Η Μαρτινιστική Δοξασία υπό Sar Aurifier

 

 

Όπως κάθε άλλη εσωτερική δοξασία, και αυτή του Μαρτινισμού -καθώς ορίστηκε από το Martinez Pasquales στην "Πραγματεία για την αποκατάσταση των όντων"¹- χρησιμοποιεί εξωτερικά νοήματα προκειμένου να γίνουν αντιληπτά τα πιο λεπτά εσωτερικά σημεία της που είναι ακατανόητα στον αμύητο. Ο θρύλος ή ο μύθος όπου βασίζεται η μαρτινιστική δοξασία είναι ο λόγος για τον οποίο αυτή συναρτάται τόσο ουσιαστικά με τη δυτική παράδοση και, ακόμα ειδικότερα, με το χριστιανικό ρεύμα.

Ως προς την Πρώτη Αιτία ή το Θεό, ο Μαρτινισμός συμφωνεί με τα συμπεράσματα των χριστιανών θεολόγων καθώς και των εβραίων καμπαλιστών, όπως είναι η Θεία Τριαδικότητα ή τα πρόσωπα, οι εκπορεύσεις κ.ά. Ως προς το λοιπό μέρος της δοξασίας είναι περισσότερο γνωστικό, αφού επιβεβαιώνει την εξ ίσου αναγκαιότητα για πίστη και γνώση και θεωρεί ότι η θεία χάρη, προκειμένου να είναι αποτελεσματική, πρέπει να ακολουθείται από ανθρώπινη δράση, ελεύθερη και ευφυή. Να γιατί ο Martinez Pasquales παρουσίασε τη Δοξασία της Σχολής του υπό το ιουδαιο-χριστιανικό πρίσμα.

Ο Martinez Pasquales

Η δοξασία

Σύμφωνα με τη μαρτινιστική δοξασία ο κόσμος, που θεωρείται ως υλικός χώρος υποκείμενος στις αισθήσεις μας, καθώς και οι πνευματικές περιοχές που βρίσκονται υψηλότερα, δεν είναι τα έργα του Θεού όπως τον θεωρούμε στην απόλυτη μορφή Του.

Το Ευαγγέλιο του Ιωάννη αναφέρει: "Στην αρχή (με την έννοια της αρχής του χρόνου, μια περίοδο όπου εκδηλώθηκαν τα αντίστοιχα όντα) υπήρχε ο Λόγος" (ο Θείος Λόγος).

"Ο Λόγος ήταν προς το Θεό (και όχι με το Θεό)… και ο Λόγος ήταν Θεός (όχι ο Θεός αλλά ένας Ελοχίμ ή υιοί του Θεού. Η λέξη Ελοχίμ είναι εβραϊκή και σημαίνει Εκείνος - οι - Θεοί").

"Όλα έγιναν από Αυτόν και τίποτα δεν έγινε χωρίς Αυτόν." ²

Ο Λόγος είναι ο Ένας που η Καμπαλά αποκαλεί Adam Kadmon· ο Ένας που δημιούργησε τα κατώτερα όντα με το λόγο Του "καλώντας" τα (φέροντάς τα) στην εκδηλωμένη ζωή. Αυτά τα όντα είναι κατώτερα μόνο σε σχέση με τον Adam Kadmon, τον Αρχετυπικό Άνθρωπο, και κατοικούν σε πνευματικές περιοχές.

Κατά τη δημιουργία αυτή ο Θεός χρησιμοποίησε ένα ενδιάμεσο. Στα κεφάλαια 1-3 της Γένεσης αναφέρεται ότι η γη (με την έννοια της αρχέγονης ύλης ή του χάους) ήταν ασχημάτιστη και έρημη, και το Πνεύμα του Θεού διαχώρισε τα νερά (Σχετικό είναι το "Νους" των Αιγυπτίων). Ο όρος "Πνεύμα του Θεού" αναφέρεται σε ένα πνεύμα διακριτό από το Θεό, με την έννοια ότι δεν ήταν ο ίδιος ο Θεός αφού ο Θεός είναι αναμφίβολα και το πνεύμα Του.

Παρακάτω αναφέρεται ότι ο Θεός τοποθέτησε τον άνθρωπο στον "Κήπο της Εδέμ" για να τον προσέχει και να τον καλλιεργεί. Αυτός ο "Κήπος" είναι σύμβολο που σημαίνει τη θεία γνώση η οποία είναι προσιτή μόνο από συναφή όντα.

Ο Άνθρωπος, στο οποίο η Γένεση αναφέρεται, στην καθαρά συμβολική του μορφή δεν είναι ένα ον από σάρκα αλλά ένα πνεύμα εκπορευμένο από το Θεό, το οποίο έχει ένα σώμα (που μερικές φορές αποκαλείται "το σώμα της δόξας") δημιουργημένο από το Θεό, ο οποίος του εμφύσησε ένα θείο σπινθήρα που, σύμφωνα με τη Γένεση, ήταν η ίδια η πνοή του Θεού. Σύμφωνα με αυτήν την ανάλυση, διαπιστώνουμε ότι ο Αρχετυπικός Άνθρωπος είναι ημι-θεϊκός. Προέρχεται από την πρωταρχική ύλη (από το χάος, δημιουργημένο συμβολικά από γη και νερό) από όπου πήρε τη μορφή του και από τη θεία πνοή η οποία του δίνει ζωή και τον κάνει μέρος του Θεού.

Ο Αδάμ και ο δημιουργικός λόγος είναι το ίδιο. Ωστόσο, ο Αδάμ και ο Εκπληρωθείς Λόγος είναι δυο διαφορετικά όντα.

Παράλληλα με τον Adam Kadmon, υπήρχαν και άλλα όντα από μια προηγούμενη δημιουργία. Αυτά τα όντα ήταν διαφορετικής φύσης και σκοπού. Επρόκειτο για τους "Αγγέλους" για τους οποίους έχει αναφερθεί ότι "άλλοι ήταν καλοί και άλλοι κακοί". Πήραν αυτές τις ιδιότητες ανάλογα με το αν εκπλήρωσαν ή όχι το σχέδιο για το οποίο εκπορεύτηκαν από το Θεό. Οι καλοί Άγγελοι ήταν εκείνοι που αποκαταστάθηκαν αφού ολοκλήρωσαν την αποστολή τους, και οι κακοί ήταν εκείνοι που αρνήθηκαν να αποκατασταθούν, επιλέγοντας τον εαυτό τους αντί για το Θεό που εμπεριέχει τα πάντα. Οι κακοί Άγγελοι είναι εκείνοι που απομακρύνθηκαν από το Θεό με μια πράξη ελεύθερης βούλησης. Είναι εκείνοι που αναφέρονται από τον Pasquales ως "διεστραμμένα όντα".

Καθώς οτιδήποτε που είναι διεφθαρμένο από την ίδια του τη φύση τείνει να διαφθείρει και άλλα, ειδικά στις πνευματικές περιοχές, αυτά τα διεστραμμένα όντα των οποίων η συλλογικότητα γίνεται ένα εγρηγορός κακού -που συμβολίζεται από το ερπετό- ζήλευαν αυτό το ον (Αδάμ) που ήταν ανώτερο από αυτά και αποτελούσε μια εικόνα του Θεού, από τον οποίο και αυτά υποκρίνονταν ότι προέρχονταν. Αυτά τα όντα επηρέασαν τηλεπαθητικά τον Αδάμ και τον υποκίνησαν να ξεπεράσει τα όρια των φυσικών του δυνατοτήτων.

Ανάμικτος από τη φύση του, μισός σωματικός και μισός πνευματικός καθώς επίσης και ανδρόγυνος, ο Αρχετυπικός Άνθρωπος έπρεπε να διατηρήσει μια αρμονία, μια απαραίτητη ισορροπία στο χώρο όπου τον τοποθέτησε ο Θεός. Επρόκειτο να γίνει ο Αρχιτέκτονας ενός Σύμπαντος πιο λεπτοφυούς από το δικό μας, ενός "Βασιλείου" που δεν ανήκει στον κόσμο μας- όπως αναφέρεται στα Ευαγγέλια.

Υπό την επιρροή των διεστραμμένων όντων, ο Αρχετυπικός Άνθρωπος έκανε τον εαυτό του ένα ανεξάρτητο δημιουργό, καταλύοντας έτσι τους σαφείς νόμους που ήταν υποχρεωμένος να φυλάττει. Είχε το θράσος να επιδιώξει να κάνει τον εαυτό του ένα δεύτερο δημιουργό και να γίνει ίσος με το Θεό στα έργα του. Με αυτήν την επιδίωξη, ο Αρχετυπικός Άνθρωπος το μόνο που κατάφερε ήταν να τροποποιήσει τον αρχικό του προορισμό.

Από αυτήν την παράδοση προέρχεται το έθιμο να αφιερώνονται στους θεούς ή στο Θεό οι πρώτοι καρποί της συγκομιδής ή το πρωτογέννητο ενός ποιμνίου. Και ενώ από μόνος του ο Θεός με τις απεριόριστες δυνατότητές του μπορεί να δημιουργεί ή να εξάγει κάτι από το τίποτα, ο Αρχετυπικός Άνθρωπος μπόρεσε μόνο να τροποποιήσει κάτι το οποίο ήδη υπήρχε.

Ο Αρχετυπικός Άνθρωπος, θέλοντας να δημιουργήσει πνευματικά όντα, κατάφερε μόνο να συγκεκριμενοποιήσει τις ιδέες του. Θέλοντας να δώσει στα όντα αυτά ένα σώμα, κατάφερε μόνο να τα ενσωματώσει σε μια χονδροειδή ύλη. Θέλοντας να δώσει ζωή στο χάος, κατάφερε μόνο να παγιδέψει τον εαυτό του.

Πραγματικά, ο Θεός ως "Είμαι ο Ων" καταρρίπτει την πιθανότητα να υπάρξει λήθη.

Προκειμένου να δημιουργήσει αρχέγονη ύλη, ο Θεός απλά ανακάλεσε ένα μέρος της απεριόριστης τελειότητάς Του από ένα μέρος της απεριόριστης ουσίας Του. Αυτή η μερική ανάκληση της πνευματικής Του τελειότητας είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία μιας αντίστοιχης υλικής ατέλειας. Έτσι, αυτός ο κόσμος της δημιουργίας -ή ό,τι και αν είναι- δεν μπορεί να είναι τέλειος αφού δεν είναι θεϊκός.

Μιμούμενος το Απόλυτο, ο Adam Kadmon επιχείρησε να δημιουργήσει την πρώτη ύλη. Ως αλχημιστής χωρίς πείρα, επιδιώκοντας κάτι τέτοιο κατάφερε μόνο να επισπεύσει την πτώση του.

Ο Αρχετυπικός Άνθρωπος είναι ένα ανδρόγυνο ον: αρσενικό και θηλυκό, θετικό και αρνητικό. Είναι το αρνητικό, θηλυκό στοιχείο που ο Αδάμ πρόκειται να υλοποιήσει έξω από τον εαυτό του. Είναι η αριστερή, θηλυκή, παθητική, σεληνιακή, υλική πλευρά που πρόκειται να αποχωρίσει από τη δεξιά, αντρική, ενεργητική, ηλιακή, πνευματική πλευρά. Γι' αυτό γέννησε την Εύα, την Αρχετυπική Γυναίκα.

Είναι αυτή η νέα ύλη, η Εύα ή Αρχετυπική Γυναίκα, στην οποία ο Αδάμ διείσδυσε προκειμένου να δημιουργήσει ζωή. Έτσι ο Αρχετυπικός Άνδρας υποβάθμισε τον εαυτό του επιχειρώντας να γίνει σαν το Θεό. Αυτός ο νέος χώρος είναι που οι Γνωστικοί αποκαλούν "υλικό" κόσμο και πρόκειται για το υλικό μας σύμπαν, γεμάτο από πόνο και ατέλειες. Το λίγο καλό που υπάρχει εδώ προέρχεται από τις αρετές του Αρχετυπικού Ανθρώπου. Αφού είναι χωρισμένος σε δυο οντότητες, το άθροισμα αυτών των ατελειών δεν μπορεί να είναι στο σύνολό του ό,τι αυτές οι δύο οντότητες ξεχωριστά. Έτσι έχουμε την πτώση.

Γι' αυτό οι παλαιές λατρείες θεοποίησαν τη φύση. Ήταν η μητέρα όλων που βρίσκονταν "κάτω από τους ουρανούς". Η Ίσις, η Εύα, η Δήμητρα, η Ρέα, η Κυβέλη, η Ερζουλία, συμβολίζουν την υλική φύση που εκπορεύτηκαν από τον Adam Kadmon και προσωποποιήθηκαν με την έννοια των "μαύρων παρθένων" που είναι τα σύμβολα της αρχέγονης ύλης.

Έτσι η ανώτερη ουσία του Adam Kadmon ενσωματώθηκε στη νέα ύλη για να αποτελέσει το νέο θείο (θειάφι), που είναι η αλχημιστική έκφραση η οποία αναφέρεται στην ψυχή του κόσμου. Η δεύτερη ουσία που είναι το εύπλαστο μέσο με το οποίο σχηματίστηκε η "μορφή" του Αδάμ, το ανώτερο διπλό του, αποτέλεσε τον υδράργυρο των αλχημιστών, ο οποίος αναφέρεται σε αυτό που οι αποκρυφιστές αποκαλούν αστρικό ή ενδιάμεσο κόσμο.

Η ύλη που προέρχεται από το δεύτερο χάος, που είναι το άλας των αλχημιστών, είναι αυτό που αποτέλεσε τον υποδοχέα, το δοχείο ή τη φυλακή.

ΑΔΑΜ = ΘΕΙΟ

ΕΥΑ = ΑΛΑΣ

ΚΑΪΝ = ΥΔΡΑΡΓΥΡΟΣ

Να γιατί η συμπαντική ύλη είναι ζώσα και, επίσης, γιατί μπορεί να είναι περισσότερο ή λιγότερο συνειδητή και ευφυής στις εκδηλώσεις της. Μέσα από τα 4 βασίλεια της φύσης -ορυκτό, φυτικό, ζωικό και ανθρώπινο- βρίσκεται ο Αρχετυπικός Άνθρωπος, ο Adam Kadmon, η δημιουργική διάνοια που η δράση της διασκορπίζεται και φυλακίζεται. Αυτό το νέο σύμπαν έγινε επίσης το κατάφύγιο των εκπεπτωκότων Αγγέλων. Ήρθαν εδώ για να είναι ακόμα μακρύτερα από το Απόλυτο.

Έτσι τα διεστραμμένα όντα έχουν ένα πρωταρχικό ενδιαφέρον να διαπιστώνουν ότι ο άνθρωπος, διασκορπισμένος αλλά παντού παρών από ύλη που αποτελεί το ορατό σύμπαν, συνεχίζει να οργανώνει και να δίνει ζωή σε αυτό το χώρο που διεκδικούν.

Ακριβώς όπως η ψυχή του Αρχετυπικού Ανθρώπου είναι φυλακισμένη στη συμπαντική ύλη, έτσι και η ψυχή του μεμονωμένου ανθρώπου είναι φυλακισμένη στο φυσικό του σώμα. Ο φυσικός θάνατος και οι μετενσαρκώσεις που ακολουθούν είναι τα μέσα που χρησιμοποιούν τα εκπτεπτωκότα όντα για να ασκούν τον έλεγχό τους στον άνθρωπο.

Η Σοφία, η Δύναμη και η Ωραιότητα που εκδηλώνονται ακόμα σε αυτό το υλικό σύμπαν, είναι οι προσπάθειες του Αρχετυπικού Ανθρώπου να επανακτήσει τη θέση που κατείχε πριν την πτώση. Οι αντίθετες ιδιότητες εκδηλώνονται από τα εκπεπτωκότα όντα ώστε να διατηρήσουν τις συνθήκες τις οποίες τον ώθησαν να δημιουργήσει προκειμένου να υπάρξει όπως εκείνα ήθελαν, όταν αρνήθηκαν να επανέλθουν στην Ολότητα.

Ο Αρχετυπικός Άνθρωπος δεν θα ξανακερδίσει την πρωταρχική του αίγλη και ελευθερία, αν δεν διαχωρίσει τον εαυτό του από την ύλη που τον δεσμεύει παντού. Για να συμβεί αυτό, όλα τα μεμονωμένα του κύτταρα (δηλαδή όλοι οι μεμονωμένοι άνθρωποι) θα πρέπει, μετά το φυσικό τους θάνατο, να ανασυγκροτήσουν το Αρχέτυπο με την αποκατάστασή τους (επανενσωμάτωσή τους σε αυτό), ξεφεύγοντας από τους κύκλους της μετενσάρκωσης.

Μόνο τότε ο Μικρόκοσμος θα ξαναφτιάξει το Μακρόκοσμο. Οι μεμονωμένοι άνθρωποι, που δεν είναι παρά η αντανάκλαση του Αρχετύπου, θα είναι η αντανάκλαση της θεϊκότητας όπως και το ίδιο το Αρχέτυπο είναι αντανάκλαση του Θεού, του Λόγου, του "Πνεύματος του Θεού" όπως αναφέρεται στη Γένεση.

Γι' αυτό [ο Αρχετυπικός Άνθρωπος] είναι ο "Μεγάλος Αρχιτέκτονας του Σύμπαντος"· και κατά συνέπεια όλες οι λατρείες που αντιστοιχούν σε αυτόν είναι "σατανικές" γιατί αποδίδονται σε Άνθρωπο και όχι στο Απόλυτο. Στον Ελευθεροτεκτονισμό γίνεται επίκλησή του αλλά ποτέ δεν λατρεύεται.

Αλλά, αφού ο Άνθρωπος έχει να κατέλθει στη δαιμονική ατμόσφαιρα αυτού του υλικού κόσμου όπου διαρκώς αναπνέει από αυτήν την κακόβουλη διάνοια, όπως μας λέει ο Pasquales, βρίσκεται σε δυσχερή θέση για να αντισταθεί στους συνεχείς πειρασμούς στους οποίους υποβάλλεται. Ο Δημιουργός επανέφερε την ισορροπία αποσπώντας από τον Πνευματικό Θεϊκό Κύκλο Του ένα Μείζον Πνεύμα προκειμένου αυτό να γίνει ο οδηγός, σύμβουλος και σύντροφος του Ελάσσονος κατερχόμενο από την ουράνια απεραντοσύνη για να ενσωματωθεί στον υλικό κόσμο και να εργασθεί, με ελεύθερη βούληση, για το γήινο σχέδιο.

Αλλά η συνδρομή ενός Μείζονος Πνεύματος δεν αρκεί. Ο εκπεπτωκός Άνθρωπος χρειάζεται ακόμα τη βοήθεια ενός "Ελάσσονος Εκλεκτού". Η βοήθεια που αυτός ο "Ελάσσων Εκλεκτός" θα του προσφέρει για να μπορέσει να επιτύχει την "αποκατάσταση", είναι διπλής φύσης: μεταδίδει κατευθείαν στον Άνθρωπο τις οδηγίες του Δημιουργού με τη Θεουργία την οποία οφείλει να επιτελέσει· επίσης, επικοινωνεί στον Άνθρωπο της Επιθυμίας στον οποίο έχει σταλεί, το δώρο το οποίο έχει λάβει ο ίδιος δίνοντάς του τη μυστική σφραγίδα χωρίς την οποία κανείς Ελάσσων δεν μπορεί να αποκατασταθεί.

Αυτή η μυστηριώδης ανάθεση είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για την αποκατάσταση του ανθρώπου, γιατί χωρίς αυτήν ο Ελάσσων -άσχετα από το πόσο σημαντικά είναι τα προσωπικά χαρίσματά του- θα παραμείνει σε στέρηση, δηλαδή χωρίς καμιά επικοινωνία με το Θεό.

Για να ξεφύγει από τους κύκλους της μετενσάρκωσης σε αυτόν τον κόσμο της κόλασης, ο άνθρωπος πρέπει να αποβάλει από τον εαυτό του οτιδήποτε τον προσελκύει στην ύλη καθώς και να αποδεσμευτεί από τη σκλαβιά των υλιστικών αισθήσεων. Πρέπει επίσης να ανυψώσει ηθικά τον εαυτό του. Τα εκπεπτωκότα όντα, ωστόσο, διαρκώς μάχονται την επιδίωξή του για τελειότητα υποβάλλοντάς τον συνεχώς σε πειρασμούς ώστε να τον κάνουν να παραμένει σε αυτόν τον κόσμο, όπου μπορούν να διατηρούν την κυριαρχία τους πάνω του.

Ο μεμονωμένος άνθρωπος πρέπει να αντιμάχεται διαρκώς αυτά τα όντα αποκαλύπτοντάς τα και αποβάλλοντάς τα από το χώρο του. Θα το επιτύχει αυτό μερικά μέσω της μύησης, που τον συνδέει με τα στοιχεία των Αρχετύπων τα οποία έχουν ήδη επανενωθεί και που αποτελούν την εξωτερική "Κοινωνία των Αγίων", και κατά δεύτερο λόγο μέσω της απελευθέρωσης της γνώσης που τον διδάσκει τους ταχύτερους τρόπους για να βοηθήσει και την υπόλοιπη τυφλωμένη ανθρωπότητα αλλά και για να δυναμώσει την προσωπική του εργασία.

Σε αυτές τις τελευταίες δυνατότητες ανακαλύπτουμε τις μεγάλες "Λειτουργίες των Ισημεριών"³ που στοχεύουν να εξαγνίσουν την αύρα της γης μέσω εξορκισμών και τελετουργιών που χρησιμοποιούν τυπολογίες της Υψηλής Μαγείας την οποία οι Elus-Cohens αποκαλούσαν "το έργο της λατρείας".

Μόνο μετά από αυτές τις κατ' ιδίαν απελευθερώσεις θα πραγματοποιηθεί η μεγάλη συλλογική απελευθέρωση. Αυτό θα επιτρέψει την ανασυγκρότηση του Αρχετύπου και την επανενσωμάτωσή του στο Θείο. Εγκαταλειμμένος από το ζωοδότη του, ο υλικός κόσμος θα διαλυθεί. Αφημένη στην αναρχική φύση των εκπεπτωκότων πνευμάτων, η ύλη θα διαλυθεί επιταχυνόμενα και έτσι θα έρθει το τέλος του φυσικού σύμπαντος, όπως έχει προαγγελθεί από τις μεγάλες παραδόσεις.

Αυτή είναι η εσωτερική ανάπτυξη του Μεγάλου Παγκόσμιου Έργου

---

¹   Κατά το συγγραφέα. Πλήρες όνομα Jacques de Livron Joachin de la Tour de la Case Martinez de Pasqually.

²   Εν αρχή ην ο Λόγος, και ο Λόγος ην προς τον Θεόν, και Θεός ην ο Λόγος. Ούτος ην εν αρχή προς τον Θεόν. Πάντα δι' Αυτού εγένετο,      και χωρίς Αυτού εγένετο ουδέ εν. Ο γέγονεν εν αυτώ ζωή ην, και η ζωή ην το φως των ανθρώπων.

³   Equinoxal Operations.

Μετάφραση υπό Elissaios

Ιπποτισμός και Ιπποσύνη…Το Τάγμα του Αγίου Ιωάννη των Ιεροσολύμων

 

1. Πρόλογος - Ιπποτισμός και Ιπποσύνη

(Η πολιορκία της Άκκρας - Grandes Chroniques de France)

'Βλέποντας το ελαφρύ ιππικό των Σκωτσέζων να ορμά καταπάνω τους, οι δύο Ιππότες που είχαν αναλάβει προσωπικά την προστασία του βασιλιά Εδουάρδου του Β', έσπευσαν να τον απομακρύνουν και δημιουργώντας δυο ζωντανές ασπίδες, στη δεξιά και την αριστερή πλευρά του, να τον οδηγήσουν στο Κάστρο του Στέρλινγκ.

Εγκαταλείποντας το πεδίο της μάχης, όπου ο Robert de Brus συνέτριψε με την ατσάλινη γροθιά του τον Ανθό της Αγγλικής Ιπποσύνης, σύντομα βρέθηκαν εκτός κινδύνου με καλπασμούς δαιμονισμένους. Κι ενώ στην ερημιά κατάφεραν για μιά στιγμή να πάρουν μια γλυκιά ανάσα, δεν άργησε ν' ακολουθήσει το πικρό συναίσθημα της τραγωδίας και του ηρωϊκού θανάτου. Οι αποχαιρετιστήριοι ασπασμοί του Giles d' Argentan - ενός διακεκριμένου Ιωαννίτη Ιππότη που είχε φθάσει πρόσφατα σε Αγγλικά εδάφη - δεν ήταν παρά το requiem της σχέσης του με τον βασιλιά της Αγγλίας.

'Δεν συνηθίζω να εγκαταλείπω τα πεδία της μάχης', είπε χαμογελώντας στον 'επί της Γης' άρχοντά του, και καλπάζοντας με ορμή ενάντια στο πλησιέστερο schiltron, συνέθλιψε το κορμί του επάνω σ' ένα τοίχος από σκωτικές λόγχες'.

Προσπαθώντας να (περι)ορίσουμε με μια περιγραφή τους Ιππότες του Μεσαίωνα, θα μπορούσαμε να πούμε ότι:

Α) Κατά το πνεύμα, ήτανε πιστοί ακόλουθοι της Χριστιανικής διδασκαλίας

Β) Κατά την ψυχή, ήταν εκφραστές μιας πληθώρας από κώδικες τιμής που στο σύνολό τους ονομάζονται 'Code of Chivalry'

Γ) Κατά το σώμα, αποτελούσαν τις ισχυρότερες μονάδες του βαρέως ιππικού...την ελίτ των πεδίων της μάχης

Το να θεωρεί κάποιος ότι όλοι οι Ιππότες ήτανε καλοί χριστιανοί, ευγενικοί κύριοι και ηρωϊκοί πολεμιστές, είναι τόσο παράλογο όσο το να τους θεωρεί φανατικούς θρησκόληπτους, ανήθικους εκμεταλλευτές και εγκληματίες πολέμου.

Είτε το θέλουμε, είτε όχι, ο κάθε ένας Ιππότης ξεχωριστά είχε τη δική του ιστορία και μέσα στο πλήθος των ιστοριών αυτών είναι αναπόφευκτο να συναντήσουμε τον Άγιο και τον Αγιογδύτη, τον Πολεμιστή και τον Λεηλάτη, τον Αδελφό και τον Ανάδελφο.

Η λέξη Ιπποτισμός, υποδηλώνει τον φανατισμό των απόψεων όταν προσπαθούμε να κρίνουμε υποκειμενικά το σύνολο βάσει του ατόμου, όπως και συμβαίνει με τους περισσότερους οπαδούς των διάφορων -ισμών.

Η λέξη Ιπποσύνη, υποδηλώνει μια Ιδέα, της οποίας η μελέτη ίσως και να ενδιαφέρει τους 'λάτρεις' του Εσωτερισμού, της Θρησκειολογίας, της Ιστορίας, της Μυθολογίας, της Αρχαιολογίας, της Συμβολολογίας, της Οικοσημολογίας, της Στρατιωτικής Ιστορίας, της Οπλομαχίας...και σε τέτοιου είδους ανθρώπων αναφέρεται το εν λόγω άρθρο.

Πώς θα μπορούσαμε, όμως, να είμαστε βέβαιοι για την ορθότητα των συμπερασμάτων που θα εξάγουμε, όταν όλες αυτές οι ιστορίες που έχουν φθάσει στα χέρια μας εξαρτώνται από την υποκειμενική κρίση του συγγραφέως;

Αυτό που πρότεινα πάντοτε είναι να μάθουμε να διακρίνουμε τον μύθο από την ιστορία και την ενημέρωση από την προπαγάνδα, ξεκινόντας από την μελέτη των ιστορικών πηγών και καταλήγοντας στις σύγχρονες υποθέσεις.

Από τη δική μου πλευρά, πρόκειται να σας παραθέσω τη σύνθεση ενός μέρους των πληροφοριών που έχουν φθάσει στα χέρια μου από βιβλία, ιστορικά χειρόγραφα και σελίδες του διαδυκτίου. Το τί θα κρίνετε εσείς ως σωστό ή λάθος, ελλειπές ή πλήρες, ενδιαφέρον ή αδιάφορο είναι στο χέρι σας και θα ήτανε χαρά μου να αναλύσουμε τις απόψεις μας εντός του forum.

Φυσικά θα ήταν αδύνατον να εκφράσω γνώμη για την Ιπποσύνη στο σύνολό της, άρα θα τολμήσω να εστιάσω την μελέτη μου αυτή στην Ιστορία του Τάγματος των Ιωαννιτών κατά την διαμονή του στους Αγίους Τόπους, ξεκινόντας μάλιστα από τους μύθους που περιβάλλουν την ιστορία του περίφημου Ξενώνα του.

Η Μυθική Καταγωγή των Ιωαννιτών

[Χάρτης με τις 'Πολιτείες των Σταυροφόρων' από τον 11ο έως και τον 13ο αιώνα, όπου σημειώνονται και τα σημαντικότερα κάστρα των Ναϊτών και των Ιωαννιτών]

Είναι γεγονός ότι η πρώτη περίοδος του βίου των Ιωαννιτών κρύβεται πίσω από το μυστηριώδες πέπλο μιας 'θεόπνευστης' μυθοπλασίας. Οι πληροφορίες που έχουν φθάσει στα χέρια μας είναι εμποτισμένες με μύθους που ξεπήδησαν από τα μυαλά διάφορων μοναχών του Μεσαίωνα και συμπληρώθηκαν, τόσο από σύγχρονους, όσο και από παλαιότερους ιστορικούς και μελετητές.

Χωρίς να μπορώ να σας βεβαιώσω με ακρίβεια για το ποσοστό της αλήθειας που εμπεριέχεται στον κάθε έναν από αυτούς, ωφείλω να αναφερθώ στους 4 πιό σημαντικούς και ευρέως διαδεδομένους. Ο πρώτος, που είναι γνωστός ως 'The Miracula', έχει κάπως έτσι:

Κάποτε, ο αρχιερέας των Ιουδαίων, Μελχιώρ, τόλμησε να ατιμάσει τον άγιο τάφο του Δαυίδ και έτσι, ο βασιλιάς Αντίοχος των Σελευκιδών έπρεπε να αποφασίσει για την τιμωρία του. Πολύ σύντομα, όμως, λόγω της 'θείας φώτισης' ο Αντίοχος άλλαξε γνώμη και αντί για την επιβολή της θανατικής ποινής, διέταξε τον Μελχιώρ να φροντίσει για την οικοδόμηση ενός ξενώνα, για τους προσκυνητές του Ναού του Σολομώντα.

H Θεωρία των Ιδεών του Πλάτωνα

 

 

Η θεωρία των ιδεών που εισήγαγε ο Πλάτωνας αποτελεί μια τομή στην ιστορία της φιλοσοφίας. Ταυτόχρονα αποτελεί και σημείο αναφοράς για όλη την κατοπινή φιλοσοφική αναζήτηση. Μία από τις όψεις της θεωρίας αυτής θα αποτελέσει τον άξονα στον οποίο θα κινηθούμε στην παρούσα μελέτη. Συγκεκριμένα, θα μας απασχολήσει η ύπαρξη των ιδεών, αφενός, ως γνωσιολογική προϋπόθεση για την γνώση των αισθητών πραγμάτων και, αφετέρου, ως οντολογική προϋπόθεση για την ύπαρξή τους. Θα ξεκινήσουμε από μια σύντομη αναφορά στα προβλήματα στα οποία ήρθε να δώσει λύση η θεωρία των ιδεών. Στη συνέχεια θα δούμε πώς ο Πλάτωνας έχτισε το οικοδόμημα της θεωρίας του, θέτοντας αρχικά τις βάσεις και προσπαθώντας μετά να γεφυρώσει όλα τα επιμέρους χάσματα που παρουσιάζονταν.

Η φιλοσοφική αναζήτηση, που είχε ξεκινήσει με τους προσωκρατικούς φιλοσόφους, σχετικά με το πώς μπορούμε να γνωρίσουμε τον κόσμο γύρω μας και τις αρχές λειτουργίας του, είχε φτάσει σε αδιέξοδο την εποχή του Πλάτωνα. Οι ηρακλείτειοι υποστήριζαν ότι τα πάντα στον κόσμο του χώρου και του χρόνου συνεχώς μεταβάλλονταν. Ούτε για μια στιγμή δεν σταματούσε η μεταβολή και τίποτα δεν έμενε το ίδιο από τη μια στιγμή στην άλλη. Συνέπεια αυτής της θεωρίας φαινόταν να είναι ότι δεν μπορούμε να γνωρίσουμε αυτόν τον κόσμο, εφόσον δεν μπορεί κανείς να πει ότι γνωρίζει κάτι που είναι διαφορετικό ετούτη τη στιγμή απ’ ό,τι ήταν μια στιγμή πριν. Η γνώση απαιτεί την ύπαρξη ενός σταθερού αντικειμένου. Ο Παρμενίδης, από την άλλη πλευρά, ισχυριζόταν ότι υπάρχει μια σταθερή πραγματικότητα, την οποία μπορούμε να ανακαλύψουμε μόνο μέσω της ενέργειας του νου, χωρίς καμιά ανάμειξη των αισθήσεων. Το αντικείμενο της γνώσης πρέπει να είναι αμετάβλητο και αιώνιο, εκτός χρόνου και μεταβολής, ενώ οι αισθήσεις μας φέρνουν σε επαφή με ό,τι είναι μεταβλητό και φθαρτό. Παράλληλα, «η ρητορική χρήση της γλώσσας, την οποία οι Σοφιστές ανήγαγαν σε θεωρία, είχε οδηγήσει σε αστάθεια και σχετικότητα κάθε σημασία, προπαντός στο πλαίσιο των ηθικών και πολιτικών αξιών»[1].

Ο Πλάτων θέλοντας να διαφυλάξει το αγαθό της γνώσης και της αντικειμενικής αλήθειας από ιδεολογήματα που την απέρριπταν καταδικάζοντας τον άνθρωπο σε μια άγνοια μόνιμη και οδηγώντας τον τελικά στον αμοραλισμό, υποστήριξε[2] ότι τα αντικείμενα της γνώσης, τα αντικείμενα που θα μπορούσαν να οριστούν, υπήρχαν, αλλά δεν έπρεπε να ταυτιστούν με τίποτε στον αισθητό κόσμο· υπήρχαν σε έναν νοητό κόσμο, πέραν χώρου και χρόνου. Είναι οι

Η ψυχή του ανθρώπου…Σωκρατική φιλοσοφία.

 

Διαβάστε ένα αποκαλυπτικό κείμενο για το πώς βλέπει το θέμα της ψυχής η Επιστήμη, αλλά και η Θρησκεία, για την οποία η ύπαρξη της ψυχής είναι μία θεμελιώδης και ακλόνητη αρχή! Κι όχι μόνο! Τι πρεσβεύει η σωκρατική φιλοσοφία για την ψυχή του ανθρώπου;

 

Ευθύς εξ αρχής θα πρέπει να πούμε ότι με τον όρο «ψυχή», καλούμε την ζωτική αρχή, που ξεχωρίζει στη φύση τα ζώα από τα άψυχα όντα. Μια παραπέρα διάκριση μεταξύ του ανθρώπου και των ζώων θέτει το πρόβλημα ενός πιο συγκεκριμένου ορισμού της ανθρώπινης ψυχής, ενός ορισμού που να εξηγεί με την παρουσία της ψυχής. την πνευματικότητα (λογική, ευαισθησία, ηθική κλπ.) που ξεχωρίζει τον άνθρωπο από τα ζώα.
Το πρόβλημα της ψυχής, όπως είναι ευνόητο, τέθηκε από τη φιλοσοφία και τη θρησκεία και αυτός ο λόγος που θα γίνουμε πιο διεξοδικοί στην ανάπτυξη των επιχειρημάτων μας.

Η φιλοσοφική έννοια της ψυχής

Η αρχαία ελληνική φυσιοκρατία των προσωκρατικών δεν είχε μια πραγματική έννοια της ψυχή και γι’ αυτό δέχτηκε μια ουσία –ο αέρας κατά τον Aναξιμένη ή η φωτιά κατά τον Ηράκλειτο– ως αρχή της ζωής του σύμπαντος και επομένως και του ανθρώπου.
Ο Πλάτωνας διετύπωσε την πλήρη θεωρία της ψυχή: είναι ουσία άυλη, άφθαρτη και επομένως αθάνατη· από αυτήν εξαρτώνται η γνώση και η ηθικότητα του ανθρώπου.
Ο Αριστοτέλης όρισε την ψυχή μορφή μιας ύλης, έτσι που το άτομο παρουσιάζεται ως αποτέλεσμα της στενής τους αλληλοσύνδεσης. Με τον τρόπο αυτό όμως η ψυχή δεν μπορεί να υπάρχει πλέον μετά τον θάνατο.
Η χριστιανική διδασκαλία για την ψυχή, ουσιαστικά πολύ πλησιέστερη στη θεωρία του Πλάτωνα, προσπάθησε σε όλη τη διάρκεια του Μεσαίωνα να συμβιβάσει τον αριστοτελισμό με την αρχή της αθανασίας. Αλλά η φιλοσοφία της Αναγέννησης απέδειξε το ασυμβίβαστό τους και επανεξέτασε το αριστοτελικό κείμενο ανεξάρτητα από θρησκευτικές προκαταλήψεις.
Από τον Ντεκάρτ η ψυχή θεωρήθηκε, κατά τον τρόπο του Aγίου Αυγουστίνου, ως ατομική συνείδηση στην οποία μπορούμε να ξαναβρούμε τον Θεό και ως πηγή κάθε βεβαιότητας. Αλλά και ο Ντεκάρτ δέχτηκε την ψυχή ως πνευματική ουσία. Η νομιναλιστική πολεμική που ακολούθησε εναντίον της έννοιας της ουσίας, πρώτα τον 17o και αργότερα τον 18o αι., αποκάλυψε ότι η έννοια της ψυχής - ουσίας είναι κενή και αδιανόητη. Συγχρόνως η εμπειριοκρατία, με την ανακάλυψη του ψυχικού συνειρμού, επεξεργάστηκε την ιδέα της ψυχή ως δέσμης αισθήσεων.

Το Nόημα του Mύθου

 

Το άρθρο διαπραγματεύεται τη σημασία του μύθου για τον άνθρωπο, τόσο στο παρελθόν όσο και στη σύγχρονη εποχή. «Ο μύθος συνδέει τις πράξεις των υπερανθρώπινων οντοτήτων με την εκδήλωση των ιερών δυνάμεων που αντιπροσωπεύουν, οπότε αποτελεί ένα εξαιρετικό μοντέλο έρευνας για όλες τις σημαντικές ανθρώπινες δραστηριότητες».

Από τον Mircea Eliade

Ο Μίρτσεα Ελιάντε (13 Μαρτίου 1907 - 22 Απριλίου 1986) ήταν Ρουμάνος ιστορικός της θρησκείας, λογοτέχνης, φιλόσοφος και καθηγητής του Πανεπιστημίου του Σικάγο. Γεννήθηκε στη Βουκουρέστι της Ρουμανίας και σπούδασε ιστορία (1925-1928). Στο διάστημα 1928-1932 ακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές στην Καλκούτα στο αντικείμενο της θρησκειολογίας, όπου μελέτησε και τα σανσκριτικά. Το 1933 ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό του με μια εργασία στην πρακτική της Γιόγκα, η οποία μόλις τρία χρόνια μετά, θα μεταφραζόταν στη Γαλλική προκαλώντας μεγάλο αντίκτυπο στους ευρωπαϊκούς ακαδημαϊκούς κύκλους. Μετά από αυτό αρχίζει την ακαδημαϊκή του σταδιοδρομία, ενώ λόγω του Β’ Παγκοσμίου πολέμου την διακόπτει για να διοριστεί μορφωτικός ακόλουθος στο Λονδίνο (1940-1941) και στη Λισσαβόνα (1941-1945). Διορίζεται καθηγητής θρησκειολογίας στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης (1945-1956) και το 1956 το Πανεπιστήμιο του Σικάγο τον προσκαλεί για να διδάξει σε αυτό. Πέθανε στις 23 Απριλίου του 1986. Ο Mιρτσέα Ελιάντε υπήρξε διευθυντής τριών θρησκειολογικών περιοδικών, ‘’Zalmoxis’’, ‘’Antaios’’, ‘’History of Religions’’ και εκδότης της δεκαεξάτομης ‘’Encyclopedia of Religion’’.

Ο Ρούντολφ Όττο και η απριορική προσέγγιση του ‘’ιερού’’ επηρεάζει τη σκέψη του Mιρτσέα Ελιάντε. Προκειμένου να ερευνήσει το θρησκευτικό φαινόμενο συνδυάζει δύο μεθόδους, τη μορφολογική και την ιστορική. Την πρώτη την εμπνέεται από τον Γκαίτε και με αυτήν εντοπίζει ορισμένες ‘’κοσμικές’’ (τοπικές ή βιολογικές, δηλαδή ουρανός, νερό, γη, λίθοι, αλλά και εκδηλώσεις της ανθρώπινης ζωής) ιεροφάνειες, εμφανίσεις του ιερού και του αγίου. Τα πράγματα του φυσικού κόσμου και οι ανθρώπινες πράξεις δεν είναι αυτόνομα αλλά συνιστούν ιεροφάνειες στο βαθμό που μετέχουν σε μια υπερβατική πραγματικότητα. Το βασικό θρησκευτικό φαινόμενο του ιερού δεν είναι προϊόν εξέλιξης, αλλά σταθερό στοιχείο της ανθρώπινης συνείδησης, λέει ο Ελιάντε. Η θρησκεία έχει δύο διαστάσεις, μια ‘’εμπειρική’’ και μια ‘’υπερβατική’’. Η πρώτη ερμηνεύεται φαινομενολογικά και ιστορικά, η δεύτερη είναι απροσπέλαστη και

Mυστήρια…Χθες και Σήμερα

 

Εδώ και χιλιάδες χρόνια τα Μυστήρια άνθισαν σε ολόκληρο τον αρχαίο κόσμο, και οι τελετές τους άφησαν ένα ανεξίτηλο χάραγμα στην ανθρώπινη συνείδηση, είτε τελούνταν σε ναούς, είτε στην ύπαιθρο, είτε και σε σπηλιές ακόμη. Είναι συνυφασμένα με την ανθρώπινη εξελικτική πορεία, με την άνοδο και την πτώση των πολιτισμών όλου του κόσμου, και, βεβαίως, στενά συνδεδεμένη με την ελληνική φυλή.

Έχει λεχθεί ότι από την πρώτη στιγμή που ο άνθρωπος απέκτησε αντίληψη, υπήρχε πάντοτε ένα άμεσος δρόμος ανάμεσα σε αυτόν –σε οποιοδήποτε επίπεδο συνείδησης κι αν βρισκόταν – και στα βαθύτερα πνευματικά επίπεδα της ύπαρξής του.

Αυτόν το δρόμο έχει τη δυνατότητα να τον βαδίσει κάθε αναζητητής, έχοντας ως εφόδιο μια φιλοσοφία η οποία αναφέρεται στο σύμπαν και τον άνθρωπο, καθώς και στη μεταξύ τους αλληλοσυσχέτιση. Αυτή η φιλοσοφία συχνά αναφέρεται ως Μυστηριακή Παράδοση ή Διδασκαλία, θεωρείται μόνιμη κληρονομιά της ανθρωπότητας, και ο φυσικός τόπος διδαχής της ήσαν οι Ναοί των Μυστηρίων της αρχαιότητας.

Εδώ και χιλιάδες χρόνια τα Μυστήρια άνθισαν σε ολόκληρο τον αρχαίο κόσμο, και οι τελετές τους άφησαν ένα ανεξίτηλο χάραγμα στην ανθρώπινη συνείδηση, είτε τελούνταν σε ναούς, είτε στην ύπαιθρο, είτε και σε σπηλιές ακόμη. Είναι συνυφασμένα με την ανθρώπινη εξελικτική πορεία, με την άνοδο και την πτώση των πολιτισμών όλου του κόσμου, και, βεβαίως, στενά συνδεδεμένη με την ελληνική φυλή. Στην Ελλάδα

Ποιός ήταν πραγματικά ο Ορφέας

 

Η Εικόνα που έχουν για την Ελληνική Αρχαιότητα οι σοβαροί μελετητές της Αρχαίας Ελλάδας είναι τελείως διαφορετική από την επίσημη εικόνα που επιβάλλεται από την "χριστιανική εκπαίδευση".

Όσοι σπουδάζουν Αρχαιολογία βλέπουν να τους αποκαλύπτεται ένας κόσμος που κρύβεται επιμελώς από την επίσημη εκπαιδευτική κοινότητα και την επικρατούσα αντίληψη.

Για τους Αρχαίους Έλληνες ο Ορφέας ήταν πραγματικό πρόσωπο για το οποίο υπάρχουν συγκεκριμένες ιστορικές αναφορές, πέρα από τους μύθους που δημιουργήθηκαν για τον Ορφέα, για διαφόρους λόγους.

Η Παραλία του Βορείου Αιγαίου, από τον Όλυμπο μέχρι τον Ελλήσποντο, ήταν γνωστή στους αρχαίους σαν Θράκη, εδώ και 35 αιώνες. Αργότερα οι δυτικές περιοχές κατοικήθηκαν από Μακεδόνες.

Έχει πολύ λίγη σημασία ποιοι πληθυσμοί κατοίκησαν σε όλες αυτές τις περιοχές. Προέλληνες, Έλληνες, Εξωέλληνες, (Πίερες Θράκες, Μινύες, Μάγνητες, Κίκονες, Πιεριώτες Μακεδόνες, κλπ.) όλοι αυτοί οι λαοί έχουν κοινή φυλετική και πολιτιστική καταγωγή που ανάγεται στην παλαιολιθική εποχή.

Η στενή εύφορη λουρίδα γης ανάμεσα στον Όλυμπο και την θάλασσα ήταν η Αρχαία Πιερία(από τον Μακεδόνα γενάρχη Πίερο). Στους πιερικούς πρόποδες του Ολύμπου υπήρχαν πόλεις που αρχαιολογικές ανασκαφές ιχνηλατούν 35 αιώνες πίσω. Τα Λείβηθρα, η Πίμπλεια, το Δίον, κι άλλες πόλεις.

Ο Όλυμπος είναι το ψηλότερο βουνό της Ελλάδας, ιερό βουνό, παγκόσμια γνωστό στους αιώνες, γιατί σχετίζεται με την ελληνική θρησκεία, αλλά και τον Ορφέα και την Ορφική Παράδοση. Ο Ορεινός Όγκος στην νοτιοανατολική πλευρά σχίζεται από την χαράδρα της Ζηλιάνας (αρχαίος χείμαρρος Συς, σήμερα Ζηλιάνα) χωρίζοντας το Βουνό σε Άνω Όλυμπο και Κάτω Όλυμπο.

Οι πολλές χαράδρες και ρεματιές δίνουν μια σπάνια ομορφιά στο τοπίο ακόμα και σήμερα. Σε αυτό το Τοπίο, που προκαλεί ιερό δέος, ηρεμία και περισυλλογή, και συγκίνηση που σου κόβει την ανάσα (τουλάχιστον σε αυτούς που κρατούν τους δεσμούς

Ο Ήλιος και ο Συμβολισμός του

 

Ο Ήλιος αποτελεί πηγή ζωής για τη Γη μας και η παρουσία του αποτέλεσε ένα παγκόσμιο και διαχρονικό πνευματικό σύμβολο. Η σημαντική επιρροή του αναγνωρίσθηκε από αρχαιοτάτων χρόνων και αποτυπώθηκε στις λατρείες όλων των λαών, καθώς και στην πανάρχαια τέχνη-επιστήμη της αστρολογίας.

Οι μελετητές της αστρολογίας θεωρούν το σύμπαν ως μία ολότητα, μέσα στην οποία υπάρχει μια άρρηκτη μα συνεχώς μεταβαλλόμενη σχέση μεταξύ των μεγάλων ουράνιων σωμάτων, όπως είναι ο Ήλιος, η Σελήνη και οι πλανήτες, και όλων των πλασμάτων που ζουν πάνω στη Γη. Πιστεύουν ότι στην κίνηση όλων αυτών υπάρχει μια αλληλεξάρτηση, ένας συσχετισμός. Ο Καρλ Γκ. Γιούνγκ διατύπωνε μια πολύ σπουδαία φράση στο βιβλίο του «Το Μυστικό του Χρυσού Λουλουδιού» όταν έγραφε: «Ό,τι γεννιέται ή γίνεται αυτή τη χρονική στιγμή, έχει τις ιδιότητες αυτής της χρονικής στιγμής». Ένας πιο σύγχρονος όρος από την πλευρά της ψυχολογίας για την έκφραση της αλήθειας, είναι ότι, οι πλανήτες δίνουν ορισμένες τάσεις στο ασυνείδητο του ατόμου με στόχο, την αυτογνωσία.

«Τα κύματα του ωκεανού των πλανητών
καλύπτουν το ρεύμα των φωτοβόλων άστρων.
Γεμάτη μηνύματα και ομορφιά είναι η εποχή μας!»
Μορύα

Αστρονομικά Στοιχεία για τον Ήλιο
Ο Ήλιος είναι μία γιγάντια σφαίρα αερίων, με το υδρογόνο και το ήλιο να αποτελούν το 98% της χημικής του σύστασης. Ωστόσο, για τα συμπαντικά δεδομένα είναι ένα κοινό άστρο μικρού μεγέθους, ένα μικρό φωτεινό σημείο ανάμεσα σε άλλα 200 δισεκατομμύρια περίπου άστρα που υπάρχουν μόνο στο δικό μας Γαλαξία. Στην παρούσα εξελικτική του φάση το υδρογόνο μετατρέπεται σε ήλιο μέσω πυρηνικών αντιδράσεων και σε αυτή τη μεταστοιχείωση οφείλεται η τεράστια ενέργεια που παράγει. Εκτιμάται πως σε κάθε δευτερόλεπτο ο Ήλιος εκπέμπει τόση ενέργεια όση θα έδινε μια έκρηξη 4 δισεκατομμυρίων βομβών υδρογόνου των 100 μεγατόνων η κάθε μία.

Οι αποδεκτοί Τέκτονες

 

Από τη δεύτερη έκδοση του Ahiman Rezon της Μεγάλης Στοάς των Αρχαίων (1764). Πάνω: Ο θυρεός της "Αρχαιοτάτης και Εντιμοτάτης Αδελφότητος των Ελευθέρων και Αποδεκτών Τεκτόνων". Κάτω: Ο Θυρεός των "Επαγγελματικών Τεκτόνων". Η σύνθεση αυτή αποτελεί εύγλωτη επιβεβαίωση της συνέχειας των δύο αυτών θεσμών, γεφυρώνει την ΜετάλλαξηΚάποια στιγμή στην ιστορική πορεία των συντεχνιών πραγματοποιήθηκε αυτό που αποκαλείται «θαύμα» στην εξελικτική διαδικασία της φύσης και των κοινωνιών, η μετάλλαξη. Η «αποδοχή» σ' αυτές προσώπων που ήταν ξένα προς το επάγγελμα, για λόγους λειτουργικούς, θρησκευτικούς ή ανθρωπιστικούς.
Νοτάριοι προσκλήθηκαν για την επικύρωση συμβολαίων και καταστατικών, απογραφείς για την τήρηση του υλικού, «γραφιάδες» για τη σύνταξη πρακτικών και αλληλογραφίας, λαϊκοί για την οργάνωση συνάξεων και πανηγυριών, κληρικοί για την τέλεση αγιασμών και τελετών θεμελιώσεων.
Τα μέλη αυτά εντάχθηκαν οργανικά στις συντεχνίες, τις παρακολουθούσαν στις μετακινήσεις τους, τηρούσαν τα έθιμά τους και απολάμβαναν τα δικά τους προνόμια.

ΟΙ ΣΥΝΤΕΧΝΙΕΣ ΣΤΗ ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΗ ΕΛΛΑΔΑ

Στο Βυζαντινό Κράτος, τα Επαγγελματικά Σωματεία των Οικοδόμων απέκτησαν θρησκευτικό περιεχόμενο, καθώς συνδέονται άμεσα με το έργο της κοινωνικής αλληλεγγύης, της ευπορίας και της φιλανθρωπίας που εκφράζονται από Αδελφάτα.
Τα Σωματεία αυτά πέρασαν στην εποχή της τουρκοκρατίας και έγιναν γνωστά με το όνομα «ισνάφια» και όχι μόνο διετήρησαν τη θρησκευτική τους δραστηριότητα, αλλά παράλληλα ανάπτυξαν αξιόλογη κοινωνική και πνευματική δράση.
Ειδικότερα:
Μετά την Άλωση, οι επαγγελματίες όχι μόνο οργανώθηκαν για λόγους επιβίωσης σε κλειστές Συντεχνίες, αλλά επιδίωξαν και την τοπική τους συσπείρωση.

Νίκος Τσιφόρος ΟΙ ΜΑΣΟΝΟΙ

 

Αυτή η λέξη κάνει τους ευσεβείς να φοβούνται, τους αφελείς να φαντάζονται, τους αγνοούντας να καταλαμβάνονται από τρόμο. Πρέπει, για τρίτη φορά, πριν αρχίσω να γράφω για τον Τεκτονι­σμό, να ξανακάνω μια δήλωση: «Δεν είμαι μασόνος». Κι αυτό για­τί πολλές φορές μερικοί αναγνώστες μου, μου γράψανε ότι «για να τους βλέπω συμπαθώς, ορισμένως είμαι κρυπτομασόνος».

Έχω την αρετή να γράφω πάντα με απόλυτη ειλικρίνεια εκείνο που πιστεύω. Κι ακόμα κάτι: Να είμαι αντικειμενικός, χωρίς συ­μπάθειες ή αντιπάθειες για ορισμένα πράματα. Αν ήμουν μασό­νος ή αν ήμουν κομμουνιστής ή οτιδήποτε, θα το έλεγα καθαρά και ξάστερα, χωρίς να ντρέπομαι, να κρύβομαι ή να φοβούμαι, γιατί νομίζω ότι όποιος γράφει, έτσι πρέπει να κάνει και να μην προδί­νει τα «πιστεύω» του. Κι εγώ το μόνο που πιστεύω φανατικά εί­ναι η ελληνικότητα μου, όχι παθιασμένη και αχαλίνωτη όπως με­ρικών, αλλά τίμια και αγνή.

Για πρώτη φορά, με τις μυστικές εταιρίες, γράφω μια μελέτη σε σοβαρό τόνο, χωρίς σάτιρα ή σαρκασμό. Όπως θα το διαισθάνο­νται όσοι αναγνώστες μου δεν «θέλουν να το καταλάβουν», θα αναγνωρίσουν ότι μου τρώει πολλή μελέτη και πολύν κόπο καταβάλλω για να κρατήσω αυτή τη σειρά σε μια γραμμή αληθινής με­λέτης. Δεν κάνω λοιπόν χατίρια στους μασόνους, δεν κάνω στους Χριστιανούς, δεν κάνω στους υπερπατριώτες και τους υπερκομμουνιστές, δεν κάνω παρά μια δουλειά με βάσεις. Όταν μετά επτά - οκτώ συνέχειες τελειώσει η δουλειά αυτή θα ξαναγυρίσουμε στο εύθυμο, να ξαναβρούνε τον Τσιφόρο που ξέρανε. Ίσως να 'ναι και λίγος εγωισμός αυτή η σειρά, βλέπεις πάντα οι κωμικοί θέλουν να παίξουνε δραματικό ρόλο και οι δραματικοί κωμικό. Κι ακόμα έχω να προβάλω για δικαιολογία ότι πέρασα μια πολύ σοβαρή αρ­ρώστια που χρειάστηκε πολύ χρόνο για να με ξαναφέρει στον εαυ­τό μου. Ίσως η σοβαρότητα, λοιπόν, να οφείλεται σε ψυχολογικές αιτίες. Κάθε άνθρωπος, θέλει δεν θέλει, έχει τις αδυναμίες του.

Σε αντάλλαγμα, οι αναγνώστες μου πάλι, ας παραδεχτούνε ότι μάθανε όπως κι εγώ άλλωστε, διαβάζοντας για να γράψω τρομερά πράματα με τη σειρά αυτή, που είναι απόλυτα αυθεντική. Να λοιπόν μια καλή μου πράξη.

Δεν είμαι μασόνος, το επαναλαμβάνω, αλλά δεν παραδέχομαι ότι η Μασονία είναι μια «κακή και φθοροποιός εταιρία». Αντίθε­τα έχει ανθρωπιστικές αρχές και πάντα καλούς σκοπούς. Αν έρ­χεται σε σύγκρουση με τα φανατικά χριστιανικά βιβλία, αυτό δεν είναι ελάττωμα αλλά προσόν της. Γιατί υπάρχουν ένα σωρό χρι­στιανοί που υπερακοντίζοντες γίνονται υπερχριστιανοί και κά­νουν θετική ζημιά στην χριστιανική ιδέα, την αγνή και αγαθή. Αυ­τά πριν αρχίσουμε να μιλάμε για τον Τεκτονισμό. Και τώρα στο θέμα μας.

ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΩΝ ΜΑΣΟΝΩΝ

 

Επίσημα, ο τεκτονισμός δεν ανακατεύεται με την πολιτική. Έχει, όπως εκθέσαμε, άλλους σκοπούς, καθαρά «ανθρω­πιστικούς». Άλλο όμως το επίσημο κι άλλο το ανεπίσημο. Γιατί πολλές φορές και ειδικότερα στις Λατινικές χώρες, όχι μό­νο ανακατεύτηκε, αλλά έπαιξε και μεγάλο ρόλο, μέσα από τα πα­ρασκήνια πάντοτε, και επηρέασε δυναμικά την πολιτική ζωή με­ρικών χωρών. Ειδικά ο 20ός αιώνας έχει να παρουσιάσει στην Γαλλία στοές τεκτονικές, που κάνανε την χώρα να διοικείται σχεδόν ολοκληρωτικά από τους μασόνους.

Σε μια τεκτονική προκήρυξη του 1929 γράφεται καθαρά: «Οι μασόνοι θα καταστούν η βάση της Γαλλικής Δημοκρατίας».

Βέβαια, δεν είναι «όλοι» οι μασόνοι που ανακατεύονται με τα πολιτικά. Οι περισσότεροι, και μάλιστα οι μεγάλοι βαθμούχοι, μένουνε απόλυτα αμέτοχοι σε τέτοια θέματα. Και πρέπει να πούμε ότι, από κείνους που ανακατεύονται, συμβαίνει πολλές φορές να υπάρχουν αντιφρονούντες. Δηλαδή η πολιτική τους πεποίθηση δεν έχει  καμιά σχέση με τον μασονισμό και ακόμα τους κάνει αντι­πάλους στο πολιτικό πεδίο.

Ο πολύς κόσμος νομίζει ότι οι μασόνοι παίρνουνε γραμμή τάδε από τους ανωτέρους τους ή από την στοά τους και πρέπει υποχρεωτικά  να ακολουθησούνε αυτή τη γραμμή. Αυτό είναι λάθος,  γιατί ο  επίσημος μασονισμός αναγνωρίζει ανεξαρτησία των αδελφών δηλαδή των μελών του, στο πολιτικό θέμα.

Πολλοί  έχουνε συμφέρον -γιατί ο μασονισμός έχει και πάρα πολλούς εχθρούς-να διαδίδουνε ό,τι θέλουνε. Και ακριβώς αυτή η φήμη ότι οι  μασόνοι συσπειρούνται γύρω από την ίδια πολιτική ιδεολογία , είναι καθαρός μύθος και επινόηση των αντιπάλων τους.

Για βεβαίωση θα πούμε κάτι σαν αποκάλυψη: Οι περισσότεροι  πολιτικοί , όλου του κόσμου, είναι μασόνοι. Και αυτοί οι πολιτικοί είναι αντίθετοι στις εκλογές. Αυτοί τρώγονται πολιτικά, ενώ

Πολλές  φορές συμβαίνει να ανήκουν και στην ίδια ακόμα στοά.(Στοές  λέγονται οι διάφοροι τεκτονικοί σύλλογοι). Που σημαίνει ότι ο  μασονισμός δεν ανακατεύεται καθόλου στις πολιτικές

πεποιθήσεις και στους πολιτικούς καβγάδες των μελών του.

Δηλαδή «δεν υπάρχει μασονική πολιτική ενιαίας κατευθύν­σεως». Αυτά που λένε, ότι «όλες οι μασονικές στοές του κόσμου είναι ενωμένες σε μια ενιαία πολιτική κατεύθυνση και ότι επιδιώκουνε όλες μαζί τον ίδιο πολιτικό σκοπό», είναι καθαρά παραμύ­θια και αποσκοπούνε ακριβώς να πολεμήσουνε την αδελφότητα με το όπλο «πολιτική».

Σήμερα υπάρχουν μασόνοι Εγγλέζοι καθαρά βασιλικοί, Γάλλοι δημοκρατικοί, άλλοι ριζοσπάστες και άλλοι ακόμα και κομμου­νιστές - μ' όλο που ο κομμουνισμός, όπως και ο εθνικοσοσιαλισμός, δεν εννοούνε την μασονία.

Την εποχή της Γαλλικής Επαναστάσεως, τον 18ο δηλαδή αιώνα, παρατηρήθηκε μια ένωση μασόνων που ευνοούσανε την διάδοση των επαναστατικών ιδεών. Και πολλοί από τους σημαίνοντες επα­ναστάτες υπήρξαν μασόνοι.

Με την διαφορά ότι καμιά σχέση δεν είχε το ένα με το άλλο, αφού «όλοι οι μασόνοι» δεν πήραν θέση. Και μάλιστα οι περισσότεροι υπήρξαν τέλεια αμέτοχοι. Λένε ότι υπήρξε ένα μυστικό μασονικό Διευθυντήριο, που καθοδηγούσε την επανάσταση από μασονική τοποθέτηση.

Δεν είναι αλήθεια αυτό. Τώρα, αν οι επαναστάτες μασόνοι εί­χανε ενωθεί σε μια μυστική ένωση, αυτό δεν έχει καμιά σχέση με την μασονική τους ιδιότητα. Ήτανε κάτι άλλο, τέλεια ξέχωρο, πο­λιτικό και όχι τεκτονικό.

Πολλοί μέσα στην Γαλλική Επανάσταση πήρανε θέση και μάλι­στα πρόσωπα με εξέχουσα προσωπικότητα, όπως ο δουξ του Σαρτρ, κατοπινός δουξ της Ορλεάνης, κατοπινός «Φίλιππος - Ισότης», και άλλοι που δεν ήτανε απόλυτα ή ήτανε καθαρά φιλοβασιλικοί. Όλα αυτά τα πρόσωπα ανήκαν σε στοές, έδρασαν πολιτικά, ένα σωρό από δαύτους εκτελεστήκανε στην λαιμητόμο τα χρόνια της ροβεσπιεριανής τρομοκρατίας (1793-4), περάσανε περιπέτειες και καταδικαστήκανε από μασόνους αντιθέτους, αφού λέγεται ότι κι ο ίδιος ο Ροβεσπιέρος υπήρξε μασόνος.

Στην Ρωσική Επανάσταση έχουμε πάνω - κάτω τα ίδια. Και ο πρίγκιπας Λβώφ και ο Κερένσκυ ήτανε μασόνοι και πολεμήσανε εναντίον μασόνων του Λένιν. Τελικά ο Λένιν, που πίστευε στα δι­κά του ιδανικά, τους «σκούπισε» όλους, δικούς του και αντιπά­λους, με ριζικά και αποτελεσματικά μέτρα.

Πρέπει επίσης να ομολογήσουμε ότι, ύστερα από τον Πρώτο Πα­γκόσμιο Πόλεμο, πολλοί από τους πολιτικούς ή στρατιωτικούς ηγέτες δεν ήτανε πια τέκτονες, όπως συνέβαινε προ του πολέμου Και για να τελειώνουμε μ' αυτό το θέμα, είναι απαραίτητο και πά­λι να τονίσουμε ένα πράγμα: Καμιά σχέση ανάμεσα τεκτονισμό και πολιτική. Τέλεια ξέχωρα το ένα από το άλλο, μπορεί να συ­μπέσουν, αλλά μόνο συμπτωματικά και δεν συνδυάζονται με κά­νε να τρόπο.

Ας έρθουμε τώρα στους εχθρούς των μασόνων, που είναι επίσης ένα θέμα πολύ ενδιαφέρον.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΤΕΚΤΟΝΙΣΜΟΣ;…Αντώνιος Ανδριανόπουλος (Πειραιάς 1876 – 1957)

Αύτη αποτελεί την ιδεολογικήν βάσιν της Ελευθεροτεκτονικής και το θεμέλιον του όλου τεκτονικού συστήματος. Εν τη εξετάσει όμως αυτής δεν θα επεκταθώμεν εις το μέρος το αφορόν την δημιουργίαν των κόσμων, την σύνθεσιν της ουσίας της φύσεως, καθώς και την σύστασιν και εξέλιξιν του πνεύματος, καθόσον η ανάλυσις των θεμάτων τούτων αποτελεί αντικείμενον μελέτης των ανωτάτων τεκτονικών βαθμών και εκβαίνει του πλαισίου της παρούσης μελέτης. Θα περιορισθώμεν δε μόνον εις τας γενικάς γραμμάς της κοσμοθεωρίας ταύτης, αίτινες αποτελούν την βάσιν των ηθικοκοινωνικών αρχών του Τεκτονισμού.

Τας γενικάς τοιαύτας γραμμάς αρυόμεθα εκ των επισήμων κειμένων του Τάγματος και εκ των εκδοθέντων σχετικών δημοσιευμάτων κατά τα πρώτα μετά την εμφάνισιν του Τεκτονισμού έτη, ιδίως δε εκ της δημοσιευθείσης εν έτει 1738 εν Δουβλίνω της Σκωτίας «Απολογίας της Εταιρείας των Ελευθεροτεκτόνων».

Η απολογία αύτη εδημοσιεύθη, φαίνεται, υπό διαπρεπούς τέκτονος της εποχής εκείνης ανωνύμως, εις απάντησιν πολλών κατά του τεκτονισμού εκδοθέντων, άμα τη εμφανίσει του από του έτους 1717 συκοφαντικών δημοσιευμάτων, καθώς και της ποντιφικής βούλλας Κλήμεντος του ΧΙΙ «In eminentia apostolatus specula» εκδοθείσης κατά το έτος 1738, δι' ης αφωρίζετο ο τεκτονισμός, καθώς και οι οπαδοί του. Ποίαν σημασίαν είχεν η «Απολογία» αύτη και ποία σπουδαιότης απεδόθη εις αυτήν, δυνάμεθα να συναγάγωμεν εκ του γεγονότος ότι η Ρωμαϊκή Εκκλησία, αναγνωρίσασα την ημιεπίσημον ιδιότητα αυτής, διέταξε κατ' απόφασιν του Πάππα να καή αντίτυπον αυτής δημοσία δια χειρός του δημίου. Και η απόφασις αύτη εξετελέσθη εν Ρώμη κατά Φεβρουάριον του έτους 1739.

Εν τη Απολογία ταύτη ο άγνωστος τέκτων συγγραφεύς αυτής τονίζει σαφώς και κατηγορηματικώς τον σύνδεσμον της Ελευθεροτεκτονικής προς τον κόσμον των ιδεών της αρχαίας Ελληνικής σοφίας.

Ο συγγραφεύς της «Απολογίας» εξετάζων ιστορικώς τα της ιδρύσεως του τεκτονισμού αναμιμνήσκεται των εταιρειών, αίτινες πάλαι ποτέ ιδρύθησαν και ελειτούργησαν εν τη αρχαία Ελλάδι και τη Ιταλία και λέγει, ότι «κατ' αποτίμησιν των Ελλήνων και των Ρωμαίων η Εταιρεία των Κτιστών από της Αγγλίας, ήτις υπήρξεν η γενέθλιος αυτής Γη, ήρχισε το στάδιόν της, επεκταθείσα και εις άλλας χώρας».

Η Εταιρεία – λέγει περαιτέρω – περί ης ομιλώ, ιδρύθη κατά το πρότυπον των εταιρειών εκείνων, αίτινες υπήρξαν εν Αθήναις, Λακεδαίμονι, Ρώμη και άλλαις πόλεσι της αρχαιότητος, εις τας οποίας ήνθησαν αι επιστήμαι και αι τέχναι...(Keller. Die Freimaurerei)

Εν τη πολυτίμω ταύτη συγγραφή λέγει, ο L. Keller, προ παντός διασαφηνίζεται και καθορίζεται η σύνδεσις του Ελευθεροτεκτονισμού προς το κλασσικόν ιδεώδες και προς τον κόσμον των ιδεών της Ελληνικής σοφίας, της οποίας οι μεγάλοι αντιπρόσωποι κατά πρώτον έδωκαν μορφήν και περιεχόμενον εις την ιδέαν του ανθρωπισμού. Βεβαιούται δε δια τούτου η περί της καταγωγής της εταιρείας έκφρασις και πεποίθησις της προ ολίγου τότε χρόνου ιδρυθείσης Μεγάλης Στοάς της Αγγλίας, ήτις εν τω συντάγματι αυτής εχαρακτήρισε τον Πυθαγόραν, τον Πλάτωνα καθώς και τας Ακαδημίας και Εταιρείας του αρχαίου κόσμου ως τους θεμελιωτάς πάσης Μασσωνίας.

Εν τη «Απολογία» ταύτη δίδονται και γενικαί τινες γραμμαί περί της Εταιρείας, βως περιεχούσης φιλοσοφικόν σύστημα – κοσμοθεωρίαν – λακωνικόν και σαφές, άγον ευθέως προς την αλήθειαν.

Εξ όσων εκ της απολογίας ταύτης ηδυνήθημεν να συναγάγωμεν, εν συσχετισμώ και προς τα τεκτονικά κείμενα και σύμβολα και προς συγγράμματα διαπρεπών τεκτόνων πραγματευόμενα περί του θέματος τούτου, η τεκτονική κοσμοθεωρία περιλαμβάνει μεταξύ άλλων σοβαρωτέρων και βαθυτέρων και τα εξής εν συνόψει θεμελιώδη στοιχεία, των οποίων την συμπλήρωσιν δύναταί τις να αρυσθεί ανατρέχων εις τα συγγενή φιλοσοφικά συστήματα του Πυθαγόρα, του Πλάτωνος και των Νεοπλατωνικών.

ΤΕΚΤΟΝΙΚΗ ΑΛΥΣΟΣ

 

Ελευθεροτεκτονισμός είναι ένα παγκόσμιο σύστημα αδελφοτήτων που ξεκίνησε στα τέλη του 16^ου αρχές του 17^ου αιώνα. Οι επιμέρους αδελφότητες, έχουν ως κοινά στοιχεία εθιμοτυπικές διαδικασίες και τελετουργικά, σύμβολα και τυπικά. Αποτελεί μια παγκόσμια αδελφότητα φιλοσοφικής αναζήτησης και ένα ιδιότυπο σύστημα ηθικής κεκαλυμμένο δια αλληγοριών και εικονιζόμενο δια συμβόλων, συμβόλων που έχουν υλικό σώμα και είναι ορατά μέσα στη στοά, αλλά και σύμβολα που, σχηματίζονται και ενεργοποιούνται από τους αδελφούς με σχηματικές κινήσεις ή χειρονομίες.

Το σύμβολο χρησίμευε σαν σημείο αναγνώρισης. Η λέξη σήμαινε ένα αντικείμενο που είχε χωριστεί σε δύο μέρη από δύο ανθρώπους. Όταν αυτοί συναντιόντουσαν αργότερα, ο καθένας είχε επάνω του ένα μέρος του συμβόλου. Αρκούσε λοιπόν να μπουν τα δύο κομμάτια μαζί (συμ-βάλλω) για να ξαναγίνει το αρχικό αντικείμενο και έτσι, να αναγνωριστούν οι δύο άνθρωποι.

Ο Φίλων ο Αλεξανδρεύς εκπρόσωπος της Ελληνοιουδαικής Φιλοσοφίας (40 π.χ.), υποστήριξε πως η αλληγορική μέθοδος στηρίζεται σε μια τάξη υπερβατική ως προς τα σημεία, τους λόγους και τις διηγούμενες πράξεις, αντίθετα με την αρχαία αιγυπτιακή συμβολική που στηριζόταν στο σύμβολο το οποίο ήταν ουσιαστικά ιερόγλυφο, ιερόγραμμα ιερότητας με αιώνια υπερβατική δύναμη. Για να κατανοήσουμε τα τεκτονικά σύμβολα, πρέπει να μελετήσουμε την ιστορία τους. Αρκετά από αυτά προσπαθούν να διδάξουν την τεκτονική ηθική μέσω της αλληγορίας και ερμηνεία τους συνδέεται με την πνευματική αφύπνιση και εσωτερική ανάπτυξη του ανθρώπου.

Το σύμβολο αντιπροσωπεύει μια πολύ πιο περίπλοκη ιδέα και η χρήση ενός οπτικού ερεθίσματος, βοηθά στην ενεργοποίηση της μνήμης. Πολλές φορές, διηγείται στον αποδέκτη μια ιστορία φιλοσοφικού ή ηθικού περιεχομένου, η οποία θα τον βοηθήσει στην αναζήτησή του και στην κατασκευή του προσωπικού του ναού. Τα τεκτονικά σύμβολα έχουν τις ρίζες τους σε αρχαίους πολιτισμούς όπως ο ελληνικός και ο αιγυπτιακός αλλά και από πιο σύγχρονες σχολές σκέψης όπως ο Ροδοσταυρισμός και οι Καμπαλιστές, καθώς και σε μυστικιστικές ή αποκρυφιστικές φιλοσοφικές ομάδες όπως οι Γνωστικοί, οι Πυθαγόρειοι και οι νεο-Πλατωνιστές.

Ο Νεομύητος Αδελφός, μόλις του δοθεί το φως και αντικρύσει τους Αδελφούς και τον Ναό, διαπιστώνει ότι βρίσκεται σε ένα νέο κόσμο γεμάτο αλληγορικά σύμβολα, στον οποίο καλείται να εργαστεί σκληρά κατά την διάρκεια της τεκτονικής του πορείας. Κατά την διάρκεια της εσωτερικής του πορείας θα ερευνήσει, θα μελετήσει θα αποσυμβολίσει και θα κατανοήσει την αλληγορική σημασία των συμβόλων. Όμως σε αυτή την πορεία δεν είναι μόνος. Από την πρώτη στιγμή οι αδελφοί καλούν τον νεομύητο να ενωθεί μαζί τους, να γίνει κρίκος της αλυσίδας που σχηματίζουν πριν το κλείσιμο των εργασιών. Η Άλυσος είναι το πρώτο σύμβολο στην ενεργοποίηση του οποίου συμβάλει ο νεομύητος Τέκτονας. Η ενέργεια του τριπλού δεσμού, της ένωσης, της αρμονίας και της ομόνοιας τον διαπερνά σφραγίζοντας τον για πάντα.

Σύμβολα ενότητας και προστασίας

Για την βαθύτερη κατανόηση του συμβολισμού της τεκτονικής αλύσου αλλά και των

Υδάτινο Στοιχείο

 

Aπό τη μακρινή μας Σελήνη σαν γαλαζοπράσινη καλλονή φαντάζει η Γη, τυλιγμένη με αεικίνητα πέπλα, γεμάτη πετράδια διάστικτα από στεριά, που ξεπροβάλλουν σαν φαιόχρωμα νησιά, επιπλέοντας στην αγκαλιά του απέραντου Ωκεανού. Μια ματιά είναι αρκετή για να αντιληφθούμε ότι το νερό είναι το κυρίαρχο στοιχείο του πλανήτη μας. Δίκαια η Γη μπορεί να χαρακτηριστεί ο Πλανήτης του Νερού.

Αυτό το υδάτινο στοιχείο, το διάφανο, άχρωμο, άοσμο και άγευστο, είναι το χημικό αποτέλεσμα ένωσης δύο μερών υδρογόνου και ενός οξυγόνου. Θεωρείται ένα από τα τέσσερα στοιχεία του σύμπαντος μαζί με τη φωτιά τον αέρα και τη γη. Είναι το νερό των απέραντων ωκεανών μέσα από το οποίο αναδύθηκε η ζωή σαν πρωταρχική και ανεξάντλητη πηγή ενέργειας. Παρόλο που η θρεπτική του αξία είναι μηδαμινή, είναι το κύριο συστατικό των έμβιων όντων και τελικά ίσως η πιο απαραίτητη τροφή, εφόσον πιο γρήγορα πεθαίνει κανείς από δίψα παρά από πείνα.
Από τα αρχαία χρόνια το νερό υπήρξε για την ανθρωπότητα πηγή ζωής, πλούτου αλλά και λατρείας. Θα προσπαθήσουμε να ψηλαφίσουμε κάποιες όψεις αυτού του υδάτινου στοιχείου και τον αθέατο κόσμο του γεμάτο γοργόνες, σειρήνες, νεράιδες, νύμφες, τρίτωνες και όλων των λογιών πλασμάτων που φιλοξενεί σε πέλαγα, όρμους και θαλάσσιες σπηλιές.
Θα ταξιδέψουμε μέσα από τη μυθολογία ψάχνοντας τη δημιουργία του, θα δούμε τη σχέση της ανθρωπότητας με το νερό ως ιερό λατρευτικό στοιχείο, αλλά και το πώς αυτό το στοιχείο μπορεί να προσφέρει στους ανθρώπους τις θεραπευτικές του ιδιότητες στη σύγχρονη εποχή μας. Θα γνωρίσουμε τα κρυμμένα μυστικά του, γνωρίζοντας παράλληλα και τον εαυτό μας, μια και το 80% του οργανισμού μας, ας μην ξεχνάμε, αποτελείται από αυτό το υδάτινο στοιχείο.

Το Νερό στη Μυθολογία και τη Θρησκεία

Στο μακρινό μας παρελθόν, το νερό ενέπνεε θρησκευτικό σεβασμό. Οι άνθρωποι συναισθάνονταν την εξαγνιστική του δύναμη, τη γεμάτη παρουσία από θεϊκά όντα και μόνο με μέγιστη ευλάβεια μπορούσαν να το πλησιάσουν.

Ο Ήχος της Τεκτονικής Σιωπής

Και τότε, μέσα στη γαλήνη της νύχτας, κάτω από το φως

της Σελήνης, ακούστηκαν τα ιερά λόγια του προφήτη :

Συνήθως μιλάς όταν παύεις να έχεις Ειρήνη με τη σκέψη σου.

Κι όταν δε μπορείς να ζήσεις άλλο στην αρμονία και στη μοναξιά της καρδιάς σου, τότε ζεις στα χείλη σου, και μιλάς απλά για να απασχολείσαι, και να επιβεβαιώνεις ότι υπάρχεις...

Γιατί τις περισσότερες φορές, οι σκέψεις μας που ανυπομονούν να βγουν από το

στόμα μας, είναι το πουλί του σύμπαντος, που στο κλουβί των λέξεων , ανοίγει τα

πανέμορφα φτερά του, αλλά δε μπορεί να πετάξει.

Τα τελευταία χρόνια, στο πλαίσιο της εσωτερικής αναζήτησης μου, διαπιστώνω όλο και περισσότερο ότι υπάρχει μια κυρία πρακτική που μπορεί να επιταχύνει την εξελικτική διαδικασία της συνειδήσεως μας, να συντομεύσει δραματικά το δρόμο προς

τη θέαση του τεκτονικού φωτός και είναι εύκολο να την εφαρμόσει ο καθένας.

Την παρέχει απλόχερα η φύση και σε αυτήν βασίζονται οι υπόλοιπες πρακτικές, των οποίων σκοπός είναι να γίνουμε σαν κουρδισμένα μουσικά όργανα ώστε να

εναρμονιστούμε με τη μουσική του Σύμπαντος, με το παγκόσμιο ρυθμό όπως λέει χαρακτηριστικά το τυπικό του α' βαθμού. Είναι η τήρηση της Σιωπής, η βύθιση στον ωκεανό της, ώσπου τελικά να χαθείς μαζί της. Η σιωπή αυτή δεν είναι άπλα η παύση της ομιλίας αλλά ισοδυναμεί με την κενότητα και τη γαλήνη του νου.

Είναι απλό αλλά και δύσκολο να πραγματοποιηθεί. Μπορεί να αποσυρθείς στο πιο ήσυχο μέρος της γης και να μη διεισδύσεις στη σιωπή. Γιατί αυτή έρχεται όταν ο νους δεν αναγνωρίζει τις καθημερινές και επαναλαμβανόμενες σκέψεις. Χρειάζεται χρόνος, υπομονή και γενναιότητα μπροστά στη Μεγάλη Σιωπή, καθώς ο νους τρομάζει και οπισθοχωρεί στις μαγικές δονήσεις της Σιγής, φροντίζοντας να βρει μια δικαιολογία για

να παραδοθεί ξανά στις σκέψεις. Όσοι εισήρθατε στον τ.´. Μέσω της μύησης του ά' βαθμού του ΣΤ, θα θυμάστε στη διάρκεια του δρώμενου , το Σεβάσμιο να ενημερώνει με δυνατή φωνή και με ανάκρουση της σφύρας τον υποψήφιο ότι απαιτεί «απόλυτος Σιγή», κάτι που αρχικά μπορεί να εκθλιφθεί από τον μειούμενο ως μια διαταγή και όχι απλή προτροπή, να μη διανοηθεί να ανοίξει το στόμα του για οποιοδήποτε λόγο.

Aατό βεβαία ίσως τον ξενίζει και τον προϊδεάζει ότι θα γίνει γνώστης μυστικών που εάν γίνονταν γνωστά στην αμύητη Κοινωνία, τόσο αυτός, όσο και ο ίδιος ο

Τεκτονισμός θα εκτεθέντος ανεπανόρθωτα. Μάλιστα ίσως ο νεόφυτος να περίμενε να ακούσει και τις σκληρές ποινές που θα του αναλογούσαν αν παραβεί την υπόσχεση του.

Όμως κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Μέσα από τα Τυπικά και το συμβολισμό, γίνεται μια

προσπάθεια να αφυπνίσει η συνείδηση του Μυημένου, ελεύθερα και χωρίς καμιά βία.

Η σιγή είναι ένας από τους τρόπους να εξαγνίσουν οι έμφυτες παρορμήσεις μας και να αφού γίνουμε παρατηρητές του νοητικού θορύβου γύρω μας, να μπορέσουμε να εισέρθουμε στο μάτι του κυκλώνα, εκεί που υπάρχει η απόλυτη σιωπή και ο περιστρεφόμενος αέρας υποτάσσεται στη σιωπηρή δύναμη του

Ομαδικός νους: η δύναμη της σύνθεσης…Δυτική εσωτερική παράδοση

 

Όποιος έχει μιλήσει μπροστά σε μια ομάδα ανθρώπων, γνωρίζει πως υπάρχει μια ιδιαίτερη αίσθηση που συνδέεται με την εμπειρία. Σφίξιμο στο στομάχι και τον λάρυγγα είναι τα κοινότερα συμπτώματα της εμπειρίας. Ακριβώς όπως στην περίπτωση της διαπροσωπικής επικοινωνίας, ο ομιλητής μπορεί να αισθανθεί την εστίαση των θεατών επάνω του ως πίεση, την ώρα της ομιλίας. Οι καλοί ομιλητές μπορούν να αντιστρέψουν αυτή την τάση χρησιμοποιώντας τη δύναμη της πειθούς ή τη δύναμη των συναισθημάτων τους.

Μέσω της δύναμης του νου ή της συγκινησιακής τους κατάστασης μπορούν να εξαναγκάσουν το ακροατήριο να σκέφτεται και να αισθάνεται με τον ίδιο τρόπο που σκέπτονται και αισθάνονται οι ίδιοι, μεταφέροντας με επιτυχία το μήνυμά τους. Σε αθλητικά γεγονότα ο θεατής αισθάνεται τη βιασύνη, τη συγκίνηση και μερικές φορές την απογοήτευση του πλήθους. Σε μια θρησκευτική συγκέντρωση, πολλοί άνθρωποι προσευχόμενοι είναι γνωστό πως μπορούν να θεραπεύουν ασθενείς. Αρκετοί επίσης βιώνουν μια συλλογική, πνευματική έκσταση. Οι ομάδες διαλογισμού χρησιμοποιούν πάντα το γεγονός ότι όταν διαλογίζονται πολλοί άνθρωποι μαζί, τα θετικά αποτελέσματα πολλαπλασιάζονται. Ο υπερβατικός διαλογισμός για παράδειγμα στατιστικά και επανειλημμένα έχει αποτέλεσμα όταν χρησιμοποιείται ομαδικά ως μέσο κατευνασμού της έντασης και τους βίαιου εγκλήματος που τη συνοδεύει σε μια περιοχή. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, υπάρχει ως κοινός παράγων ένας φυσικός νόμος υπεύθυνος για τούτη την κοινή ψυχική εμπειρία μας. Αυτός ο νόμος είναι γνωστός ως αρχή του ομαδικού νου.
Συνοπτικά, η αρχή του ομαδικού νου έχει ως εξής: η νοητική δύναμη που προκύπτει από τον συνδυασμό ομαδικά εστιασμένων ατόμων, είναι γεωμετρικά μεγαλύτερη από το σύνολο των ατομικών νοητικών λειτουργιών. Με άλλα λόγια, νόες που εστιάζονται από κοινού σε κάποιο θέμα, παράγουν μια αμοιβαία δύναμη που είναι όχι μόνον προσθετικά αυξημένη, αλλά πολύ ισχυρότερη από τη δύναμη οποιουδήποτε ατόμου ή άλλης ασυντόνιστης ομάδας ατόμων. Από τη φύση αντλούμε συγκεκριμένα παραδείγματα ομαδικού νου στα κοινωνικά έντομα, ιδιαίτερα στο μυρμήγκι, τον τερμίτη και τη μέλισσα. Το άτομο έντομο είναι αδύναμο από μόνο του, αλλά μια αποικία μυρμηγκιών μπορεί για παράδειγμα να χτίσει ζωντανές γέφυρες, να κυνηγήσει θηράματα 1000 φορές μεγαλύτερα από το μέγεθός της, και να σκάψει αχανή υπόγεια τούνελ ή μεγάλους γήλοφους. Το ίδιο ισχύει για τα σμήνη πτηνών και τις αγέλες σκύλων ή λύκων. Οι ομάδες πιθήκων με τη σειρά τους αντιμετωπίζουν πολύ καλύτερα ζητήματα επιβίωσης μέσω της ομαδικής τους

Η Μαγεία της Σελήνης…Δυτική εσωτερική παράδοση

 

Μια μελέτη πάνω στις απόκρυφες και μυστηριώδεις δυνάμεις της Σελήνης, όπως αυτές καταγράφονται από τους λαούς του κόσμου, την επιστήμη και τις εσωτερικές παραδόσεις.

Από την αυγή της εμφάνισής της στη Γη έως και τη σύγχρονη εποχή η ανθρωπότητα ατενίζει με δέος τη Σελήνη, εμβαπτίζεται διαρκώς στην έντονη μαγική της ατμόσφαιρα και βιώνει τις επιρροές της. Ο φωτεινός μας δορυφόρος ανέκαθεν αποτελούσε σημείο αναφοράς για τον άνθρωπο, αλλά και αντικείμενο λατρείας. Οι ρυθμικές επιδράσεις του (σωματικές και ψυχικές) πάνω σε όλους τους ζωντανούς οργανισμούς ερευνήθηκαν εκτεταμένα από τις εσωτερικές παραδόσεις και τη σύγχρονη επιστήμη, και η περιοδικότητά του αποτέλεσε διαχρονικό εργαλείο για τη μέτρηση του χρόνου και τη δημιουργία ημερολογίων σε κάθε γωνιά του πλανήτη μας. Ενώ εδώ και χιλιάδες έτη εικόνες ζωντανές που σχετίζονται με την κίνηση και τις φάσεις της Σελήνης έχουν εγκαθιδρυθεί στην ομαδική ψυχή της ανθρωπότητας, εικόνες - σύμβολα που μυούν με έναν αδιόρατο και ατμοσφαιρικό τρόπο στη «μαγεία» της.
Ας στρέψουμε τώρα το βλέμμα προς τα πάνω για να δούμε τη Σελήνη να κινείται αργά με φόντο τον έναστρο νυκτερινό ουρανό. Ας τη δούμε να ανατέλλει από τη θάλασσα, μέσα σε δονούμενη σιγή, ως εντυπωσιακή φωτοβόλος Πανσέληνος καλύπτοντας σχεδόν όλο τον ορίζοντα. Ας παρακολουθήσουμε το ασημένιο φως της να απλώνεται απαλά πάνω στο υδάτινο στοιχείο, δημιουργώντας δρόμους φωτεινούς και απόκοσμους που μαγνητίζουν τη φαντασία και την οδηγούν σε νέους κόσμους σχεδόν παραμυθένιους. Στη συνέχεια ας δούμε το ολόγιομο φεγγάρι να «κινείται» γοργά πίσω από κάποια σύννεφα, ενώ βγαίνοντας ξανά στον ξάστερο ουρανό το φως του αρχίζει ελαττώνεται για να εξαφανιστεί τελείως στη διάρκεια μιας εκλείψεως. Αναζητούμε το φεγγάρι που χάθηκε στο νυκτερινό ουρανό, όταν ξαφνικά από το σκοτάδι ξεπροβάλλει ένας μικρός ασημένιος μηνίσκος που διαρκώς μεγαλώνει για να γίνει ξανά ένας λαμπρός μεγάλος φωτεινός δίσκος. Το ασημένιο φως του πλανιέται πάνω από ξέφωτα και δροσερά δάση, γλιστρά μέσα από τα φυλλώματα των δένδρων και αγγίζει, φευγαλέα, τα υγρά μάτια αναρίθμητων ζωντανών πλασμάτων που ζουν εκεί. Περνά πάνω από βουνά και λίμνες για να φωτίσει σκοτεινές σπηλιές, βαθιές χαράδρες και υδάτινα βάθη και για να χαθεί τελικά και πάλι στον υδάτινο ορίζοντα μαζεύοντας τις ασημένιες αχτίδες του.

Η Γένεση και η Φύση της Σελήνης

Η δημιουργία της Σελήνης αποτελεί, ακόμα, αίνιγμα για τους αστρονόμους καθώς δεν έχει διευκρινιστεί πλήρως το πώς ακριβώς σχηματίσθηκε. Υπάρχουν τρεις κυρίαρχες επιστημονικές θεωρίες κάθε μία από τις οποίες έχει τα δικά της δυνατά και αδύνατα σημεία.
Η πρώτη επιστημονική θεωρία αναφέρει ότι η Σελήνη σχηματίσθηκε αρχικά σε κάποια άλλη περιοχή του Ηλιακού Συστήματος και αργότερα συνελήφθη από τη βαρυτική έλξη της Γης. Η δεύτερη θεωρία αναφέρει πως η Σελήνη σχηματίσθηκε ξεχωριστά από τη Γη, αλλά στην ίδια περιοχή όπου βρίσκεται και σήμερα. Ενώ σύμφωνα με την τρίτη θεωρία Γη και Σελήνη, αρχικά, κατά τη δημιουργία του Ηλιακού Συστήματος, αποτελούσαν ένα ενιαίο ρευστό σώμα και σταδιακά διαχωρίστηκαν.
Επίσης, είναι γνωστό στους αστρονόμους ότι η Σελήνη είναι σώμα ετερόφωτο και ότι το φως της αποτελεί αντανάκλαση του φωτός του Ήλιου που προσπίπτει στην επιφάνειά της.

Συνέντευξη με δυο Μασόνους

 

Μέλη της Στοάς «Κοινόν Αιτωλών», του Αγρινίου, για πρώτη φορά απαντούν σε δημοσιογραφικά ερωτήματα. Διαβάστε την αποκαλυπτική και άκρως ενδιαφέρουσα συνέντευξη στο agrinioreport.com.

Πριν από οτιδήποτε άλλο και προς αποφυγήν πιθανών παρεξηγήσεων και παρερμηνειών, διευκρινίζουμε πως …ούτε διαφήμιση θέλουμε να κάνουμε στον Τεκτονισμό ούτε δυσφήμιση. Την ενημέρωση υπηρετούμε και η συνέντευξη που ακολουθεί είναι γεμάτη ειδήσεις…!

Στο agrinioreport.com, βέβαια, έχουμε και στο παρελθόν αναφερθεί στην παρουσία και δράση οργανωμένης Στοάς στο Αγρίνιο. Το σχετικό ρεπορτάζ με τίτλο «Η Μασονία στο Αγρίνιο» αποτέλεσε και την αφορμή για τη συνέντευξη που σήμερα παρουσιάζουμε, η οποία και κατέστη δυνατό να ληφθεί κατόπιν σχετικού αιτήματός μας… και της αλληλογραφίας που ακολούθησε, εξηγώντας αυτό που και πριν αναφέραμε, ότι δηλαδή μας ενδιαφέρει μόνο η ενημέρωση των αναγνωστών μας.

Στα δεκατέσσερα συνολικά ερωτήματα που θέσαμε στα δυο μέλη της εν Αγρινίω Τεκτονικής Στοάς, προσπαθήσαμε να εκμαιεύσουμε απαντήσεις για το τι πραγματικά είναι ο Τεκτονισμός και πως λειτουργεί, με έμφαση στην εδώ δράση των Ελευθεροτεκτόνων. Σε κάθε περίπτωση και με δεδομένο ότι σε παγκόσμιο επίπεδο σπάνια θα υπάρξει κάποια δημόσια τοποθέτηση Μασόνου με αυτή του την ιδιότητα, πρόκειται, νομίζουμε, για μια δημοσιογραφική επιτυχία του agrinioreport.com. Το σημαντικό είναι ότι η συνέντευξη που ακολουθεί και τα όσα αναφέρουν τα μέλη της Στοάς με τα οποία ήρθαμε σε επαφή, συνιστούν μια πραγματικότητα για την πόλη και την περιοχή, που δεν μπορούμε πλέον να αγνοήσουμε…

Ακολουθούν οι ερωτήσεις και οι απαντήσεις των δυο μελών της Μασονικής Στοάς του Αγρινίου:

Προϋπόθεση για αυτή τη συνέντευξη ήταν η μη δημοσιοποίηση στοιχείων ταυτότητας και φωτογραφιών. Γιατί; Τι σας φοβίζει;

Κύριε Μπερίκο, οι τέκτονες ανέκαθεν ήταν και παραμένουν ελεύθεροι να δηλώνουν την ιδιότητά τους εάν το επιθυμούν . Οι περισσότεροι το αποφεύγουν διότι οι κοινωνίες που ζουν ακόμη διατηρούν καχυποψία και πολλές φορές αντιπάθεια προς τον τεκτονισμό. Αυτό δυστυχώς  συμβαίνει και στο Αγρίνιο. Σε αντίθεση,  η ιδιότητα του τέκτονα είναι τίτλος

Εν αρχή ην το Χάος

 

«Εν αρχή ην το Χάος[1]» κατά τον Ησίοδο. Τρία στοιχεία όμως συνυπάρχουν, το Χάος, η Γαία και ο Ερωτας. Ο Ερωτας δεν γεννά αλλά ενθαρρύνει και διευκολύνει τη γέννηση και τη δημιουργία. Από το Χάος γεννήθηκαν το Έρεβος και η Νύχτα, ενώ τα παιδιά τους ήταν ο Αιθέρας και η Ημέρα.

«ἤτοι μὲν πρώτιστα Χάος γένετ'· αὐτὰρ ἔπειτα Γαῖ' εὐρύστερνος, πάντων ἕδος ἀσφαλὲς αἰεὶ ἀθανάτων οἳ ἔχουσι κάρη νιφόεντος Ὀλύμπου, Τάρταρά τ' ἠερόεντα μυχῷ χθονὸς εὐρυοδείης, ἠδ' Ἔρος, ὃς κάλλιστος ἐν ἀθανάτοισι θεοῖσι, λυσιμελής, πάντων τε θεῶν πάντων τ' ἀνθρώπων δάμναται ἐν στήθεσσι νόον καὶ ἐπίφρονα βουλήν.» (Ησιόδου Θεογονία 116-122)

Στην αρχή γεννήθηκε το Χάος, κι έπειτα η πλατύστηθη Γαία παντοτινός και ασφαλής τόπος των αθανάτων που εξουσιάζουν τις χιονισμένες κορφές του Ολύμπου και τα σκοτεινά Τάρταρα στα βάθη της γης με  τους πλατείς δρόμους. Μετά ο Έρως που είναι ο ωραιότερος ανάμεσα στους αθάνατους θεούς, που λύνει τα μέλη όλων των θεών και των ανθρώπων και δαμάζει στα στήθεια την καρδιά και τον νου.

«ἐκ Χάεος δ' Ἔρεβός τε μέλαινά τε Νὺξ ἐγένοντο· Νυκτὸς δ' αὖτ' Αἰθήρ τε καὶ Ἡμέρη ἐξεγένοντο, οὓς τέκε κυσαμένη Ἐρέβει φιλότητι μιγεῖσα.»(Ησιόδου Θεογονία 123-126)

Από το Χάος ακόμη δημιουργήθηκαν το Έρεβος κι η μαύρη νύχτα. Κι απ’ τη Νύχτα «γεννήθηκε» ο Αιθέρας κι η Ημέρα, που τα γέννησε σμίγοντας με «φιλότητα»[2]με το Έρεβος.

Ο Αιθέρας και η ημέρα δημιουργήθηκαν από την έλξη (φιλότητα) της Νύχτας και του Ερέβους. Οι έννοιες «φιλότης,(η) – νεικος,(το)» είναι σημαντικές στην κατανόηση της διαδικασίας της εξέλιξης. Ο Εμπεδοκλής ερμηνεύει την κίνηση στο «Σφαίρον» σύμπαν ως  την επιδραση δύο αντίρροπων δυνάμεων, της Φιλότητας και του Νείκεος, οι οποίες προκαλούν μεταβολές και μετακομίσεις στο σύμπαν.

Εμπεδοκλής «Περί φύσεως»

  αὐτὰρ ἐγὼ παλίνορσος ἐλεύσομαι ἐς πόρον ὕμνων,

τὸν πρότερον κατέλεξα, λόγου λόγον ἐξοχετεύων,

35.20

κεῖνον· ἐπεὶ Νεῖκος μὲν ἐνέρτατον ἵκετο βένθος 

δίνης, ἐν δὲ μέσηι Φιλότης στροφάλιγγι γένηται,

ἐν τῆι δὴ τάδε πάντα συνέρχεται ἓν μόνον εἶναι,

οὐκ ἄφαρ, ἀλλὰ θελημὰ συνιστάμεν' ἄλλοθεν ἄλλα.

τῶν δέ τε μισγομένων χεῖτ' ἔθνεα μυρία θνητῶν ·

35.25

πολλὰ δ' ἄμεικτ' ἔστηκε κεραιομένοισιν ἐναλλάξ,

ὅσσ' ἔτι Νεῖκος ἔρυκε μετάρσιον· οὐ γὰρ ἀμεμφέως

τῶν πᾶν ἐξέστηκεν ἐπ' ἔσχατα τέρματα κύκλου,

ἀλλὰ τὰ μέν τ' ἐνέμιμνε μελέων τὰ δέ τ' ἐξεβεβήκει.

ὅσσον δ' αἰὲν ὑπεκπροθέοι, τόσον αἰὲν ἐπήιει

35.30

ἠπιόφρων Φιλότητος ἀμεμφέος ἄμβροτος ὁρμή·

αἶψα δὲ θνήτ' ἐφύοντο, τὰ πρὶν μάθον ἀθάνατ' εἶναι, 

ζωρά τε τὰ πρὶν ἄκρητα διαλλάξαντα κελεύθους.

τῶν δέ τε μισγομένων χεῖτ' ἔθνεα μυρία θνητῶν,

παντοίαις ἰδέηισιν ἀρηρότα, θαῦμα ἰδέσθαι.

Μυητικά Τάγματα : ποια είναι και τι πρεσβεύουν

 

Εάν ο νους των ποιητών και των μυημένων στοιχειώνεται από έναν κοινό μύθο, τότε
είναι αυτός του Προμηθέα: του ανθρώπου που κερδίζει θείες δυνάμεις και επιτυγχάνει
την δική του σωτηρία, και την σωτηρία όλου του σύμπαντος, μέσα από τις δικές του
προσπάθειες. Έτσι η ανθρωπότητα γίνεται ο ενδιάμεσος του εαυτού του.
Albert Beguin, “Poetry and Occultism”

 

Όταν στο καφενείο, στην ουρά του σουπερμάρκετ, ακόμη και στο κομμωτήριο, οι
μέχρι πρότινος απόρθητες – τουλάχιστον στην Ελλάδα – αμπελοφιλοσοφίες,
κουτσομπολιά, και συζητήσεις για την μπάλα έχουν αντικατασταθεί από σχεδόν
καταναγκαστικές έντρομες αναφορές στην παγκόσμια Λερναία Κρίση, τότε υπάρχει
σοβαρό πρόβλημα. Οι δε γηραιότεροι που ξέρουν ακόμη να ξεχωρίζουν την
πικραλίδα από την τσουκνίδα κουνούν σοφά το κεφάλι και μας θυμίζουν ότι αν δούμε
τα χειρότερα, μπορούμε πάντα να γυρίσουμε στο χωριό και να φυτέψουμε πατάτες –
από τις πρακτικότερες λύσεις που μπορούμε να αναλογιστούμε αφού τα δεδομένα και
συνηθισμένα σημεία αναφοράς μας μοιάζουν να στέρεψαν από απαντήσεις.
Ίσως χάριν του κυνισμού να μην μας κάνει εντύπωση πως οι κοινωνικοί θεσμοί και οι
κατευναστικές αλλά παγιωμένες απαντήσεις της πνευματικής ηγεσίας έχουν πάψει
χρόνια τώρα να προσφέρουν κοινωνική συνοχή ή να αποτελούν σημείο αναφοράς σε
δύσκολους καιρούς, ειδικά για τα ανήσυχα πνεύματα. Όμως, ακόμη και ο πιο κυνικός
σκεπτικιστής θα πίστευε ότι οι ναοί του Μαμμωνά θα γλίτωναν την καταστροφή.
Αντιλαμβανόμαστε λοιπόν πως όχι απλά αυτό δεν συμβαίνει, αλλά πως οι
εκπρόσωποι του “κατεστημένου” και της εξουσίας σε όλο τον πλανήτη μοιάζουν να
έχουν σηκώσει ψηλά τα χέρια. Με το ζοφερό αυτό φόντο, σημειώνουμε επίσης πως οι
καθιερωμένες γιορτινές ομιλίες πολιτικών και θρησκευτικών ηγετών έκαναν λόγο για
αλληλεγγύη, στήριξη και σύσφιξη των ανθρωπίνων και κυρίως οικογενειακών
σχέσεων – αρχές κι αξίες που ξεπερνούν θεσμούς και δόγματα, και που μας
υπενθυμίζουν την ανθρώπινη υπόστασή μας.
Προσφεύγοντας στην φαινομενικά μηδενιστική απάντηση «ο σώζον εαυτώ σωθήτω»,
χωράνε δύο πιθανές ερμηνείες, κι εδώ νοείται η δεύτερη που συνδέεται παράδοξα
αλλά και ελπιδοφόρα με ορισμένες μυητικές παραδόσεις και την έννοια της
αυτογνωσίας, του ολισμού και της εναρμόνισης του ανθρώπου με τη Φύση και τις
δυνάμεις της – ένα σκεπτικό που ίσως να προσφέρει πολύτιμες κατευθυντήριες.
Ένα εύλογο ερώτημα είναι το πώς και γιατί πολλοί κατά κόσμον σοβαροί άνθρωποι,
επιχειρηματίες, μπίζνεσμεν, ακαδημαϊκοί και οικογενειάρχες δαπανούν τον χρόνο
τους αναζητώντας υψηλά ιδεώδη υποβάλλοντας τον εαυτό τους σε διαδικασίες και