ΤΕΚΤΟΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΕΠΙΓΕΝΟΜΕΝΑ

 

Σύμφωνα με έναν ορισμό, τον οποίο δίνει το Τυπικό της Αμίλλης, Τεκτονική είναι «ιδιόμορφον σύστημα ηθικής (σ.σ. όχι θρησκείας ή θεοσοφίας) καλυπτόμενον δι’ αλληγοριών και καταδεικνύμενον διά συμβόλων». Πρόκειται για μια αδελφότητα ανδρών συνδεδεμένων μεταξύ τους με δεσμούς ισχυράς όσο και αγνής φιλίας. Ταυτόχρονα όμως η πορεία της αναζήτησης μέσω της Τεκτονικής είναι μοναχική, καθώς ο κάθε αδελφός εξάγει τα δικά του συμπεράσματα και η διδασκαλία που λαμβάνει δεν έχει χαρακτήρα αποφατικό ή δογματικό, αλλά απολύτως ηθικό. Μέσω δρωμένων, τα οποία εμφανίζονται αρχαίας προέλευσης, επιχειρείται να μεταδοθεί στον κάθε αδελφό το ερέθισμα της σκέψεως και του προβληματισμού, ή απλώς και μόνον ένα βαθύ ηθικό μήνυμα, για την αποκωδικοποίηση του οποίου φέρει μόνος ο ίδιος την απόλυτο ευθύνη. Αυτός είναι ο λόγος που εκ των βασικών προαπαιτούμενων χαρακτηριστικών ενός υποψηφίου Τέκτονος είναι να τυγχάνει «ανήρ ελεύθερος». Ελεύθερος και τύποις, δηλαδή να μην έχει γεννηθεί σε κατάσταση δουλείας, αλλά και ουσία, δηλαδή να μην τον κυριεύουν τα πάθη του ή να μην παρασύρεται από τους τρεις διαχρονικούς «εχθρούς» της Τεκτονικής και του Λόγου εν γένει, δηλαδή την Τυραννία, την Άγνοια και τον Φανατισμό.

Αυτό λοιπόν το τόσο αρχαίο, τόσο σπουδαίο και τόσο πολυσυζητημένο σύστημα, η Τεκτονική Τέχνη, ολοκληρώνεται κατά τρόπο τέλειο σε τρία στάδια, ή τρεις βαθμούς. Η κατηγοριοποίηση έρχεται απευθείας από τις συντεχνίες των λιθοξόων του μεσαίωνα αλλά και των νεώτερων χρόνων. Είναι γνωστό ότι ακόμη και τα μπουλούκια των Ηπειρωτών τεχνιτών της πέτρας, που ξεκινώντας από τα γιαννιώτικα Μαστοροχώρια έχτισαν σχεδόν όλη την ελληνική ύπαιθρο, διοικούνταν κατά τρόπο αυστηρό από τον πρωτομάστορα, ο οποίος είχε και την γενική ευθύνη χάραξης και σχεδιασμού του έργου και ο οποίος επέβλεπε την εργασία των μαστόρων του, οι οποίοι με τη σειρά τους στηρίζονταν στους καλφάδες και τα τσιράκια τους (μαθητευόμενα παιδιά).

Έτσι η Τεκτονική παγκοσμίως εντάσσει τους Τέκτονες σε τρεις βαθμίδες. Ο νεομύητος, αφού βιώσει μια μυητική εμπειρία, η οποία ως στόχο της έχει κατά πρώτον να τον εισάγει από τον χώρο των αμυήτων στον χώρο της Τεκτονικής ιδέας και κατά δεύτερον να μιμηθεί με τρόπο κεκαλυμμένο την γέννεση του πλάσματος ή την αρχή μιας πορείας, ονομάζεται Μαθητής και διάγει αρκετόν καιρό στο στάδιο αυτό. Εάν και εφόσον ο Μαθητής ολοκληρώσει τον κύκλο της μαθητείας του επιτυχώς, διέρχεται στον επόμενο βαθμό, αυτόν του Εταίρου. Εκεί ο Μαθητής θα ανακηρυχθεί Τεχνίτης και θα αναγνωρισθεί η αξία της εργασίας του, ενώ παράλληλα θα του υποδειχθεί η αναγκαιότητα της συνεχούς μελέτης και τελειοποίησης στις γνωστές από την αρχαιότητα επτά επιστήμες. Ουσιαστικά ο Εταίρος είναι ένας βαθμός ο οποίος αποδίδει αλληγορικά την δημιουργική

Μέγας Όρκος Φιλικής Εταιρίας

 

Ορκίζομαι ενώπιον τού αληθινού Θεού οικειοθελώς, ότι θέλω είμαι επί ζωής μου πιστός εις τήν Εταιρίαν κατά πάντα.

Νά μή φανερώσω τό παραμικρόν από τά σημεία καί λόγους της,' μήτε νά σταθώ κατ' ουδένα λόγον η αφορμή τού νά καταλάβωσιν άλλοι ποτέ, ότι γνωρίζω τι περί τούτων, μήτε εις συγγενείς μου, μήτε εις πνευματικόν, ή φίλον μου.

Ορκίζομαι, ότι εις τό εξής δέν θέλω έμβη είς καμμίαν άλλην Εταιρίαν, οποία καί άν είναι, μήτε εις κανένα δεσμόν υποχρεωτικόν. Καί μάλιστα, οποιονδήποτε δεσμόν άν είχα, καί τόν πλέον αδιάφορον ως πρός τήν Εταιρίαν, θέλω τόν νομίζει, ως ουδέν.

Ορκίζομαι, ότι θέλω τρέφει εις τήν καρδίαν μου αδιάλλακτον μίσος εναντίον τών τυράννων τής πατρίδος μου, τών οπαδών καί τών ομοφρόνων μέ τούτους. Θέλω ενεργεί κατά πάντα τρόπον πρός βλάβην των καί αυτόν τόν παντελή όλεθρόν των, όταν η περίστασις συγχωρήση.

Ορκίζομαι νά μή μεταχειρισθώ ποτέ βίαν, διά να συγγνωρισθώ μέ κανένα συναδελφόν, προσέχων εξ εναντίας μέ τήν μεγαλητέραν επιμέλειαν νά μή λανθασθώ κατά τούτο, γινόμενος αίτιος ακολούθου τινός συμβάντος.

Ορκίζομαι νά συντρέχω, όπου εύρω τινα συναδελφόν, μέ όλην τήν δύναμιν καί τήν κατάστασίν μου. Νά προσφέρω εις αυτόν σέβας καί υπακοήν, άν είναι μεγαλήτερος εις τόν βαθμόν, καί, άν έτυχε πρότερον εχθρός μου, τόσον περισσότερον νά τόν αγαπώκαί νά τόν συντρέχω, όσον η έχθρα μου ήθελεν είναι μεγαλητέρα.

Ορκίζομαι, ότι, καθώς εγώ παρεδέχθην εις τήν Εταιρίαν, νά δέχωμαι παρομοίως άλλον αδελφόν, μεταχειριζόμενος πάντα τρόπον καί όλην τήν κανονιζομένην άργητα, έως ού τόν γνωρίσω ΄Ελληνα αληθή, θερμόν υπερασπιστήν τής πατρίδος, άνθρωπον ενάρετον καί άξιον όχι μόνον νά φυλάττη τό Μυστικόν, αλλά νά κατηχήση καί άλλον ορθού φρονήματος.

Ορκίζομαι νά μήν ωφελώμαι κατ' ουδένα τρόπον από τά χρήματα τής Εταιρίας, θεωρών αυτά ως ιερόν πράγμα καί ενέχυρον ανήκον εις όλον τό έθνος μου. Νά προφυλάττωμαι παρομοίως καί εις τά λαμβανόμενα καί στελλόμενα εσφραγισμένα γράμματα.

Ορκίζομαι νά μήν ερωτώ ποτε κανένα τών Φιλικών μέ περιέργειαν, διά νά μάθω, οποίος τόν εδέχθη εις τήν Εταιρίαν. Κατά τούτο δέ μήτε εγώ νά φανερώσω ή νά δώσω αφορμήν εις τούτον, νά καταλάβη, ποίος μέ παρεδέχθη. Νά υποκρίνωμαι μάλιστα άγνοιαν, άν γνωρίσω τό σημείον εις τό εφοδιαστικόν τινος.

Ορκίζομαι νά προσέχω πάντοτε εις τήν διαγωγήν μου, διά νά είμαι ενάρετος. Νά ευλαβώμαι τήν θρησκείαν μου, χωρίς νά καταφρονώ τάς άλλας. Νά δίδω πάντοτε τό καλό παράδειγμα. Νά συμβουλεύω καί να συντρέχω τόν ασθενή, τόν δυστυχή καί τόν αδύνατον. Νά σέβωμαι τήν ιεράν δικαιοσύνην, τά έθιμα, τά κριτήρια καί τούς διοικητάς τού τόπου, εις τόν οποίον διατρίβω.

Τέλος πάντων ορκίζομαι εις σέ, ώ ιερά πατρίς! ορκίζομαι εις τάς πολυχρονίους βασάνους σου, ορκίζομαι εις τά πικρά δάκρυα, τά οποία τόσους αιώνας έχυσαν τά ταλαίπωρα τέκνα σου, εις τά ίδια μου δάκρυα, χυνόμενα εις ταύτην τήν στιγμήν, καί εις τήν μέλλουσαν ελευθερίαν τών ομογενών μου, ότι αφιερώνομαι όλος εις σέ.

Εις το εξής σύ θέλεις είσαι η αιτία καί ο σκοπός τών διαλογισμών μου.

Τό όνομά σου ο οδηγός τών πράξεών μου, καί η ευτυχία σου η ανταμοιβή τών κόπων μου.

Η θεία δικαιοσύνη νά εξαντλήση επί τής κεφαλής μου όλους τούς κεραυνούς της, τό όνομά μου νά είναι εις αποστροφήν, καί τό υποκείμενόν μου τό αντικείμενον τής κατάρας καί τού αναθέματος τών ομογενών μου, άν ίσως λησμονήσω εις μίαν στιγμήν τάς δυστυχίας των, καί δέν εκπληρώσω τό χρέος μου.

Τέλος ο θάνατός μου άς είναι η άφευκτος τιμωρία τού αμαρτήματός μου, διά νά μή μολύνω τήν αγιότητα τής Εταιρίας μέ τήν συμμετοχήν μου.

Τι δεν είναι ο Ελευθεροτεκτονισμός.

 

• Κοινωνία προσήλυτων.
• Ελιτίστικη κοινωνία.
• Φιλανθρωπική κοινωνία.
• Κοινωνία μισογύνηδων.
• Θρησκεία ή αίρεση.
• Μυστική κοινωνία.
• Απόκρυφη κοινωνία.

Για να πούμε τι δεν είναι ο Ελευθεροτεκτονισμός σε σύγκριση με το τι είναι θα πρέπει να αποσαφηνισθούν κάποιες υπερβολές που έχουν αναφερθεί σχετικά με αυτόν.
Ο Τεκτονισμός δεν «προσηλυτίζει» διαφορετικά θα ήταν γνωστά πολύ περισσότερα πράγματα για την ύπαρξή του, τους στόχους του κ.λπ..

Δεν είναι μια ελιτίστικη κοινωνία αφού βασικό κριτήριο εισδοχής σε αυτόν είναι η ειλικρινής βούληση του κάθε μέλους να βελτιώσει τον εαυτό του, γι' αυτό ζητά συνδρομές από τα μέλη του όπως όλες οι άλλες ενώσεις και σωματεία. Δεν είναι ούτε φιλανθρωπική κοινωνία ούτε ένα αντικείμενο εμπορικής εκμετάλλευσης της κοινωνίας, όπως ορισμένα σωματεία.

Παρά το γεγονός ότι πολλές Στοές δεν δέχονται γυναίκες, αυτό δεν σημαίνει ότι ο Τεκτονισμός είναι αποκλειστικά για τους άνδρες αφού υπάρχουν εξίσου γυναικείες και μικτές Στοές.

Ο Τεκτονισμός δεν είναι ούτε θρησκεία ούτε αίρεση, αλλά μια πνευματική προσέγγιση που βασίζεται στην ελευθερία του καθενός και την αμοιβαία ανοχή. Δέχεται μέλη από όλους τους πνευματικούς χώρους.

Δεν είναι μυστική κοινωνία, διότι έχει συσταθεί επίσημα ως αναγνωρισμένη ένωση και η ύπαρξή του και οι σκοποί του είναι γνωστοί γενικά.

Δεν είναι ούτε απόκρυφη κοινωνία, αφού η λειτουργία του στηρίζεται στην ανταλλαγή προβληματισμών και εμπειριών των μελών του μέσω της χρήσης κάποιων «εργαλείων» με

Τι είναι ο Ελευθεροτεκτονισμός ;

 

• Συμμαχία ελεύθερων ατόμων
• Πορεία εκπαίδευσης για τη ζωή
• Διδασκαλία ηθικής συμπεριφοράς
• Αδελφοσύνη
• Σύγχρονη προσέγγιση
• Πνευματικό βήμα
• Οργανωμένη κοινωνία
• Οργανωμένη προσέγγιση

Ο Ελευθεροτεκτονισμός είναι καταρχήν μια συμμαχία μεταξύ ελεύθερων ατόμων από όλες τις θρησκείες και όλα τα κοινωνικά στρώματα. Βασισμένος στην ανοχή, είναι εμπλουτισμένος με αυτήν την θρησκευτική και κοινωνική ποικιλομορφία, η οποία με τη σειρά της δημιουργεί τις βέλτιστες πιθανά συνθήκες για την πορεία κάποιου προς την ατομική και πνευματική τελειότητα.

Για αυτό, ο Ελευθεροτεκτονισμός εφοδιάζει με τα «Συμβολικά» και «Παραδοσιακά» εργαλεία όποιον θα επιθυμούσε να βελτιωθεί. Εκτός από μια εμπειρία ζωής είναι και μια διδασκαλία ηθικής συμπεριφοράς μέσω της οποίας δίνεται η δυνατότητα στον καθένα να επιτύχει τη αυτοβελτίωσή του.

Είναι αδελφικότητα που επιτρέπει στον καθένα να διδαχθεί (εμπλουτιστεί) από την εμπειρία των άλλων και να απαντήσει ουσιαστικά στα προβλήματα τα οποία η εποχή μας θέτει σε όλους και στον καθένα ξεχωριστά, μέσω ενός πλήθους διαφορετικών συνήθως απόψεων. Ο Νεωτερισμός δεν συνδέεται πλέον με μια μονολιθική αντίληψη, αλλά λαμβάνει υπόψη την πολυπλοκότητα και την αφθονία διάφορων επιρροών μας.

Είναι ένα πνευματικό βήμα, που διαμορφώνεται ως μια ανθρωπιστική οργάνωση και ως τρόπος ζωής. Ο Ελευθεροτεκτονισμός υπάρχει για να εξασφαλίζει την ελευθερία, την ανεξαρτησία καθώς επίσης και τη συλλογικότητα. Η πορεία που ακολουθεί κάθε μέλος αποτελείται από στάδια που επιτρέπουν την πρόοδο του, χωρίς να του δίνεται η δυνατότητα απόκτησης ισχύος.

Μέσω αυτού του κράματος προσωπικών ελευθεριών και παράδοσης, ο Ελευθεροτεκτονισμός κατάφερε να επιβιώσει ανέπαφος από το 18ο αιώνα μέχρι και σήμερα, παραμένοντας ταυτόχρονα αμετάβλητος και όχι παλιομοδίτικος.

Συμμαχία των ελεύθερων ατόμων

Θεωρείται σημαντικότερο να καλλιεργηθεί το πνεύμα της ομαδικής Ελευθερίας παρά της ατομικής. Αναφορικά με την ελευθερία των άλλων, η ύπαρξή της θα πρόσφερε τη δυνατότητα στον καθένα από εμάς να ακούσει τις σκέψεις και την εμπειρία κάποιου τρίτου σε διάφορα θέματα. Μέσω αυτού θα μπορούσαμε να ανακαλύψουμε ότι πιθανά κάποιες απόψεις μας δεν είναι απόλυτα σωστές. Δεν επιδιώκεται η σύγκριση μεταξύ θρησκειών και ανθρωπισμού, αλλά γίνεται μία προσπάθεια να γίνουν γνωστοί στα άτομα οι διάφοροι πολιτισμοί που έχουν

Πολιτική Ηθική: από τον Αριστοτέλη στον Machiavelli και τον Karl Marx

 

1. Επιστροφή στον Αριστοτέλη;

Βιώνουμε στις μέρες μας ένα αντιφατικό φαινόμενο: Βομβαρδιζόμαστε καθημερινά από πολιτικούς και πολιτικές ελίτ με ηθικές αναφορές, για πράξεις όμως ιδιαίτερα ασυμβίβαστες με την κοινή ηθική, τουλάχιστον όπως την αντιλαμβανόμαστε στα δυτικού τύπου πολιτικά συστήματα.

Η μέθοδος που συνήθως ακολουθείται είναι η αφαίρεση ή η παραχάραξη του νοήματος των εννοιών ή η επίκληση ενός μεγίστου κινδύνου, που όμως δεν υπάρχει στην πραγματικότητα. Πρόσφατα παραδείγματα, ο πόλεμος για την Εισαγωγή της Δημοκρατίας και την αντιμετώπιση των πυρηνικών και βιολογικών όπλων του Σαντάμ στο Ιράκ, και ο αποκαλούμενος «ανθρωπιστικός πόλεμος» στη Γιουγκοσλαβία.

Ψάχνοντας την βιβλιογραφία αν η ηθική στην πολιτική είναι ένα πρόβλημα των ημερών μας, ή αν απασχόλησε την ανθρωπότητα και σε άλλες εποχές, σκοντάφτουμε στην πρόταση «Επιστροφή στον Αριστοτέλη» που αναφέρεται από την Καθηγήτρια MarthaC. Nussbaum του Πανεπιστημίου του Chicago, στην διάλεξή της «ARISTOTELISCHESOZIALDEMOKRATIE: Die Verteidigung universaler Werte in einer pluralistischenWelt», Willy-Brandt-Haus, 1 Φεβρουαρίου 2002.
Η φράση καθεαυτή «Επιστροφή στον Αριστοτέλη» ανήκει στον Καθηγητή Green που στο δεύτερο ήμισυ του 19^ου αιώνα δίδασκε Ηθική Φιλοσοφία στo Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, και στα θεωρητικά του κείμενα  υποστήριζε ότι θα πρέπει να επιστρέψουμε στους Έλληνες, και ιδιαίτερα στον Αριστοτέλη, ώστε να αποκτήσουμε  επίκαιρα σχέδια και κριτήρια για την πολιτική μας.

Ο Green στηρίζει την πρότασή του στο σκεπτικό ότι κάθε σημαντική ανθρώπινη επιλογή βασίζεται σε υλικές προϋποθέσεις, συμπεριλαμβανομένης της κατάλληλης τροφής, εκπαίδευσης, και όρων που διευκολύνουν την πολιτική συμμετοχή. Και το κράτος δεν εξασφαλίζει ελευθερία στους πολίτες του με το να βγαίνει από την μέση. Έχει να παίξει ένα ενεργό και θετικό ρόλο και να εξασφαλίσει σε όλους τους πολίτες αξιοπρεπή διαβίωση, μία ζωή με ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Και αυτό σηματοδοτεί η αντίληψη του Αριστοτέλη ότι ο άνθρωπος είναι ζώον πολιτικό, στο οποίο ανάγκες και ικανότητες είναι μεταξύ τους συνυφασμένες. Οι ικανότητές του δεν μπορούν να πραγματωθούν, παρά μόνο στην περίπτωση που ικανοποιούνται οι υλικές ανάγκες της ανθρώπινης ύπαρξης.
Ο Αριστοτέλης όμως δεν γονιμοποίησε μόνο την σκέψη του Green. Η καθηγήτριαNussbaum εξηγεί ότι η προσέγγιση (approach of capabilities) που έκανε αυτή σε συνεργασία με τoν βραβευμένο με Νόμπελ Οικονομίας Καθηγητή Sen,  βασίζεται σε ιδέες του Αριστοτέλη  και αποσκοπεί  στην δημιουργία πλατφόρμας για μια σύγχρονη ερμηνεία της Σοσιαλδημοκρατίας. Η λέξη capabilities εδώ ανταποκρίνεται στηναριστοτελική λέξη «δύναμις». Θα αναφερθούμε εδώ μόνο ενδεικτικά στην Ρητορική, Βιβλίο Α Ενότητα 5-8 1360β3 έως 1366α23,  όπου μπορεί κανείς να ανατρέξει σε μερικά από τα κείμενα που ενέπνευσαν τους σύγχρονους αυτούς θεωρητικούς.

 

*** Μια Μύηση στα Καβείρια Μυστήρια

 

H γνώση δεν αξίζει στα μάτια του Πλάτωνα αν δεν χορτάσει αυτή ολόκληρη ηψυχή. Αξίζει τότε περισσότερο από μια επιστήμη, γίνεται ένα άρωμα της ζωής. Είναι σ’ αυτή την περίπτωση ένας ανώτερος άνθρωπος μέσα στον άνθρωπο, εκείνος που η προσωπικότητα δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα ασθενικό αντίγραφο. Σ’ αυτόν τον ίδιο άνθρωπο γεννιέται ένα ον που τον ξεπερνά· ο αρχέγονος και υπέροχος άνθρωπος. Σ’ αυτό ακριβώς οφείλεται, το ότι στη φιλοσοφία του Πλάτωνα ενσωματώνεται το μυστικό των Μυστηρίων. Ο εκκλησιαστικός πατέρας και συγγραφέας Ιππόλυτος μας δίνει το ακόλουθο χωρίο:

«Ιδού το μέγα μυστικό των ιερέων της Σαμοθράκης (που είναι οι φύλακες μιας λατρείας, ορισμένης, των Καβειρίων Μυστηρίων), μυστικό που δεν είναι επιτετραμμένο να αποκαλύψουν αλλά που το γνωρίζουν οι μυημένοι».

Ας ταξιδέψουμε λοιπόν κι εμείς για λίγο, περνώντας από τους Μυστηριακούς ναούς της Σαμοθράκης. Ας επιχειρήσουμε να γίνουμε παρατηρητές αλλά και σύντροφοι των υποψηφίων και των μυστών στο ιερό τους έργο, και ας πάρουμε το μερίδιο μας από αυτή τη θεία συμμετοχή στην τέλεση των Καβειρίων Μυστηρίων.

Είναι νύχτα και βρισκόμαστε καθισμένοι, σιωπηλοί σε μια κατασκότεινη παραλία της Παλαιάπολης. Εννιά μέρες και εννιά νύχτες καμία φωτιά δεν έχει ανάψει στο νησί. Όλοι περιμένουν την ιερή φλόγα που θα έρθει με πλοίο από τη Δήλο. Ο Καβειριάρχης επικαλείται τις δυνάμεις των Καβείρων, τις δυνάμεις των εσωτερικών πυρών, και ο λαός επαναλαμβάνει με ιαχές. Μακριά, στο βάθος του πελάγου, ένα μικρό φως όλο και μεγαλώνει, πλησιάζοντας προς την ακτή. Η ιερή φλόγα στέλνει την αντανάκλαση της στην ήρεμη θάλασσα.
Το πλοίο αράζει απαλά στο λιμάνι και ο ιεροφάντης παραλαμβάνει τη δάδα με το φως και μπαίνει επικεφαλής της πομπής που σχηματίζεται με προορισμό τα άδυτα του Ναού. Από αυτή τη δάδα θα αναφτεί το φως του βωμού στο Ναό, αλλά και όλες οι εστίες των σπιτιών. Η πομπή προχωράει αργά και με τελετουργική χάρη. Μπροστά ο Καβειριάρχης κρατώντας τη δάδα, πίσω τον ακολουθούν οι ιερείς, λίγο πιο πίσω ο υποψήφιος για μύηση και τέλος το πλήθος των κατοίκων του νησιού. Καθώς πλησιάζουν, η επιβλητική μορφή του Ναού προβάλλει στο φως της πανσελήνου.

Ο τεκτονισμός και ο Ελληνισμός της Διασποράς

Του Βασιλη Μαγκλαρα

ΙΛΙΑ ΧΑΤΖΗΠΑΝΑΓΙΩΤΗ - SΑΝGΜΕΙSΤΕR

Ο Τεκτονισμός στην ελληνική κοινωνία και γραμματεία του 18ου αιώνα. Οι γερμανόφωνες μαρτυρίες.

εκδ. Περίπλους, 2010

Η μεταπολεμική ελληνική «συλλογική συνείδηση» έχει καταγράψει τον τεκτονισμό ως ένα μυστικό και ιδιοτελές μάζωμα ανθρώπων που λειτουργεί πίσω και πέρα από το κοινωνικό φως, με σκοπό την εξασφάλιση υλικών ή άλλων προνομίων. Η μυστικότητα του τεκτονικού εταιρισμού και το συμβολικό τελετουργικό του έχουν συμβάλει στη δημιουργία της εν λόγω αντίληψης, που αξίζει να σημειωθεί πως είναι μοναδική σήμερα μεταξύ των υπολοίπων ευρωπαϊκών κοινωνιών.

Σ' αυτό το πλαίσιο της σύγχρονης νέο-ελληνικής συγκυρίας, η πρωτότυπη και απροκατάληπτη έρευνα της Χατζηπαναγιώτη αναδεικνύει με αναλυτικό τρόπο, μέσα από αρχειακή έρευνα, την πορεία και τη συμβολή του τεκτονισμού στον διαφωτισμό του ελληνικού έθνους, αλλά κυρίως στην αφύπνιση της εθνικής συνειδήσεως και στην ανάπτυξη μιας αστικής τάξης των Γραμμάτων. Μάλιστα, η συγγραφέας δεν περιορίζεται, ως είθισται, από αντίστοιχες μελέτες, στα γεωγραφικά όρια της σύγχρονης Ελλάδας, συμπεριλαμβανομένης και της Μικράς Ασίας, αλλά εντάσσει στα ερευνητικά της γεωγραφικά όρια τη Βλαχία, τη Μολδοβλαχία και την Τρανσυλβανία, επιδιώκοντας να συνδέσει την καταγωγή του τεκτονικού εταιρισμού με τον Διαφωτισμό και τη διαμορφούμενη αστική δημόσια σφαίρα.

Μέσο διείσδυσης

Τι ωθεί όμως τους Ελληνες του γερμανόφωνου χώρου του 18ου αιώνα, τον Αλέξανδρο Μουρούζη, τον Κωνσταντίνο Υψηλάντη, Ηγεμόνα της Μολδαβίας και της Βλαχίας, τον Κωνσταντίνο Καρατζά, το Στέργιο Χατζή Κώνστα και άλλους επιφανείς Ελληνες, να συμμετέχουν στον τεκτονισμό; Η συγγραφέας απαντά σ' αυτό το καίριο ερώτημα, αναζητώντας το ουσιώδες ιστορικό κίνητρο. «Για τους Ελληνες της Διασποράς,, οι τεκτονικές στοές δεν συνιστούσαν μόνο ένα ημιδημόσιο forum διαλόγου, ένα χώρο άσκησης μιας νέας αστικής συλλογικότητας και προώθησης αιτημάτων του Διαφωτισμού. Αποτελούσαν, μάλλον περισσότερο απ' όλα, ένα μέσο διείσδυσης στο κυρίαρχο περιβάλλον υποδοχής. Χάρη στον

Τι είναι η Καμπαλά;

Βασική εισαγωγή By DovBer Pinson

Οι τρεις τύποι της Καμπαλά

Είναι βασικό να συνειδητοποιήσει κανείς πως η Καμπαλά έχει να κάνει περισσότερο με το "χάσιμο" του εαυτού μας παρά με την "εύρεσή" του, με άλλα λόγια, με το να γίνει κανείς περισσότερο αλλο-κεντρικός και λιγότερο εγωκεντρικός. Η καθεαυτού μετάφραση της λέξης Καμπαλά είναι "αυτό που λαμβάνεται/αυτό που γίνεται αποδεκτό". Για να λάβει κανείς θα πρέπει να είναι σε θέση να λάβει. Θα πρέπει να ανοίξει τον εαυτό του δημιουργώντας έτσι ένα "δοχείο" (κάνοντας χώρο) το οποίο θα μπορεί να απορροφά και να δέχεται αυτό που επιθυμεί να κατανοεί, και κατά αυτόν τον τρόπο να γίνεται μέρος της Καμπαλά. Κατά συνέπεια, αναπτύσσει κανείς έναν υψηλότερης διάστασης εαυτό. Βλέπει την πνευματική διάσταση στα πλαίσια της υλικής υπόστασης, και εγείρει την ευαισθησία του σε σημείο που συνειδητοποιεί την πραγματικότητα με τελείως διαφορετικό τρόπο – διαισθανόμενος τη Θεϊκή παρουσία σε όλες τις πτυχές και της διαστάσεις της δημιουργίας.

Η Καμπαλά χωρίζεται σε τρεις τύπους: το θεωρητικό, το οποίο ασχολείται κυρίως με την εσωτερική διάσταση της πραγματικότητας: τους πνευματικούς κόσμους, τις ψυχές, τους αγγέλους και άλλα παρόμοια θέματα. Τον υπερβατικό διαλογισμό (meditative) τύπο. Διαμέσω της μελέτης αυτού του τύπου της Καμπαλά, εκπαιδεύεται κανείς και φτάνει σε ανώτερα στοχαστικά (meditative) επιπέδα συνειδητότητας και επίγνωσης, και ίσως, και τη δυνατότητα προφητείας, με τη χρήση των διαφόρων ονομάτων του Θε-ού, τον συνδυασμό και τις παραλλαγές γραμμάτων κτλ. Ο τρίτος τύπος της Καμπαλά είναι ομαγικός, που έχει να κάνει με την μετατροπή και την επιρροή στη ροής της φύσης. Και σε αυτόν τον τύπο γίνεται η χρήση των διαφόρων ονομάτων του Θε-ού, η απαγγελία ξορκιών, φυλαχτών, μαγικών σφραγίδων, καθώς και άλλων διαφόρων μυστικιστικών ασκήσεων.

Το μεγαλύτερο μέρος των πιο σημαντικών κειμένων του μαγικού τύπου της Καμπαλά δεν έχουν εκδοθεί ποτέ, και ίσως για το καλύτερο. Παρά το γεγονός πως είναι ιδιαίτερα δύσκολο να τα μάθει κανείς άπταιστα, ακόμη και όταν κανείς τα γνωρίζει καλά, μερικές φορές η χρήση και εφαρμογή αυτού του τύπου της Καμπαλά είναι επικίνδυνη. Πολλοί από τους πρώτους Καμπαλιστές θεώρησαν αυτού του είδους την Καμπαλά ως επικίνδυνη. Ο Ραββίνος Γιοσέφ Ντε Λα Ρέινα (1418 - 1472) ήταν ένας από τους μεγαλύτερους δασκάλους της μαγικής Καμπαλά. Εξιστορείται πως με τις πνευματικές του δυνάμεις προσπάθησε να επιφέρει την τελευταία λύτρωση, και καθώς απέτυχε βλάφτηκε πνευματικά. Μερικοί αναφέρουν πως αυτοκτόνησε, άλλοι λένε πως έγινε ριζικός αποστάτης. Άλλοι λένε πως τρελάθηκε. Πολλοί από τους Καμπαλιστές των επόμενων γενεών θεώρησαν τις ενέργειές του ως προειδοποίηση και σημάδι κατά της εφαρμογής υπερβατικής και μαγικής Καμπαλά. Από τότε, όλα τα μαγικά στοιχεία της Καμπαλά, για κάθε σκοπό και λόγο, αφανίστηκαν και η γνώση τους έχει τελείως ξεχαστεί.

Ο υπερβατικός (meditative) διαλογισμός, ο δεύτερος τύπος της Καμπαλά, δεν ήταν ποτέ ιδιαίτερα διαδεδομένος. Ένας από τους μεγαλύτερους υποστηρικτές της Καμπαλά αυτού του τύπου ήταν ο Ραββίνος Αβραάμ Αμπουλάφια (1240-1296). Στη σχολή μυστικισμού, της οποίας ήταν επικεφαλής, το κύριο ενδιαφέρον ήταν εστιασμένο στην επίτευξη της δυνατότητας υπερβατικού διαλογισμού ανωτέρου επιπέδου. Ο ίδιος πίστευε, πως με αυτή τη μέθοδο μπορεί κάποιος να φτάσει σε επίπεδο προφητείας, κάνοντας χρήση γραπτής μάντρας – αντί για τη συνήθη χρήση προφορικής ή οπτικής μάντρας, γράφοντας μια λέξη κατ' επανάληψη, με διαφορετικό τρόπο, αλλάζοντας τη αλληλουχία και τη διάταξη της λέξης με κάθε δυνατό τρόπο: συνδυάζοντας ή διαχωρίζοντας τα γράμματα, σχηματίζοντας νέες μορφές γραμμάτων, ομαδοποιώντας ή συνδυάζοντάς τα με άλλες ομάδες γραμμάτων κτλ. Αυτό γινόταν μέχρις ότου κάποιος κατορθώσει ένα πιο ψηλό επίπεδο συνειδητότητας (consciousness).

Παρότι ο Αμπουλάφια ήταν πολυγραφότατος συγγραφέας, με περισσότερα από σαράντα βιβλία, τα περισσότερα έργα του δεν δημοσιεύτηκαν ποτέ. Πράγματι, κατά τη διάρκεια της ζωής του, πολλοί από τους άλλους μεγάλους Καμπαλιστές ήταν εναντίον του και εναντίον της διδασκαλίας του. Για αυτόν το λόγο ο τύπος της Καμπαλά που ασχολείται με την επίτευξη υπερβατικού λογισμού δεν επικράτησε καθόλου, παρότι αρκετοί Καμπαλιστές, ιδιαίτερα εκείνων που ζούσαν στην πόλη Τσφατ κατά τον 16^ο αιώνα, την εφάρμοζαν και χρησιμοποιούσαν αυτά τα κείμενά ως μέσο επίτευξης υψηλότερων επιπέδων επίγνωσης, συναίσθησης και συνειδητότητας.

Αυτό που παρέμεινε σήμερα είναι μόνο η θεωρητική διάσταση της Καμπαλά. Το μεγαλύτερο μέρος της Καμπαλά που διαρκώς αναπαράγεται ανήκει στον θεωρητικό τύπο, με κύριο έργο του, το ιερό Ζό'αρ (Zohar), ένα βιβλίο με τις διδασκαλίες του, από το δεύτερο αιώνα, Ταλμουδικού Μυστικιστή Ραμπί Σσιμόν Μπαρ Γιοχάι, το οποίο μεταδόθηκε από γενεά σε γενεά μέχρι το 13 αιώνα, όταν τυπώθηκε από τον Καμπαλιστή Ραμπί Μοσσέ Ντε Λεόν.

Τα τρία στάδια της ανάπτυξης του θεωρητικού τύπου της Καμπαλά

Η θεωρητική διάσταση της Καμπαλά είναι αυτή που αναπτύχθηκε σταδιακά με το διάβα του χρόνου. Για πρακτικούς λόγους, η παράδοση αυτού του τύπου της Καμπαλά μπορεί να χωριστεί σε τρία στάδια. Το πρώτο στάδιο, η εποχή που εκδόθηκε το Ζό'αρ. Οι μυστικιστές αυτής της εποχή, καθώς επίσης και οι μυστικιστές της επόμενης γενεάς εφάρμοζαν αυτά τα διδάγματα.Το δεύτερο στάδιο, κατά τη διάρκεια του 16^ου αιώνα, με τους μυστικιστές που ζούσαν τότε στην πόλη του Τσφατ. Αυτή η συγκεκριμένη περίοδος της ιστορίας είναι γνωστή ως εποχή της μεγάλης Καμπαλιστικής αναγέννησης. Μεγάλος ηγέτης αυτής της αναγέννησης ήταν ο Ραββίνος Μοσσέ Κορντοβέρο, γνωστός για τη βαθυστόχαστο και συστηματικό τρόπο διδασκαλίας του, ο επικαλούμενος Ραμάκ (1522-1570), και ειδικότερα ο Ραββίνος Γιτσχάκ Λούρια, (1534-1572), ο γνωστός με την επωνυμία Αρί-Ζαλ, ευλογημένη η μνήμη του! Και τέλος, το τρίτο στάδιο επήλθε με τη γέννηση του Ραββίνου Γισραέλ Μπεν Ελιέζερ, (1698-1760), του γνωστού με την επωνυμία Μπάαλ Σσεμ Τοβ – σε μετάφραση "Κάτοχος του Καλού Ονόματος", τον ιδρυτή του Χασιδικού κινήματος, το οποίο με άμεσο ή έμμεσο τρόπο επηρέασε και κατεύθυνε τα υπόλοιπα κινήματα μυστικισμού μέχρι σήμερα.

Ρίχνοντας κανείς μια γρήγορη ματιά στα κείμενα του θεωρητικού τύπου της Καμπαλά με άλλα λόγια, ο αρχάριος, τη θεωρεί ως κείμενο γεμάτο φαντασία, παράξενα περιστατικά και περίεργες μεταφορές, πλασματικά μυθικά τοπία, στερούμενα κάθε λογικής και σχέσης με την πραγματικότητα. Διαβάζοντας κανείς το κύριο έργο αυτού του τύπου της Καμπαλά, το Ζό'αρ, μένει κανείς κατάπληκτος με την ζωηρή φαντασία του συγγραφέα, αλλά τίποτε παραπάνω. Για τον αρχάριο, το Ζό’αρ δεν είναι τίποτε παραπάνω από ένα βιβλίο φαντασίας. Ο γνωστός Καμπαλιστής Δάσκαλος, ο επικαλούμενος Τσαντίκ από το Ζίτσαβ, περιγράφει τα τρία στάδια της ανάπτυξης της Καμπαλά, θεωρητικού τύπου, με τον παρακάτω αλληγορικό τρόπο.

Την εποχή που τα ταξίδια ήταν επικίνδυνα και ο περισσότερος κόσμος δεν έβγαινε ποτέ από τα σύνορα του μικρού χωριού, κάποιος ταξίδευσε σε χώρα μακρινή. Όταν επέστρεψε, μάζεψε όλους τους χωρικούς και με ενθουσιασμό τους αφηγήθηκε τις μεγάλες περιπέτειες του ταξιδιού του. Τους περιέγραψε ένα πουλί που είδε, σε αυτή τη μακρινή χώρα, με «ξεχωριστά» χαρακτηριστικά. Το πουλί είχε πρόσωπο ανθρώπου και τα πόδια του ήταν πόδια τζιράφας. Οι χωριάτες τον κορόιδεψαν και θεώρησαν την ιστορία του προϊόν της φαντασίας του. Εμπνευσμένος από τις περιπέτειες και τις ιστορίες του, ένας συγχωριανός του αποφάσισε να κάνει το ίδιο ταξίδι για να δει τον κόσμο με τα μάτια του. Μετά από χρόνια επέστρεψε και ο δεύτερος στο χωριό του. ΄Οπως και ο πρώτος, έτσι και ο δεύτερος, μάζεψε τους κατοίκους του χωριού και τους αφηγήθηκε και αυτός τις περιπέτειές του. Τους μίλησε και ο ίδιος για αυτό το φανταστικό πουλί. Η περιγραφή του όμως ήταν λίγο διαφορετική. Το πρόσωπο του πουλιού δεν ήταν όντως πρόσωπο ανθρώπου, παρά τη φαινομενική ομοιότητά του, και τα πόδια του ήταν μακρυά και λεπτά, και όντως θύμιζαν πόδια τζιράφας, παρότι με βεβαιότητα δεν ήταν πόδια τζιράφας. Ακούγοντας την ιστορία του δεύτερου ταξιδιώτη, οι γνώμες των χωρικών διαχωρίστηκαν. Μερικοί από αυτούς θεώρησαν την ιστορία του δεύτερου ταξιδιώτη πιο πειστική σε σύγκριση με την ιστορία του πρώτου ταξιδιώτη. Παρόλα αυτά, πολλοί από τους χωριάτες παρέμειναν σκεπτικοί και θεώρησαν την ιστορία του εξωπραγματική.

Ένας από τους χωρικούς αποφάσισε να φέρει τέλος στο θέμα και αποφάσισε να κάνει και αυτός αυτό το δύσκολο ταξίδι. Με την επιστροφή του, συγκέντρωσε και ο ίδιος τους χωρικούς και θριαμβευτικά ανακήρυξε πως το ζήτημα είχε πλέον επιλυθεί! Έβαλε το χέρι του στη μεγάλη τσάντα του και έβγαλε από μέσα αυτό το παράξενο και συνάμα φανταστικό πουλί. Αυτή τη φορά δεν παρέμεινε κανείς πλέον σκεπτικός.

Ο συγγραφέας του Ζό’αρ, το κύριο έργο του Καμπαλιστικού λογισμού, ο Ραμπί Σσιμόν Μπαρ Γιοχάι, ήταν ο πρώτος που περιέγραψε την Θεϊκή «παρουσία» και τη σχέση μας με το Εϊν Σόφ (το άπειρο). Στο Ζό’αρ, βρίσκει κανείς παράξενες και φανταστικές αφηγήσεις, μυθικά και μυστικιστικά σχήματα και διαγράμματα και εικόνες, που με δυσκολία μπορεί κανείς να πιστέψει. Το 16^ο αιώνα, στην πόλη του Τσφατ, την πόλη των μυστικιστών, η Καμπαλά άρχισε να παίρνει μια πιο λεπτομερή και αναλυτική μορφή. Σχέδια και σχήματα, καθώς επίσης και συστηματικοί τρόποι σκέψης άρχισαν να εμφανίζονται στα Καμπαλιστικά έντυπα. Τέλος, με τη γέννηση του Χασιδικού κινήματος, η Καμπαλά άρχισε να πληρεί στο μέγιστο την "προοπτική και το ρόλο" της. Ο Χασιδισμός –η Χασιντούτ (στα εβραϊκά), είναι το μυστικιστικό κίνημα που ιδρύθηκε από τον Ραββίνο Γισραέλ Μπεν Ελιέζερ, τον αποκαλούμενο Μπάαλ Σσεμ Τοβ, ο οποίος έφερε την εντύπωση και την έννοια του Δημιουργού στην πραγματικότητα της καθημερινής ζωής. Αυτές οι μυστικιστικές έννοιες σταμάτησαν να θεωρούνται πλέον απόμακρες, υπερβολικές και εξωπραγματικές, και έγιναν αναπόσπαστο μέρος της καθημερινής ζωής, και επηρεάζουν κάθε διάσταση της δημιουργίας.

Το Καμπαλιστικό ταξείδι επιστρέφει στο σημείο εκκίνησης.

Ο σκοπός της Καμπαλά πλέον παρεξηγημένος. Σύμφωνα με συνήθη και λανθασμένη αντίληψη, η μελέτη της Καμπαλά παρέχει σε κάποιον ιδιαίτερες ψυχικές ικανότητες, ίσως μαντικές ικανότητες ή τη δυνατότητα να κάνει θαύματα ή άλλες απόκοσμες ενέργειες. Τα παραπάνω αποτελούν σαφή παρερμηνεία, διότι ο θεμελιώδης στόχος, που απορρέει από την μελέτη της Καμπαλά, έχει να κάνει με τον εκλεπτισμό την τελειοποίηση της προσωπικότητας του ατόμου. Η Καμπαλά παρέχει σε όσους πραγματικά θέλουν να λάβουν, τη δυνατότητα εξέλιξης και ανάπτυξης του εαυτού τους σε πιο ανεπτυγμένο και πιο υπερβατικό επίπεδο, εναρμονισμένο ως προς το υπόσταση, την ουσία και τις ρίζες της ψυχής τους.

Η επιστροφή, στο τέλος του ταξειδιού, στον κόσμο του εδώ-και-τώρα,αποτελεί κριτήριο του αυθεντικού Καμπαλιστικού ταξειδιού. Στο Ταλμούδ αναφέρεται η ιστορία τεσσάρων σοφών που μπήκαν σε μυστικιστικό οπωρώνα (mystical orchard) όπου βίωσαν μια υπερβατική εμπειρία. Ο Μπεν Αζάι ατενίζοντας έντονα εντός πέθανε. Ο Μπεν Ζομά ατενίζοντας έντονα μέσα στον οπωρώνα τρελάθηκε. Ο Άχερ (που σημαίνει ο άλλος)(που ονομαζόταν Ελίσσα Μπεν Αβούγια) έγινε αιρετικός. Ο Ραμπί Ακίβα μπήκε και βγήκε σώος και αβλαβής. Ο οπωρώνας αποτελεί σύμβολο του ανώτερου πνευματικού κόσμου. Ο Ραμπί Ακίβα ήταν ο μόνος από αυτούς τους τέσσερις μεγάλους σοφούς, που κατάφερε να μπει και να βγεί στον οπωρώνα του μυστικισμού χωρίς να φοβηθεί. Από την αρχή ήταν άνθρωπος με εξαιρετικό πνευματικό παράστημα, ένας αληθινός και πλέον ισορροπημένος δάσκαλος, που συνειδητοποιούσε πως ο στόχος του ταξειδιού δεν είναι να ταυτιστεί κανείς με το φως και να μην επιστρέψει στα εγκόσμια, σε υλιστικό επίπεδο, όπως συνέβη στον Μπεν Αζάι, ή σε πνευματικό επίπεδο, όπως συνέβη στον Μπεν Ζομά. Ούτε με το να νιώσει κανείς προσωπική απελευθέρωση ή έκσταση, αλλά να πάει και να επιστρέψει στη εγκόσμια ζωή, με την πρέπουσα σοφία που υπηρετεί τη ζωή στην διάσταση του εδώ-και-τώρα, στην καθημερινότητα της ζωής.

Σήμερα, ωστόσο, ο ουσιαστικός στόχος της Καμπαλά είναι να επιφέρει το Άπειρο Φως και την αγιότητα (κεντουσσά – στα εβραϊκά) , ως θεωρητικές και αφηρημένες έννοιες μέχρις σήμερα, στην καθημερινότητα της ζωής του καθένα μας.Οι πρώτοι Καμπαλιστές είναι γνωστοί ως "Άνθρωποι του μόχθου". Οι προσπάθειες και ο μόχθος τους, όμως, δεν ήταν φυσικής υπόστασης. Καθ' όλη τη διάρκεια της ζωή τους κατέβαλαν μεγάλες προσπάθειες προκειμένου να βελτιώσουν το χαρακτήρα και την προσωπικότητά τους και να φτάσουν σε ψηλότερο επίπεδο συνειδητότητας και πνευματικής βίωσης της πραγματικότητας.

Στην εποχή του Μπά'αλ Σσεμ Τοβ, αυτή η αντίληψη έλαβε καινούργια σημασία. Μέσω των διδαγμάτων του, ο τρόπος με τον οποίο κανείς μπορεί να προβεί σε αυτού του είδους τη βελτίωση και "καλλιέργεια" έγινε πιο σαφής

Γνώση της Καμπαλά σημαίνει να ζει κανείς σύμφωνα με τα διδάγματα της

Η Καμπαλά παρομοιάζεται με "δέντρο της ζωής". Είναι η μελέτη της ζωής, και όπως δε μπορεί κανείς να μάθει για τη ζωή μέσα από βιβλία παρά μόνο ζώντας την, κατά παρόμοιο τρόπο, η μελέτη της Καμπαλά είναι πραγματική και αποτελεσματική μόνο όταν κανείς εφαρμόζει τα διδάγματά της στην καθημερινότητά της ζωής του. Όταν μελετά κανείς την Καμπαλά σε θεωρητικό επίπεδο είναι σαν να μελετά κανείς την "αγάπη" χωρίς ποτέ να την βιώνει σε προσωπικό επίπεδο.

Ο Ρ. Σίμχα Μπούνεμ από το Πεσσίσχα, φημισμένος δάσκαλος της Καμπαλά, ανέφερε πως κάποιος γνωστός Καμπαλιστής, εκείνη την εποχή, δε γνώριζε την Καμπαλά. Το άτομο αυτό, από την μία γνώριζε τα κείμενα τα σχετικά με την Καμπαλά, από την άλλη όμως δεν κατανοούσε τη πραγματική σημασία τους. Για να επεξηγήσει αυτό που εννοούσε έδωσε την παρακάτω μεταφορά. Αν κάποιος, για παράδειγμα, θέλει να γνωρίσει το Παρίσι, αγοράζει χάρτη της πόλη και τον μελετά σχολαστικά, μέχρις ότου να γίνει γνώριμος με όλες τις λεπτομέρειες και τους δρόμους της πόλης. Αν όμως δεν επισκεφτεί ποτέ την πόλη δεν θα μπορέσει να γνωρίσει πραγματικά το Παρίσι. Μπορεί κανείς να νιώσει τον παλμό της πόλης μόνο αν την επισκεφτεί. Κατά τον ίδιο τρόπο, καταλήγει ο Ραββίνος Μπούνεμ, για να καταλάβει κανείς τα όσα αναφέρονται στην Καμπαλά, θα πρέπει να τα βιώνει, και ο συγκεκριμένος Καμπαλιστής δεν το έκανε.

HΒελτίωση του χαρακτήρα σύμφωνα με την Καμπαλά

Ρίχνοντας μια γρήγορα ματιά στα όσα γράφουν μεγάλοι δάσκαλοι σχετικά με τη θεωρητική Καμπαλά συνειδητοποιεί γρήγορα κανείς, πως τα περισσότερα κείμενα δεν ασχολούνται καθόλου με τα θέματα που έχουν να κάνουν με την μετατροπή και την αλλαγή του χαρακτήρα του ατόμου. Παρότι τα Χασιδικά μυστικιστικά κείμενα προτρέπουν στην εφαρμογή της θεωρητικής Καμπαλά στην καθημερινή ζωή, η Καμπαλά καθεαυτή δεν ασχολείται ούτε με το άτομο ούτε με το πως μπορεί κανείς να υπερνικά την αρνητική συμπεριφορά του, αλλά περισσότερο με επεξηγήσεις που αφορούν την ουράνιες σφαίρες, τους αγγέλους, τις ψυχές, και άλλα παρόμοια θέματα.

Εντούτοις αυτό δεν σημαίνει πως η Καμπαλά δεν ενδιαφέρεται όσον αφορά τον άνθρωπο. Αντίθετα! Στην πραγματικότητα υπάρχουν αμέτρητα σχόλια, κατά μήκος των κειμένων της

Μασονία και Σουφικά Τάγματα

Του Κώστα Πικραμένου

Ο Ελευθεροτεκτονισμός (γνωστός και ως Μασωνία ή Τεκτονισμός) είναι φιλοσοφικό ρεύμα που ξεκίνησε κατά τα τέλη του 16ου / αρχές 17ου αιώνα και αριθμεί σήμερα γύρω στα 5 εκ. μέλη ανα την υφήλιο.

Οι επιμέρους αδελφότητες (Μεγάλες Στοές), των οποίων οι σχέσεις δεν είναι πάντοτε αρμονικές, έχουν ως κοινά στοιχεία κάποιες εθιμοτυπικές διαδικασίες (όπως η ιεραρχική δομή και συγκεκριμένα σύμβολα) αλλά και την «υποχρέωση» κάθε μέλος να πιστεύει σε κάποια ανώτερη δύναμη ή Θεό (Μεγα Αρχιτέκτονα του Σύμπαντος)

Σύμφωνα με τη μυθολογία των Ελευθεροτεκτόνων, οι ρίζες της αδελφότητας τους ανάγονται στηνεποχή της ανέγερσης του Ναού του Σολομώντος.

Μέλη της αδελφότητας μπορούν να γίνουν άνδρες ενήλικοι, με ορθή κρίση, έντιμοι και ελεύθεροι, υπό την προϋπόθεση ότι πιστεύουν σε ένα Υπέρτατο Ον και την αθανασία της ψυχής. Πλέον υπάρχουν και μικτές «Μεγάλες Στοές» που δέχονται γυναίκες καθώς και Στοές αποκλειστικά για γυναίκες Ο Ελευθεροτεκτονισμός στις διάφορες μορφές του διατηρεί σταθερές τις θεμελιώδεις αξίες του όπως η Αθανασία της Ψυχής και η πίστη στο Υπέρτατο Όν.

Οργάνωση

Ο Ελευθεροτεκτονισμός είναι οργανωμένος σε Μεγάλες Στοές - που σε κάποιες περιπτώσεις ονομάζονται και «Μεγάλες Ανατολές» - με διοικητική αυτοτέλεια και επιμεριζόμενες σε Επαρχιακές Μεγάλες Στοές, η κάθε μία από τις οποίες με τη σειρά της χωρίζεται σε Σεπτές Στοές.

Οι Μεγάλες Στοές αναγνωρίζουν η μία την άλλη ως Κανονικές ή μη και αντίστοιχα τα μέλη τους αναγνωρίζονται μεταξύ τους ως αποδεδεγμένα ή όχι. Τα παράλληλα Τεκτονικά Σώματα είναι ανεξάρτητα από τη Μεγάλη Στοά, αλλά μέλη τους γίνονται μόνο Διδάσκαλοι Ελευθεροτέκτονες

Τεκτονισμός – Μια αλήθεια και Ένα ψέμα

 

Πολλά έχουν ακουστεί γύρω από τη φιλοσοφική αυτή ομάδα, άλλα σωστά και άλλα λάθος. Πράγματα που στην πλειοψηφία τους έχουν παρερμηνευτεί, ίσως κατά λάθος, ίσως εξεπίτηδες. Ας προσπαθήσουμε όμως να κάνουμε μια διαφορετική προσέγγιση του τι είναι πραγματικά ο Τεκτονισμός.

Ο Τεκτονισμός λοιπόν, ή άλλοτε Μασονισμός, αναπτύχθηκε στην νεότερη ιστορία του, στην Μεγάλη Βρετανία. Είναι μια φιλοσοφική οργάνωση που έχει ως κύριο σκοπό της την εξυπηρέτηση του ανθρώπινου νου στην προσέγγισή του προς το Θείο και την εσωτερική αναστήλωση του εγώ. Δηλαδή προσπαθεί μέσα από διαρκείς αναζητήσεις και αναλύσεις, την προσέγγιση του ίδιου του εαυτού το ατόμου, και την εσωτερική αναζήτηση, το στοχασμό. Πως έχει όμως επικρατήσει ο Τεκτονισμός; Χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα η έννοια του Μασονισμού; Ποιες οι διαφορές του; Τα τελευταία 150 χρόνια η Μασονία άλλαξε όνομα και ιδιότητα σε Ελευθεροτεκτονισμό. Τα στοιχεία που οδήγησαν σε αυτήν της την αλλαγή είναι λίγα, το σίγουρο όμως είναι ότι δημιουργήθηκε σχίσμα πριν από πολλά χρόνια ανάμεσα στους Τέκτονες και τους Μασόνους. Έτσι σήμερα ο Τεκτονισμός έχει το όνομα του Ελευθεροτεκτονισμό, που δηλώνει την ελευθερία της επιλογής του Ανθρώπου στη διαμόρφωση του εαυτού του. Όσο για τον Μασονισμό, ειδικά στην Ελλάδα έχει επικρατήσει μόνο ως λέξη, αναφερόμενη στα κακά που διέπραξαν οι άνθρωποι στο όνομα του. Είναι γνωστό ότι όταν οι άνθρωποι συνωμοτούν, τους φωνάζουμε Μασόνους, επειδή την εποχή του Μεσαίωνα, η ομάδα αυτή, στις συναντήσεις της, πιο πολύ δολοπλοκούσε παρά τεκτόνιζε (φιλοσοφούσε).

Είναι αποδεκτό ότι τα τότε χρόνια ο τεκτονισμός περνούσε όπως και όλα τα φιλοσοφικά κινήματα μία κρίση. Ακόμα και ο Χριστιανισμός πέρασε μια παρόμοια κρίση, τις Σταυροφορίες αλλά και πολλές άλλες κρίσεις χειρότερων καταστροφών. Στις οποίες οι άνθρωποι χρησιμοποιούσαν το όνομα της Αγίας Τριάδος για να πράττουν τα χειρότερα εγκλήματα. Αντίστοιχα και οι μασόνοι συνήθιζαν να κινούνται στα παρασκήνια και να κινούν «νήματα».

Στη σημερινή εποχή, και μετά την έλευση του Ελευθεροτεκτονισμού τα πράγματα έχουν αλλάξει καθολικά. Οι άνθρωποι στην πλειοψηφία τους εισέρχονται στον χώρο για να αποκτήσουν γνώσεις, να διαμορφώνουν τον εσωτερικό τους κόσμο, να προσφέρουν στην κοινωνία ηθικά και υλικά. Το σύστημα του τεκτονισμού είναι αυτοελεγχόμενο και «αυτοκάθαρτο», έτσι ώστε να κρατιούνται οι «καθαροί» και να διώχνονται οι «σάπιοι», αυτοί δηλαδή που εισήλθαν με σκοπό το προσωπικό κέρδος και την προσωπική αδιαφάνεια. Ένας άλλος βασικός στόχος του τεκτονισμού είναι αυτό που αναφέρεται ως «Τεκτονική Παιδεία». Το σύστημα του Τεκτονισμού λόγω παλαιότητας προσπαθεί να «χώσει» στον σημερινό ανθρώπινο νου αυτό που λέμε «Ηθικούς Κανόνες» χωρίς μάλιστα να το καταφέρνει πάντα αφού όπως είπαμε αυτό ανήκει στην προσωπική επιλογή του κάθε ανθρώπου. Για αυτό και στα νέα μέλη λέγεται ότι «Σημασία δεν έχει να λες ότι είσαι τέκτονας, αλλά να το δείχνεις με τις πράξεις σου.» Υποδηλώνοντας αυτήν ακριβώς την παιδεία. Ο Τέκτονας από τη στιγμή που μπαίνει στη Στοά, και πριν ακόμα μάλιστα ολοκληρωθεί η μύησή του, έχει υποχρεώσεις να πραγματοποιήσει, οι οποίες είναι ανάλογες των δυνατοτήτων του. Δεν πρόκειται για υλικές υποχρεώσεις τόσο, όσο για

Ο ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ Ι. ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ

 

του κ. Σπυρίδωνα Χατζάρα

       Συνήθως, λέμε ότι το ψέμα έχει κοντά πόδια και δεν πάει μακριά. Όμως, το ψέμα που στηρίζει την επίσημη εκδοχή της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας για το πως οργανώθηκε η Επανάσταση του 1821 κατά του Οθωμανικού ζυγού, διαρκεί 172 χρόνια.

       Έγινε κάθε προσπάθεια για να αποκρυβεί το γεγονός, ότι αυτός που υλοποίησε το όραμα της Απελευθέρωσης της Ελλάδας, που σχεδίασε και διηύθυνε την Επανάσταση, ήταν ο κόμης Ιωάννης Αντωνίου Καποδίστριας.

Εμμανουήλ Ξάνθος

       Η επίσημη εκδοχή τοποθετεί το 1814 στην Οδησσό την ίδρυση της Φιλικής Εταιρείας  (η οποία υποτίθεται ότι οργάνωσε την Επανάσταση του 1821) και αποδίδει την ιδέα της χρήσης μασονικών πρακτικών από την Εταιρεία σ’ ένα  μικρέμπορο απ' την Πάτμο, τον Ξάνθο, που τον θεωρεί συνιδρυτή μαζί με τους Ν. Σκουφά και Αθ. Τσακάλωφ. Όμως, αυτό ήταν χοντρό ψέμα του Ξάνθου. Διότι, όπως γράφει ο Αναγνωσταράς, ο Ξάνθος ήταν ως το 1817 στην Κωνσταντινούπολη.

Νικόλαος Σκουφάς

Αθανάσιος Τσακάλωφ

     

ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΟΙ ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ ΣΤΟ ΚΟΡΑΝΙ

 

Ο ΜΩΑΜΕΘ & Η ΕΞΑΠΛΩΣΗ ΤΟΥ ΙΣΛΑΜ

Προϊσλαμικές θρησκείες και δοξασίες

Στην εποχή της γέννησης του Μωάμεθ, στην Αραβία συνυπήρχαν ο αστικός και ο νομαδικός τρόπος ζωής. Επικρατούσαν διάφορες λατρείες, παγανιστικού τύπου, αναμεμιγμένες με την έντονα διαδεδομένη μονοθεϊστική παράδοση των Εβραίων και Χριστιανών, δημιουργώντας έτσι ένα λατρευτικό μωσαϊκό. Γενικά, η προϊσλαμική αραβική θρησκεία μπορεί να χαρακτηριστεί ως πολυθεϊστική, τουλάχιστον με την έννοια που έχει επικρατήσει σήμερα για τον όρο. Κλασσικοί Άραβες συγγραφείς χαρακτηρίζουν την εποχή αυτή σαν τζαχιλίγια (άγνοια ή βαρβαρότητα).

Στη Μέκκα, για παράδειγμα, λάτρευαν τον Αλλάχ, σαν τον Υπέρτατο Σημιτικό Θεό, καθώς και διάφορες γυναικείες θεότητες που θεωρούνταν κόρες Του. Πολύ δημοφιλής ήταν η Τριάδα που αποτελούνταν απ’ την Αλ-Λατ, την Αλ-Ουζάχ και την Αλ-Μανάτ που αντιπροσώπευαν τον Ήλιο, την Αφροδίτη και την Τύχη αντίστοιχα. Άλλη δημοφιλής Τριάδα περιλάμβανε τον θεό Σελήνη, τη θεά Ήλιο και το θεό που ταυτιζόταν με τον πλανήτη Αφροδίτη. Μέγιστος σ’ αυτή την Τριάδα ήταν ο (αρσενικός) θεός Σελήνη, παρουσιάζοντας έτσι μια άλλη άποψη στις πολικότητες των θεοτήτων - απ’ την συνηθισμένη σε διάφορα πάνθεα - που θέλει τη Σελήνη θηλυκή θεότητα. Κατάλοιπο αυτής της λατρείας, είναι ίσως το γεγονός ότι στα σύμβολα των σύγχρονων μουσουλμανικών χωρών κυριαρχεί η ημισέληνος.

Παράλληλα, σε τοπική εμβέλεια παρουσιάζονταν σαν κυρίαρχες ένα πλήθος από θεότητες, σαν όψεις του Θεού-Σελήνη: ο θεός Ιλούμκουχ (Ο Θεός είναι Δύναμη), ο Αμ (Θείος), ο Ουάντ (Αγάπη), ο Σιν [1]. Σαν δεύτερο στοιχείο της Τριάδας εμφανίζονταν η Αφροδίτη, συχνά ονομαζόμενη Αθτάρ. Λατρεύονταν άλλοτε σαν το πρωινό αστέρι (Αυγερινός) κι άλλοτε σαν το βραδινό (Αποσπερίτης).

Στους λαούς της Βόρειας Αραβίας ο θεός στη γενική του σημασία, ήταν ο Ιλ (El) ή αλλιώς Ιλάχ, ενώ - πάλι τοπικά - κυρίαρχη θέση είχαν ο Μπελ (ο Βάαλ, Κύριος) και ο Μπελσαμίν (Κύριος των Ουρανών). Άλλη σημαντική θεότητα του προϊσλαμικού αραβικού χώρου, ήταν η Ρούντα, θηλυκή μορφή του θεού Άρσο, για τον οποίο ο Ηρόδοτος αναφέρει ότι λατρεύονταν από τους Άραβες τον 5ο αι. π.Χ.

Την Τριάδα συμπλήρωνε η όψη του Ήλιου, με πιο συνηθισμένο όνομα το Σαμς. Πλήθος κατώτερων θεοτήτων συμπληρώνουν την παραπάνω Τριάδα, καθεμιά απ’ τις οποίες παρουσιάζονταν με ιδιαίτερο ρόλο και χαρακτηριστικά. Έτσι συμπληρώνεται η Ιερή Ιεραρχία που στη βάση της δεν διαφέρει από αυτήν των σύγχρονων μονοθεϊστικών θρησκειών.

Η ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΠΥΡΑΣ:

 

Η εξόντωση των μαγισσών και άλλων αιρετικών από την Ιερά Εξέταση και τα λαϊκά δικαστήρια

 

Ο Μεγάλος Ιεροεξεταστής Νίνιο ντε Γκεβάρα όπως τον ζωγράφισε ο Γκρέκο

 

Οι όροι "Μάγισσα" και "Μαγεία" έχουν πολλές αλληλοσυγκρουόμενες ερμηνείες. Στο παρόν άρθρο χρησιμοποιούνται κυρίως για να αναφερθούν σε μία μοναδική πίστη: στην πίστη ότι σατανικοί άνθρωποι, ως επί το πλείστον γυναίκες, πουλούσαν την ψυχή τους στον Διάβολο και έκαναν σκοπό της ζωής τους να βλάπτουν τους συνανθρώπους τους. Πρόκειται για πεποίθηση που κυριαρχούσε στη δυτική Ευρώπη στα τέλη του Μεσαίωνα και στην Αναγέννηση. Εκατοντάδες χιλιάδες χαρακτηρίστηκαν "Μάγοι" και "Μάγισσες", καταδικάστηκαν με την κατηγορία ότι λάτρευαν τον Σατανά και εκτελέστηκαν στα χρόνια που σήμερα είναι γνωστά ως η εποχή της πυράς.

Οι σύγχρονες μάγισσες, οι σύγχρονοι σατανιστές και οι μάγισσες της Αναγέννησης:

Εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις, ιστορικοί και κοινωνιολόγοι συμφωνούν ότι οι τρεις ομάδες που θα αναφέρουμε στη συνέχεια δεν σχετίζονται μεταξύ τους:

· Μία σύγχρονη Μάγισσα ακολουθεί κατά πάσα πιθανότητα την Wicca ή κάποια άλλη νεοπαγανιστική παράδοση. Ο κώδικας συμπεριφοράς τους, η Wicca Rede, τους απαγορεύει να βλάψουν άλλους.
· Οι περισσότεροι σύγχρονοι Σατανιστές ακολουθούν τη διδασκαλία:
- της Εκκλησίας του Σατανά, όπου στην περίπτωση αυτή είναι πιθανώς Αγνωστικιστές και δέχονται τον Σατανά ως έννοια αλλά όχι ως ζωντανή οντότητα,
- του Ναού του Σεθ, όπου στην περίπτωση αυτή αναγνωρίζουν τη θεότητα της Αρχαίας Αιγύπτου, τον Σεθ, ως ζωντανή οντότητα,
- κάποιας άλλης παρεμφερούς σατανιστικής ομάδας.
· Οι Μάγισσες την εποχή της πυράς θεωρούνταν από την καθολική εκκλησία λάτρεις του Σατανά που σκοπό της ζωής τους είχαν να δολοφονούν και να βλάπτουν τους συνανθρώπους τους με μαγικά μέσα. Δεν υπάρχουν αποδείξεις ότι όντως υπήρχαν τέτοιες "Μάγισσες", εκτός από ορισμένες περιπτώσεις διανοητικά άρρωστων ανθρώπων. Οι περισσότεροι ιστορικοί και άλλοι ακαδημαϊκοί πιστεύουν ότι οι τρεις κατηγορίες που προαναφέρθηκαν δεν σχετίζονται μεταξύ τους. Κάθε ομάδα δέχεται διαφορετικές θεότητες ή δεν πιστεύει καθόλου. Οι κανόνες συμπεριφοράς τους διαφέρουν ριζικά και είναι συχνά εντελώς αντίθετοι. Διαφέρουν όσο και οι βουδιστές από τους χριστιανούς. Περισσότερες πληροφορίες.
---
Κοινά σημεία μεταξύ των σύγχρονων Μαγισσών και των θυμάτων της εποχής της πυράς:

Οι γνώμες διαφέρουν:
· Υπάρχουν μαρτυρίες σε βιβλία της εποχής της πυράς, ότι κάποια από τα θύματα λέγεται ότι λάτρευαν την Άρτεμη, την Oriente και την Ερωδιάδα ή άλλες παγανιστικές θεότητες. Αν τα στοιχεία αυτά είναι αξιόπιστα, παραπέμπουν στην ύπαρξη κοινού σημείου μεταξύ κάποιων τουλάχιστον θυμάτων και των σύγχρονων οπαδών της Wicca ή των Νεοπαγανιστών.
· Τα περισσότερα θύματα της εποχής της πυράς συνήθως ήταν:
- Μαίες
- Θεραπεύτριες
- Ανύπαντρες γυναίκες που ζούσαν μόνες ή/και είχαν περιουσία
- Άνθρωποι μισητοί στους γείτονές τους

Ο ΦΥΣΙΚΟΣ ΩΣ ΜΥΣΤΙΚΙΣΤΗΣ

 

DAVID LEWIS

Μια απλοϊκή παρατήρηση των άστρων στον καθάριο νυχτερινό ουρανό, μας αποκαλύπτει το θαύμα του σύμπαντος και το μυστήριό του. Πώς, τελικά, είναι δυνατή η διαρκής διαστολή του έναστρου χώρου, χωρίς τέλος, κάτι που είναι μια ιδέα τόσο απλή, για κάθε μυαλό. Για το αν αυτό θα έχει ένα τέλος, φανταζόμαστε, πάντα θα υπάρχουν κάποιες αμφιβολίες. Και για το τι έγινε στο ξεκίνημα, και πριν από αυτό, και άλλα τέτοια. Οι δύο φαινομενικά ακραίες περιγραφές για τις οποίες ο Γάλλος φιλόσοφος και μαθηματικός Blaise Pascal, αποκάλεσε "les deux infinis", τα δύο άπειρα.

Η επιστημονική έρευνα σε αυτό το μυστήριο, σε υποατομικό και κοσμικό επίπεδο, αναζητά στην περιοχή των ορίων την απάντηση σ' αυτό το ερώτημα. Αν και από την εποχή του Δαρβίνου, οι δυτικοί επιστήμονες μας έχουν πει, πως η ύλη δημιούργησε την πραγματικότητα, τη ζωή, κι αυτή η πραγματικότητα είναι στέρεα, κάποιος θα έλεγε πεπερασμένη, όμως, το θαύμα του άπειρου αποκαλύφθηκε, παρόλα αυτά, στον έναστρο νυχτερινό ουρανό.

Αλλά στην προσπάθειά τους να ορίσουν την πραγματικότητα, να την περιορίσουν σε ένα νοητικό δοχείο, οι θετικοί επιστήμονες βρέθηκαν στη χώρα του μυστηρίου, ένα βασίλειο που όλοι απέφυγαν να ερευνήσουν στο παρελθόν.

Ερευνώντας βαθιά, επίμονα, μέσα σε κάθε υποατομικό σωματίδιο του σύμπαντος, ορισμένοι περιθωριακοί φυσικοί διαπίστωσαν πως τίποτα δεν ήταν όπως το περίμεναν. Πραγματικά, ανακάλυψαν πως το φυσικό σύμπαν είναι μόλις ένα θρόισμα πάνω σ' έναν ωκεανό άπειρης ενέργειας, αντίθετα με την επίσημη θέση, όπως του Paul Kurtz και της Επιτροπής για τα Αξιώματα της Επιστημονικής Έρευνας του Υπερφυσικού, καθώς και άλλων θετικών επιστημών, που βεβαιώνουν πως δεν υπάρχει τίποτα πέρα από την ύλη. Μας διαβεβαιώνουν, στην πραγματικότητα, πως η ύλη είναι η έσχατη πραγματικότητα.

Δυστυχώς για τους απόλυτους υλιστές, το ρεύμα στρέφεται λίγα χρόνια πίσω.
Στις αρχές του 20ού αιώνα, ο Albert Einstein κατέπληξε τον κόσμο με τις ανακαλύψεις του στο χώρο της αστροφυσικής. Με την γενική θεωρία του για τη βαρύτητα, άνοιξε τις πόρτες της επιστήμης προς τον Μυστικισμό. Μας είπε πως ο χώρος και ο χρόνος αλληλοσυνδέονται, στην πραγματικότητα οι σχετικιστικές συντεταγμένες μετασχηματίζουν τον χωρόχρονο σε ένα συνεχές.

Επίσης, πρότεινε πως η ύλη είναι αδιαχώριστη από ένα πανταχού παρών κβαντικό πεδίο ενέργειας, πως είναι μια συμπύκνωση αυτού του πεδίου, και πως αυτό το άγνωστο πεδίο είναι το υπόβαθρο πάνω στο οποίο επιπλέουν όλες οι μορφές. Κατά συνέπεια, ο δυτικός πολιτισμός οδηγήθηκε σε πιο βασικές υποθέσεις για το σύμπαν, για την ύλη και για την αντίληψή μας ως προς την

Η μαγεία και τα παράδοξα του Νερού

 

Παρόλο που θεωρείται το πιο κοινό υγρό του πλανήτη μας, και συνηθίζουμε να πιστεύουμε ότι ξέρουμε τα πάντα για αυτό το τόσο άφθονο και απαραίτητο για την ζωή στοιχείο, η αλήθεια είναι ότι μέσα του κρύβει πολλά και θαυμαστά μυστήρια.

Από τα αρχαία χρόνια μέχρι και σήμερα το νερό υπήρξε για την ανθρωπότητα πηγή ζωής, πλούτου αλλά και λατρείας, κάνοντας τον άνθρωπο γρήγορα να συνειδητοποιήσει την δύναμη του, κατατάσσοντάς το έτσι ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία της φύσης, αλλά ταυτόχρονα προκαλώντας τον σε ένα συνεχή αγώνα για την κατάκτηση αυτού.

Η δύναμη του έγινε αφορμή να πεθάνουν εκατομμύρια άνθρωποι για αυτό, αλλά ταυτόχρονα και μέσο ζωής και αναγέννησης και αν αναλογιστούμε ότι το σώμα μας αποτελείται από νερό είναι φυσικό και απόλυτα σύμφωνο με τους νόμους της αρμονικής συνήχησης να υπάρχει μία αλληλεπίδραση αυτού και της ίδιας της φύσης τόσο στο υλικό όσο και στο εκφραστικό, στο νοητικό και στο ψυχικό επίπεδο.

Δεν είναι τυχαία η θεοποίηση του από όλους τους αρχαίους πολιτισμούς. Από τους Ινδιάνους και Ίνκας της Αμερικής, αρχαίους Έλληνες και Αιγυπτίους, μέχρι τους Σαμάνους και Βαβυλώνιους της Ασίας, υπήρξε κύριο στοιχείο λατρείας μιλώντας για τις Ναϊάδες και Νεράιδες των πηγών, τις Νηριήδες των ωκεανών και για κάποιους άλλους "Ντέβα" του νερού.

Για τον Θαλή, η πρώτη απόλυτη αρχή των πάντων ήταν το Ύδωρ, από το οποίο είναι δημιουργημένα τα πάντα, σε διάφορους σχηματισμούς και μεταλλάξεις του, ήταν μία ζωτική αρχή του κόσμου, δηλαδή αυτό που έδινε ζωή διεισδύοντας παντού, ακόμη και στο ποιο μικρότερο μόριο μιας πέτρας.

Η γνώση της αλληλεπίδρασης αυτής από εσωτερικούς κύκλους των σημερινών υπάρχουσων θρησκειών είναι συνυφασμένη με αρκετά μυστήρια που εκτελούνται μέσα σε αυτές (όπως βάπτιση, αγιασμός των Υδάτων, Τελετές σε ποτάμια, καθαρμούς σωμάτων καθώς και το πόσιμο ή το ράντισμα των πιστών από αυτό, σε βαθμό που αποδεικνύουν την μαγική του δύναμη να επιδρά πάνω στον άνθρωπο.

Αλλά και στις εσωτερικές διδασκαλίες, η ζωή συμβολίζεται με το Ύδωρ, που είναι το κυρίως υπεύθυνο στοιχείο για την ζωή. Στην Ινδική παράδοση, είναι η ενέργεια της ζωής που διαποτίζει τα πάντα, ορατά και αόρατα, σε όλα τα

Ο TEKTONIΣMOΣ….Eυστάθιος H. Λιακόπουλος

 

Eπιμέλεια:Eυστάθιος H. Λιακόπουλος

H KΑΤΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΤΕΚΤΟΝΙΚΟΥ ΘΕΣΜΟΥ

Με τον όρο «Τεκτονισμός» εννοούμε γενικά τόσο το σύστημα, όσο και τις διδασκαλίες και τις συνήθειες που έχει υιοθετήσει η αδελφότητα των Ελευθέρων και Αποδεκτών Τεκτόνων και ανεδύθη στην τελευταία ενσάρκωσή του κυρίως από το Ανθρωπιστικό κίνημα και από την παράδοση των συντεχνιών των λιθοτόμων και των κτιστών των Καθεδρικών Ναών και γι' αυτό είναι αναγκαία μια ειδικότερη αναδρομή. Πολλές θεωρίες βέβαια έχουν διατυπωθεί για την καταγωγή αυτού του ιδιότυπου θεσμού.Οι κυριότερες όμως είναι:

1.Η θεωρία της καταγωγής του από τις Συντεχνίες των Οικοδόμων του Μεσαίωνα που είναι και η επικρατέστερη.

2. Η θεωρία της καταγωγής του από τα Χριστιανικά Ιπποτικά Τάγματα, τους Ροδόσταυρους και τους Αλχημιστές και3. Η θεωρία της καταγωγής του από τα Αρχαία Μυστήρια (Ελληνικά και Αιγυπτιακά).

ΜΙΑ ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΙΣ ΠΗΓΕΣ

Ο Τεκτονισμός είναι φορέας και συντηρητής πολλών ιδεολογικών ρευμάτων τα οποία φυσικά ενοποίησε. Θεωρείται θεματοφύλακας του Ευρωπαϊκού εσωτερισμού στην εποχή μας και εκφραστής των αρχών της Ελευθερίας της έκφρασης και των ιδεών του Ουμανισμού και του Διαφωτισμού που κυοφορήθηκαν το Μεσαίωνα και πέρασαν τη μεγάλη δοκιμασία του τοκετού τους στην Αναγέννηση. Γαλουχήθηκαν οι ιδέες αυτές από τα δάκρυα και το αίμα των μεταρρυθμιστών και ωρίμασαν από τις μεταλλάξεις των επιστημονικών ανακαλύψεων και την έκρηξη της βιομηχανικής επανάστασης. Ο Τεκτονισμός πήρε τη σημερινή του μορφή στο τέλος του 17 αιώνα στην Αγγλία.

ΟΙ ΟΙΚΟΔΟΜΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΕΣ

Είναι δύσκολο σήμερα με την ποικιλία των δραστηριοτήτων που γνωρίζουμε να συνειδητοποιήσουμε τη σπουδαιότητα που είχαν αποκτήσει στις παραδοσιακές κοινωνίες οι συντεχνίες των οικοδόμων, που μονοπωλούσαν σχεδόν κάθε εμφανή δραστηριότητα και εικαστική μεταβολή. Όρθωναν οικοδομήματα θρησκευτικού χαρακτήρα όπως είναι οι Ναοί, οι Βωμοί και τα Μοναστήρια. Αναλάμβαναν Κυβερνητικά και Στρατιωτικά έργα, δηλαδή Ανάκτορα, Φρούρια, Γέφυρες, Δρόμους και Λιμάνια. Πολιτιστικά ακόμα έργα όπως Πλατείες, Θέατρα, Υδραγωγεία και Στάδια έπρεπε να μελετηθούν από σπουδαίους

Οι κύλινδροι της Νεκράς Θάλασσας

 

Στο νεαρό Βεδουίνο βοσκό, Μοχάμεντ Αντ Ντίμπα, χρωστάμε μια από τις πιο σημαντικές και πιο εντυπωσιακές ανακαλύψεις του 20ου αιώνα. Ποιος ξέρει; Αν δεν έχανε την κατσίκα του εκείνη την ανοιξιάτική μέρα του 1947, ίσως το γεγονός αυτό να μην είχε συμβεί.
Ψάχνοντας πάνω στους γυμνούς βράχους στα ΒΔ της Νεκράς Θάλασσας, άρχισε να ρίχνει μερικές πέτρες, μήπως κι η κατσίκα του φανεί κάπου. Αντί όμως γι’ αυτό κάτι άλλο συνέβη. Η πέτρα χτύπησε κάπου μέσα στους βράχους και έκανε έναν ασυνήθιστο χτύπο. Του φάνηκε σαν να έσπασαν κεραμίδια. Σκαρφάλωσε πάνω στα βράχια και μπήκε στη σπηλιά. Είδε πιθάρια μπροστά του και σπασμένα κεραμίδια. Ο νους του πήγε σε κάποιο κρυμμένο θησαυρό. Δεν τόλμησε όμως να προχωρήσει.
Πήγε και φανέρωσε το μυστικό σε κάποιους φίλους του, από την ίδια φυλή των Τα-Αμίρεχ. Την επομένη πήγαν μαζί του, αλλά δεν βρήκαν ούτε χρυσάφι, ούτε κοσμήματα. Το μόνο που βρήκαν ήταν μερικά άδεια πιθάρια και κυλίνδρους από παμπάλαιο δέρμα και πάπυρο τυλιγμένο σε μισοσαπισμένο πανί. Αγανακτισμένοι τα πετούν κάτω και μάλιστα μερικά τα ποδοπάτησαν. Μετά όμως σκέφτηκαν, ότι αυτά τα παλιά και φθαρμένα δέρματα ίσως να έχουν κάποια αξία, και τα πήραν.

Από δω αρχίζει η περιπέτεια των χειρογράφων της Νεκράς Θάλασσας. Για κάμποσο καιρό ο βοσκός τα κουβαλούσε μαζί του. Όταν αργότερα η φυλή του έστησε τις σκηνές της κοντά στη Βηθλεέμ ο βοσκός θυμήθηκε ένα γνωστό του μπακάλη, τον Καντό. Από αυτόν οι Βεδουίνοι αγόραζαν συχνά τρόφιμα. Μόλις εκείνος τα είδε έκανε τον αδιάφορο, αλλά η καρδιά του από μέσα χτυπούσε: «Παλιό δέρμα, δόξα να έχει ο Θεός, γεμάτο είναι το μαγαζί». Και ο βοσκός παρατήρησε: «Μα, έχουν μέσα και γράμματα», αλλά ο πονηρός μπακάλης απάντησε: «Τι με αυτό; Ποιος μπορεί να τα διαβάσει; Έπειτα, μήπως το δέρμα παίρνει αξία με τα γράμματα; Αλλά δε βαριέσαι, ίσως χρειαστούν για τίποτα μπαλώματα!» Και τα πήρε, χωρίς να δώσει στο βοσκό σχεδόν τίποτε. Δεν παρέλειψε όμως να τον ρωτήσει πού τα βρήκε και να μάθει ακριβώς.
Πέρασε καιρός και τα χειρόγραφα ήταν στο μπακάλικο του Καντό. Μια μέρα, ενώ τα κοίταζε, σκέφτηκε να τα πάει στους μοναχούς στο μοναστήρι του Αγίου Μάρκου στην Ιερουσαλήμ. Έτσι έφτασαν στα χέρια του μητροπολίτη Σαμουήλ, που μιας και δεν μπορούσε να τα διαβάσει, άρχισε σιγά - σιγά να τα παρουσιάζει σε ειδικούς, χωρίς βέβαια και να αποκαλύπτει που τα βρήκε. Όταν κατάλαβε την αξία τους και ότι μπορεί να είναι πολύ παλιά, δε δίστασε να τα μεταφέρει στην Αμερική, όπου, όπως λέγεται, τα πούλησε για 250.000 δολάρια. Αργότερα, όταν έγινε πια βέβαιο περί τίνος επρόκειτο, η ισραηλινή κυβέρνηση διέθεσε 1.000.000 δολάρια για να τα ξαναφέρει πίσω στο Ισραήλ.

Περιλαμβάνουν περίπου 800 έγγραφα, παπύρους και περγαμηνές, κάποια σχεδόν άθικτα και κάποια κατεστραμμένα, αλλά τα περισσότερα δυστυχώς αποσπασματικά. Οι περισσότεροι από τους κυλίνδρους βρέθηκαν σε σπηλιές κοντά στο Κουμράν, όπου και έζησε μια κοινωνία ανθρώπων την οποία πολλοί μελετητές προσδιορίζουν ως Εσσαίους, μια εβραϊκή κοινότητα που υπήρξε και σε άλλα μέρη του Ισραήλ, κατά μια χρονική περίοδο η οποία περιλαμβάνει και εκείνη της δράσης του Ιησού.

Όλα λειτουργούν με συμβολισμούς.

Τα σύμβολα περιέχουν την πιο συμπυκνωμένη ποσότητα πληροφορίας και χρησιμοποιούνται από την αυγή της ανθρωπότητας.
Έχουν σμιλευθεί μέσα μας επί χιλιετίες και καταλήξαν να γίνουν αναπόσπαστα μέρη της ύπαρξής μας, έτσι ώστε και η βιολογία μας να τα αναγνωρίζει και να λειτουργεί σύμφωνα μ’ αυτά.
Για παράδειγμα, το νερό και η θάλασσα (τροφοί της ζωής) αντιπροσωπεύουν για το υποσυνείδητο την θηλυκή αρχή ενώ ο ουρανός και τα ψηλά βουνά την αρσενική, πατρική αρχή.

Το αίμα αντιπροσωπεύει τις οικογενειακές σχέσεις,
το κεφάλι την σχέση με τον ουρανό και άρα τον πατέρα, όπως και η δεξιά πλευρά του σώματος, η δράση για ένα δεξιόχειρα.
Συμμετρικά συμβαίνει με τα πόδια σε σχέση με την γη, και άρα την μητέρα, όπως και η αριστερή πλευρά του σώματος, κ.ο.κ.
Η λαϊκή σοφία κατανόησε πολύ καλά την χαρτογράφηση ψυχολογίας-οργάνου σε όλες
τις γλώσσες.
Σε γενικότερα επίπεδα, ο περίφημος Karl Jung μίλησε για τα αρχέτυπα του κόσμου των οποίων η σημασία και επιρροή διαχέεται σε όλη την ανθρωπότητα.
Ο Πυθαγόρας εξέφραζε παρόμοιες αρχές με τους αριθμούς.
Είναι λοιπόν σημαντικό να εξετάζουμε την συμβολική πλευρά ενός συμβάντος, την πιο πλατιά σημασία του. Θα καθοδηγηθούμε έτσι στους μαιάνδρους του υποσυνείδητου για να ανακαλύψουμε τις ερμηνείες που δίνει σε ένα βίωμα και άρα την λεπτή χροιά της ψυχολογικής φόρτισης.
Η ασθένεια είναι εκδήλωση αυτής της υποσυνείδητης ερμηνείας.

Ο πάσχων «αρνείται» να συνειδητοποιήσει την κατάστασή του. Για το μικρό πεδίο

συνείδησης που συνδέεται με τις αιτίες της ασθένειας του, ο πάσχων παρουσιάζει

μια ολική σχιζοφρένεια, μία αδυναμία- υποσυνείδητη άρνηση να κοιτάξει

την πραγματικότητα, δηλαδή την υφή και την ένταση ενός ψυχολογικού δράματος.

Αποφεύγει να ξανά-υποφέρει, ενώ πρόκειται για κάθαρση που θα τον ελευθερώσει.

Έτσι ο θεραπευτής γίνεται συχνά απαραίτητος, όχι μόνο χάρη στις γνώσεις της διαδικασίας

ίασης αλλά και για να καταλάβει και να νιώσει αντικειμενικά αυτό που συμβαίνει.

Ο θεραπευτής στην ουσία δεν θεραπεύει αλλά οδηγεί τον ασθενή να συνειδητοποιήσει

τις βαθιές πηγές του προβλήματός του.

Τότε το σύστημα του ίδιου του ασθενούς αναλαμβάνει και διεκπεραιώνει την αυτο-ίαση του.

Η Ολική Βιολογία προσφέρει μία σύνθεση για την θεωρία και την πράξη. Ο Γάλλος ιατρός

Claude Sabbah, μαθητής του Δρ. Hamer, δημιούργησε μία εξαιρετική σύνθεση,

την οποία ονόμασε Ολική Βιολογία (Biologie Totale), χρησιμοποιώντας όλα τα παραπάνω

και ακόμη περισσότερα στοιχεία, έχοντας πάντα για αφετηρία τους νόμους

Τα Σύμβολα της Μεταβολής: Φωτιά & Νερό

 

Λέγεται για το νερό πως είναι σύμβολο της ζωής ενώ του θανάτου, η φλόγα. Παρόλ’ αυτά, το νερό όσο διάφανο και αν είναι καταλήγει πυθμένας σκοτεινός ενώ της φωτιάς τα φιλιά, αν και καταστροφικά, μπορούνε και διαλύουνε την ψυχρότητα της νύχτας. Γι’ αυτό λοιπόν, το ζευγάρι αυτό αν και αντίθετο, εμπεριέχει τα αντίθετα… λεπτομέρεια που γίνεται εντυπωσιακά αισθητή πρώτα από όλα στο νερό που δείχνει πάντα το αντίπλευρο του.
Στο καθρέφτισμα του νερού οι άνθρωποι αισθάνθηκαν πως θα βρούνε την γέφυρα εκείνη που θα τους φέρει πιο κοντά στο αντίπερα. Η κατοπτρική ιδιότητα του νερού βλέπετε είναι ερμητική καθώς φέρνει σε σχέση το πάνω με το κάτω (το είδωλο του ουρανού που γλιστρά πάνω στην επιφάνεια της λίμνης) όπως επίσης το μέσα με το έξω (το πρόσωπο που εικονίζετε στον επίπεδο, υγρό καθρέπτη της φύσης). Το νερό μ’ αυτό τον τρόπο γίνεται σημείο συνάντησης, που βιολογικά μεταφράζεται σε ζωογόνα πόση, ως το κοινό σημείο αναφοράς δηλαδή στο οποίο κάθε πλάσμα θα στραφεί για να γεμίσει δύναμη ξεδιψώντας. Καθόλου παράξενο λοιπόν που ο Θεός πήρε από τα νερά τον χαρακτήρα της πηγής.
Το πόσιμο νερό είναι η εσωτερίκευση των ενεργειών εκείνων που μεταφέρει το ίδιο ως κάτοπτρο – γι’ αυτό και μαγικό γίνεται το νερό που αφήνεται την νύχτα, ώστε να συλλέξει στη δροσιά του τις αχτίδες του Φεγγαριού. Η δύναμη του φθίνει βέβαια καθώς απομακρύνεται από την ρίζα του, γι’ αυτό και το τρεχούμενο νερό είναι σύμβολο του αιώνιου (καθώς ανατροφοδοτείτε συνέχεια) και όχι τα στάσιμα νερά που αν και ήρεμα εξαντλούνται γρηγορότερα από την ζέστη και την βρωμιά.

Στην ροή του ποταμού ο Ηράκλειτος διάβασε τον χρόνο, την κοσμική αλήθεια πως το μόνο σταθερό πράγμα στο σύμπαν είναι πως όλα αλλάζουν. Ο Νάρκισσος όμως αναζήτησε την αμετάβλητη ομορφιά στο υγρό του είδωλο – γι’ αυτό και έχασε την ζωή του αφού πως κανείς να μένει αιώνιος όταν τα πάντα γύρω του και μέσα του αλλάζουν; Το νερό μαρτυρά την πλαστικότητα όλων των πραγμάτων όπως άλλωστε είναι και το ίδιο – άμορφο.
Εξίσου ά-σχημη είναι και η φωτιά που αν το νερό είναι η δύναμη της σιωπής και της κατάβασης, εκείνη δηλώνει την εκδήλωση και την ανύψωση. Ο φιλόσοφος Γκαστόν Μπασλάρ έγραψε κάποτε πως «το πνεύμα γεννήθηκε μέσα από τον στοχασμό της φωτιάς» γιατί χρειάστηκε σκέψη για να μπορέσει ο άνθρωπος να τιθασεύσει την φωτιά, χρησιμοποίησε την αφαιρετική του ικανότητα για να κατανοήσει

Μετά θάνατον ζωή και αναγέννηση

 

του Μπέντζαμιν Κρεμ

---

Μια από τις μεγάλες τραγωδίες των τωρινών μας αντιλήψεων για την ύπαρξη είναι η στάση μας απέναντι σ' αυτό το επαναλαμβανόμενο γεγονός που το αποκαλούμε θάνατο. Το αντιμετωπίζουμε, βασικά, με φόβο και απέχθεια, επιδιώκοντας με κάθε μέσο ν' αντισταθούμε στο κάλεσμά του, παρατείνοντας, συχνά πέρα από τα όρια της χρησιμότητάς του, τη λειτουργία του φυσικού σώματος, σαν εγγύηση "ζωής". Ο τρόμος που έχουμε για το θάνατο είναι ο τρόμος του άγνωστου, της ολοκληρωτικής και απόλυτης διάλυσης, του να "μην υπάρχουμε πια". Παρά το τεράστιο πλήθος των αποδείξεων που συγκεντρώθηκαν όλ' αυτά τα χρόνια από τις τόσες και τόσες πνευματιστικές ομάδες για το ότι κάποιο είδος ζωής συνεχίζεται μετά το θάνατο, παρά το ότι, διανοητικά, πολλοί αποδέχονται την αντίληψη ότι ο θάνατος δεν είναι παρά ένα ξύπνημα σε μια νέα και πιο ελεύθερη ζωή, παρά την αυξανόμενη πίστη στη επανενσάρκωση και παρά τη μαρτυρία των σοφότερων Δασκάλων όλων των εποχών, εμείς συνεχίζουμε ν' αντιμετωπίζουμε αυτή τη μεγάλη μετάβαση με φόβο και ταραχή.

Εκείνο που κάνει αυτή τη στάση τόσο τραγική είναι το ότι απέχει τόσο πολύ από την πραγματικότητα και είναι η πηγή τόσου περιττού πόνου. Ο φόβος μας για το θάνατο είναι ο φόβος ότι η ταυτότητά μας θα εξαφανιστεί. Αυτό είναι εκείνο που μας τρομάζει. Αν μονάχα συνειδητοποιούσαμε και βιώναμε αυτό που είμαστε, αν βιώναμε το γεγονός ότι είμαστε αθάνατα Όντα που δεν μπορούν να πεθάνουν ή να εξαφανιστούν, τότε ο φόβος μας για το θάνατο θα έσβηνε. Αν, προχωρώντας πιο πέρα, συνειδητοποιούσαμε ότι, μετά το λεγόμενο θάνατο, εισερχόμαστε σ' ένα νέο και καθαρότερο φως, μέσα στο οποίο η αίσθηση της ταυτότητάς μας είναι ασύγκριτα ζωηρότερη, και ότι υπάρχουν κι άλλες, ακόμα ανώτερες απόψεις του Είναι μας που καρτερούν να τις αναγνωρίσουμε και που ώς εκείνη τη στιγμή δεν έχουμε επίγνωσή τους, τότε ολόκληρη η στάση μας απέναντι στο θάνατο θα άλλαζε προς το καλύτερο.

Θα βλέπαμε το θάνατο και τη ζωή του φυσικού επιπέδου σα στάδια σ' ένα ατέλειωτο ταξίδι προς την τελειότητα, και το θάνατο σαν την πόρτα που μας φέρνει σε μια εμπειρία πολύ λιγότερο περιοριστική πάνω σ' αυτό το δρόμο. Ελευθερωμένη από τα σύνορα του φυσικού κόσμου, η συνείδησή μας θ' ανακάλυπτε τότε νέους ευρείς ορίζοντες νοήματος και ομορφιάς, που ώς τώρα τής ήταν απρόσιτοι. Στην αμέσως ερχόμενη περίοδο, οι Δάσκαλοι κι οι μαθητές Τους θα διδάξουν την αλήθεια αυτής της εμπειρίας που την αποκαλούμε θάνατο και θ' ανοίξουν για όλους μας μια νέα μεγάλη ελευθερία. Θα μάθουμε να δεχόμαστε το θάνατο ως αυτό που είναι: μια απόδοση των οχημάτων μας στην πηγή τους – "χους εις χουν" – και απελευθέρωση για μια νέα και γεμάτη νόημα ζωή.

Η διαδικασία του θανάτου

Θα κατανοήσουμε τελικά ότι το μοναδικό και βαρυσήμαντο γεγονός που τώρα τ' ονομάζουμε θάνατο είναι μια εύρυθμη διαδοχή σταδίων όπου η ψυχή εγκαταλείπει με τη σειρά καθένα από τα οχήματα που η ίδια έχει δημιουργήσει.

Η διαδικασία του θανάτου αρχίζει όταν η ψυχή αποσύρει την ενέργειά της από το πυκνό φυσικό σώμα. Αυτό μπορεί να

Η Πνευματική Ιεραρχία και οι Δάσκαλοι της Σοφίας

 

Του Μπέντζαμιν Κρεμ

---

Είναι φανερό πως ο άνθρωπος έχει κάνει τεράστια πρόοδο από τις πρωτόγονες καταβολές του. Κάθε πολιτισμός και κουλτούρα βλέπει την ανθρωπότητα να κάνει ένα ακόμα βήμα προς την πραγμάτωση των δυνατοτήτων της. Πολλοί πιστεύουν ότι, από πολλές χιλιετηρίδες, αυτή η εξελικτική πορεία κατευθύνεται, με βάση ένα Σχέδιο, από εκείνους τους περισσότερο εξελιγμένους ανθρώπους που είναι γνωστοί στους εσωτεριστές ως η Πνευματική Ιεραρχία των Δασκάλων. Η ιστορία της ανθρωπότητας μπορεί να ιδωθεί ως η ανταπόκρισή της στις ιδέες που αποδεσμεύονται διαδοχικά στον κόσμο από τους Δασκάλους για να προκαλέσουν τις προόδους σε γνώση και σοφία, και που έκφρασή τους είναι οι δημιουργικές τέχνες, η επιστήμη, η πολιτική και η θρησκεία.

Σε κάθε εποχή, από το πνευματικό αυτό κέντρο αναδύθηκαν διδάσκαλοι για να δώσουν στην ανθρωπότητα τη δυνατότητα να κάνει το επόμενο βήμα της εξέλιξής της· μας είναι γνωστοί, μεταξύ άλλων, ως ο Ηρακλής, ο Ερμής, ο Ράμα, ο Μίθρα, ο Βυάσα, ο Σανκαρατσάρυα, ο Κρίσνα, ο Βούδας και ο Χριστός. Όλοι τους τέλειοι άνθρωποι στην εποχή τους, όλοι τους υιοί του ανθρώπου που έγιναν Υιοί του Θεού, γιατί αποκάλυψαν την έμφυτη θεϊκότητά τους.

Είναι οι θεματοφύλακες ενός Σχεδίου για την εξέλιξη της ανθρωπότητας και των βασιλείων της φύσης. Αυτό το Σχέδιο εκπληρώνεται με τη μεσολάβηση της εσωτερικής Ιεραρχίας των Δασκάλων, που βρίσκεται πίσω απ' όλα τα παγκόσμια γεγονότα και αποτελεί την αόρατη κυβέρνηση του πλανήτη (αόρατη, επειδή είναι άγνωστη). Οι Δάσκαλοι της Σοφίας είναι τα μέλη εκείνα της ανθρώπινης οικογένειας που έκαναν το ταξίδι της εξέλιξης πριν από μας· που έχοντας τελειοποιηθεί, ανεβαίνοντας τα ίδια σκαλοπάτια που κι εμείς ανεβαίνουμε, επωμίστηκαν την ευθύνη να καθοδηγήσουν εμάς τους άλλους προς το ίδιο αυτό επίτευγμα. Αυτοί—ή οι προκάτοχοί Τους—βρίσκονται πίσω απ' ολόκληρη την εξελικτική πορεία,

Το εσωτερικό έργο του Χριστού

 

του Μπέντζαμιν Κρεμ

---

Η απόφαση του Χριστού να επιστρέψει στην εργασία και τη ζωή στο πλήρες φυσικό επίπεδο μπορούμε να είμαστε σίγουροι ότι δεν πάρθηκε αβασάνιστα ή εύκολα. Ο Δάσκαλος Τζιαλ Κουλ στην "Επανεμφάνιση του Χριστού" (μέσω της Αλίκης Α. Μπέιλι) μας λέει ότι χρειάστηκαν εννέα χρόνια – από τον Ιούνιο του 1936 ώς τον Ιούνιο του 1945 – για να ληφθεί η απόφαση. Η Ιεραρχία ακόμα εργάζεται στην κατάσταση έντασης που δημιουργήθηκε από κείνη τη βαρυσήμαντη απόφαση και που κορυφώθηκε με την είσοδο του Χριστού στο σύγχρονο κόσμο στις 19 Ιουλίου 1977.

Η απόφασή Του να επανεμφανιστεί είχε βαθύτατα απόκρυφα επακόλουθα: ένα αποτέλεσμα ήταν ότι Του χορηγήθηκε το δικαίωμα να χρησιμοποιήσει – για πρώτη φορά – το μεγάλο μάντραμ (mantram) ή προσευχή που είναι γνωστή ως Μεγάλη Επίκληση και να τη δώσει στην ανθρωπότητα. Δεν έχει περάσει ούτε μια μέρα από τον Ιούνιο του 1945 που ο Χριστός να μην την εκφώνησε προς όφελος του κόσμου. Ελπίζεται ότι κάποια μέρα αυτή η προσευχή ή επίκληση θα γίνει η παγκόσμια προσευχή, που θα εκφωνείται απ' όλους τους λαούς και θα είναι μια δυνατή βασική νότα της νέας παγκόσμιας θρησκείας. Η εγκαινίαση αυτής της παγκόσμιας θρησκείας θα είναι ένα από τα μείζονα έργα που θα έχει να επιτελέσει ο Χριστός – όταν εμείς θα έχουμε διορθώσει τα κακώς κείμενα στον κόσμο.

Το Πνεύμα της Ειρήνης

Ένα άλλο επακόλουθο της απόφασής Του ήταν το ότι έγινε δέκτης και αγωγός ορισμένων μεγάλων θεϊκών ενεργειών που θα επαυξάνουν και θα δυναμοποιούν όλα όσα θα κάνει. Το Πνεύμα της Ειρήνης ή της Ισορροπίας Τον επιφώτησε μ' έναν τρόπο πολύ παρόμοιο με τον τρόπο που ο ίδιος επιφώτησε το μαθητή Ιησού στην Παλαιστίνη. Καθώς αυτό το συμπαντικό Ον συνεργάζεται στενά με το Νόμο της Δράσης και της Αντίδρασης, η εργασία Του μέσ' από τον Μαϊτρέγια θα προκαλέσει μιαν αντίδραση στις τωρινές χαώδεις και βίαιες συνθήκες και θα φέρει μια εποχή τόσης ειρήνης και συναισθηματικής ηρεμίας όσο είναι το μίσος και η βία που επικρατούν σήμερα.

Η Χριστική Συνείδηση

Ο Χριστός έγινε η Ενσωμάτωση, μ' έναν εντελώς νέο και ισχυρό τρόπο, της ενέργειας που ονομάζουμε Αρχή του Χριστού ή Χριστική Συνείδηση – που είναι η ενέργεια της εξέλιξης αυτή καθεαυτή. Καθώς αυτή η ενέργεια εκλύεται από Εκείνον στον κόσμο, έχει αναπροσανατολίσει την ανθρωπότητα προς την πνευματική (όχι κατ' ανάγκη τη θρησκευτική) ζωή και μας έχει προετοιμάσει να Τον αναγνωρίσουμε και να Τον ακολουθήσουμε τώρα και ν' αποδεχτούμε την αρχή του μοιράσματος από κοινού των πόρων. Εκατομμύρια άνθρωποι ανταποκρίνονται σ' αυτή τη δυνατή ενέργεια σήμερα· αυτή μας αφυπνίζει στην πνευματική βάση της ζωής κι έτσι εκπληρώνεται ένας από τους τρόπους εμφάνισης του Χριστού – η εμφάνισή Του στις καρδιές των ανθρώπων.

Ο Αβατάρ της Σύνθεσης

Ένα μεγάλο συμπαντικό Ον, ο Αβατάρ της Σύνθεσης, έχει εισέλθει, μέσ' απ' το Χριστό,

Τα προαπαιτούμενα της μύησης

 

Του Μπέντζαμιν Κρεμ

---

Έδειξα ότι η ιστορία του Ευαγγελίου παρουσιάζει στην ανθρωπότητα, σε συμβολική μορφή, το εσωτερικό μονοπάτι της μύησης. Πολλοί άνθρωποι σήμερα βρίσκονται είτε πάνω σ' αυτό το μονοπάτι, είτε στο κατώφλι του, κι όμως ελάχιστα πράγματα είναι γνωστά για τα προαπαιτούμενα αυτών των μεγάλων διευρύνσεων της συνείδησης που είναι οι μυήσεις. Θα ήταν σκόπιμο, συνεπώς, ν' αφιερώσουμε λίγο χρόνο για μια σύντομη αναφορά σ' αυτά τα προαπαιτούμενα, χωρίς να ξεχνάμε ότι ένα άρθρο αυτού του είδους δεν μπορεί να κάνει τίποτα περισσότερο παρά να καλύψει, μάλλον επιφανειακά, τα στοιχειωδώς ουσιώδη. Η μύηση είναι ένα πολυσύνθετο, βαθύτατα εσωτερικό και μυστηριώδες θέμα, και όσοι αναγνώστες θα ήθελαν να διαβάσουν γι' αυτό σε μεγαλύτερο βάθος παραπέμπονται στα γραπτά του Δασκάλου Τζιαλ Κουλ μέσω της Αλίκης Α. Μπέιλι, και ιδιαίτερα το βιβλίο της "Μύηση, Ανθρώπινη και Ηλιακή".

Είναι σημαντικό να θυμόμαστε ότι η μύηση είναι μια πορεία, μια εξελικτική διεργασία, όχι μια τελετή (μολονότι περιλαμβάνει και τελετουργία), ούτε ένα διαγώνισμα που το περνάς μ' επιτυχία. Είναι το αποτέλεσμα μιας βαθμιαίας διεύρυνσης της συνείδησης. Είναι το να συνειδητοποιούμε και να εκδηλώνουμε σε όλο και μεγαλύτερο βαθμό τις πνευματικές πραγματικότητες που βρίσκονται πίσω από την εξωτερική μας έκφραση στο φυσικό επίπεδο – δηλαδή τον Ανώτερο Εαυτό μας ή την ψυχή, και εκείνο του οποίου αντανάκλαση είναι η ψυχή, τη Θεία Μονάδα ή Σπίθα Θεού. Είναι μια πορεία κατά την οποία ο ενσαρκωμένος άνθρωπος ενώνεται και γίνεται ένα μ' αυτές τις ανώτερες απόψεις του τρισυπόστατου είναι του, σε διαδοχικά και κλιμακωτά στάδια.

Υπάρχουν πάρα πολλές ελάσσονες μυήσεις, αλλά οι μείζονες πλανητικές μυήσεις είναι πέντε. Η καθεμιά τους αντιπροσωπεύει ένα συγκεκριμένο στάδιο ολοκλήρωσης και ενοποίησης στο οποίο έχει φτάσει ο μύστης. Ο στόχος επιτυγχάνεται όταν, στην πέμπτη μύηση, ο απελευθερωμένος Δάσκαλος τελεί σε πλήρη ενοποίηση με τη Μονάδα, τον "εν τοις ουρανοίς" Πατέρα Του. Σ' αυτό το στάδιο, ο άνθρωπος έχει τόσο διευρύνει τη συνείδησή Του ώστε περιλαμβάνει και τα πνευματικά επίπεδα, και δεν έχει πια ανάγκη από άλλη ενσαρκωτική εμπειρία πάνω σ' αυτό τον πλανήτη. Ο Δάσκαλος έχει και άλλες, ακόμα ανώτερες ενοποιήσεις να επιτύχει – ενοποιήσεις με τον πλανητικό και το συστημικό Λόγο – , οι οποίες εμάς δεν είναι ανάγκη να μας απασχολούν.

Η μύηση δείχνει το σημείο στο οποίο έχει πετύχει να φτάσει το άτομο, αλλά αυτό το επίτευγμα δεν το επιφέρει η μύηση. Η ίδια η ζωή είναι το πεδίο όπου αναπτύσσεται αυτή η πορεία· οι εμπειρίες, οι δοκιμασίες κι οι αποτυχίες της καθημερινής ζωής και η βαθμιαία αυτοκυριαρχία είναι εκείνα που επιφέρουν τον έλεγχο πάνω στην ύλη και τη συνείδηση σε όλα τα επίπεδα που χαρακτηρίζει το Μυημένο Δάσκαλο.

Από τεχνική άποψη, η μύηση είναι μια τεχνητή, επιστημονική διεργασία που επιταχύνει την εξελικτική πορεία· ιστορικά, είναι παμπάλαια. Δεν είναι υποχρεωτική – το κάθε άτομο μπορεί να κάνει όσον καιρό θέλει στο δρόμο προς την επίτευξη της τελειότητας – αλλά η μύηση παρέχει τα μέσα με τα οποία όσοι είναι έτοιμοι και πρόθυμοι να καταβάλουν την προσπάθεια, να περάσουν τις δοκιμασίες και πάνω απ' όλα να κάνουν τις θυσίες και τις απαρνήσεις που απαιτεί η μύηση, μπορούν να επιταχύνουν απροσμέτρητα το ταξίδι της εξέλιξης και να υπηρετήσουν έτσι πληρέστερα το Σχέδιο του Λόγου.

ΣΚΕΠΤΟΜΟΡΦΕΣ- ΕΓΡΗΓΟΡΟΤΑ- ΑΡΧΕΤΥΠΑ

 

Η εξάλειψη των ατομικών Σκεπτομορφών, επειδή έχουν σχετικά μικρή εμβέλεια και ενεργειακή πυκνότητα, είναι κάτι όχι δύσκολο. Αρκεί να τις αφήσουμε να φύγουν από το συνειδητό νου μας και από τη μνήμη μας και τότε σιγά σιγά η συμπύκνωση που τις έχει δημιουργήσει εξαϋλώνεται, οπότε και παύουν να «υπάρχουν».

Όσο δηλαδή σκεπτόμαστε ότι ένας γνωστός, συγγενής, φίλος, δάσκαλος κλπ. είναι κακότροπος, δύσκολος και ανυπόφορος τόσο αυτός θα συνεχίσει να έχει αυτές τις ιδιότητες, τουλάχιστον απέναντί μας (ή πάντως έτσι εμείς θα ερμηνεύουμε τη συμπεριφορά του).

Και η στάση του αυτή συνεχώς θα γίνεται πιο σκληρή και θα διογκώνεται, δικαιολογώντας απόλυτα τις δικές μας εκτιμήσεις. Με παρόμοιο τρόπο η πεποίθησή μας ότι δεν πρόκειται να τα καταφέρουμε σε κάποιο ζήτημα, εργασία, διαγωνισμό, πώληση κλπ. θα έχει ως αποτέλεσμα να μην πετύχουμε κάτι τελικά, άσχετα με τις προσπάθειες που έχουμε καταβάλει.

Γι' αυτό πρέπει να προσέχουμε και να μην αφήνουμε το νου μας να κάνει αρνητικές σκέψεις ούτε να δημιουργεί αρνητικές προσδοκίες, τόσο για τον εαυτό μας όσο και για άτομα του στενού και του ευρύτερου περιβάλλοντός μας, γιατί αυτές οι σκέψεις με τον καιρό αποκτούν σκεπτομορφική σύσταση και μπορεί να υπάρχουν απροσδόκητες συνέπειες τόσο για τον εαυτό μας όσο και για εκείνους για τους οποίους κάναμε τέτοιες σκέψεις

Το ίδιο συμβαίνει όταν πρόκειται για τις ομαδικές Σκεπτομορφές, οι οποίες, «χυτεύονται» μέσα σε ένα αρκετό μεγάλο «καλούπι», όπου και διατηρούνται πολύ καιρό και συχνά καταδυναστεύουν τη ζωή μεγάλου αριθμού ατόμων, οικογενειών, συντεχνιών, κοινωνικών τάξεων, ακόμη και κρατών ολόκληρων.

Η διάλυση των Σκεπτομορφών  αυτού του είδους χρειάζεται πολύ περισσότερο χρόνο από τις προηγούμενες επειδή και ο χρόνος της διαμόρφωσής τους ήταν πολύ μεγαλύτερος. Θα μπορούσαμε να παρομοιάσουμε τη διαφορά τους με τη διαφορά ανάμεσα σε παγάκια του ψυγείου (για τις ατομικές Σκεπτομορφές σύντομης διάρκειας και έντασης), σε μικρά γύψινα αγαλματάκια (για όσες αφορούν μονιμότερες καταστάσεις ή μεγαλύτερες ομάδες) και σε τσιμεντένια κατασκευάσματα (για όσες γεννιούνται από μεγάλους αριθμούς ατόμων και έχουν πάρει πολλά χρόνια μέχρι να διαμορφωθούν), θα