Το καλοκαίρι, ανάμεσα σε πολλά και διάφορα, είδα και την ταινία Η ζωή του Πι, που μου θύμισε να ανατρέξω στο βραβευμένο με Booker βιβλίο του Yann Martel, στο οποίο βασίστηκε το έργο.Γιατί όμως έκανε τόσο θόρυβο ένα παιδικό βιβλίο, ή ένα φιλοσοφικό παραμύθι, όπως κατά καιρούς το έχουν χαρακτηρίσει; Ας πάρουμε το πράγμα από την αρχή…
ΤΟ ΤΥΧΑΙΟ
Ο ηλικιωμένος Πι (έτσι ονομάζεται ο ήρωας) αφηγείται τη ζωή του, «μια ιστορία που θα σε κάνει να πιστέψεις στον Θεό», που ξεκινάει με μια σειρά τυχαίων γεγονότων.
Ο πατέρας του τον ονόμασε Piscine Molitor Patel, από τη φίρμα μιας γαλλικής εταιρίας κατασκευής πισίνων. Στο αγγλόφωνο σχολείο του όμως, το πρώτο του όνομα θύμιζε στα παιδιά τη λέξη pissing (κάνω πιπί μου) και έτσι ο πιτσιρίκος αποφάσισε να το αλλάξει σε Πι, οπότε έγινε Πι Μολιτόρ Πατέλ.
Ο πατέρας του είχε ένα ζωολογικό κήπο. Κάποια στιγμή του φέρνουν μια βασιλική τίγρη της Βεγγάλης που το όνομά της ήταν κανονικά «Διψασμένος», αλλά εξαιτίας λάθους καταχωρείται με το όνομα του κυνηγού της, οπότε η τίγρης ονομάζεται Ρίτσαρντ Πάρκερ, κύριος Ρίτσαρντ Πάρκερ.
Αληθινά λυπούμαι που τον καιρό αυτό είμαι αναγκασμένος να
“Συζητάμε μερικές φορές για τα «όρια της νόησης» και καταλήγουμε -σχεδόν πάντα βιαστικά και χωρίς να το σκεφτούμε πραγματικά- ότι «η νόηση -δηλαδή η λογική- είναι «πεπερασμένη» οπότε ίσως είναι καλύτερα να εμπιστευόμαστε το ένστικτο» και διάφορα άλλα τέτοια βιαστικά και κυριολεκτικά, α-νόητα. Είναι πραγματικά η νόηση πεπερασμένη; Υπάρχει κάποιο όριο σ” αυτά που μπορούμε να καταλάβουμε; Και μια σημαντικότερη ερώτηση: Έχουμε το δικαίωμα να υποτιμάμε τον εαυτό μας τόσο πολύ, πιστεύοντας ότι ΔΕΝ μπορούμε να καταλάβουμε τα πάντα; Αναρωτιέμαι: Μήπως αυτή η πεποίθηση ότι ΔΕΝ μπορούμε να καταλάβουμε τα πάντα, είναι μια ύπουλη δικαιολογία που μας έχει εμφυτευτεί από ολόκληρο το κοινωνικό σύστημα, ακριβώς για αυτό τον λόγο – για να ΜΗΝ προσπαθούμε να σκεφτόμαστε; Ο νους σε όλη την ανθρώπινη Ιστορία έχει δείξει ότι καταφέρνει να ξεπερνάει κάθε είδους όρια. Γιατί λοιπόν βάζουμε όρια σε κάτι που μοιάζει να είναι φτιαγμένο να ξεπερνάει τα όρια; Μήπως αν προσπαθούσαμε περισσότερο να καταλάβουμε, γνωρίζοντας ότι ΜΠΟΡΟΥΜΕ να καταλάβουμε, θα ζούσαμε σε έναν καλύτερο κόσμο, όπου θα είμαστε σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από ότι είμαστε σήμερα, κύριοι του εαυτού μας; Σ” αυτό το κείμενο θέλω να δείξω ότι το μυαλό μας είναι 
“Με την πίστη μας στην ανοησία και στο μη-λογικό, με την εμπιστοσύνη που δείχνουμε στα ζωώδη μας ένστικτα, έχουμε οδηγηθεί σε μια κοινωνία όπου οι περισσότεροι είμαστε πλέον επικίνδυνα θύματα. «Επικίνδυνα», γιατί επιβάλλουμε με πάμπολλες μεθόδους τη θυματοποίηση ακόμη και σε εκείνους που την αρνούνται, ακόμη και σε εκείνους που έχουν καταλάβει ότι πρέπει να αρχίσουν να χρησιμοποιούν αυτό το παράξενο πράγμα που έχουν πίσω από το μάτια τους, το μυαλό… Φυσικά, κάποιοι πολύ πιο έξυπνοι από εμάς έχουν καταλάβει εδώ και αιώνες τα μυστικά του χειρισμού των ηλίθιων. Αυτοί μας βλέπουν όπως οι κτηνοτρόφοι βλέπουν τα κοτόπουλα και τα μοσχάρια: Ως τροφή, ως κατευθυνόμενα κοπάδια, ως μηχανισμούς κέρδους και απόλαυσης για τους εαυτούς τους. Δείτε γύρω σας τι συμβαίνει: Εκατομμύρια άνθρωποι ζούνε μια απαίσια ζωή, με καθημερινό πόνο και άγχος, για μερικά ψίχουλα, και στο τέλος πεθαίνουν από καρκίνους, από αρρώστιες, είτε πεινασμένοι με ψεύτικες και ανεπαρκείς συντάξεις. Υπάλληλοι, εργάτες, υφιστάμενοι… Κοριτσάκια -και αγοράκια- οδηγούνται στην πορνεία και στα ναρκωτικά, και βιάζονται -με τη συγκατάθεσή τους μάλιστα- από ανθρωπόμορφα κτήνη, για να κερδίσουν μερικά χρήματα και χημικές απολαύσεις. Οι λιγοστοί άνθρωποι του πνεύματος «τυποποιούνται» μέσα από σκληρούς μηχανισμούς και επιβαλλόμενες πρακτικές για να παράγουν διανοητικό έργο που μπορεί να χρησιμοποιηθεί μονάχα για το κέρδος 
Η Οικουμενική Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων υιοθετήθηκε από τη Γενική Συνέλευση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών στις 10 Δεκεμβρίου του 1948 και αποτελεί ένα ορόσημο της ανθρώπινης ιστορίας αναφορικά με τον καθορισμό και την θεσμοθέτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αυτή η Οικουμενική Διακήρυξη αποτέλεσε την βάση για την μετέπειτα δημιουργία ορισμένων διεθνών συμβάσεων που είχαν σαν στόχο την νομοθετική κατοχύρωση και προστασία των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών. Στο άρθρο 15 της Οικουμενικής Διακήρυξης των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, το δικαίωμα στην ιθαγένεια αναγνωρίστηκε απ’ την διεθνή κοινότητα ως θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα. Ιθαγένεια είναι ο νομικός δεσμός που συνδέει το άτομο με το Κράτος στο οποίο ανήκει και δεν αποτελεί απαραίτητα απόδειξη της εθνικής καταγωγής του ατόμου. 
Έχει πλέον εξακριβωθεί, πέραν πάσης αμφιβολίας, ότι αυτό που ονομάζουμε Ύλη δεν είναι τίποτα άλλο από οργανωμένα πακέτα ενεργείας, οι ιδιότητες των οποίων καθορίστηκαν στα πρώτα δισεκατομμυριοστά του δευτερολέπτου μετά την κοσμογονική Μεγάλη Έκρηξη που δημιούργησε το δικό μας Σύμπαν. 
Πυθαγόρας ο πρώτος Διδάσκαλος της Αυτογνωσίας (580-500 π.Χ.)
Οι περισσότεροι Έλληνες φιλόσοφοι ήθελαν να βρουν το ΕΝ πίσω από τα ΠΟΛΛΑ δηλαδή κάποια λογική ενότητα και τάξη μέσα στην χαώδη πλημμυρίδα και πολλαπλότητα του κόσμου.--
O πόλεμος θα μπορούσε να καθορισθεί ως η κοσμογονική δύναμη που υφίσταται στον μακρόκοσμο του Σύμπαντος, αλλά και στον ανθρώπινο μικρόκοσμο της καθημερινής μας ζωής. Το φαινόμενο του πολέμου θα μπορούσε να ερμηνευτεί σαν εκδήλωση του καθημερινού βιολογικού αγώνα για την επιβίωση ή σαν εκδήλωση της έμφυτης επιθετικότητας των όντων ή ακόμα και της υποσυνείδητης αντιπάθειας, που ελλοχεύει ανάμεσα στις κοινωνίες των ανθρώπων, των ζώων και των εντόμων. Οι κοινωνίες αυτές αναδείχθηκαν και επιβίωσαν μέσα απʼ τον πόλεμο, αφού το δυνατότερο είδος εξολόθρευε πάντοτε το πιο αδύναμο.
Σύμφωνα με το δικαίωμα της ελευθερίας της σκέψης, κάθε άτομο έχει το δικαίωμα της ελευθερίας της σκέψης, της συνείδησης και της θρησκείας (στο δικαίωμα αυτό περιλαμβάνεται η ελευθερία για την αλλαγή θρησκείας ή πεποιθήσεων, όπως και η ελευθερία να εκδηλώνει κανείς τη θρησκεία του ή τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις, µόνος ή µμαζί µε άλλους, δημόσια ή ιδιωτικά, µε τη διδασκαλία, την άσκηση, τη λατρεία και µε την τέλεση θρησκευτικών τελετών). 
«Τι σημαίνει τώρα το ότι ο Μωυσής μπαίνοντας στο σκοτάδι, είδε έτσι το Θεό μέσα σ' αυτό; Το κείμενο της Γραφής μας διδάσκει εδώ ότι, όπως ο νους προοδεύει και με μια μεγαλύτερη και τελειότερη προσοχή κατορθώνει να κατανοήσει τι είναι η γνώση της πραγματικότητας, όσο περισσότερο πλησιάζει στη θεωρία τόσο βλέπει ότι η θεία φύση δεν μπορεί να γίνει αντικείμενο στοχασμού. Γιατί, αφήνοντας πίσω κάθε εξωτερική εμφάνιση, όχι μόνον εκείνα που μπορούν να συλλάβουν οι αισθήσεις, αλλά κι εκείνα που η λογική νομίζει ότι βλέπει, προχωρεί συνεχώς προς αυτό που βρίσκεται πιο μέσα, ωσότου με τη δράση της διανοίας εισχωρεί μέσα σ' αυτό που δεν μπορεί να θεαθεί ή να κατανοηθεί· και εκεί βλέπει το Θεό. Η αληθινή γνώση και το αληθινό όραμα αυτού που ψάχνουμε συνίστανται ακριβώς σ' αυτό -στη μη όραση· γιατί αυτό που ψάχνουμε υπερβαίνει όλη τη γνώση, και παντού είναι αποκομένο από μας με το σκοτάδι της ακαταληψίας.»
H Μύηση που προορίζεται να καθοδηγήση τον υποψήφιο στην οδό μιας προσωπικής πραγματοποιήσεως συνίσταται, κατ’ ουσίαν, στη μεταβίβαση μιας πνευματικής επιδράσεως. Η "ευλογία" αυτή παρέχεται από ένα Διδάσκαλο, που κι αυτός είναι Μυημένος, σε ένα Μαθητή, χάρις στην αδιάσπαστη άλυσο και στην πραγματική 
Αν ο Μέτερνιχ υποψιαζόταν τον Καποδίστρια για συμπάθεια προς τους Καρμπονάρους, οι πληροφοριοδότες των Γάλλων θα επιβεβαίωναν λίγο αργότερα τους φόβους του αυστριακού καγκελάριου. Στα 1820-1821, ο Καποδίστριας είχε δώσει διπλωματική μάχη ενάντια στον Μέτερνιχ, στην προσπάθεια να εμποδίσει τη βίαιη καταστολή των καρμποναρικών εξεγέρσεων στην Ιταλία. Αμέσως μετά, ένας πράκτορας της γαλλικής αστυνομίας θα συνδέσει ρητά τον πρώην υπουργό Εξωτερικών της Ρωσίας με το παράνομο δίκτυο της Καρμπονερίας. Η αναφορά απόκειται στα Αρχεία της Αστυνομίας των Παρισίων. Ανήκει σε σειρά εγγράφων του 1824, τα οποία αναφέρονται σε νεοσύστατη οργάνωση της Ελβετίας. Σύμφωνα με τις πληροφορίες της γαλλικής αστυνομίας, η οργάνωση αποτελούσε τμήμα της Καρμπονερίας και έφερε την επωνυμία «Γαλάτες Αναμορφωτές» (Reformateurs Gaulois). 