απαθής σε όλες τις υλικές αναστατώσεις.

«Ρωτάς, σοφέ μαθητή, τι είναι η Ηθική; Η Ηθική είναι το συμπλήρωμα της Φύσεως που προηγήθηκε από αυτήν μέσα στην Δημιουργία, αυτή είναι η θερμότητα που επώασε τα ζώντα όντα επί της Γης, αυτή είναι η τροφός των πρώτων ανθρώπινων εμβρύων, που τους παρέσχε το πρώτο γάλα της πνευματικής τους τροφής, στο στήθος της είναι που, το πρώτο ον με ανθρώπινη μορφή, φώναξε: "Είμαι, άρα υπάρχω!"

«Έκτοτε, επί της Γης, το παν αναστατώθηκε, και, μέσα σε μια ανοδική εξέλιξη, το παν μεταμορφώθηκε. Αλλά η Ηθική παραμένει πάντοτε όρθια και μοναδική και διδάσκει σε όλους τους λαούς του σύμπαντος την Αγάπη, την Καλωσύνη και την Αλήθεια.

«Οι άνθρωποι συνενώθηκαν σε μια κοινή προσπάθεια, τα όντα αισθάνθηκαν την ανάγκη αυτής της ένωσης για την παγκόσμια πρόοδο. Και η Ηθική, που προπορεύεται κατά ένα βήμα από το παν, οδήγησε και θα οδηγεί ολόκληρη την ανθρωπότητα προς την ανοδική οδό της τελειότητας.»

Ιδού αυτό το οποίο λέγει η Σφίγγα στον ονειροπόλο μυημένο που την θωρεί στοχαστικά: Ιδού, αγαπητό μου παιδί, το κύριο σύμβολο που στολίζει ως προμετωπίδα την αιγυπτιακή ηθική και, αυτό το σύμβολο που είναι μπροστά στα μάτια σου, στις κρίσιμες στιγμές της ζωής, στοχάσου το βαθειά και, απλώς βλέποντας το, θα δεις ότι θα σε γλιτώσει από πολλά στραβοπατήματα και πολλούς ξεπεσμούς.

Η ΣΦΙΓΓΑ ΜΙΛΗΣΕ

Ο ΤΑΦΟΣ ΤΗΣ ΑΜΦΙΠΟΛΗΣ….Ο ΝΕΚΡΟΣ ΕΧΕΙ ΑΠΟΘΕΩΘΕΙ-ΕΙΝΑΙ Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ;

Σήμερα  21/10/2014 σε μια συγκλονιστική ανακοίνωση του το ΥΠΠΟ μας απεκάλυψε ότι ένα από τα κεφάλια των Σφιγγών που πολλοί είχαν θεωρήσει ότι είχαν αποτελέσει λεία αρχαιοκαπήλων, βρέθηκε μέσα στον τρίτο θάλαμο (Θ3), μετά την αφαίρεση εκατοντάδων κυβικών χώματος που χρησιμοποιήθηκε για την σφράγιση του τάφου.
Συγκεκριμένα ανάμεσα στα άλλα αναφέρει :
"Σε βάθος 0,15μ. από την επιφάνεια του κατωφλίου εντοπίστηκε και αποκαλύφθηκε τομαρμάρινο κεφάλι Σφίγγας. (φωτο 5,6,7,8) Είναι ακέραιο με ελάχιστη θραύση στη μύτη. Έχει ύψος 0,60 μ. Το κεφάλι ταυτίζεται και αποδίδεται στον κορμό της ανατολικής Σφίγγας, όπου ήταν ένθετο. Στρέφεται προς την είσοδο και φέρει πόλο. Στο κάτω μέρος του λαιμού σώζεται ακέραιη η διατομή της έδρασης στο σημείο ένθεσης στον κορμό της. Έχει κυματιστούς βοστρύχους, που φέρουν ίχνη κόκκινου χρώματος, οι οποίοι πέφτουν στον αριστερό ώμο της, ενώ συγκρατούνται από λεπτή ταινία. Πρόκειται για γλυπτό εξαιρετικής τέχνης. Βρέθηκαν, επίσης, θραύσματα από τα φτερά των Σφιγγών".
Χαρακτηρίζω την ανακοίνωση αυτή συγκλονιστική διότι επιβεβαιώνει την αρχική μου υπόθεση ότι η απουσία των κεφαλιών των Σφιγγών πρέπει να είναι εσκεμμένη.
Συγκεκριμένα από τις 8 Σεπτεμβρίου στην ανάρτηση ΜΙΑ ΠΡΩΤΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΑΠΟΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΥ έγραφα ότι :
"Από την αρχή έχω κάνει την υπόθεση ότι οι Σφίγγες ήταν εσκεμμένα ακέφαλες καιχωρίς φτερά, είτε διότι τους αφαιρέθηκαν κατά την εγκατάσταση τους στο πρόθυρο του Τάφου μέσα από κάποιου είδους τελετουργικό, είτε δεν τα είχαν ποτέ", αναφερόμενος  στην  πρώτη μου ανάρτηση της 18ης Αυγούστου Ο ΤΑΦΟΣ ΤΗΣ ΑΜΦΙΠΟΛΗΣ  όπου έγραφα : "  Προσωπικά πιστεύω ότι η ανεύρεση των σφιγγών χωρίς κεφάλια και φτερά  είναι εσκεμμένη από τους κατασκευαστές του τάφου".
Η εύρεση του κεφαλιού της Σφίγγας και μέρος των φτερών της μέσα στον θάλαμο Θ3επιβεβαιώνει ότι η μη ύπαρξη φτερών και κεφαλιών στις Σφίγγες πρέπει να αποτελεί μέρος κάποιου τελετουργικού.
Στην προαναφερθείσα ανάρτηση  ΜΙΑ ΠΡΩΤΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΑΠΟΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΥ είχα αναφερθεί στην δομή της ανθρώπινης ψυχής και στην Σφίγγα η οποία την συμβολίζει  :

"Η ψυχή μας αποτελείται από δύο τμήματα : την λεγόμενη λογική ψυχή που είναι γνωστή ως λογιστικόν και την άλογη ψυχή που αποτελείται από το θυμοειδές και τοεπιθυμητικό όπως μας λέει ο Πλάτων.

Η λογική ψυχή κατεβαίνει από το νοητό, η δε άλογη ψυχή προσακτάται από την λογική ψυχή μέσα στον κόσμο της γέννησης. Σκοπός μας είναι να αφυπνίσουμε τις γνώσειςπου έχει ήδη η λογική ψυχή εκ κατασκευής και να απαλλαγούμε κάποια στιγμή από την άλογη ψυχή, η οποία είναι και η αιτία που προσκολλώμεθα στον κόσμο της γέννησης. 

Στην Μυθολογία μας τα μέρη της άλογης ψυχής συμβολίζονταν με ζώα. Όπως μας λέει οΠλάτων στην Πολιτεία με πολύμορφο θηρίο (που μας θυμίζει την Λερναία Ύδρα) συμβολιζόταν το επιθυμητικό και με λέοντα το θυμοειδές.

Ο ΤΑΦΟΣ ΤΗΣ ΑΜΦΙΠΟΛΗΣ - ΤΟ ΨΗΦΙΔΩΤΟ ΠΡΟΔΙΑΓΡΑΦΕΙ ΤΟΝ ΝΕΚΡΟ - ΕΙΝΑΙ Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ;

Σήμερα 16/10/2014 το ΥΥΠΟ ανεκοίνωσε την αποκάλυψη και του υπολοίπου μέρους του ψηφιδωτού.

Συγκεκριμένα αναφέρει ότι :

«Σήμερα που αφαιρέθηκαν και τα τελευταία στρώματα χωμάτων από την ανατολική πλευρά του ψηφιδωτού, αποκαλύφθηκε η τρίτη μορφή της παράστασης, πίσω από τον γενειοφόρο άνδρα, ο οποίος -εκτός από το στεφάνι- φοράει και κόκκινο ιμάτιο.
Πρόκειται για γυναικεία νεανική μορφή, με κόκκινους ανεμίζοντες βοστρύχους, η οποία φοράει λευκό χιτώνα που συγκρατείται με κόκκινη λεπτή ταινία στο ύψους του στήθους. Φέρει κόσμημα στον καρπό του αριστερού της χεριού. Είναι προφανές ότι πρόκειται για την μυθολογική παράσταση της αρπαγής της Περσεφόνης από τον Πλούτωνα, με την παρουσία του θεού Ερμή ως ψυχοπομπού, όπως είθισται σε ανάλογες αναπαραστάσεις (φωτο 1, 2, 3).
Είναι εκπληκτική η παράσταση όχι μόνον για τον χρωματικό της πλούτο, αλλά και για την τέλεια εκτέλεση του σχεδίου. Στην παράσταση του ψηφιδωτού παρουσιάζεται και η τρίτη διάσταση, ιδιαίτερα στην απεικόνιση του ψυχοπομπού και της Περσεφόνης. Είναι φανερό ότι η παράσταση παραπέμπει και στην αντίστοιχη της αρπαγής της Περσεφόνης, στον λεγόμενο Τάφο της Περσεφόνης, στο βασιλικό νεκροταφείο των Αιγών. Όμως η παράσταση της αρπαγής της Περσεφόνης, στις Αιγές είναι τοιχογραφία. Εδώ, για πρώτη φορά, απαντάται σε βοτσαλωτό ψηφιδωτό, σε ταφικό μνημείο. Οι διαστάσεις του ψηφιδωτού δαπέδου ήτοι 4,5Χ3».

Επιβεβαιώνεται δηλαδή ότι η τρίτη μορφή είναι η Περσεφόνη, άρα αποτελείκαθαρά μυθολογική σκηνή, συνεπώς δεν απεικονίζεται ο νεκρός στο ψηφιδωτό, όπως κάποιες υποθέσεις το ανέφεραν.

Όμως κάποια στοιχεία του ψηφιδωτού θεωρώ ότι προδιαγράφουν τον νεκρό.

Ας τα δούμε αναλυτικά.

Σίγουρα η μυθολογική εικόνα της αρπαγής της Περσεφόνης παραπέμπει στην μετάβαση της ψυχής από τον κόσμο των θνητών στον Άδη.

Κάνω την υπόθεση ότι ο καλλιτέχνης προσπάθησε να παραθέσει κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά στο ψηφιδωτό τα οποία τρόπον τινά αποτελούν τις προδιαγραφέςτου νεκρού.

Με άλλα λόγια, η απεικόνιση των θεοτήτων απεδόθη με ανθρώπινα χαρακτηριστικά κάποια εκ των οποίων αποτελούν τρόπον τινά "σήμα κατατεθέν" του νεκρού, οπότε με την παρουσία τους υπονοείται η ταυτότητα του νεκρου.

Έτσι βλέπουμε την Περσεφόνη να απεικονίζεται σε πολύ νεαρή ηλικία, πολύ νεαρότερη από την Περσεφόνη της Ελευσίνας, φαίνεται ότι το αριστερό της μάτιείναι μπλε σε αντίθεση με το δεξί της που είναι σκούρο, πιθανόν μαύρο.

Τα Ορφικά μυστήρια. Ο "μυητικός" κύκλος της ζωής

«Οι σκηνές του ψηφιδωτού  της Αμφίπολης  συνδέονται με τις λατρείες του κάτω κόσμου, με την Ορφική λατρεία - κάθοδος στον Άδη - καθώς και με τις διονυσιακές τελετές. Ο εκάστοτε επικεφαλής του οίκου των Μακεδόνων ήταν ο αρχιερέας αυτών των λατρειών.  Σύμφωνα με τους ειδικούς  η μάσκα που βρέθηκε πρόσφατα στον τάφο ΙΙ στις Αιγές (Βεργίνα), ήταν αυτή που φορούσε ο βασιλιάς των Μακεδόνων Φίλιππος Β΄ ως αρχιερέας των ορφικών μυστηρίων στις Ορφικές τελετές…!!! » Λίνα Μενδώνη

Η λέξη Μυστήριο στην αρχαία Ελλάδα σήμαινε το απόρρητο, το μυστικό, το άρρητο μέρος μιας τελετής ή λατρείας οι οποίες δεν γινόταν φανερές σε άτομα που δεν είχαν μυηθεί. Όπως φαίνεται και ετυμολογικά η λέξη παράγεται από το ρήμα Μυείν δηλαδή κλείνω και αναφέρεται κυρίως στα μάτια και στα χείλη.
Εκείνοι που μυούνται στα μυστήρια του υπερβατικού, απαγορεύεται να τα ανακοινώσουν σε άλλους μη μυημένους , πρέπει να κλείνουν το στόμα τους. Τα αρχαία Μυστήρια ήταν ίσως η ανώτερη πνευματική κληρονομιά στην αρχαία Ελλάδα.

Ήταν κυρίως κρυφές λατρείες, όπου έπρεπε πρώτα κανείς να μυηθεί, κοινώς να εισαχθεί. Ο οπαδός αυτής της λατρείας ονομαζόταν Μύστης και το πρόσωπο που τον εισήγαγε σ' αυτή Μυσταγωγός. Κάθε μυστηριακή κοινότητα είχε τα κοινά γεύματα, τους κοινούς χορούς και τις ιεροτελεστίες, όπου άνθρωποι που έσμιξαν στο ίδιο χορό, που συμμετείχαν στα ίδια δρώμενα ένιωθαν για πάντα ενωμένοι.

Στην εσωτερική έννοιά τους παρουσίαζαν τις αιώνιες αλήθειες είτε ήταν φυσικές είτε ήταν πνευματικές που διατηρήθηκαν στο πέρασμα χιλιάδων ετών. Από τα λίγα που γνωρίζουμε για αυτά φαίνεται ότι παρουσίαζαν αλληγορικές αναπαραστάσεις που συμβολίζουν τα πεπρωμένα των ψυχών μετά θάνατον, το νόμο και την ενότητα που συνδέουν όλα τα όντα. Επίσης ήταν τελετουργίες για την ευκαρπία της γης , για την πολυπόθητη βροχή.

 

Τα αρχαία Ελληνικά Μυστήρια

 

«Ω! Τυφλή ψυχή! Οπλίσου με τη δάδα των Μυστηρίων,
Και μέσα στη γήινη νύχτα θα ανακαλύψεις το φωτεινό σου διπλό,
Την ουράνια ψυχή σου.Ακολούθησε τον Θείο οδηγό,
και θα γίνει ο δαίμονάς σου , γιατί έχει το κλειδί των υπάρξεων σου
περασμένων και μελλοντικών. Ακούστε μέσα σας και κοιτάξτε στο άπειρο του χώρου και του χρόνου.Εκεί, θα ακούσετε το τραγούδι των άστρων, τη φωνή των αριθμών, την αρμονία των σφαιρών. Κάθε ήλιοςείναι μια σκέψη του Θεού, και κάθε πλανήτης ένας τρόπος αυτής της σκέψης. Γνωρίστε τη Θεία σκέψη, ω ! Ψυχές ! Είναι ο λόγος για τον οποίο κατεβαίνετε  και ανεβαίνετε επίπονα
τον δρόμο των ουρανών. Τι κάνουν τ' άστρα;Τι λένε οι αριθμοί ;Τι  κυλούν οι σφαίρες; Ω ! Ψυχές χαμένες ή λυτρωμένες ! Λένε, τραγουδούν, κυλούν τα πεπρωμένα σας.».
ΕΡΜΗΣ Ο ΤΡΙΣΜΕΓΙΣΤΟΣ.

Καταλυτικό ρόλο στα  θρησκευτικά δρώμενα και στην Αρχαία Ελλάδα διαδραμάτισαν  όπως ήδη αναφέραμε τα Μυστήρια, τα οποία  με τα θρησκευτικά δρώμενά προσέφεραν σε εκείνους που ενδιαφέρονταν, μία υπερβατική εμπειρία.

Τι ήταν όμως τα μυστήρια, τα οποία αποτελούσαν το σημαντικότερο και βαθύτερο τμήμα του Ελληνικού Θεολογικού Συστήματος;

Η λέξη Μυστήριο όπως είναι γνωστό σήμαινε το απόρρητο, το μυστικό, το άρρητο μέρος μιας τελετής ή λατρείας οι οποίες δεν γινόταν φανερές σε άτομα που δεν είχαν μυηθεί. Η λέξη μύηση προέρχεται από το ρήμα μυώ, που σημαίνει κλείνω. Κλείνω τις αισθήσεις στον αισθητό κόσμο, και ανοίγω άλλου είδους εσωαισθήσεις στον «υπερβατικό ΕΤΕΡΟΝ» αθέατο για τους αρχαίους Έλληνες κόσμο.

Πολλοι μελετητές πιστεύουν πως οι πρόγονοί μας επιδίωκαν και επιτύγχαναν την ανόδο της συνείδησης τους σε συχνότητες υψηλότερες. Τρία ήταν  τα κυρίως στάδια των μυστηριακών τελετουργιών :

• Ο έλεγχος των ικανοτήτων  του υποψηφίου, η νηστεία και οι καθαρμοί.
• Μύηση και ανακοίνωση των Μυστηρίων.
• Εποπτεία των δρωμένων και απόκτηση της «ευλογίας της διαδοχής».

Σύμφωνα με τον άγγλο Νεοπλατωνιστή Τόμας Τέιλορ πέντε ήταν  τα μέρη της μύησης:

 

Το μυστικό του Τεκτονισμού

 

Όταν μπορεί ς να κοιτάς τα ποτάμια, τους λόφους και τον μακρινό ορίζοντα με βαθιά την αίσθηση της μικρότητάς σου στο άπειρο σύμπαν των πραγμάτων και να συνεχίζεις  παρ’ όλα αυτά να έχεις πίστη, ελπίδα και κουράγιο  αυτή είναι η ρίζα κάθε αρετής.
Όταν γνωρίζεις ότι το  βάθος της καρδιάς του κάθε ανθρώπου είναι τόσο ευγενικό, όσο και δειλό, τόσο θείο όσο διαβολικό και τόσο μοναχικό  όσο ο καθένας μας, και επιζητάς να γνωρίσεις, να συγχωρέσεις και να αγαπήσεις τον κάθε του όμοιο.
Όταν γνωρίζεις να συμπάσχεις με τον άνθρωπο στη θλίψη του, ακόμα και στις αμαρτίες του γνωρίζοντας ότι κάθε άνθρωπος αγωνίζεται σκληρά ενάντια σε κάθε τι που τον εκτρέπει από την αρμονία.
Όταν μαθαίνεις πώς να κάνεις φίλους και να τους κρατάς,  και πάνω από όλα όταν μάθεις πως  μπορείς να έχεις φίλο τον ίδιο σου τον εαυτό, για πάντα.
Όταν μπορείς και αγαπάς τα λουλούδια, και μπορείς να κυνηγάς τα πουλιά χωρίς κανένα όπλο, να ριγήσεις από ένα παλιό και ξεχασμένο παιγνίδι όταν ακούσεις το γέλιο ενός μικρού παιδιού.
Όταν μπορείς να παραμένεις χαρούμενος και περήφανος μέσα στην  κάθε αθλιότητα που μπορεί να σου φέρει η ζωή.
Όταν τα δέντρα με τις κορώνες των αστεριών επάνω τους κι  η λάμψη του ήλιου πάνω στα ρέοντα νερά  σε κάνουν να ριγείς το ίδιο με την σκέψη μιας μεγάλης αγάπης και ενός μακρινού θανάτου.
Όταν καμία φωνή κινδύνου δεν φτάνει στα αυτιά σου  μάταια, και κανένα χέρι που γυρεύει βοήθεια δεν φεύγει χωρίς απόκριση.
Όταν βρίσκεις καλό σε κάθε πίστη που βοηθάει τον άνθρωπο να είναι κοντά στην Θεότητα και  μπορεί να διακρίνει μεγάλα νοήματα μέσα  στην ζωή του , όποια κι αν είναι η πίστη του.
Όταν γνωρίζεις πώς να προσεύχεσαι, πώς να αγαπάς, πώς να ελπίζεις.
Όταν πιστεύεις στον εαυτό σου, και πιστεύεις στον διπλανό σου, κι οι δύο μαζί έχετε πίστη στον Θεό : στα χέρια σου ένα σπαθί για το κακό, και στην καρδιά σου μια δοξολογία για τη  ζωή, χωρίς ικμάδα φόβου του θανάτου.
Όταν γίνεις  τέτοιος άνθρωπος βρήκες το πραγματικό μυστικό του Τεκτονισμού, και θα είσαι συ  που θα  προσπαθείς να το μοιράσεις στον κόσμο όλο.
Χ.Κ

Τα Ορφικά, τα Καβείρια μυστήρια και ο Μέγας Αλέξανδρος...

 

Η γραμματέας του υπουργείου Πολιτισμού, Κα Λίνα Μενδώνη ανέφερε για τα ευρήματα του ψηφιδωτού  της Αμφίπολης...

«Οι σκηνές αυτές συνδέονται με τις λατρείες του κάτω κόσμου, με την Ορφική λατρεία- κάθοδος στον Άδη-καθώς και με τις διονυσιακές τελετές.

Ο εκάστοτε επικεφαλής του οίκου των Μακεδόνων ήταν ο αρχιερέας αυτών των λατρειών.  Σύμφωνα με τους ειδικούς ήταν η μάσκα, την οποία φορούσε ο Φίλιππος στις Ορφικές τελετές…!!! »

Πολύ ενδιαφέρουσα δήλωση…!!! Εγώ απλά να υπενθυμίσω πως η Ολυμπιάδα ήταν αρχιέρεια των Καβειρίων μυστηρίων,  όπως έχω γράψει στο άλλο blog  μου Πλωτίνος, όπου   μυήθηκε και ο Φίλιππος.!!!  Άρα έχουμε Ορφικά και Καβείρια μυστήρια τα οποία τελούνταν σε σπήλαια φυσικά ή τεχνητά....!!!

 

Σύμφωνα λοιπόν με τον μύθο ο Φίλιππος και η βασιλοπούλα των Μολοσσών Ολυμπιάδα μυήθηκαν και ερωτεύτηκαν στη Σαμοθράκη, με αποτέλεσμα να πραγματοποιηθεί ένα νέος «θείος γάμος» και να γεννηθεί ο θεόπαις Αλέξανδρος κάτι που ενίσχυε την πολιτική ισχύ τους μέσα από τη θεοσέβεια, ενώ υπαινισσόταν ότι πραγματικός πατέρας του Αλέξανδρου ήταν ο Δίας με θνητό υποκατάστατο τον Φίλιππο, σχήμα γνωστό σε πολλούς γενεαλογικούς και ιδρυτικούς μύθους, πρώτα και κύρια στον προπάτορά του μακεδονικού οίκου Ηρακλή: θνητός πατέρας του λογαριαζόταν ο Αμφιτρύωνας, ενώ ο θεϊκός του πατέρας ήταν ο Δίας.

Η ΜΥΣΤΗΡΙΑΚΗ ΧΡΗΣΗ ΤΗΣ ΓΗΣ, ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ, ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΓΑΛΑΞΙΑ- ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΥ και μια ΕΙΚΟΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΕΛΕΥΣΙΝΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ

 

Αφού μελετήσαμε την μυστηριακή απεικόνιση της πορείας της ψυχής, είμαστε πλέον έτοιμοι να μελετήσουμε και τον σχετικό μύθο του Πλουτάρχου που αναφέρει στο :
«Περί του εμφαινομένου προσώπου τω κύκλω της Σελήνης 942 κ.επ. »
Πολύ συνοπτικά ο μύθος που περιγράφει ο Πλούταρχος είναι ο εξής :
Οι ψυχές παίρνουν τον νού από τον Ήλιο, την άλογη ψυχή από την Σελήνη και τοσώμα από την Γη.
Όταν πεθαίνουν, πηγαίνουν στην εσωτερική πλευρά της Σελήνης όπου παραμένουν μέχρις ότου επανενσαρκωθούν.
Όταν αυτό γίνει πολλές φορές και αποδείξουν ότι τα έχουν καταφέρει τότε πηγαίνουν στηνπίσω πλευρά της Σελήνης, όπου και κάποια στιγμή αποβάλλουν την άλογη ψυχή και πηγαίνουν στον Ήλιο.
( Ο μελετητής καλείται να ανατρέξει στο έργο αυτό του Πλουτάρχου για να αποκτήσει την πλήρη εικόνα του μύθου που παραθέτει ο Πλούταρχος)
Αυτό με πρώτη ανάγνωση μας προβληματίζει μιας και η θεώρηση που κάνει ο Πλούταρχος δεν ταιριάζει με αυτήν που έχουμε συναντήσει.
Όπως έχουμε μελετήσει, η ψυχή κατ’αρχήν είναι αιώνια και άφθαρτη, δημιουργείται από τον δημιουργό, είναι υπερκόσμια, δηλαδή έλαβε την υπόσταση της έξω από τον κόσμο.

Τεκτονική Παράδοση…μια φωτεινή πυξίδα

 

Η φωτεινή πυξίδα η οποία χρησιμεύει ως οδηγός μας είναι τα τυπικά μας και η τεκτονική παράδοση.

Εάν κατορθώσουμε να εισδύσουμε στον απέραντο κόσμο των ιδεών, ο οποίος βρίσκεται σε αυτά, καλυμμένος υπό τη μορφή συμβόλων και αλληγοριών, εάν κατορθώσουμε να αφιερώσουμε την σκέψη μας, χωρίς κανένα άλλο περισπασμό, στην ενδελεχή μελέτη και έρευνα, μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι θα κάμουμε ένα σημαντικό βήμα προς την αποκάλυψη εκείνων των αληθειών, στην εκθαμβωτική λάμψη των οποίων δεν μπορούν να αντέξουν τα μάτια των μη μυημένων.

  Ο Τεκτονισμός είναι θεσμός προοδευτικός και ουδέν θέτει όριον εις την αναζήτησιν της αληθείας.

        Για την ανοικοδόμηση ενός Ναού της Αρετής οδηγεί η Σοφία, ανοικοδομεί η Ισχύς, διακοσμεί το Κάλλος. Αυτή είναι η τρίφωτος λυχνία, η οποία καταυγάζει δια του λαμπρού της φωτός το τεκτονικό έργο. Υψώνουμε λοιπόν, Ναό στην Αρετή και σφυρηλατούμε δεσμά στην κακία. Χαλιναγωγούμε τα πάθη και τις ορέξεις μας. Καλλιεργούμε και βελτιώνουμε τον εαυτό μας εθίζοντες το πνεύμα μας στη σύλληψη των υψηλών ιδεών της τιμής, της αρετής, του καθήκοντος, της αγάπης. Έτσι μόνο θα κατορθώσουμε κάποτε, να υψώσουμε την σκέψη μας προς το άπειρο, ενώνοντας την εν ημίν θεία ουσία προς την εν τη Φύσει Πανταχού παρούσα αιωνία Μονάδα, τον υπέρτατο Νου, ο οποίος κατά τον