Αρχέτυπα και συλλογικό ασυνείδητο !

 

Jung Ο Jung ορίζει το Συλλογικό ασυνείδητο ως εξής : Η περιοχή της ψυχής που είναι άπειρα αρχαιότερη από την προσωπική ζωή του ατόμου. «Φαίνεται …ότι περιέχει ορισμένα σχέδια, τα «αρχέτυπα», που είναι κοινά για όλη την ανθρωπότητα». (Carl Jung, Η ολοκλήρωση της προσωπικότητας)
Πρόκειται λοιπόν για μία ψυχική περιοχή της ασυνείδητης πλευράς μας που είναι κοινή σε όλους τους ανθρώπους και περιέχει μνήμες αρχαίων εμπειριών του ανθρώπινου είδους, οι οποίες συχνά αναδύονται στα όνειρα ή φανερώνονται μέσω συμβόλων ή μέσω των μύθων των διαφόρων εθνών.
«Το Συλλογικό ασυνείδητο είναι σαν μια βάση δεδομένων που χρειάστηκε αιώνες για να συγκροτηθεί, αλλά συνοδεύει πλέον κάθε ανθρώπινη ύπαρξη. Εκεί έχουν αποκρυσταλλωθεί πρότυπα ψυχονοητικής συμπεριφοράς και βρίσκονται τα θεμέλια πολλών εκδηλώσεων του ανθρώπου, όπως οι μύθοι, οι αριθμοί, οι συμβολισμοί, οι αρχές της τέχνης και της επιστήμης»

ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΥ ΑΣΥΝΕΙΔΗΤΟΥ

-Είναι πανάρχαιο

«Τούτη η ιλιγγιωδώς πανάρχαιη ψυχή αποτελεί το θεμέλιο του πνεύματός μας» (CarlJung, Ο άνθρωπος και τα σύμβολά του)
Το Συλλογικό ασυνείδητο περιλαμβάνει την πνευματική κληρονομιά της εξέλιξης της ανθρωπότητας η οποία γεννιέται μέσα στο κάθε άτομο.
Η μυθολογία ως μία δεξαμενή βαθιών, κρυμμένων και θαυμαστών αληθειών, βασίζει, κατά τον Jung, τις ιστορίες της στα αρχέτυπα.
-Προσπαθεί να αποκαταστήσει την ψυχική ισορροπία :

Το Συλλογικό ασυνείδητο προσπαθεί με τις αποκαλύψεις του να αποκαταστήσει την υγεία στην ανθρώπινη ψυχή. Αυτές κατά κάποιο τρόπο μας γλιτώνουν από την ψυχική αδράνεια και μας δείχνουν ότι υπάρχει κάτι μέσα μας, ασυμβίβαστο, μη αφομοιωμένο και συγκρουόμενο.
Το συνειδητό και το ασυνείδητο συνυπάρχουν μέσα στο ίδιο το άτομο, σέβονται το ένα την ύπαρξη του άλλου και εναρμονίζονται. Ο άνθρωπος ολοκληρώνεται και εξελίσσεται μόνο όταν το συνειδητό και το ασυνείδητο μάθουν να συνυπάρχουν αρμονικά και να συμπληρώνει το ένα το άλλο.
-Τα περιεχόμενά του είναι τα αρχέτυπα :

Το Ωόν (αυγό) αρχετυπικό σύμβολο της γέννησης του κόσμου.

Το κοσμικό αυγό, η πανάρχαια αρχή των πάντων παρελαύνει σε όλους τους μύθους, Ελληνικούς, Αιγυπτιακούς, Κέλτικους, Ινδικούς, κ.λ.π.

Για τους Ορφικούς μέσα από το βαθύ έρεβος της νύχτας ο χρόνος γέννησε το κοσμικό αυγό ( ωόν αργύφεον) που από μέσα του ξεπήδησε ο Φάνης ο Πρωτόγονος, ο Έρωτας, αρσενικός και θηλυκός μαζί για να ξεκινήσει η δημιουργία της πλάσης.

Στην ελληνική σκέψη το αυγό είναι σύμβολο της Παρθενογένεσης (εξ’ου και η σίγουρη πρωτιά που του δίνουμε στον πασίγνωστο γρίφο), δυναμική μορφή της αναγέννησης και της μεταμόρφωσης.

Η αλήθεια είναι πως το σχήμα του είναι το πιο κοντινό στο τέλειο, θεϊκό σχήμα του κύκλου που στην πραγματικότητα δεν υπάρχει στην φύση.

Όλα, ακόμα και οι πιο τέλειοι σφαιρικοί πλανήτες, όπως και η Γη μας είναι πεπλατυσμένοι στους πόλους τους. Οι τροχιές των ουράνιων σωμάτων δεν είναι ποτέ τέλειοι κύκλοι αλλά κατά περίεργο τρόπο όλες τους κάπως λοξοί από τον τέλειο κύκλο, «αυγοειδείς». Αν ο απόλυτος Δημιουργός κρατάει για χάρη του τον τέλειο κύκλο σε όλο το υπόλοιπο σύμπαν και σε μας βεβαίως παραχώρησε το σχήμα του αυγού σα σχέδιο και βάση δημιουργίας.

Με βάση αυτό το σχήμα αναπαράγονται εκατομμύρια όντα, αυτό βλέπουμε και στην ανατομία του θηλυκού και αρσενικού ακόμα και όταν είναι θηλαστικά. Στα παλαιολιθικά ειδώλια της Genitrix η μορφή της μητέρας-Θεάς είναι ένα σώμα φτιαγμένο από πολλαπλά κοσμικά αυγά.

Σε πολλές μυθολογίες το αυγό γεννιέται από τα αρχέγονα νερά του κόσμου και εκκολάπτεται από ένα πουλί. Στους Ινδούς από την χήνα Χάμσα που όταν το αυγό της είναι έτοιμο ξεχωρίζει στα συστατικά του για να φτιάξει το σύμπαν. Ο κρόκος γίνεται ο Ουρανός και το ασπράδι η Γη. Στην παράδοση Σίντο το Σύμπαν μοιάζει με το αυγό μιας γιγαντιαίας κότας που όταν σπάει τα βαρύτερα μέρη του γίνονται η Γη και τα ελαφρύτερα ο Ουρανός.

Τα χειρόγραφα της Νεκράς Θάλασσας και ο Χριστιανισμός

 

Το 1947 στην οροσειρά Kirbet Qumran, πλάι στη Νεκρά Θάλασσα, βρέθηκε ολόκληρη βιβλιοθήκη της ιουδαϊκής μοναστικής κοινότητας που είχε τον καταυλισμό της εκεί πλησίον. Πρόκειται για μια από τις μεγαλύτερες αρχαιολογικές ανακαλύψεις της εποχής μας. Οχι μόνο γιατί πλουτίστηκαν έτσι οι γνώσεις μας σχετικά με το ιουδαϊκό θρησκευτικό κόμμα των Εσσαίων της εποχής του Χριστού, αλλά και γιατί ορισμένες αντιλήψεις αυτής της θρησκευτικής κοινότητας μοιάζουν αρκετά προς τις χριστιανικές, με άλλα λόγια προέρχονται πιθανώς από τους Εσσαίους.

Από παλαιότερες πηγές ξέρουμε για τους Εσσαίους ό,τι γι' αυτούς παραδίδει ο Ιουδαίος ιστορικός Ιώσηπος και ο Φίλωνας, Ιουδαίος φιλόσοφος στην Αλεξάνδρεια. Σχετικώς λίγα πράγματα και αυτά παραποιημένα. Ο Ιώσηπος π.χ. αμιλλώμενος προς τις ελληνικές φιλοσοφικές σχολές, παρουσιάζει και τους Εσσαίους, μαζί με τους Σαδδουκαίους και τους Φαρισαίους, όχι ως θρησκευτικοπολιτικές παρατάξεις, όπως πράγματι ήσαν, αλλά ως φιλοσοφικές σχολές. Στην εποχή μας, ο Ed. Schure στους "Μύστες" μάς έδωσε μια εικόνα γι' αυτούς ως "μύστες" κάποιας εσωτερικής παράδοσης, ενώ ήταν κυρίως μια βαθιά έκφραση ενός θρησκευτικοπολιτικού κόμματος.

Την εκτίμηση αυτή περί των Εσσαίων επιβεβαιώνουν τα κείμενα της βιβλιοθήκης της εσσαϊκής ιερής κοινότητας στο Qumran, που ανακαλύφθηκαν τυχαία το 1947: ένα κατσίκι ξέφυγε από μικρό κοπάδι που έβοσκε στην περιοχή και χώθηκε σε τρύπα του βράχου που οδηγούσε προφανώς σε σπηλιά. Το τσοπανόπουλο έριξε πέτρες για να υποχρεώσει το κατσίκι να βγει: αντί γι' αυτό όμως άκουγε στάμνες ή κιούπια να σπάνε και πήγε το μυαλό του σε θησαυρό. Ετσι κινητοποιήθηκε η οικογένεια και η φυλή. Στο πρώτο αυτό σπήλαιο υπήρχαν αληθινοί αρχαιολογικοί θησαυροί. Οι πρωτοι που εισέβαλαν κατέστρεψαν αρκετά, έμειναν όμως και ορισμένα κείμενα σχεδόν άθικτα. Ετσι άρχισε η περιπέτεια των χειρογράφων του Qumran. Αρχαιολογικές σχολές, υπουργεία Εξωτερικών και ΟΗΕ κινητοποιήθηκαν: άλλα δέκα σπήλαια βρέθηκαν στην ίδια περιοχή, ανακαλύφθηκαν χειρόγραφα και στα νοτιότερα της ίδιας περιοχής, μελετήθηκαν από τους ειδικούς και σήμερα είναι στη διάθεση κάθε ενδιαφερόμενου σε πολλές γλώσσες, ακόμα και στην ελληνική (Τα κείμενα της Νεκράς Θάλασσας, Αθήνα 1988).

Σε άλλο άρθρο μπορεί να γίνει λόγος για την ιστορία της εσσαϊκής κοινότητας, όπως βγαίνει από τα κείμενά της, να δοθεί κάποια ανάλυση των κειμένων αυτών για να εκτιμηθεί η αξία τους καθ' αυτή: σ' αυτό όμως εδώ το άρθρο λόγος θα γίνει για την πιθανή επίδραση των χειρογράφων αυτών από θεολογική, οργανωτική και λατρευτική άποψη επί του αρχικού χριστιανισμού, δηλαδή στις συλλήψεις του, τη θεολογική του γλώσσα και στην εκκλησιαστική οργάνωση. Αυτό θα κάνουμε στη συνέχεια, αφού σημειώσουμε το εξής ενδιαφέρον: τα Ευαγγέλια αναφέρουν Φαρισαίους, Σαδδουκαίους, Ζηλωτές, Ηρωδιανούς, Μαθητές του Ιωάννη του Βαπτιστή, πουθενά όμως δεν αναφέρουν Εσσαίους. Αυτό κάνει ιδιαίτερη εντύπωση, γιατί οι Εσσαίοι δεν ήσαν μόνο οι πολυάριθμοι κοσμοκαλόγεροι -

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ

Από τον Κυρίαρχο Μεγάλο Γενικό Ιεροφάντη, Κυρίαρχο Μεγάλο Διδάσκαλο
Sebastiano Caracciolo

 

Σε αυτήν την θαμπή εποχή, όπου όλα τείνουν να βεβηλώνονται, από την οικογένεια στην
πατρίδα στο έθνος στην φιλία, στην τάξη, στην εισβολή κόσμου που έρχεται από άλλες
χώρες χωρίς έλεγχο αλλά και χωρίς ένα καλωσόρισμα, μένει εκείνο το σταθερό σημείο
αναφοράς, για να συνεχίσουμε να ζούμε και να αγωνιζόμαστε για ένα καλύτερο κόσμο, για
να επαναξιολογήσουμε τις παραδοσιακές αξίες που οι Τέκτονες συντηρούν στην καρδιά τους.
Μία από αυτές τις αξίες, βασική για μας, είναι η «Δικαιοσύνη», την οποία εμείς θέλουμε να
εκτοξεύσουμε με δύναμη, μπροστά στις επονομαζόμενες «καλές προθέσεις» που κυριαρχούν
και είναι μία αίσθηση παρωδίας αρετής, αρρωστημένης από την υποκρισία.
Το σύμβολο της Δικαιοσύνης είναι η ζυγαριά. Το ένα πιάτο φέρει την σκληρότητα και το άλλο
το έλεος.
Η Δικαιοσύνη είναι μία αίσθηση που μας έρχεται από τον Θεό, που δεν είναι ούτε καλή ούτε
κακή, είναι Δίκαιη.
Ο Ιησούς, υιός του Θεού, ονομάσθηκε Δίκαιος, Διδάσκαλος της Δικαιοσύνης. Διδάσκαλος

Απόκριες και Καρναβάλι

 

Απόκριες και Καρναβάλι, ημέρες γλεντιού, μεταμφίεσης και ξενοιασιάς. Από πού προέρχεται ο εορτασμός και ποίος ο συμβολισμός του; Η λέξη «αποκριά» δόθηκε επί βυζαντίου και προέρχεται από την λέξη «αποκρέω», που σημαίνει αποχή από το κρέας. Το ίδιο επίσης σημαίνει και η Λατινική λέξη «Καρνεβάλε».

Οι απόκριες έχουν προέλευση Θρακική, και προέρχονται από την λατρεία του Θεού του κρασιού και του κεφιού, αλλά και της ζωής και της αναπαραγωγής Διονύσου. Ο Διόνυσος είχε μαζί του τους Σάτυρους και τους Σελινούς, οι οποίοι έβαζαν στα κεφάλια τους στεφάνι από κισσό, φόραγαν μάσκες, και ντύνονταν με δέρματα ζώων. Οι λάτρεις του Διόνυσου ζαλισμένοι από το κρασί του Βάκχου χυδαιολογούσαν, θορυβούσαν, και χόρευαν. (Η κωμωδία και η σάτιρα αναπτύχθηκαν σταδιακά κατά τις Διονυσιακές αυτές τελετές).

Οι Διονυσιακές και Βακχικές αυτές γιορτές, είχαν σχέση με το τέλος του χειμώνα, και τον ερχομό της άνοιξης, συμβόλιζαν δε την εποχή που η γη «ξυπνά» από την χειμερία νάρκη, και αναγεννάτε. Για τους αρχαίους λαούς ο κύκλος αυτός της αναγέννησης της φύσης, είχε σχέση και με τις ανθρώπινες ψυχές και συμβολίζονταν με το φόρεμα της μάσκας.

Οι Θρακικές αυτές τελετές αναμιγνύονται τον 7ο με 6ο π.χ αιώνα, με την Αθηναϊκή γιορτή των Ανθεστηρίων. Οι γιορτές αυτές γίνονταν κατά την ενδέκατη, δωδέκατη και δέκατη τρίτη ημέρα του μηνός Ανθεστηρίωνος του δικού μας δηλαδή Φεβρουαρίου.

Η πρώτη ημέρα λεγόταν «Πιθοιγία», η δεύτερη «Χόες» και η τρίτη «Χύτροι». Την πρώτη ημέρα έκαναν σπονδές στον Διόνυσο, με ένα μείγμα κρασιού, με την ευχή το καινούργιο

Καθαρή Δευτέρα, Τσικνοπέμπτη και Τριώδιο

 

Tα «Κούλουμα» είναι εορτή που εορτάζεται στην ύπαιθρο την Καθαρή Δευτέρα, καταναλώνοντας νηστίσιμα τρόφιμα, τραγουδώντας χορεύοντας, και πετώντας τον χαρταετό.

Για την ετοιμολογία της λέξης «κούλουμα», δύο είναι οι επικρατέστερες εκδοχές.

Σύμφωνα με την πρώτη, η λέξη προέρχεται από την λατινική «Cumulus» (κόλουμους) που σημαίνει σωρός, αφθονία και τέλος, που σημαίνει το τέλος της αποκριάς, οι οποίες διαρκούν τρεις εβδομάδες, γι’ αυτό και η περίοδος αυτή ονομάζεται «Τριώδιο».

Η πρώτη εβδομάδα του Τριωδίου, ονομάζεται «Προφωνέσιμη», καθώς παλαιότερα«προφωνούσαν», δηλαδή διαλαλούσαν, την αρχή της αποκριάς.

Η δεύτερη εβδομάδα είναι η «κρεατική ή κρεοφάγος», επειδή κατανάλωναν κρέας , στην οποία συμπεριλαμβάνεται και η «τσικνοπέμπτη», όπου υπάρχει το έθιμο του ψησίματος κρέατος στα κάρβουνα, εξού και η λέξη «τσικνοπέμπτη.

Η τρίτη ονομάζεται «τυρινή ή τυροφάγος», επειδή έτρωγαν γαλακτοκομικά προϊόντα. Κατά την τελευταία Κυριακή της τυροφάγου, που ονομάζεται και «τρανή αποκριά», φθάνουν στο αποκορύφωμά τους τα φαγοπότια και τα γλέντια, η ευθυμία, οι αθυροστομίες των μεταμφιεσμένων, οι άσεμνες εμφανίσεις και οι χοροί.

Σύμφωνα με την δεύτερη εκδοχή, η λέξη «κούλουμα», προέρχεται επίσης από την λατινική, λέξη «columna», που σημαίνει κίονας , κολώνα, διότι οι Αθηναίοι συνήθιζαν να γιορτάζουν την Καθαρή Δευτέρα στους στύλους του Ολυμπίου Διός, και αργότερα στο λόφο του Φιλοπάππου.

Το όνομα «Καθαρή Δευτέρα» δόθηκε, διότι οι χριστιανοί «καθαρίζονται» σωματικά και πνευματικά, καθώς την ημέρα αυτή ξεκινά νηστεία διάρκειας 40 ημερών. (όσες δηλαδή και οι μέρες νηστείας του Χριστού στην έρημο).

Το πέταγμα του χαρταετού έχει ασιατικές ρίζες, όπου συνηθίζεται να δένουν επάνω στο σχοινί μικρά χαρτάκια, πάνω στα οποία γράφουν ευχές και επιθυμίες

Δημοκρατία

 

Η δημοκρατία είναι τόσο απλή που χωράει σε ένα φύλλο Α4

Κατεβάστε αυτό το κείμενο στον υπολογιστή σας σε μορφή Microsoft Word, σε ένα Α4, για να το τυπώσετε και να το μοιράσετε.

Χρησιμοποιούμε όλοι την λέξη δημοκρατία και τα παράγωγά της σχεδόν καθημερινά. Ομως η άγνοιά μας για το τι είναι δημοκρατία είναι τεράστια. Κι όμως δεν θα πρεπε μια και για να περιγραφεί το τι είναι η δημοκρατία, φτάνει και περισσεύει ένα φύλλο Α4.

Η δημοκρατία είναι μία απλή μέθοδος για να αυτο-κυβερνηθεί ένα σύνολο ανθρώπων. Είναι μια διαδικασία που μοιράζει την πολιτική ισχύ, την εξουσία δηλαδή, εξίσου σε όλα τα μέλη αυτού του συνόλου. Είτε πρόκειται για έναν σύλλογο, είτε πρόκειται για μια ολόκληρη χώρα.

Η δημοκρατία είναι μια διαδικασία που μας δίνει την δυνατότητα να παίρνουμε και να εφαρμόζουμε αποφάσεις, να επιτηρούμε την εφαρμογή τους, και να απονέμουμε δικαιοσύνη, συμμετέχοντας όλοι και άμεσα στα όργανα, τα σώματα και τους θεσμούς, χωρίς αντιπροσώπους.

Στην δημοκρατία προβλέπεται ΕΝΑ ΜΟΝΟ ΟΡΓΑΝΟ: η γενική συνέλευση όλων των μελών. Αυτή η γενική συνέλευση είναι που αποφασίζει τι άλλα όργανα ή σώματα ή θεσμούς θα συστήσει. Διότι η δημοκρατία αλλάζει διαρκώς τους θεσμούς της. Η δημοκρατία δεν γίνεται ποτέ τέλεια. Παραμένει πάντοτε ατελής. Αλλάζει ή καταργεί όργανα, σώματα και θεσμούς και στην θέση τους βάζει άλλα.

Μπορεί μια δημοκρατία να αποφασίσει πως θα έχει ένα όργανο, για παράδειγμα, που θα προετοιμάζει τα νομοσχέδια, και θα ονομάσει μάλιστα αυτό το όργανο Βουλή, και μετά θα έρχονται τα νομοσχέδια στην γενική συνέλευση για να γίνουν νόμοι. Μπορεί μια άλλη δημοκρατία να αποφασίσει μια εντελώς άλλη διαδικασία για το νομοπαρασκευαστικό έργο.

Με τον ίδιο τρόπο μια δημοκρατία δημιουργεί και αλλάζει συνεχώς και όλους τους άλλους θεσμούς και όργανα που πιστεύει ότι χρειάζεται. Από την κυβέρνηση της ως τον τρόπο απονομής της δικαιοσύνης. Ολα τα μέλη-πολίτες είναι εν δυνάμει πρωθυπουργοί, υπουργοί κλπ. Ολα τα μέλη-πολίτες είναι εν δυνάμει δικαστές καθώς η δημοκρατία υποστηρίζει πως και η απονομή δικαιοσύνης είναι καθαρά πολιτικό ζήτημα και όχι τεχνικό. Ολοι αυτοί οι θεσμοί και τα όργανα καθώς και οι μορφή τους, αποφασίζονται από την γενική συνέλευση όλων των μελών. Δηλαδή από όλους.

Η γενική συνέλευση έχει κατάλογο εγγεγραμμένων μελών. Δεν γίνεται δημοκρατία χωρίς κατάλογο μελών (με όνομα, διεύθυνση και τηλέφωνο).

Η ίδρυση του Μαντείου των Δελφών

 

 

Ο θρύλος λέει ότι οι Δελφοί ήταν το σημείο που συναντήθηκαν οι δύο αετοί. όταν ο Δίας τους έστειλε να πετάξουν από δύο διαφορετικές κατευθύνσεις. Σ' αυτό το σημείο ο Δίας έριξε τον ιερό βράχο και οι Δελφοί έγιναν γνωστοί στα πέρατα του τότε κόσμου ως ο ομφαλός της Γης, το κέντρο του κόσμου.

«Δέλφις» σημαίνει στ' αρχαία Ελληνικά Δελφίνι, και γι' αυτό οι Δελφοί ονομάστηκαν έτσι. Προς τιμή του δελφινιού, και αυτό γιατί αυτή τη μορφή πήρε ο Απόλλωνας κατά το ταξίδι της επιστροφής του, οδηγώντας το καράβι με τους Κρήτες ναυτικούς με σκοπό να μείνουν στους Δελφούς για να χτίσουν το ιερό του και να γίνουν οι ιερείς του. 

 

Με την επιστροφή του ο Απόλλωνας στέφτηκε επισήμως προστάτης και άρχοντας των Δελφών. Στο σημείο που έγινε η σφαγή του Πύθωνα, τοποθετήθηκε ο ομφαλός βράχος. Ο ομφαλός σημαίνει «κέντρο της γής» και εκεί ήταν το Ιερό Μαντείο των Δελφών.

Το πώς και από ποιον δημιουργήθηκε αρχικά το Μαντείο δεν είναι εύκολο να βρεθεί, αφού πολλοί μελετητές θεωρούν ότι η δράση του ανάγεται στην προκατακλυσμιαία εποχή, γεγονός που ενισχύεται και από τις διάφορες θεότητες που το προστάτευαν στο διάβα της ιστορίας: η Γη, στη συνέχεια η Θέμιδα, έπειτα ο Απόλλωνας και ο Διόνυσος. Καθώς η ιστορία άπλωνε περίτεχνα το πέπλο της πάνω από το Μαντείο των Δελφών, δημιουργήθηκαν διάφοροι μύθοι που εξιστορούσαν τις απαρχές του. Επομένως, είναι ιδιαίτερα δύσκολο έως και ακατόρθωτο για τον ιστορικό ερευνητή να διαπιστώσει αν υπάρχουν ψήγματα αλήθειας σε αυτές τις διηγήσεις, καθώς και να τις αποκωδικοποιήσει.

Η ιστορία του σπαθιού, του δέντρου, της πέτρας και του νερού

 

…Οι δικοί μας, οι πιο μεγάλοι πολεμιστές, αντιμετώπισαν εκείνους τους ξένους, έγιναν μεγάλες μάχες ανάμεσα στους ιθαγενείς αυτής της γης για να υπερασπίσουν τη γη από το χέρι του ξένου. Αλλά μεγάλη ήταν κι η δύναμη που έφερνε το ξένο χέρι.

Μεγάλοι και τρανοί πολεμιστές έπεσαν στη μάχη και σκοτώθηκαν. Oι μάχες συνεχίζονταν, λίγοι, ήταν πια οι πολεμιστές, κι οι γυναίκες και τα παιδιά έπαιρναν τα όπλα αυτών που έπεφταν.

Συγκεντρώθηκαν τότε οι πιο σοφοί από τους παππούδες και διηγήθηκαν την ιστορία του σπαθιού, του δέντρου, της πέτρας και του νερού. Διηγήθηκαν ότι στους καιρούς τους πιο παλιούς κι εκεί στα βουνά, μαζεύτηκαν τα πράγματα που οι άνθρωποι είχαν για να δουλεύουν και να αμύνονται. Βρίσκονταν οι θεοί καταπώς συνήθιζαν, δηλαδή κοιμισμένοι ήταν, γιατί πολύ τεμπέληδες ήταν τότε οι θεοί, που δεν ήταν οι πρώτοι θεοί, οι πιο μεγάλοι, αυτοί που γέννησαν τον κόσμο. Κι ο άντρας κι η γυναίκα ξοδεύονταν στο σώμα και μεγάλωναν στην καρδιά, κάπου σε μια γωνιά του πρωινού. Σιωπή ήταν η νύχτα. Σιωπηλή ήταν γιατί ήξερε πως πολύ λίγο της απέμενε.

Τότε μίλησε το σπαθί. -“Ένα σπαθί τόσο”, διακόπτει την αφήγηση του ο γερο-Αντόνιο και παίρνει μια μεγάλη δίκοπη ματσέτα. Το φως της φωτιάς βγάζει μερικές αχτίδες, μόλις για μια στιγμή, κι έπειτα γίνεται σκιά. Συνεχίζει ο γερο-Αντόνιο:

Τότε μίλησε το σπαθί και είπε:

“Εγώ είμαι το πιο δυνατό και μπορώ να τους καταστρέψω όλους. Η κόψη μου κόβει και δίνει εξουσία σ’ αυτόν που με κρατά και θάνατο σ’ αυτόν που με αντιμετωπίζει”.

Το ιερό δέντρο της Ζωής

 

Μέσα στον κόσμο των συμβόλων, των οποίων η χρησιμότητα ήδη αναλύθηκε, ένα σύμβολο ιδιαίτερα οικείο στο χώρο της συγκριτικής θρησκειολογίας είναι το ιερό δέντρο.

Πρόκειται για σύμβολο πανάρχαιο, με πολλές παραλλαγές που η κάθε μια επιτυγχάνει να αποδώσει ολοκληρωμένα την κοσμοθέαση ενός ένθεου ατόμου, καθιστώντας τον άνθρωπο επίκεντρο του όλου συμβολισμού.

Σε γενικές γραμμές, το ιερό δέντρο αποτελεί τον επιτυχή συμβολισμό της εικόνας του κόσμου (imago mundi) αλλά και του «κοσμικού άξονα» (axis mundi), ενός νοητού συνδέσμου μεταξύ ουρανού (πεδίο του Θεού), Γης και κάτω κόσμου. Φέρνοντας στο μυαλό μας τη σχηματική αναπαράσταση μίας τέτοιας σύνδεσης, εύκολα κατανοούμε πως ο άνθρωπος τίθεται στο μέσο της επικοινωνίας των δύο αντίποδων, ολοκληρώνοντας τη σχηματική αποτύπωση του κόσμου…

Αναπαραστάσεις του ιερού δέντρου θα συναντήσουμε σε πολλές εκδοχές (απλές και σύνθετες) και με πολλές θρησκευτικές συσχετίσεις που καλύπτουν όλο σχεδόν το πεδίο των γνωστών θρησκειών. Παράλληλες συσχετίσεις με το δέντρο ως άξονα του κόσμου θα βρούμε στους κίονες, στους στύλους και στην κλίμακα (σκάλα).

Στην παλαιά διαθήκη, η σκάλα του Ιακώβ ως άξονας σύνδεσης του ουρανού με τη γη, ανήκει στο συμβολισμό της ένωσης του ανθρώπου με τον Θεό ως απώτερο σκοπό της ύπαρξής μας.
Αντιπροσωπευτικούς συμβολισμούς του ιερού δέντρου συναντάμε στον παγανισμό, όπου σχετίζεται με τη Μεγάλη Μητέρα (υπάρχουν και πολλές αναπαραστάσεις με «θηλυκά» δέντρα).

Αειθαλές ή ευρισκόμενο σε καρποφορία, το ιερό δέντρο αποδίδει επιτυχώς το συμβολισμό της γονιμότητας και της παροχής ζωής, ενώ ως φυλλοβόλο συμβολίζει τον κύκλο της αναγέννησης, του κύκλου του θανάτου και της ζωής σε πολλαπλά επίπεδα. Στο βουδισμό, η ιερότητα του δέντρου είναι δεδομένη καθώς

ΡΟΔΟΣΤΑΥΡΟΙ και ΝΑΪΤΕΣ μια Αποκρυφιστική μεγάλη «Λευκή Αδελφότητα».

 

Οι Ροδόσταυροι είναι ένα διεθνώς γνωστό Τάγμα που ανήκει στον αρχαίο μυστικισμό (Rosae Crucis). Παγκοσμίως μετρά πάνω από 200,000 ενεργά μέλη και είναι το πιο επιτυχημένο Δυτικό μυστικιστικό Τάγμα. Οι συναθροίσεις τους πραγματοποιούνται σε περισσότερες από 450 πόλεις και οι διδασκαλίες τους μεταφράζονται σε περισσότερες από 16 γλώσσες εκ των οποίων γαλλικά, αγγλικά, γερμανικά, ελληνικά, ιταλικά, πορτογαλικά, αραβικά κ.α. Στο τάγμα των ροδόσταυρων μπορούν να συμμετέχουν και άντρες και γυναίκες χωρίς να ανήκουν σε κάποια ανώτερη τάξη. Στόχος του Ροδοσταυρικού τάγματος είναι η εξέλιξη της ανθρωπότητας μέσα από την διερεύνηση και μελέτη των φυσικών νόμων. Σκοπός του τάγματος είναι να δώσουν την ευκαιρία σε κάθε άνθρωπο που θέλει να συμμετάσχει να ζήσει μέσα σε ένα περιβάλλον υγείας, ευτυχίας και γαλήνης. Ένα από τα κύρια σύμβολα των Ροδόσταυρων είναι, αυτό που στους σύγχρονους αποκρυφιστές γνωστό ως Rosecross-Lamen. Το σύμβολο των Ροδόσταυρων ειναι χωρισμένο σε 2 τμήματα. Στο Ρόδο και τον Σταυρό. Η λέξη Ροδό-Σταυρος, αντιπροσωπεύει το Ρόδο το οποίο βρίσκεται στο κέντρο του Σταυρού. Το κόκκινο συμβολίζει το αίμα, και το ρόδο την αναγέννηση.Αυτή είναι η επεξήγηση του ονόματος και του συμβόλου των Ροδόσταυρων (αν και το πραγματικό αρχικό όνομα είναι Ναϊτες Ιππότες της Αγίας Τραπέζης,την Αγία Τράπεζα της Εκκλησίας.Το Ρόδο είναι ένα σύμβολο της αυγής, της αναστάσεως του Φωτός και της ανανέωσης της ζωής,ο σταυρός και το ρόδο μαζί είναι συνεπώς ιερογλυφικά διαβασμένα, η Αυγή της αιώνιας ζωής.Η φήμη των Ροδοσταύρων, που παραμένει μέχρι σήμερα, δεν οφειλόνταν σε οποιαδήποτε επιθυμία από τη μεριά τους να τυφλωθεί ο κόσμος με το μεγαλείο της γνώσης τους. Δεν έχτισαν κανένα κολλέγιο, δεν ανέγειραν κανέναν ναό, δεν διεκδίκησαν ποτέ καμία θέση ως ηγέτες των ανθρώπων. Η «ανωνυμία» ήταν το σύνθημά τους, και το ρητό τους καταγόταν από έναν από τους Γνωστικούς προκατόχους τους: "Μάθετε να τους γνωρίζετε όλους, αλλά κρατήστε τους εαυτούς σας αγνώστους." Αυτό δεν σημαίνει ότι οι Αδελφοί του Σταυρού του Ρόδου κρατήθηκαν σε απόσταση από τον κόσμο. Αντίθετα, ανακατεύθηκαν ελεύθερα με όλες τις κατηγορίες των ανθρώπων, υποβλήθηκαν σε όλες τις συνηθισμένες υποχρεώσεις της ζωής, υπάκουσαν τους νόμους των αντίστοιχων χωρών τους και θεωρήθηκαν εξαιρετικοί πολίτες, ενώ η μόνη μυστικότητα τους αφορούσε στην ασυνήθιστη γνώση τους και τις δυνάμεις τους.

Ποιοι ήταν οι Ροδόσταυροι; Η ύπαρξη της αδελφότητας δημοσιοποιήθηκε στο έτος 1614, όταν ένα μικρό λατινικό τεύχος γνωστό ως Fama Fraternitatis εκδόθηκε στη Γερμανία, το

Η εσωτερική σύνδεση μουσικής και μαθηματικών στην αρχαία Ελλάδα

 

Η μουσική στους αρχαίους πολιτισμούς ήταν κάτι παραπάνω από ευχαρίστηση για το αυτί. Ήταν η άλγεβρα των μεταφυσικών θεωριών, η γνώση της οποίας δινόταν μόνο σε μυημένους, αλλά οι αρχές της μέσω του συλλογικού υποσυνείδητου έτρεφαν, επηρέαζαν και εκπαίδευαν τις πλατιές μάζες. Αυτό την έκανε ένα πανίσχυρο όργανο ηθικής διαπαιδαγώγησης, όπως είπε ο Κομφούκιος.

Η μουσική συνδέεται στην αρχαία Ελλάδα άμεσα με την ενέργεια και ως εκ τούτου με δυνάμεις που χαρακτηρίζονται ως «υπερφυσικές». Για παράδειγμα, ο Αμφίων,ο εφευρέτης της κιθαρωδίας, δηλαδή τραγουδιού με συνοδεία κιθάρας, ήταν και ο πρώτος θνητός που έπαιξε λύρα , την οποία διδάχτηκε από τον Ερμή ή από τον πατέρα του τον Δία. Κατά την παράδοση, με τη λύρα και το τραγούδι του μάγευε τις πέτρες, έτσι ώστε από μόνες τους τοποθετούνταν και στερεώνονταν, χτίζοντας τα τείχη της Θήβας με τις επτά πύλες (μία για κάθε χορδή της λύρας του).
Οπωσδήποτε όμως, η ενέργεια της μουσικής μεταστοιχειώνει και τον ίδιο τον άνθρωπο, όπως αναφέρεται στα Πολιτικά (Η΄, 1339Α-1342Β, V, 3-VII, 11) του Αριστοτέλη, κατά τον οποίο η αποστολή της μουσικής είναι τριπλή:
1. «παιδιάς ένεκα και αναπαύσεως» - για ψυχαγωγία και ανάπαυση 2. «προς αρετήν τι τείνειν την μουσικήν… και το ήθος ποιόν τι ποιείν» - γιατί μπορεί να ασκήσει ευεργετική επίδραση στη διαμόρφωση του χαρακτήρα 3. «προς διαγωγήν… και προς φρόνησιν» - μπορεί να συμβάλει στη διανοητική και αισθητική απόλαυση και καλλιέργεια.
Οι μελετητές κατανοούν σήμερα τη μαθηματική βάση της μουσικής, αλλά ελάχιστοι συνειδητοποιούν πως η Πυθαγόρεια μουσική θεωρία ήταν μόνο μία εφαρμογή των αρχών μίας ολιστικής φιλοσοφίας, η οποία δεν ήταν μόνο τρόπος ζωής, αλλά και σύστημα προσέγγισης της απανταχού παρουσίας του Θεού στη φύση, μέσω της μελέτης των αριθμών.
Δε συνηθίζεται να σκεφτόμαστε μαθηματικά όταν ακούμε μουσική, όπως επίσης να φανταζόμαστε μουσική όταν επιλύουμε ένα αλγεβρικό πρόβλημα. Εντούτοις, ο Πυθαγόρας ενοποίησε τη μουσική με τα μαθηματικά, και από τότε αυτές οι δύο ατραποί του πνεύματος δεν χώρισαν ποτέ. Κοινός στόχος και των δύο είναι – μέσω της μελέτης των αναλογιών – η ανακάλυψη της χρυσής τομής, που θα οδηγήσει με τη σειρά της στον αρμονικό συνδυασμό των ήχων των χορδών, στην αρμονική φωτοσκίαση των κιόνων του Παρθενώνα και εν τέλει στην ένωση σώματος και ψυχής.
Ο Πυθαγόρας και οι μαθητές του ανέπτυξαν την τετρακτύ, δηλαδή τον τετραδικό τριγωνικό αριθμό της τελείωσης ΔΕΚΑ, συνδυασμό της ενότητας = ΕΝΑ, του ζεύγους των αντίθετων πόλων = ΔΥΟ, της τριαδικής φύσης της θεότητας = ΤΡΙΑ και της εκδήλωσης στον υλικό

Η Θρησκευτική Επανάσταση του Aκχενατόν

 

Ο πολιτισμός της Αρχαίας Αιγύπτου είναι ένας κατεξοχήν θεοκρατικός πολιτισμός. Αινιγματικός και πολυσήμαντος όπως η Σφίγγα, ένα από τα γνωστότερα σύμβολά του. Αιώνες πριν την ανακάλυψη της γραφής, η βαθιά θρησκευτικότητα του αρχαίου λαού της υπαγόρευσε τη γραμμή εξέλιξης που ταίριαζε στην ιδιότυπη ψυχοσύνθεσή του και καθόρισε τον πολιτισμό του. Σύμφωνα με τον Ιάμβλιχο, «Τα πάντα είναι μέσα στα πάντα, αλλά σε καθένα σύμφωνα με τη φύση του». Όλες οι δυνατότητες ανοίγονται δυνητικά σε όλες τις συνειδησιακές υπάρξεις του δημιουργημένου κόσμου, κάθε μία όμως τις βιώνει και τις εκφράζει σύμφωνα με την ιδιαίτερη φύση της.

Αυτό ισχύει τόσο για εξατομικευμένες οντότητες όπως ο άνθρωπος, όσο και για συλλογικές συνειδήσεις όπως αυτή ενός λαού ή ενός ζωικού είδους. Οι σημιτικοί λαοί έχουν ανεπτυγμένη θρησκευτική συνείδηση. Σε αντιστάθμισμα, αγαπούν ιδιαίτερα τις υλικές απολαύσεις. Τα δύο αυτά γνωρίσματα χαρακτηρίζουν τους πολιτισμούς τους.
Στην αρχαία Αίγυπτο η σχέση κράτους-θρησκείας ήταν στενά συνυφασμένη. Εκτός από τις μικρές τοπικές θεότητες, που ο απλός λαός επικαλούταν άμεσα την προστασία και την εύνοιά τους, υπήρχαν οι μεγάλοι «κρατικοί» θεοί, όπως ο Ώρος, ο Φθα, ο Ρα, ο ¶μμωνας, προσιτοί μόνο μέσω του οργανωμένου ιερατείου τους. Κάποτε και αυτοί οι θεοί ήταν τοπικοί, προστάτες συγκεκριμένων πόλεων. Όταν όμως οι άρχοντες μιας πόλης συνέβαινε να ανέβουν στο θρόνο, εγκαθιδρύοντας μια νέα δυναστεία, ανέδειχναν τις εφέστιες συνήθως θεότητες του οίκου τους σε εθνικούς θεούς.
Αρχικά η λατρεία της εφέστιας θεότητας ήταν αποκλειστικό προνόμιο και υποχρέωση του άρχοντα-ιερέα. Μέσα από αυτή τη σχέση, που έπρεπε να επιβεβαιώνεται και να ανανεώνεται καθημερινά, εξασφαλιζόταν η εγκόσμια τάξη και η ευημερία του λαού. Με τον καιρό όμως έγινε πρακτικά αδύνατο οι τελετουργίες να τελούνται από έναν μόνο άνθρωπο, ο οποίος έπρεπε ταυτόχρονα να αφιερώνει χρόνο σε θέματα διοίκησης και συχνά να λείπει σε πολύμηνες εκστρατείες. Έπρεπε κάποιος άλλος να φροντίζει για τη διατήρηση της ζωτικής αυτής σχέσης. Έτσι γεννήθηκαν τα τοπικά ιερατεία, όπως της Ηλιόπολης, της Μέμφιδας, των Θηβών και της Ερμούπολης. Με τη συνένωση των τοπικών περιφερειών και αργότερα την ενοποίηση της Aνω και της Κάτω Αιγύπτου σε ένα μεγάλο βασίλειο, τα ιερατεία, δυναμωμένα από την εύνοια και το χρυσό των Φαραώ, μεταβάλλονται σταδιακά από θρησκευτικά κέντρα σε ισχυρές πολιτικές δυνάμεις. Κατά κανόνα ιερατείο και Φαραώ αλληλοστηρίζονται και αλληλοσυμπληρώνονται. Μεταξύ τους, όμως, τα ιερατεία αντιμάχονται το ένα το άλλο για τον έλεγχο της εξουσίας.

Ένα Σύμπαν που σφύζει από ζωή

 

Καθώς κινείται η Γη μέσα στην απεραντοσύνη του σύμπαντος, μοιάζει με γαλέρα που αρμενίζει στους ωκεανούς του κόσμου. Πάνω σε τούτο το πλοίο όλα τα βασίλεια αυτού του πλανήτη μοχθούν, αναζητώντας με λαχτάρα να φτάσουν στην «Ιθάκη» τους. Και στο πηδάλιο στέκει η ανθρωπότητα που κοιτά ψηλά στον έναστρο ουρανό και οδηγείται από τα λαμπερά άστρα προς το απάνεμο λιμάνι του πνεύματος.

Συχνά ακούμε να διατυπώνεται το ερώτημα εάν είμαστε μόνοι μέσα στο σύμπαν και αν υπάρχει τελικά εξωγήινη ζωή. Επί πολλούς αιώνες, στο παρελθόν, η διατύπωση και μόνο μιας τέτοιας ερώτησης θα μπορούσε να οδηγήσει σε θάνατο στην πυρά, καθώς η γεωκεντρική θεώρηση του κόσμου και η Ιερή Εξέταση δεν άφηναν πολλά περιθώρια για να δοθεί κάποια απάντηση.
Όμως στις μέρες μας το ερώτημα αυτό εμφανίζεται όλο και πιο συχνά στα χείλη των ανθρώπων, καθώς οι καιροί έχουν αλλάξει και η επιστημονική και η τεχνολογική πρόοδος δίνουν πλέον νέες προοπτικές κατανόησης και δράσης προκειμένου ένα τέτοιο ερώτημα να απαντηθεί. Ήδη η ανθρωπότητα κάνει τα πρώτα δειλά της βήματα προς το διάστημα και απΆ ό,τι φαίνεται μια εσωτερική ανάγκη που αναβλύζει από μέσα της την ωθεί έντονα προς τούτη την κατεύθυνση. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε το ότι στην ιστορική περίοδο που διανύουμε, στο προσκήνιο της παγκόσμιας διαστημικής έρευνας φαίνεται να παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο η πασίγνωστη SETI.

Πρόκειται για μια διεθνή ομάδα επιστημόνων που έχουν ως στόχο τους τον εντοπισμό εξωγήινης ζωής με επιστημονικά αποδεδειγμένο τρόπο, βασιζόμενοι κυρίως στη χρήση ραδιοτηλεσκόπιων για τη λήψη και την ανάλυση σημάτων από το διάστημα, αλλά και για την εκπομπή σημάτων από τη Γη προς το σύμπαν. Aσχετα από το αν στεφθεί με επιτυχία ή όχι η προσπάθεια της SETI το γεγονός είναι ότι πρόκειται για μια πρωτόγνωρη προσπάθεια που αν μη τι άλλο είναι ενδεικτική της αλλαγής που συντελείται αυτή τη στιγμή στη συνείδηση της ανθρωπότητας.
Όμως το γεγονός είναι ότι είμαστε ακόμη αρκετά σωβινιστές και αναζητούμε μορφές ζωής

Τα Ταρώ μέσα από τα πέπλα του παρελθόντος

 

Αναρίθμητες ώρες μελέτης αφιερώθηκαν και πολύ μελάνι χύθηκε μέσα στους τελευταίους τρεις αιώνες από μελετητές και λόγιους του δυτικού κόσμου στην προσπάθειά τους να ανιχνεύσουν, να προσεγγίσουν και να αποκρυπτογραφήσουν μια σειρά συμβολικών Καρτών που έχει φτάσει ως τις μέρες μας με την ονομασία Ταρώ.

Τι ακριβώς είναι αυτές οι Κάρτες; Ένα απλό μέσο διασκέδασης; Ένα καλό και αξιόπιστο εργαλείο μαντικής; Ή ένα πολύπλοκο σχέδιο εικόνων και συμβόλων που ανοίγει τις πύλες για την αποκάλυψη άλλων κόσμων; Ποιος τις πρωτοσχεδίασε; Από πού κατάγονται;
Κανείς δεν είναι απολύτως σίγουρος για την πραγματική προέλευσή τους. Σκόρπια ίχνη τους εντοπίστηκαν σε πίνακες-εικόνες των βασιλικών οίκων της Γαλλίας και της Ισπανίας κατά τον 14ο αιώνα, αλλά σε πιο ολοκληρωμένη απόδοση βρίσκονται για πρώτη φορά κατά το δεύτερο μισό του 15ου αιώνα στο Μιλάνο στην Ιταλία, με εμβληματικά σύμβολα της οικογένειας των Βισκόντι-Σφόρζα και με το όνοματαρότσι. Ωστόσο, αρκετοί πιστεύουν πως η καταγωγή τους είναι πολύ παλαιότερη των αρχικών ευρημάτων, καθώς συμβολικές απεικονίσεις τους εντοπίζονται αναλλοίωτες σε κατά πολύ προγενέστερα έργα.
Η γοητεία που οι κάρτες αυτές άσκησαν στους μελετητές τους, προκάλεσαν πολλές και συχνά αντικρουόμενες απόψεις για την προέλευσή τους. Αν και έγιναν πλατιά γνωστές ως κάρτες για ψυχαγωγικά χαρτοπαίγνια και μαντική, ο βαθύς συμβολισμός που αναδύεται από αυτές έπλεξε το μυθικό υπόβαθρο της ιστορίας τους.
Ο Σάμιουελ Βέλερ Σίνγκερ, στο έργο του «Έρευνα στην Ιστορία των Χαρτοπαίγνιων», υποστηρίζει την άποψη ότι τα Ταρώ έφτασαν στην Ευρώπη από την Ινδία, μέσω Αραβίας. Ίσως οι κάρτες των Ταρώ να ήταν τμήμα της μαγικής και φιλοσοφικής γνώσης που άνθιζε στις μυστικιστικές σχολές της Συρίας και που διαφυλάχτηκε από τους Ναΐτες Ιππότες κατά την επιστροφή τους στην Ευρώπη. Προκειμένου να αποφύγουν τους διωγμούς, έκρυψαν μέσα σε κάρτες ψυχαγωγίας και χαρτοπαιξίας, υπό μορφή συμβόλων, τις διδαχές των μυστηριακών τους βιβλίων.

Οι Τελετουργίες......

 

Με τον όρο τελετουργία εννοείται ένα σύνολο κινήσεων που διαθέτουν συμβολικό νόημα, διαφέροντας με αυτόν τον τρόπο από τις κινήσεις της καθημερινότητας. Η διαφορά θεμελιώνεται στο ιδιαίτερο νόημα που αποδίδεται στην τελετουργική πράξη με τη χρήση συγκεκριμένων συμβόλων.

Στηριγμένος στον ορισμό του Κλίφορντ Γκερτζ για τον πολιτισμό ο Ντέιβιντ Κέρτζερ (David Kertzer) ορίζει την τελετουργία ως δράση συνδεδεμένη σε ένα δίκτυο συμβολισμού[1]. Κάτι τέτοιο υπονοεί ότι η τελετουργία έχει έναν επικοινωνιακό ρόλο. Εν γένει υφίσταται ένας σκοπός, μια λειτουργία και ένα νόημα πριν την τελετουργική δράση, γεγονός που δημιουργεί επιπλοκές στις σχέσεις της τελετουργίας με την πολιτική και την κοινωνική δομή[2].
Οι απόψεις ως προς τον σκοπό, την λειτουργία και το νόημα της τελετουργίας διαφέρουν. Όπως υπέδειξαν οι Κέλι και Κάπλαν, η τελετουργία συνδέεται εθιμικά με την παράδοση και το ιερό[3]. Προσπάθειες καθορισμού της διασύνδεσης της τελετουργίας με το πολιτικό και το κοινωνικό γίγνεσθαι οδήγησαν τους κοινωνιολόγους στην άποψη πως η τελετουργία ενισχύει την κοινωνική δομή είτε αναπαριστώντας τη άμεσα, είτε νομιμοποιώντας εν κρυπτώ την κοινωνική εξουσία. Ιδωμένος από αυτή την οπτική γωνία ο κοινωνικός ρόλος της τελετουργίας είναι είτε να προωθήσει ή να αποκρύψει την επικρατούσα πολιτική τάξη.

Θεωρίες για την τελετουργία

Από τις πρώτες θεωρίες που εμφανίστηκαν για την τελετουργία είναι εκείνη του Φρίντριχ Μαξ Μίλερ (1823-1900) που άσκησε σημαντική επίδραση στις πρώτες προσπάθειες κατανόησης της ελληνικής μυθολογίας. Ο Μίλερ υπέθεσε ότι αυτό που γνωρίζουμε ως μύθο ήταν αρχικά ποιητικές αναφορές για την φύση, ιδιαίτερα τον ήλιο, από τους αρχαίους Ινδοευρωπαίους, ένα νομαδικό λαό που μετανάστευσε από τις κεντρικές στέπες της Κ. Ασίας περί το 1500 Π.Κ.Ε.[4].
Την άποψη του Μίλερ αμφισβήτησαν ο εθνολόγος ¶ντριου Λανγκ, (1844-1912) και ο ανθρωπολόγος Έντουαρντ Μπαρνέτ Τάιλορ, (1832-1917)[5]. Ο Τάιλορ θεώρησε πως ο μύθος δε θα έπρεπε να ερμηνεύεται ως παρανόηση, αλλά ως συνειδητή φιλοσοφική προσπάθεια ερμηνείας και κατανόησης του κόσμου. Υπό αυτή την οπτική γωνία ο μύθος μελετάται "ως ενδιαφέρον προϊόν του ανθρώπινου νου" και "πρωτόγονος τρόπος αιτιολόγησης" των πραγμάτων[6].

 

Ο ΠΛΑΤΩΝΑΣ ΚΑΙ Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ

 

Στο σύστημα του Πλάτωνα χαρακτηρίστηκε για πρώτη φορά η δικαιοσύνη σαν μορφή ηθική ή δεοντολογική. Τη δικαιοσύνη ο Πλάτωνας τη θεωρεί σαν μια αρχή που ρυθμίζει όλη την ατομική και κοινωνική ζωή. Η ουσία της έγκειται στην εκπλήρωση από το άτομο του χρέους του («τα αυτού πράττειν»), δηλαδή στην συμπεριφορά και στην αρετή, που διέπει τις πράξεις των προσώπων και των ομάδων και δίνει στις ενέργειές τους τη διεύθυνση και τα όριά τους. Γνώρισμα της δικαιοσύνης είναι η αναλογία στις διαφορετικές πράξεις, που απαρτίζουν ενιαίο σύνολο.
Η ευρύτητα και το βάθος της θεωρίας του Πλάτωνα, που συνδέει τη δικαιοσύνη με την αρμονία, την τελειότητα και το ωραίο και τη χαρακτηρίζει σαν καθολική αρετή, παρ’ όλο το τυπικό και χωρίς περιεχόμενο αξίωμα «τα αυτού πράττειν» έδωσε μορφή σε μεταγενέστερη και πληρέστερη έρευνα πάνω στο νόημα της δικαιοσύνης.
Ο Πλάτωνας θέλησε να ερευνήσει τη φύση της δικαιοσύνης και της αδικίας. Τη θεωρία του για τις ιδέες του πάνω στο ζήτημα αυτό τις συνέγραψε σε ένα μεγάλο σε έκταση και αξία σύγγραμμα , την «Πολιτεία ή Περί του δικαίου». Ο πρώτος τίτλος ανταποκρίνεται προς το γενικό σκοπό του, να σχεδιάσει δηλαδή την ιδεώδη Πολιτεία μέσα στην οποία ο άνθρωπος πολίτης θα έφτανε στην ατομική του τελείωση. Ο δεύτερος προήλθε από την αρχή της δικαιοσύνης που τέθηκε ως θεμέλιο της Πολιτείας αυτής. Η «Πολιτεία» του Πλάτωνα αποτελεί ουσιαστικά έναν διάλογο μεταξύ του Σωκράτη και άλλων φιλοσόφων σχετικά με τη φύση της δικαιοδύνης και άλλων θεμάτων. Έτσι, λοιπόν, αποκαλύπτονται και οι θέσεις του Σωκράτη πάνω στο ζήτημα.
Πυρήνας της πολιτικής σκέψης του Πλάτωνα είναι η ιδέα της δικαιοσύνης, που σημαίνει: ο καθένας πράττει αυτό για το οποίο είναι πλασμένος και καταλλήλως εκπαιδευμένος. Αν όλοι θέλουν να έχουν λόγο και να αποφασίζουν για όλα, τότε θα επικρατήσει το χάος.
Οι συνομιλητές μέσα στο κείμενο, προκειμένου να απαντήσουν στο ερώτημα τι είναι δικαιοσύνη και αν είναι προτιμότερη από την αδικία αποφάσισαν, ύστερα από πρόταση του Σωκράτη, να διερευνήσουν το πρόβλημα στο ευρύτερο πλαίσιο μιας πόλης-κράτους. Έτσι, η συζήτηση επεκτάθηκε και σε άλλα θέματα της ηθικής φιλοσοφίας, της αισθητικής, της μεταφυσικής κ.λπ. Σχετικά με τη δικαιοσύνη τα θέματα που συζητήθηκαν είναι: οι αρχές της κοινωνικής

Καθαρή Δευτέρα Τσικνοπέμπτη και Τριώδιο

 

Tα «Κούλουμα» είναι εορτή που εορτάζεται στην ύπαιθρο την Καθαρή Δευτέρα, καταναλώνοντας νηστίσιμα τρόφιμα, τραγουδώντας χορεύοντας, και πετώντας τον χαρταετό.
Για την ετοιμολογία της λέξης «κούλουμα», δύο είναι οι επικρατέστερες εκδοχές.
Σύμφωνα με την πρώτη, η λέξη προέρχεται από την λατινική «Cumulus» (κόλουμους) που σημαίνει σωρός, αφθονία και τέλος, που σημαίνει το τέλος της αποκριάς, οι οποίες διαρκούν τρεις εβδομάδες, γι’ αυτό και η περίοδος αυτή ονομάζεται«Τριώδιο».
Η πρώτη εβδομάδα του Τριωδίου, ονομάζεται «Προφωνέσιμη», καθώς παλαιότερα «προφωνούσαν», δηλαδή διαλαλούσαν, την αρχή της αποκριάς.
Η δεύτερη εβδομάδα είναι η «κρεατική ή κρεοφάγος», επειδή κατανάλωναν κρέας , στην οποία συμπεριλαμβάνεται και η «τσικνοπέμπτη», όπου υπάρχει το έθιμο του ψησίματος κρέατος στα κάρβουνα, εξού και η λέξη «τσικνοπέμπτη.

Η τρίτη ονομάζεται «τυρινή ή τυροφάγος», επειδή έτρωγαν γαλακτοκομικά προϊόντα. Κατά την τελευταία Κυριακή της τυροφάγου, που ονομάζεται και «τρανή αποκριά», φθάνουν στο αποκορύφωμά τους τα φαγοπότια και τα γλέντια, η ευθυμία, οι αθυροστομίες των μεταμφιεσμένων, οι άσεμνες εμφανίσεις και οι χοροί.
Σύμφωνα με την δεύτερη εκδοχή, η λέξη«κούλουμα», προέρχεται επίσης από την λατινική, λέξη «columna», που σημαίνει κίονας , κολώνα, διότι οι Αθηναίοι συνήθιζαν να γιορτάζουν την Καθαρή Δευτέρα στους στύλους του Ολυμπίου Διός, και αργότερα στο λόφο του Φιλοπάππου.
Το όνομα «Καθαρή Δευτέρα» δόθηκε, διότι οι χριστιανοί «καθαρίζονται» σωματικά και πνευματικά, καθώς την ημέρα αυτή ξεκινά νηστεία διάρκειας 40 ημερών. (όσες δηλαδή και οι μέρες νηστείας του Χριστού στην έρημο).
Το πέταγμα του χαρταετού έχει ασιατικές ρίζες, όπου συνηθίζεται να δένουν επάνω στο σχοινί μικρά χαρτάκια, πάνω στα οποία γράφουν ευχές και επιθυμίες προς του θεούς.

Οι Βακχικές γιορτές εισήχθησαν στην Ρώμη, τον δεύτερο αιώνα μ.Χ., και ονομάστηκαν«Σατουρνάλια», προς τιμήν του Σατούρνου (Κρόνου).
Η λέξη «αποκριά» δόθηκε επί βυζαντίου, και προέρχεται από την λέξη «αποκρέω», που σημαίνει αποχή από το κρέας.
Η λατινική λέξη «Καρναβάλι», προέρχεται από το : carne (κρέας), και vale (γεια σου) που σημαίνει, την απαγόρευση της κρεοφαγίας ή από τις λατινικές λέξεις: κάρνε (κρέας) και λεβάρε (αίρω, σηκώνω), που σημαίνει την παύση της κρεοφαγίας, από την τελευταία εβδομάδα του τριωδίου.
Όλες οι ανοιξιάτικες γιορτές, έχουν τις ρίζες τους σε Διονυσιακές αρχαιοελληνικές εορτές, κατά την οποία οι συμμετέχοντες τραγουδούσαν τον«Διθύραμβο», φορούσαν δέρματα ζώων, άλειφαν το πρόσωπό τους με την τρυγία (κατακάθι του κρασιού) και στεφανώνονταν με κισσό, το αειθαλές ιερό φυτό του Διόνυσου.
Οι εορτές είχαν ως χαρακτηριστικό γνώρισμα τον άκρατο ενθουσιασμό, τις μεταμφιέσεις, την οινοποσία, τον χορό υπό των ήχο των κυμβάλων και τυμπάνων, θιάσους, πομπές, διθυράμβους και φαλλοφορίες. Τα Διονύσια χωρίζονταν στα «Μικρά» και στα «Μεγάλα»που τελούνταν σε διαφορετικές εποχές του χρόνου.

Διονυσιακά και Ορφικά μυστήρια

Το πρόβλημα που καλείται να λύσει ο μελετητής στην ανίχνευση των Διονυσιακών και Ορφικών μυστηρίων, εκτός των ελάχιστων και πολλές φορές αντιφατικών πληροφοριών, είναι αφενός ποια η σχέση του Ορφέα με τον Διόνυσο, και αφετέρου η ανακάλυψη του -ποιος προηγείται ποίου -.

Ο Διόνυσος είναι ο «νεώτερος» θεός που εντάχθηκε στο αρχαιοελληνικό πάνθεον, ο οποίος όμως επέδρασε καταλυτικά μετά τον 6ο αιώνα, τόσο στην θρησκεία όσο και στην τέχνη, το θέατρο και την ποίηση. Σύμφωνα με την μυθολογία ο Διόνυσος ήταν υιός Θεού -του Δία- και μίας θνητής της Σεμέλης, την οποία γονιμοποίησε ο Δίας, με τη μορφή χρυσής βροχής.

Η Ήρα από ζήλια έπεισε την Σεμέλη όταν ήταν σε εν - Δια- φέρουσα, να ζητήσει από τον Δία να εμφανιστεί μπροστά της με την Θεϊκή μορφή του. Η Σεμέλη δεν άντεξε την θέα του Θεού και πέθανε. Ο Δίας για να σώσει το βρέφος Διόνυσο, τον μεγαλώνει στον μηρό του, από όπου βγήκε όταν ήρθε η μέρα να γεννηθεί. Έτσι ο Διόνυσος λέγεται ότι έχει διπλή γέννηση.

Στην Ορφική εκδοχή του μύθου ο Διόνυσος Ζαγρέας γιος του Δία και της Περσεφόνης, ως βρέφος κατασπαράσσεται από τους Τιτάνες μετά από προτροπή της Ήρας. Η Αθηνά σώνει την καρδία του Διόνυσου την οποία παρέδωσε στον Δία, ο οποίος στην συνέχεια γεννά επίσης για δεύτερη φορά τον Διόνυσο.

Ο Δίας όμως εξοργισμένος από την πράξη των Τιτάνων τους κατακεραύνωνει, και από τη στάχτη τους, προσθέτοντας λίγο νερό, έφτιαξε την ανθρώπινη φυλή.
Επειδή όμως οι Τιτάνες είχαν φάει τον Διόνυσο πέρασε μέσα τους το Θεϊκό στοιχείο, και από αυτούς σε εμάς. Έτσι είχαν πλέον μέσα τους Θεϊκή φύση αλλά και ένα βαρύ αμάρτημα. Συνεπώς σε επίπεδο συμβολισμού, ο άνθρωπος οφείλει να νικήσει το «τιτανικό» στοιχείο, και να ενωθεί με το Θεό-Διόνυσο,
ενισχύοντας το ενυπάρχον σε αυτόν Θεϊκό στοιχείο του Διόνυσου Ζαγρέα».

Απόκριες και Καρναβάλι

Απόκριες και Καρναβάλι, ημέρες γλεντιού, μεταμφίεσης και ξενοιασιάς. Από πού προέρχεται ο εορτασμός και ποίος ο συμβολισμός του; Η λέξη «αποκριά» δόθηκε επί βυζαντίου και προέρχεται από την λέξη «αποκρέω», που σημαίνει αποχή από το κρέας. Το ίδιο επίσης σημαίνει και η Λατινική λέξη «Καρνεβάλε».

Οι απόκριες έχουν προέλευση Θρακική, και προέρχονται από την λατρεία του Θεού του κρασιού και του κεφιού, αλλά και της ζωής και της αναπαραγωγής Διονύσου. Ο Διόνυσος είχε μαζί του τους Σάτυρους και τους Σελινούς, οι οποίοι έβαζαν στα κεφάλια τους στεφάνι από κισσό, φόραγαν μάσκες, και ντύνονταν με δέρματα ζώων. Οι λάτρεις του Διόνυσου ζαλισμένοι από το κρασί του Βάκχου χυδαιολογούσαν, θορυβούσαν, και χόρευαν. (Η κωμωδία και η σάτιρα αναπτύχθηκαν σταδιακά κατά τις Διονυσιακές αυτές τελετές).

Οι Διονυσιακές και Βακχικές αυτές γιορτές, είχαν σχέση με το τέλος του χειμώνα, και τον ερχομό της άνοιξης, συμβόλιζαν δε την εποχή που η γη «ξυπνά» από την χειμερία νάρκη, και αναγεννάτε. Για τους αρχαίους λαούς ο κύκλος αυτός της αναγέννησης της φύσης, είχε σχέση και με τις ανθρώπινες ψυχές και συμβολίζονταν με το φόρεμα της μάσκας.

Οι Θρακικές αυτές τελετές αναμιγνύονται τον 7ο με 6ο π.χ αιώνα, με την Αθηναϊκή γιορτή των Ανθεστηρίων. Οι γιορτές αυτές γίνονταν κατά την ενδέκατη, δωδέκατη και δέκατη τρίτη ημέρα του μηνός Ανθεστηρίωνος του δικού μας δηλαδή Φεβρουαρίου.
Η πρώτη ημέρα λεγόταν«Πιθοιγία», η δεύτερη«Χόες» και η τρίτη«Χύτροι». Την πρώτη ημέρα έκαναν σπονδές στον Διόνυσο, με ένα μείγμα κρασιού, με την ευχή το καινούργιο κρασί να είναι αβλαβές.

Την δεύτερη ημέρα, πίστευαν ότι άνοιγαν πύλες του Άδη και ότι οι νεκροί ανέβαιναν στον πάνω κόσμο. Η δεύτερη ημέρα χωριζόταν σε δύο μέρη :
Στον ιερό γάμο του Διονύσου. Στην ιερογαμία τον Διόνυσο αντιπροσώπευε συμβολικά ο άρχοντας βασιλιάς, στεφανωμένος με φύλλα και φορώντας μάσκα και στις «Χόες», τους αγώνες οινοποσίας δηλαδή. Ο νικητής επιβραβευόταν από τον βασιλιά με ένα ασκί γεμάτο κρασί, και στεφάνι από πράσινα φύλλα.

Η τρίτη μέρα των Ανθεστηρίων ήταν αφιερωμένη στους νεκρούς. (Κάτι που διασώζεται δια μέσω του Χριστιανισμού - παρόλους τους αφορισμούς - έως σήμερα, μιας και το πρώτο Σάββατο της Σαρακοστής είναι αφιερωμένο στους νεκρούς και ονομάζεται «ψυχοσάββατο»). Γίνονταν θυσίες και πρόσφεραν την«πανσπερμία» στον ψυχοπομπό και χθόνιο Ερμή, ένα παρασκεύασμα από σπόρους δημητριακών και όσπριων αντίστοιχο με τα σημερινά κόλλυβα. Η πανσπερμία προσφέρονταν στους νεκρούς, που πίστευαν ότι τους επισκέπτονταν για να συμμετάσχουν στα γεύματα. Η αναπαράσταση των νεκρών γινόταν φορώντας μάσκες, και χορεύοντας έξαλλα. Η γιορτή τέλειωνε με την φράση:«φευγάτε ψυχές των νεκρών, τα ανθεστήρια τελείωσαν».

Τον δεύτερο αιώνα μ.χ οι Βακχικές γιορτές εισήχθησαν στην Ρώμη, ονομάστηκαν«Σατουρνάλια», προς τιμήν του Σατούρνου (του Κρόνου δηλαδή) και άρχιζαν στις 17 Δεκεμβρίου. Αρχικά τελούνταν θυσίες στον ναό του Θεού, ακολουθούσε γεύμα και διάφορες λαϊκές εκδηλώσεις και διασκεδάσεις. Κατά την διάρκεια των γιορτών αυτών υπήρχε πλήρη κατάλυση των κοινωνικών κανόνων, οι δούλοι ελευθερώνονταν, μπορούσαν και διακωμωδούσαν τους αφέντες τους, φόραγαν τα ρούχα τους, κ.λ.π.

Από τούς δούλους εκλέγονταν δια κλήρου ένας βασιλιάς που κυβερνούσε προσωρινά τον παράλογο και ανάποδο κόσμο της αποκριάς, που συμβόλιζε την Χρυσή εποχή του Κρόνου όπου όλοι οι άνθρωποι ήταν ίσοι.

Το έθιμο τελικά εάν και καταπολεμήθηκε από την εκκλησία λόγω της εθνικής καταγωγής του, επικράτησε και μάλιστα επεκτάθηκε η χρονική του διάρκεια στις τρεις εβδομάδες του Τριωδίου.
Το Τριώδιο για το Χριστιανικό εορτολόγιο είναι τρεις εβδομάδες πριν από την μεγάλη Σαρακοστή, η οποία αρχίζει από την Καθαρά Δευτέρα έως την Κυριακή των Βαΐων.

http://xletsos-basilhs.blogspot.gr/

Ο χορός της "έκστασης"

 

Είναι αλήθεια πως μπορούμε να φτάσουμε στο θεό χορεύοντας???Πώς οι σαμάνοι βλέπουν χορεύοντας προφητικά οράματα και πώς οι δερβίσηδες βιώνουν υπερβατικές εμπειρίες μέσα από το χορό τους;

Πολλές φορές οι άνθρωποι διαπίστωσαν πως ο χορός που συνοδεύεται από ορισμένες ειδικές μουσικές, συνήθως μονότονες ή εκκωφαντικές, οδηγεί στην έκσταση. Aπό τις βακχείες, τους διονυσιακούς χορούς της αρχαιότητας, μέχρι τους αναστενάρηδες -που βυθισμένοι σε ένα είδος έκστασης περπατούν πάνω στη φωτιά- ή τους σαμάνους της Aφρικής και της Aσίας, η εμπειρία του εκστατικού χορού αποτελεί κοινό υπόβαθρο. Για τον κορυφαίο ιστορικό και ανθρωπολόγο Mιρσέα Eλιάντ ο σαμανισμός αποτελεί μια από τις αρχαιότερες τεχνικές έκστασης. O σαμάνος είναι ο μάγος της φυλής. Eπικοινωνεί με τα πνεύματα της φύσης, μπορεί να βλέπει τα αόρατα, να προφητεύει το μέλλον, να θεραπεύει. H βασική τελετουργία του είναι ένας ξέφρενος χορός στη διάρκεια του οποίου προσπαθεί να μιμηθεί ένα στοιχείο της φύσης -λ.χ. τον αέρα, τη φωτιά ή τον κεραυνό- ή ένα ζώο με το πνεύμα του οποίου θέλει να επικοινωνήσει. Πηδάει ολόγυρα, χτυπάει το κεφάλι του, βγάζει κραυγές, τινάζεται παράδοξα, χειρονομεί, ουρλιάζει, κυριεύεται από τρέμουλο και σιγά σιγά με τη συνοδεία εκκωφαντικών τυμπάνων και τελετουργικής μουσικής πέφτει σε έκσταση, η αποκορύφωση της οποίας έρχεται όταν βρεθεί «νεκρός» στο έδαφος. Φυσικά, δεν πρόκειται για έναν αληθινό θάνατο, αλλά για μυητική μίμηση. Στα μάτια ενός αδαούς παρατηρητή ο σαμάνος θα έμοιαζε με τρελό σε κατάσταση παροξυσμού ή με επιληπτικό σε κρίση. Kι όμως, δεν

Τα δύο φύλα, η μύηση και ο έρωτας Μέρος β

 

Αν παρομοιάσουμε τις σχέσεις των δύο φύλων με ένα ιππήλατο κάρο, το άλογο αναπαριστά την Αγάπη ενώ το κάρο την σωματική σχέση μεταξύ του ζευγαριού. Ή με άλλα λόγια το άλογο είναι η ψυχή, και το κάρο οι αισθήσεις.

Από την στιγμή της πτώσης και μετά τα δύο φύλα οφείλουν να επαναπροσανατολίζουν το ποιός θα κινήσει το ιππήλατο. Αν η αγάπη είναι εκείνη που θα προκαλέσει την σεξουαλική επιθυμία τότε έχουμε την ερωτική μέθη, την θεϊκότητα. Τότε το σεξ γίνεται το μέσο με το οποίο και οι δύο θα μετατρέψουν κάτι από ανθρώπινο σε θεϊκό. Ή μάλλον για να το ορίσουμε πιο σωστά, θα επιτρέψουν στην θεϊκότητα να αναδυθεί και πάλι, παραμερίζοντας τις όποιες «πτωτικές» συνέπειες που το είχαν καταστήσει κάτι το απλά ανθρώπινο. Τότε πραγματικά εκείνο που είναι αθάνατο μέσα του αντικρύζει εκείνο που είναι αθάνατο μέσα της, και οι Θεοί κατεβαίνουν για να σμίξουν μαζί τους. Το ζωώδες θα υψωθεί σε υπέρτατη μυητική λειτουργία, όπως κάποτε ήταν.

Συμβαίνει όμως πολλές φορές το ακριβώς αντίθετο. Κάθε μέρα δίπλα μας.

Γιατί κάτι το τόσο θεϊκό έγινε απλά ζωώδες? Για ποιό λόγο οι αισθήσεις έφεραν την Αγάπη, αντί η Αγάπη να ενεργοποιήσει εκείνη την υπέρτατη διαδικασία κατά την οποία το θείο κατέρχεται και ολοκληρώνει τον άνθρωπο, όταν το ανθρώπινο ανέλθει και ενεργοποιήσει το θείο?

Για ποιό λόγο ο «κατ’εικόνα και ομοίωση» άνθρωπος άφησε τα ηνία του κάρου του και το κάρο κινείται μόνο του, παρασύροντας αναγκαστικά και κάποιο άλογο που έτυχε να βρίσκεται δεμένο σ’αυτό..?

Από την πτώση του όντος, ο «κατ’εικόνα και ομοίωση» κατέστη ανελεύθερος. Η ανελευθερία του ορίζει κάθε μέρα όλο και περισσότερο τις επιλογές του. Σε κάποιο Τυπικό μας είναι γραμμένο ότι κάποιος για να αυτοκαταστραφεί χρειάστηκε «και την βοήθεια των παρόντων». Ποιός κυβερνά τις καθημερινές μας επιλογές? Ποιός ορίζει τί θα κάνουμε?

Μήπως τα πράγματα είναι χειρότερα απ’ότι νομίζουμε και υποψιαζόμαστε? Μήπως όχι απλά δεν κυβερνάμε μόνοι μας τις επιλογές μας, αλλά δεν τις κυβερνάμε καθόλου? Μήπως παραδώσαμε τα κλειδιά της ύπαρξής μας στους άλλους?

Αναρωτηθήκαμε ποτέ πριν από κάθε μας πράξη μήπως δικαιωνόμαστε μόνον και αποκλειστικά στα μάτια των άλλων. Και τα δικά μας πότε θα δικαιωθούν? Μήπως νομίζουμε ότι δικαιωνόμαστε μόνοι μας, ενώ στην ουσία εισπράττουμε την δικαίωση που μας στέλνουν οι άλλοι?

Τα Κέρατα ως Σύμβολα

 

Λίγα είναι εκείνα τα χαρακτηριστικά στα ζώα που κέρδισαν τόσο πολύ την προσοχή του ανθρώπου ώστε να τα προσθέσει στον κατάλογο των συμβόλων του, όσο είναι τα κέρατα. Ευθεία ή γυριστά, πρόσθετα ή διακοσμητικά, τα κέρατα συνοδεύουν ιστορικές φιγούρες, θεούς και έννοιες από τα βάθη της ιστορίας, αλλά και ακόμη νωρίτερα.
Αναμφίβολα αποτελούν ένδειξη δύναμης, μια δυναμική προέκταση της ενέργειας του κεφαλιού γι’ αυτό και κοσμούνε τελετουργικές περικεφαλαίες και βασιλικά στέμματα. Όπως οι ηλιακές αχτίδες του ήλιου εκτείνονται διακορεύοντας το πέπλο του σκοταδιού, έτσι και το φαλλικό κέρατο επεκτείνει την ζωοποιό δύναμη του ατόμου που τα φέρει.
Κάπως έτσι συνέβη με τον Μωυσή που όταν κατέβηκε από το όρος Σινά εξέπεμπε αχτίδες καθώς εμπυρώθηκε και ο ίδιος από την θέα του Θεού. Η λέξη karan (ακτινοβολώ) που υπάρχει στο εβραϊκό κείμενο αποδόθηκε ως cornuta στην λατινική Vulgate με αποτέλεσμα καλλιτέχνες όπως ο Μιχαήλ Άγγελος να σμιλέψουν στην πέτρα τον Προφήτη κερασφόρο. Φυσικά δεν πρόκειται για λάθος αλλά για διαφορετικό τρόπο απόδοσης του ίδιου νοήματος.
Η σχέση του ήλιου με τα κέρατα συναντάτε επίσης στους οβελίσκους που αποτελούνε τα κέρατα της γης που καθρεπτίζουν την ευλογία του φλεγόμενου πατέρα στα ουράνια. Ακόμη και ο μονόκερως -το μυθικό αυτό άλογο που οι μεσαιωνικοί χρονικογράφοι εμπνεύστηκαν από τον ρινόκερο- δηλώνει τον ηλιακό χαρακτήρα του κεράτου καθώς ακουμπά το κεφάλι του σαν αγαθός έφηβος στην αγκαλιά της παρθένου – ο μοναδικός τρόπος για να συλλάβεις το πλάσμα αυτό σύμφωνα με την παράδοση!
Αντίθετα, οι θεότητες των αρχαίων έφεραν πιο συχνά καμπύλα κέρατα για να δηλώσουν όχι την επιθετική δύναμη αλλά την συγκέντρωση στο εσωτερικό σημείο όπου καταλήγει η σπείρα. Τόσο ο Άμμωνας Δίας όπως και ο «γιος» του Αλέξανδρος φιγουράρουν κερασφόροι, σαν τον κριό που είναι το πρώτο ζώδιο όπως και οι ίδιοι είναι οι πρώτοι στις τάξεις τους: στους θεούς ο ένας, στους ανθρώπους ο άλλος.

Η Συμβολική Γεωμετρία του Σεξ

 

Τι είναι αυτό που μας επιτρέπει να δούμε το σεξ μέσα από την σκοπιά του συμβολισμού; Το γεγονός πως είναι κάτι περισσότερο από το προφανές. Διότι αν το σεξ ήταν απλά η εκδήλωση του ενστίκτου τότε γιατί συνοδεύεται από την τελετουργία του φλερτ;
Η περιτεχνεία του φλερτ φανερώνει τον βαθμό της φαντασίας τον οποίο καταβάλει το άτομο, δηλαδή την ποιότητα της ψυχής του. Γι’ αυτό και το φλερτ, αν και μέρος της διαδικασίας παρουσίασης και πειθού (που όμοια της συναντάμε και σε ζώα όπως στο χορό των περιστεριών ή στο ξεδίπλωμα της ουράς του παγωνιού) δεν περιορίζεται στο βιολογικό σκοπό του ζευγαρώματος, αλλά χρωματίζεται από τις προσωπικές ιδιότητες του ατόμου.
Η προσθήκη αυτή λοιπόν, οργανώνει την δυναμική της τυφλής γενετήσιας ορμής, θέτοντας τον έρωτα κάτω από την βούληση του ατόμου – συνειδητή ή όχι αυτό δεν έχει σημασία για την ώρα. Αυτό που μετρά είναι η αλήθεια πως το σεξ είναι ένας τρόπος του έρωτα, ένας τρόπος συνάντησης σε ένα αμοιβαίο τόπο ύπαρξης όπου τα πάντα υπερβαίνουν αυτό που είναι.
Και η αρχή αυτής της μεταμόρφωσης είναι το βλέμμα…
Στο βλέμμα οι εραστές απογδύνονται τον αυτοπροσδιορισμό τους, εξέρχονται από τον ασφαλή κύκλο της ατομικότητας τους και συναντιούνται ο ένας στα μάτια του άλλου. «Υπάρχω διότι με αντικρίζεις» είναι σαν να προφέρει εδώ το σώμα, γι’ αυτό και είναι τόσο συχνό το ρίγος της ντροπής που κάνει τα μάτια να λοξοδρομούν από την εστία του πόθου. Είναι το γλίστρημα εκείνο που συμβαίνει γιατί θαρρούμε πως ο άλλος βλέπει αυτό που κρύβουμε μέσα μας, και επειδή νιώθουμε βέβαιοι πως μπορεί να το δει προδικάζουμε την απόρριψη, έχοντας απορρίψει πρώτοι τον εαυτό μας!
Καθώς όμως ο έρωτας δεν είναι μονάχα πόθος αλλά και δύναμη (για ένωση) το βλέμμα επιστρέφει στο αντικείμενο που τείνει να υποκειμενοποιήσει μέσα από την φωνή – την

Ο Ροδόσταυρος Stanislas de Guaita

 

Συχνά λέμε πως η ελληνική βιβλιογραφία είναι περιορισμένη όσον αφορά τα έργα του εσωτερισμού. Η αλήθεια, όμως, είναι πως διαθέτουμε ορισμένους τίτλους που δεν υπάρχουν πουθενά στην αγγλόφωνη βιβλιογραφία! Κάποιοι από αυτούς ανήκουν στο μαρκήσιο Stanislas de Guaita (εκδ. Τετρακτύς), μια από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της γαλλικής occult σκηνής, που όμως λίγοι πλέον θυμούνται σήμερα…
Ο De Guaita γεννήθηκε τον Απρίλιο του 1861 στο κάστρο Alteville στη βορειοανατολική Γαλλία. Από μικρός ενδιαφέρθηκε για τη χημεία και τα λατινικά, όταν όμως εγκαταστάθηκε στο Παρίσι για να γίνει δικηγόρος, γνώρισε μετά από προτροπή των φίλων του το συγγραφικό έργο του Ελιφάς Λεβί, γεγονός που θα αλλάξει για πάντα τη ζωή του.
Έτσι, θα αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στις εσωτερικές επιστήμες, μελετώντας και προσκαλώντας στο πολυτελές του διαμέρισμα την αφρόκρεμα των καλλιτεχνών της εποχής -ποιητές, συγγραφείς και καλλιτέχνες- όπου και πραγματοποιούνταν μνημειώδεις συζητήσεις για το μυστικισμό και τον εσωτερισμό γενικότερα.
Την περίοδο εκείνη θα γράψει μια σειρά από έργα, όπως το Η Σκοτεινή Μούσα (1883) και το Μυστικό Ρόδο (1885), με τα οποία θα κερδίσει μεγάλη φήμη. Σύντομα, θα αναπτύξει εγκάρδιες σχέσεις με τον περίφημο Sar Peladan, τον ελευθεροτέκτονα Oswald Wirth, αλλά και τον Papus (Dr. Gerard Encausse), ενώ μαζί με τον μαρτινιστή Marc Aven θα ιδρύσουν τo 1888 το Καμπαλιστικό Τάγμα του Ροδόσταυρου.
Η διοίκηση του εν λόγω τάγματος αριθμούσε δώδεκα άτομα, έξι γνωστά και έξι μυστικά (που ίσως δεν υπήρξαν ποτέ!), με αρχηγό φυσικά τον ίδιο τον De Guaita. Σκοπός τους

Ο Ναός ως Σύμβολο του Ανθρώπου

 

Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, κανένας ναός δεν είναι απλά μια τυχαία συγκέντρωση λίθων. Σχεδόν κάθε ιερό οίκημα οικοδομεί, δηλαδή κάνει αισθητή την υπερπραγματικότητα του Άλλου θεμελιώνοντας με πέτρα την σχέση του φθαρτού με το Αιώνιο. Σχέση η οποία δεν είναι ξένη στον άνθρωπο καθώς ο ίδιος ο άνθρωπος είναι το μέσω αυτής της σχέσης. Γι’ αυτό λοιπόν και η ναοδομία έκρυψε στην αρχιτεκτονική της την γεωμετρία του ανθρώπου ως αποκάλυψη της νέας κοσμικής οντότητας που δομείτε μέσα από την υλοπνευματική εργασία με το Ιερό. Πρόκειται ασφαλώς για τον αναγεννημένο άνθρωπο, τον αναστημένο, δηλαδή εκείνον που έχει αλλάξει την στάση της ύπαρξης του, τον τρόπο του είναι του σε συμφωνία με το θείο και ως έτσι φέρει καινό σώμα, εκείνο του φωτός.
Από τους πρώτους σύγχρονους στοχαστές που εντόπισαν την σχέση αυτή ανάμεσα στον άνθρωπο και την γεωμετρία του ιερού χώρου είναι ο R. A. Schwaller de Lubicz (The Temple of Man, 1949) δίχως αυτό να σημαίνει πως οι διαπιστώσεις του περιορίζονται στους ναούς της αρχαίας Αιγύπτου. Αντίστοιχα στον ορθόδοξο χριστιανικό ναό μπορούμε να εντοπίσουμε το ανάπτυγμα το ανακαινισμένου ανθρώπου στην ίδια την δομή της εκκλησίας.
Σε τρεις βασικές ζώνες χωρίζεται ο χριστιανικός ναός με πλήρη αντιστοιχία στο ανθρώπινο σώμα:
Ο Νάρθηκας ή Πρόναος είναι ο χώρος υποδοχής των αμύητων δηλαδή των μη βαπτισμένων, ο τόπος όπου παραβρίσκονται εκείνοι που οι δεσμοί τους με τον υλικό