Η ΟΛΟΚΛΗΡΩΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ (του Albert Einstein)

 

 

Ο άνθρωπος, την μια και την αυτή στιγμή είναι μια μοναχική ύπαρξη και μια κοινωνική ύπαρξη. Ως μοναχική ύπαρξη προσπαθεί να προστατέψει την ύπαρξη του και εκείνο απ’ αυτά που είναι πιο κοντά του για να ικανοποιήσουν τις προσωπικές του επιθυμίες και να αναπτύξουν τις εσωτερικές του ικανότητες. Ως κοινωνική ύπαρξη ζητά να κερδίσει την αναγνώριση και την συμπάθεια των συνανθρώπων, να συμμεριστεί τις απολαύσεις τους, να τους ανακουφίσεις στη λύπη τους, και να βελτιώσει τις συνθήκες της ζωής τους. Μόνο η ύπαρξη απ’ αυτές τις διαφορετικές, συχνά αντιμαχόμενες προσπάθειες για τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του ανθρώπου, και ο ιδιαίτερος συνδυασμός τους καθορίζει την έκταση στην οποία ένα άτομο μπορεί να πετύχει μια εσωτερική ηρεμία και μπορεί να συνεισφέρει στην ευημερία της κοινωνίας.

Είναι αρκετά πιθανό ότι η σχετική δύναμη αυτών των δύο τάσεων, κυρίως, είναι ορισμένη από την κληρονομικότητα. Αλλά η προσωπικότητα που προβάλλει τελικά σχηματίζεται από το περιβάλλον στο οποίο τυχαίνει να βρεθεί ο άνθρωπος κατά τη διάρκεια της ανάπτυξής του, από τη δομή της κοινωνίας στην οποία μεγαλώνει, από την παράδοση εκείνης της κοινωνίας και από την εκτίμηση των ιδιαίτερων τύπων συμπεριφοράς. Η αφηρημένη έννοια «κοινωνία» σημαίνει για την ατομική ανθρώπινη ύπαρξη το συνολικό άθροισμα των άμεσων και έμμεσων σχέσεων με τους σύγχρονούς της και με όλους τους ανθρώπους από τις προηγούμενες γενιές.

Το άτομο είναι ικανό να σκεφτεί, να αισθανθεί, να μοχθήσει και να εργαστεί μόνο του. Αλλά εξαρτάται τόσο πολύ από την κοινωνία –στη φυσική, διανοητική και συναισθηματική του ύπαρξη-που είναι αδύνατο να τον σκεφτούμε ή να τον κατανοήσουμε ξέχωρα από το πλαίσιο της κοινωνίας. Η «κοινωνία» είναι αυτή που του προσφέρει την τροφή, το ρουχισμό, την κατοικία, τα εργαλεία της εργασίας, τη γλώσσα, τις μορφές της σκέψης και το μεγαλύτερο μέρος από το περιεχόμενο της σκέψης. Η ζωή του γίνεται δυνατή μέσα από την εργασία και τα επιτεύγματα των πολλών εκατομμυρίων του παρελθόντος και του παρόντος που καλύπτονται όλοι τους πίσω από τη μικρή λέξη «κοινωνία».

Συνεπώς είναι πρόδηλο ότι η εξάρτηση του ατόμου από την κοινωνία είναι ένα γεγονός στη φύση και δεν μπορεί να καταργηθεί-όπως συμβαίνει με τα μυρμήγκια και τις μέλισσες. Όμως, ενώ όλη η διαδικασία της ζωής στα μυρμήγκια και τις μέλισσες είναι καθορισμένη μέχρι την πιο μικρή λεπτομέρεια από αυστηρά, κληρονομικά ένστικτα, το κοινωνικό υπόβαθρο και οι αλληλοσυσχετίσεις των ανθρώπινων υπάρξεων είναι

Το νόημα της ζωής … Αϊνστάιν

 

Ποιο είναι το νόημα της ανθρώπινης ζωής ή της οργανικής ζωής συνολικά; Η απάντηση σε αυτή την ερώτηση συνεπάγεται μια ολόκληρη θρησκεία. Έχει συνεπώς κάποιο νόημα - αναρωτιέσαι - να τη θέτουμε; Απαντώ πως ο άνθρωπος που αντιμετωπίζει την ίδια τη ζωή του και αυτή των συνανθρώπων του σαν κάτι χωρίς νόημα δεν είναι απλά δυστυχής αλλά και σχεδόν ανάξιος να ζει.

Τι ασυνήθιστη κατάσταση είναι αυτή η δική μας, των θνητών! Καθένας από εμάς βρίσκεται εδώ για μια σύντομη διαμονή. Δε γνωρίζει για ποιο σκοπό, αν και μερικές φορές το διαισθάνεται. Αλλά από τη σκοπιά της καθημερινής ζωής, χωρίς να πηγαίνουμε βαθύτερα, υπάρχουμε για τους συνανθρώπους μας - πρώτιστα γι αυτούς που από τα χαμόγελά τους και την καλή τους κατάσταση εξαρτάται η ευτυχία μας και έπειτα για όλους αυτούς τους άγνωστους σε μας προσωπικά, με τις τύχες των οποίων όμως είμαστε δεμένοι μέσω δεσμών συμπάθειας. Εκατοντάδες φορές καθημερινά υπενθυμίζω στον εαυτό μου ότι η εσωτερική και η εξωτερική ζωή μου εξαρτώνται από την εργασία άλλων ανθρώπων, ζωντανών και νεκρών, και πως πρέπει να προσπαθήσω να δίνω στον ίδιο βαθμό που έχω δεχτεί και ακόμα δέχομαι. Είμαι σε μεγάλο βαθμό αφοσιωμένος σε μια απλή ζωή και συχνά καταπιέζομαι από την αίσθηση ότι απορροφώ ένα άχρηστο ποσό από την εργασία των συνανθρώπων μου. Θεωρώ τις ταξικές διαφορές αντίθετες προς τη δικαιοσύνη και σε τελευταία ανάλυση βασισμένες στη δύναμη. Επίσης θεωρώ ότι η απλή ζωή είναι καλή για όλους, φυσιολογικά και διανοητικά.

 

Οπωσδήποτε δεν πιστεύω στην ανθρώπινη ελευθερία υπό τη φιλοσοφική έννοια. Καθένας ενεργεί όχι μόνο από εξωτερική πίεση αλλά επίσης και σύμφωνα με τις εσωτερικές του ανάγκες. Τα λόγια του Σοπενχάουερ, ότι ένας άνθρωπος μπορεί να κάνει ό,τι θέλει, αλλά δε θέλει να κάνει ότι θέλει, ήταν πηγή έμπνευσης για μένα από τη νεότητά μου και μια διαρκής παρηγοριά και αλάθητη πηγή υπομονής στην αντιμετώπιση των δυσκολιών της ζωής, της δικής μου και των άλλων. Αυτό το συναίσθημα καταπραΰνει το αίσθημα της ευθύνης, που τόσο εύκολα μας παραλύει και μας αποτρέπει να παίρνουμε τους εαυτούς μας και τους άλλους περισσότερο από όσο πρέπει στα σοβαρά. Συμβάλλει σε μια άποψη της ζωής, στην οποία το χιούμορ πάνω από όλα κατέχει την

Η Μεταφυσική των Χρημάτων. (Τα μέταλα)

 

Η Μεταφυσική των Χρημάτων ή αλλιώς
Γιατί ο Ιούδας Εγκατέλειψε τα Αργύρια

 

Με τουλάχιστον ένα πολύ ιδιαίτερο τρόπο, που συχνά δεν γίνεται εύκολα αντιληπτός, τα χρήματα επιβεβαιώνουν την σχέση του ανθρώπου με την μεταφυσική, δηλαδή την αναφορικότητα σε κάτι άλλο. Και ο τρόπος αυτό αφορά την ίδια την μεσολαβητική τους λειτουργία.
Αντίθετα με την ανταλλακτική οικονομία που είναι αναλογική -όπου προσφέρεις μια υπηρεσία ή ένα αγαθό για να λάβεις ένα άλλο αγαθό ή μια υπηρεσία- η χρηματοοικονομία βασίζεται στηναναφορική ιδιότητα του χαρτονομίσματος.
Εδώ το αγαθό δεν ισοδυναμεί με ένα χειροπιαστό προϊόν αλλά με μια αφηρημένη έννοια, με μια υπόσχεση αξίας γραμμένη σε χαρτί. Έτσι, ανάμεσα στον αγοραστή και τον πωλητή, μεσολαβεί ένας τρίτος παράγοντας που τους φέρνει σε επαφή και ολοκληρώνει την σχέση τους. Δίκαια επομένως, μπορούμε να αναγνωρίσουμε στα χρήματα μια συμβολική λειτουργία, καθώς συμβάλουν στην επαφή δυο πλευρών.
Ίσως σήμερα η συμβολική αυτή σημασία να μην γίνεται εύκολα αισθητή. Σε κάποια χαρτονομίσματα όμως, όπως στην Βρετανική λίρα, διαβάζουμε ακόμα την φράση που υπογράφει ο διευθυντής της Τράπεζας της Αγγλίας, «υπόσχομαι να πληρώσω τον κάτοχο που θα ζητήσει το σύνολο της αξίας…». Η λέξη υπόσχομαι φανερώνει πως τα χρήματα δεν φέρουν αυτά καθέ αυτά την αξία κανενός προϊόντος παρά αποτελούν επιταγές που μεσολαβούν απλά για την διευκόλυνση της αγοράς των αγαθών.
Λίγοι είναι αυτοί βέβαια που αντιλαμβάνονται όλα τα παραπάνω, χρησιμοποιώντας τα χρήματα απλά με τον τρόπο που υπονοεί και η ετυμολογία της ίδιας της λέξης, δηλαδή χρηστικά. Κατά αντιστοιχία, χρηστική γίνεται και η αξία των ατόμων που φέρουν τα χρήματα μέσα στο σύστημα της οικονομίας. Μπορεί δηλαδή η αναγραφόμενη υπόσχεση να γίνεται από ένα πρόσωπο (τον διευθυντής της Τράπεζας) προς ένα άλλο πρόσωπο (τον κάτοχο του χαρτονομίσματος), παρόλ’ αυτά, οι ρυθμοί και οι τρόποι του σύγχρονου πολιτισμού αποξενώνουν τα πρόσωπα από τον (οικονομικό) διάλογο περιορίζοντας την αξία απλά και μόνο στο μέσο, στο χρήμα.
Όταν το σύμβολο γίνεται πιο ισχυρό από τις συνειδήσεις που το χειρίζονται, τότε είναι αναπόφευκτο οι συνειδήσεις αυτές να πέφτουν στην σκιά της δυναμικής του συμβόλου.
Καθόλου παράξενο λοιπόν που σε αντίθεση με παλαιότερες εποχές, ο σχεδιασμός των νομισμάτων σήμερα περιλαμβάνει περισσότερο αφηρημένα, απρόσωπα και μηχανιστικά σύμβολα. Το Ευρώ για παράδειγμα είναι διακοσμημένο λιτά με αψίδες και γέφυρες δηλώνοντας έτσι τους ιδεολογικούς στόχους ανάπτυξης και συνέργειας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η ψυχρότητα όμως αυτών των εικόνων δείχνει ταυτόχρονα την απουσία του προσώπου, την οικοδόμηση μιας σχέσης όχι με σημείο αναφοράς έναν άνθρωπο με τον οποίο μπορείς να έρθεις σε διαλεκτική σχέση (όπως για παράδειγμα είναι η Βασίλισσα Ελισάβετ που φιγουράρει σχεδόν σε όλα τα νομίσματα της Αγγλίας) αλλά με μια ασώματη

Τα Σύμβολα ως Αρωγός στην Αναζήτηση για την Πλήρωση του Εαυτού

 

Η καθημερινή μας πράξη διακυβεύεται από μια θεμελιώδη ροπή, αυτή της επιβίωσης. Είναι όμως το ένστικτο για επιβίωση απόρροια του φόβου του θανάτου; Ζούμε μονάχα επειδή αρνούμαστε να πεθάνουμε; Πιστεύω πως όχι! Και αυτό διότι δεν αποκτάμε ποτέ την εκ των πραγμάτων ασυνείδητη εμπειρία του θανάτου. Ίσως να την διακρίνουμε γύρω μας, όμως και πάλι, δεν συνειδητοποιούμε ποτέ πως μπορεί να αφορά εμάς.
Άλλωστε και ο ύπνος, ο αρχαίος αδελφός του Θανάτου, προσφέρει με τα όνειρα του μια υπόσχεση συνέχειας. Κάπως έτσι, το ερώτημα παραμένει ανοιχτό: γιατί ζούμε;
Μάλλον κανείς δεν μπορεί να συνοψίσει μια πλήρη συλλογιστική για ένα τόσο πολύπλοκο θέμα. Γνώμη μου όμως είναι πως τα βασικά ερωτήματα απαιτούν απλές απαντήσεις. Έτσι στο ερώτημα της ζωής δεν μπορεί η απάντηση να είναι άλλη από την ίδια την εμπειρία της ζωής. Ζούμε γι’ αυτό που μας προσφέρει η ζωή, την τέρψη της ύπαρξης, την μεθυστική χαρμολύπη των εμπειριών.
Μπορεί όμως η πλοκή αυτή της διαδρομής να παραμένει έτσι, άσκοπη; Με μια πρώτη ματιά θα μπορούσε! Η ίδια η συμπεριφορά μας όμως μαρτυρά πως η ζωή δεν είναι ένα ασθενές πέρασμα στον χρόνο αλλά μια συνεχής προσπάθεια. Ως έτσι, ο αγώνας για ζωή αποτελεί άθλημα, επιδίωξη δηλαδή ενός επιτεύγματος.
Εύλογα, η απορία μετατίθεται τώρα στην φύση αυτού του σκοπού. Η ίδια η γεωμετρία της συλλογιστικής μας όμως μοιάζει να την υποδεικνύει. Από την στιγμή λοιπόν που κάνουμε λόγο για ένα κάποιο σκοπό τότε αυτομάτως δεχόμαστε την παρουσία μιας αφετηρίας όπως και μιας πορείας. Κατά συνέπεια, η διαδρομή αυτή περιλαμβάνει ένα σταθερό σημείο αναφοράς, το σημείο εκείνο στο οποίο θέλουμε να φτάσουμε. Η (κατ’ ουσία) αγνωσία του εν λόγο σημείου το μετατρέπει σε ένα μεγάλο Άλλο (ακαθόριστο, άρρητο, άβατο κ.α.) το οποίο θα μπορούσαμε να πούμε πως καθρεπτίζεται σε κάθε πτυχή της ζωής μας, από την απόκτηση ενός αυτοκινήτου μέχρι την ολοκλήρωση ενός γάμου και την ετοιμασία του μεσημεριανού φαγητού. Κάθε μας πράξη είναι η εκδηλωμένη θέληση για την επίτευξη ενός στόχου, στόχοι που αν και διαφέρουν όλοι μεταξύ τους, αποτελούν κατά βάση ένα και το αυτό – τον σκοπό της πλήρωσης.
Όπως ο εραστής επιδιώκει την ένωση με την αγαπημένη του για να μεταβεί σε μια ψυχοσωματική υπέρβαση, όπως ο αγοραστής θα μισθώσει ακριβά την υπηρεσία που θα του αποφέρει ευχαρίστηση, έτσι και το σύνολο του φαινομένου της ζωής είναι στην τελική μια διεργασία ένωσης με το Άλλο.
Βέβαια, μπορεί όλοι οι στόχοι να έχουν αυτό το κοινό γνώρισμα, δεν παύουν όμως να διαφέρουν σε ποιότητα, γι’ αυτό και υπάρχουν πολλοί δρόμοι που οδηγούν στο τέλος δηλαδή την τελείωση των πραγμάτων. Άλλοι ατραποί είναι σύντομοι, άλλοι όχι, άλλοι λεπτοφυείς και άλλοι όχι.

Που Δείχνει το Δάχτυλο του Ιωάννη;

 

 

Όταν ο Ωριγένης αποκάλεσε άγγελο τον Ιωάννη Βαπτιστή, δεν το έκανε ενθυμούμενος απλά τον Ησαΐα και τον Μάρκο παρά μάλλον για να δείξει πως το πεπρωμένο των ανθρώπων είναι η ισαγγελία.
Καθόλου περίεργο λοιπόν που μια από τις πιο χαρακτηριστικές στάσης του Ιωάννη είναι αυτή της δαχτυλοδειξίας, καθώς είναι αυτός που δείχνει τον Ιησού στους θνητούς (κατά τα Ευαγγέλια) όπως και στους νεκρούς (κατά τον Νικόδημο). Και αν η αποκάλυψη αυτή συμβαίνει σε οριζόντιο επίπεδο, η στραμμένη κάθετα χειρονομία του Ιωάννη στο περίφημο έργο του Λεονάρντο Ντα Βίντσι έρχεται για να συμπληρώνει το σταυρικό μας σχήμα που δηλώνει το γεφύρωμα των δυο κόσμων…
Το ορθωμένο χέρι που δείχνει ψηλά λοιπόν, κατευθύνει το βλέμμα μας στην πηγή αλλά και τον σκοπό όλων των πραγμάτων. Το μάτι θα αναζητήσει στον ουρανό και τον ήλιο αυτή την αρχή και δεν θα είναι λάθος. Ο εσωτερικός οφθαλμός όμως γνωρίζει καλύτερα πως ακόμη και ο ουρανός αλλά και ο ήλιος αυτός δεν είναι παρά απλά είδωλα μιας άλλης πνευματικής αρχής.
Ως έτσι, το ορθωμένο δάχτυλο δηλώνει την ροπή των πραγμάτων προς τα άνω, στις ανώτερες καταστάσεις ύπαρξης, σε εκείνες της καταστάσεις ενότητας όπως ένα είναι και το δάχτυλο που ορθώνετε (δηλαδή στέκει ορθά επομένως ορθώνεται δια της ορθοπραξίας).
Έτσι, κοντά στην τροπή των δέντρων που υψώνονται, στα στάχια που σηκώνουν περήφανα το κορμί τους, αλλά και στον άνθρωπο που ατενίζει, το σηκωμένο δάχτυλο είναι σύμβολο της ίδιας της δύναμης της ζωής (γι΄αυτό και αποκτά φαλλική ιδιότητα ως κατάπυγον) που δείχνει πως όλα έχουν μοναδικό, κοινό σκοπό, την υπέρβαση των ορίων της βάσης τους για την ένωση με το Ένα.

Γιώργος Ιωαννίδης

Περί της Αναφορικότητας στο (Υπερβατικό) Άλλο στην Τέχνη του Ιερού…

 

Πότε ήταν η τελευταία φορά που συναντήσατε κάποιον να προσεύχεται μπροστά σε μια από τις αγιογραφίες που φιλοξενούν τα διάφορα Βυζαντινά Μουσεία της χώρας; Μάλλον ποτέ! Κι όμως, δεν υπάρχει καμία διαφορά ανάμεσα σ’ αυτές και στις εικόνες που κοσμούν το τέμπλο της εκκλησίας στη γειτονιά σας. Εκτός μάλλον από μια – το πλαίσιο αναφοράς.
Απομακρυσμένη από το φυσικό της περιβάλλον για το οποίο σχεδιάστηκε να συμπληρώνει, η τέχνη του Ιερού μπορεί εύκολα από γέφυρα προς το υπερβατικό να αλλάξει στις συνειδήσεις μας σε απόμακρη ιδιοτυπία. Ποτέ βέβαια δεν ήταν αυτός ο σκοπός της καθώς με την τέχνη του Ιερού ο άνθρωπος προσπαθεί να ενσαρκώσει το αιώνιο καθώς αναγάγει την ύλη στην ιδέα.
Η «μουσειακή» συνείδηση παρόλ’ αυτά μεταφέρει το Ιερό στο πεδίο του ιστορικού στοχασμού. Το άγαλμα και η εικόνα παύουν να αποτελούν το μέσο δια του οποίου το άτομο εμπνέεται (βλ. εδώ την σημασία της λέξης Μούσα) για να γνωρίσει τα θεία, και αντιμετωπίζονται ως κατάλοιπα μιας άλλης εποχής, επομένως και ενός περασμένου τρόπου ύπαρξης που έχει ελάχιστο βάρος στο εδώ και το τώρα. Και κάπως έτσι, η αναφορική τους ιδιότητα από (ζωντανά) συμβολική περιορίζεται σε γνωσιολογική.
Τα μουσεία σήμερα είναι διάσπαρτα από αιγυπτιακές παραστάσεις, ελληνικά ανάγλυφα, βυζαντινές εικόνες, βουδιστικά γλυπτά και άλλα καλλιτεχνήματα του Ιερού από κάθε λογής παράδοση τα οποία μάλλον ελάχιστα αντιλαμβανόμαστε την σημασία τους, πόσο δε τα επιτρέπουμε να μας συγκινήσουν (να μας ωθήσουν, να μας κινητοποιήσουν) αφού απλά τα παρατηρούμε. Ο τρόπος τους μοιάζει να ανήκει σε ένα άλλο τόπο και χρόνο από τον οποίο νιώθουμε αποκομμένοι.

Τι Σημαίνει Ιερό;

 

Σε τι διαφέρει ένας άνθρωπος από κάποιο ζώο όταν και τα δυο αυτά είδη μοιράζονται ένα κοινό πεδίο ύπαρξης όπως και πανομοιότυπες βιολογικές ανάγκες; Αν κανείς παρατηρήσει μια αγέλη σκύλων να παίζει σήμερα στο πάρκο, θα εντοπίσει συμπεριφορές κοινές με αυτές μιας ομάδας παιδιών. Υπάρχει όμως μια ουσιαστική διαφορά – τα παιδιά μπορούν να δημιουργήσουν κάστρα στην άμμο, να μεταπλάσσουν δηλαδή την ύλη προσδίδοντας της αφηρημένες σημασίες.
Αυτή πιστεύω -δίχως αναγκαστικά να περιορίζεται εδώ- είναι και η βασική διαφορά του ανθρώπου από το υπόλοιπο ζωικό βασίλειο, όχι μια διαφορά αξιοκρατική ή ποσοτική αλλά λειτουργική. Ο άνθρωπος διαθέτει αφαιρετική σκέψη, ιδίωμα του είναι η φαντασία. Είναι πολύ πιθανό τα ζώα να καλλιεργήσουν στο μέλλον παρόμοια την φαντασιακή τους ικανότητα – ήδη αυτή την στιγμή, είναι γνωστό πως πολλά είδη ονειρεύονται γεγονός που ίσως μαρτυρά την σταδιακή δόμηση  ενός οργανωμένου συνειδητού έξω από τον κόλπο της ασυνείδητης ύπαρξης.
Η φαντασία λοιπόν, η διεργασία εκείνη του πως θα ήταν τα πράγματα αν ήταν αλλιώς, προσφέρει την εμπειρία του διαφορετικού, του εναλλακτικού από αυτό που φαίνεται πως είναι ήδη, με λίγα λόγια, την έννοια του Άλλου.
Αναπόφευκτα λοιπόν, αυτό το φυσικό αίσθημα διαφοροποίησης γεννά εκτός των υπολοίπων και την έννοια του Ιερού. Το Ιερό ως αντιδιαστολή με το καθημερινό. Αυτό σημαίνει πως ιερός είναι ο διαφορετικός χώρος και τόπος, όχι απλά όμως ο κάθε ανοίκειος χώρος και τόπος αλλά η στιγμή ή το σημείο εκείνο που φανερώνει την αναφορικότητα στο Άλλο, στο υπερβατικό, στο άρρητο.
Το δωμάτιο στο οποίο διαβάζετε αυτή την στιγμή αυτό το κείμενο, δεν είναι ιερό, είναι το πεδίο της καθημερινότητας σας. Αλλάζει σε ιερό όταν διαφοροποιείτε από αυτή την καθημερινότητα, όταν σταματά να αποτελεί τμήμα της συνέχειας των γεγονότων που αφορούν το φθαρτό σύμπαν και τις έγνοιες του, και γίνεται μέλος των αιώνιων εκείνων στοιχείων που υπερβαίνουν το άτομο και την εποχή του.
Ακόμη και αυτά όμως δεν είναι αρκετά για να ορίσουμε κάτι ως Ιερό. Διότι η οριοθέτηση απλά δεν δηλώνει σχέση, δεν δηλώνει μετοχή με αυτό που ονομάζουμε Ιερό. Ως έχει η οριοθέτηση αυτή είναι μια παθητική ενέργεια! Κατά συνέπεια, ένα τρίτο βασικό χαρακτηριστικό του Ιερού είναι η τελεστική, η συμβολική πράξη δηλαδή -μέσα από αναφορικές εικόνες, λέξεις, κινήσεις- που αποσκοπεί στην αισθητοποίηση του αφανούς. Τότε μονάχα το άτομο γίνεται αυτό στο οποίο αναφέρεται δηλαδή αλλάζει σε σημαίνον, ένα σύμβολο που ζωοποιήτε από το σημαινόμενο το οποίο πλέον σωματοποιήτε μέσω αυτής της σχέσης στο αισθητό πεδίο. Η συνάντηση τους, ο γάμος αυτός με το Άλλο προσφέρει έκσταση δηλαδή έξοδο από το σύνηθες και το βατό. Και γι’ αυτό ακριβώς τον λόγο λέγεται για το Ιερό πως γεφυρώνει κόσμους, πως είναι πύλη και πέρασμα. Διότι αποτελεί βίωμα αυθυπέρβασης, εμπειρία εγκατάλειψης του επίκτητου και ανάδειξης του αιωνίου στον άνθρωπο.
Την καίρια αυτή στιγμή το άτομο δεν υπάρχει απλά, είναι. Η εμπειρία αυτή της αληθής παρουσίας δεν κλείνετε σε λέξεις, όπως άλλωστε δεν περιορίζετε το άπειρο στο πεπερασμένο. Κοινωνείτε όμως μέσα από τα σύμβολα όπου οι επιμέρους εμπειρίες συγκλίνουν σε μια κοινή, καθολική  αναφορά, στο Εν, στο Θείο, στο Άλλο.

Γιώργος Ιωαννίδης

Ο Πλάτωνας, ο Ρουμί & η Περιστροφή στην Αρμονία του Κόσμου

 

Οι περισσότεροι άνθρωποι θεμελιώνουν την πραγματικότητα τους έχοντας ως μέτρο την καθημερινότητα τους. Ως έτσι, τα όρια του πραγματικού είναι τα όρια που θέτουν οι αισθήσεις, η γλώσσα και ο ρυθμός της επαναληψιμότητας των πραγμάτων. Παρόλο όμως που είμαστε μέλος ενός σύμπαντος που διαρκώς αλλάζει, ερμηνεύουμε την ζωή σαν μια στατική πορεία περιορισμένων κινήσεων και ελευθεριών. Καθόλου παράξενο λοιπόν που οι εσωτερικές παραδόσεις περιγράφουν τον κόσμο των ανθρώπων ως τάφο. Η έξοδος από τον τάφο αυτό, η ανάσταση -δηλαδή η νέα στάση ύπαρξης- δεν είναι παρά η ενθύμηση της αληθινής κίνησης του σύμπαντος κόσμου, η συμπάθεια στο κυκλικό ταξίδι των πλανητών, ο συντονισμός στην (αιώνια) περιστροφή των αστεριών που ομοιάζει στην άχρονη αιτία των πραγμάτων, που όπως και το φως των μακρινών ήλιων, δεν ανήκει στον δικό μας χρόνο.
Ο Πλάτωνας στην περίφημη αλληγορία του σπηλαίου εξηγεί πως η λανθασμένη μας αντίληψη για τον κόσμο των σκιών οφείλεται στην ακινησία του κεφαλιού και στην απουσία διαλόγου (Πολιτεία 515b) μεταξύ των θεατών. Ο άνθρωπος του Πλατωνικού σπηλαίου στερείτε πρόσωπο καθότι δεν συνάπτει σχέση με μια άλλη ύπαρξη και ως έτσι υφίσταται μονάχα ως μονάδα που έχει για σημείο αναφοράς τα είδωλα στα τοιχώματα. Ελευθερία είναι όταν γυρίσει το κεφάλι -«περιάγειν τον αυχένα» στο πρωτότυπο- δηλαδή όταν περιφέρει το βλέμμα του για να «αντικρίσει το φως ψηλά». Η αλλαγή αυτή, η κίνηση, δηλώνει την έξοδο από την μοναχικότητα, την επαγρύπνηση του νεκρού και την ανάπτυξη σχέσης όχι πια με το φαινόμενο αλλά με το αίτιο και επομένως την πηγή της ζωής.
Η (μετα)κίνηση του βλέμματος είναι η αρχή μιας ολικής περιστροφής του σώματος -το χονδροειδές φαινόμενο της ψυχής- προς το όντως υπαρκτό. Κίνηση που διακρίνουμε με τον πιο όμορφο τρόπο στον χορό του δερβίση που συνοψίσει την αφύπνιση του ανθρώπου στην κοσμική αρμονία που γίνεται αισθητή μέσω του κύκλου.
Δεν είναι γνωστό το πότε ακριβώς εμφανίστηκε ο περιστροφικός χορός στο Ισλάμ -ίχνη του εντοπίζονται τον καιρό του Abu Sa’id Abu’l-Khayr τον 11ο αιώνα- αποδίδεται όμως στον μεγάλο Πέρση θεολόγο Τζελαλαντίν Ρουμί (1207-1273). Ο θρύλος λέει πως μια μέρα ο ποιητής βαδίζοντας κοντά σ’ ένα εργαστήριο χρυσοχοΐας, άκουσε τις σφυριές του μάστορα πάνω στο ευγενές μέταλλο. Ρυθμικά χτυπήματα που τον ενθουσίασαν τόσο ώστε άρχισε να χορεύει κυκλικά φτάνοντας σε θεία έκσταση. Η ιστορία θυμίζει σημαντικά το πως ο Πυθαγόρας αφουγκράστηκε την Μουσική των Σφαιρών με την βοήθεια της σφυρηλάτησης των μετάλλων (βλ. σχετικά εδώ). Ο Ρουμί στο Mesnevi, αν και δεν το κατονομάζει, περιγράφει την ίδια εσωτερική εμπειρία της αρμονικής ακρόασης των Σφαιρών ως εξής:
«Πήραμε αυτούς τους όμορφους ήχους και τις μελωδίες από την περιστροφή των ουρανών. Αυτοί οι ευχάριστοι ήχοι που οι άνθρωποι παράγουν με τα μουσικά τους όργανα ή τις φωνές τους είναι από την κίνηση των ουρανών [...] Ακούσαμε αυτές τις μελωδίες όσο ήμασταν στον Παράδεισο. Αν τώρα εισερχόμενοι σ’ αυτό το κελί που είναι το σώμα μας μπορεί να γέννησε αμφιβολίες στο πνεύμα μας και να μας παρέσυρε, εμείς παρόλ’ αυτά θυμόμαστε ακόμη ορισμένες από εκείνες τις μελωδίες.
»Είναι γι’ αυτό τον λόγο που η μουσική και η περιστροφή είναι τέρψη για τους εραστές του Θεού. Στην περιστροφή, υπάρχει ειρήνη στην καρδιά, σύνδεση με τον Θεό και ελπίδα για την ανακάλυψη του Αγαπημένου».
Η περιστροφή στην οποία κάνει εδώ λόγο ο ποιητής ονομάζεται sama που σημαίνει άκουσμα -ακρόαση δηλαδή του ονόματος (λόγου) του Θεού- και είναι μέρος των τελετουργιών dhikr (που σημαίνει ανάμνηση του Θεού). Είναι ο περίφημος περιστροφικός χορός των δερβίσηδων που τελούν με ιδιαίτερη ευλάβεια στο samahana. Σ’ αυτόν

Ο ΤΑΦΟΣ ΤΗΣ ΑΜΦΙΠΟΛΗΣ- ΑΝΤΙ-ΠΕΡΣΙΚΟ ΑΡΩΜΑ ΣΤΙΣ ΚΑΡΥΑΤΙΔΕΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΛΕΟΝΤΑ ΤΗΣ ΑΜΦΙΠΟΛΗΣ;

 

Στις 7/9/2014 το ΥΠΠΟ ανακοινώνοντας τα νέα ευρήματα των ανασκαφών στην Αμφίπολη ανέφερε τα εξής (http://www.yppo.gr/2/g22.jsp?obj_id=58312):

«Οι καρυάτιδες έχουν πλούσιους βοστρύχους, που καλύπτουν τους ώμους τους, φέρουν ενώτια, και φορούν χειριδωτό χιτώνα. Το δεξί χέρι της μιας και το αριστερό της άλλης ήταν προτεταμμένα, ώστε με την κίνηση τους να αποτρέπουν συμβολικάεκείνους οι οποίοι θα επιχειρούσαν την είσοδο στον τάφο και ήταν ένθετα. Ακολουθείται, δηλαδή, η ίδια τεχνική, όπως στις κεφαλές και στα φτερά των Σφιγγών» Στην αρχή επικρατούσε η άποψη στα ΜΜΕ και μάλιστα από σχόλια αρχαιολόγων ότι δεν πρέπει να έκαναν αποτρεπτική κίνηση οι Καρυάτιδες αλλά μάλλον με τα χέρια τουςσυγκρατούσαν το επιστύλιο, όπως έχει παρατηρηθεί σε πολλές περιπτώσεις.

Σύμφωνα με την ψηφιακή αναπαράσταση του μνημείου που δημοσίευσε το ΥΠΠΟ στις9/9/2014 (http://www.yppo.gr/2/g22.jsp?obj_id=58355) οι Καρυάτιδες φαίνεται ότιπροτάσσουν τα χέρια τους ΠΛΑΓΙΩΣ κόβοντας έτσι την είσοδο στους εισβολείς του τάφου, ουσιαστικά αποτρέπουν με την έννοια του εμποδίζουν/κόβουν τον δρόμο και όχι με την έννοια της συμβολικής κίνησης της αποτροπής που γίνεται με προτεταμένοτο χέρι προς τα εμπρός.

Η παρακάτω φωτογραφία είναι μεγέθυνση στο σημείο που βρίσκονται οι Καρυάτιδες :

Η παρουσία όμως τον Καρυάτιδων – πέρα από την μεταφυσική συμβολική τους σημασία που είδαμε στην ανάρτηση : http://www.empedotimos.blogspot.gr/2014/09/blog-post_8.html – πιθανόν να αναδύουν και ένα αντι-Περσικό άρωμα με την έννοια ότι παραπέμπουν με κάποιο τρόπο στην Περσία.

Όπως γνωρίζουμε οι Καρυάτιδες ήταν κόρες από τις Καρυές της Λακωνίας οι οποίες χόρευαν τον χορό του καλαθίσκου σε τελετές της Αρτέμιδος, φέροντας πάνω στο κεφάλι τους τον λεγόμενο κάλαθο.

Το περίεργο είναι ότι οι Καρυάτιδες χρησιμοποιήθηκαν αντί για κίονες σε πολλά οικοδομήματα, το γνωστότερο από όλα είναι το Ερέχθειο στην Ακρόπολη με τις γνωστές σε όλους μας Καρυάτιδες. Γιατί όμως συμβαίνει αυτό ;

Την απάντηση μας δίδει ο Βιτρούβιος στο πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου του «Περί Αρχιτεκτονικής». Στην παράγραφο 5 εξηγεί ότι οι Καρυές κατά τους Περσικούς πολέμους εμήδισαν και τάχθηκαν με τους Πέρσες. Μετά την νίκη των Ελλήνων επί των Περσών, οι Έλληνες ισοπέδωσαν τις Καρυές, σκότωσαν τους άνδρες και οδήγησαν τιςγυναίκες στην δουλεία «μην επιτρέποντας να βγάλουν τις μακριές εσθήτες και τα κοσμήματα που έφεραν ως μητέρες» και για να «διαπομπεύσουν αιώνια σε

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΥ και μια ΕΙΚΟΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΕΛΕΥΣΙΝΙΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ

 

Αφού μελετήσαμε την μυστηριακή απεικόνιση της πορείας της ψυχής, είμαστε πλέον έτοιμοι να μελετήσουμε και τον σχετικό μύθο του Πλουτάρχου που αναφέρει στο :
«Περί του εμφαινομένου προσώπου τω κύκλω της Σελήνης 942 κ.επ. »
Πολύ συνοπτικά ο μύθος που περιγράφει ο Πλούταρχος είναι ο εξής :
Οι ψυχές παίρνουν τον νού από τον Ήλιο, την άλογη ψυχή από την Σελήνη και το σώμα από την Γη.
Όταν πεθαίνουν, πηγαίνουν στην εσωτερική πλευρά της Σελήνης όπου παραμένουν μέχρις ότου επανενσαρκωθούν.
Όταν αυτό γίνει πολλές φορές και αποδείξουν ότι τα έχουν καταφέρει τότε πηγαίνουν στην πίσω πλευρά της Σελήνης, όπου και κάποια στιγμή αποβάλλουν την άλογη ψυχή και πηγαίνουν στον Ήλιο.
( Ο μελετητής καλείται να ανατρέξει στο έργο αυτό του Πλουτάρχου για να αποκτήσει την πλήρη εικόνα του μύθου που παραθέτει ο Πλούταρχος)
Αυτό με πρώτη ανάγνωση μας προβληματίζει μιας και η θεώρηση που κάνει ο Πλούταρχος δεν ταιριάζει με αυτήν που έχουμε συναντήσει.
Όπως έχουμε μελετήσει, η ψυχή κατ’αρχήν είναι αιώνια καιάφθαρτη, δημιουργείται από τον δημιουργό, είναιυπερκόσμια, δηλαδή έλαβε την υπόσταση της έξω από τον κόσμο.
«Οι ψυχές ως προς την ουσία τους είναι υπερφυσικές,υπερκόσμιες και υπεράνω της μοίρας, επειδή έλαβαν την πρώτη τους υπόσταση ξεχωριστή από τον ορατό κόσμο, ως προς τα οχήματα όμως και τους κλήρους που έλαβαν να διοικούν, έχουν γίνει εγκόσμιες, λαμβάνοντας και αυτή την θέση από τον Δημιουργό….
Για να τεθούν και οι ίδιες οι ψυχές, μαζί με τα οχήματα τους κάτω από την βασιλεία της μοίρας, οι ψυχές χρειάζονται καθόδους και επαφή με τον κόσμο της γένεσης, επαφή που είναι δεύτερη μετά την σπορά»
Πρόκλος – Σχόλια τον Τίμαιο Ε 275.27-276.10

Ετσι λοιπόν η όλη περιγραφή του Πλουτάρχου μας ξενίζει καθώς ορίζει σαν πατρίδα της ψυχής τον 'Ηλιο και όλη η πορεία της ψυχής περιορίζεται στον χώρο μεταξύ Γης, Σελήνης και 'Ηλίου.
Την απορία μας επιτείνει και το γεγονός ότι ο Πλούταρχος ήτανιερέας των Δελφών και συνεπώς είναι πολύ περίεργο η θεώρηση του να αφίσταται από την Ελληνική Θεολογία, όπως την έχουμε μελετήσει.
Οι μελετητές του μύθου αυτού του Πλουτάρχου, έχουν προσλάβει τις λέξεις Γη, Σελήνη και 'Ηλιος με την καθαρά αστρονομική έννοια και συνεπώς οδηγούνται σε λάθος αποτελέσματα.

Η ΜΥΣΤΗΡΙΑΚΗ ΧΡΗΣΗ ΤΗΣ ΓΗΣ, ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ, ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΓΑΛΑΞΙΑ

 

Η ΜΥΣΤΗΡΙΑΚΗ ΧΡΗΣΗ ΤΗΣ ΓΗΣ, ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ, ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΓΑΛΑΞΙΑ- η ΓΗ, ο ΗΛΙΟΣ και η ΣΕΛΗΝΗ

Η Γη λοιπόν, πέρα από την προφανή σημασία που όλοι γνωρίζουμε, φαίνεται ότι έχει και μια άλλη, μυστηριακή έννοια, την οποία θα προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε, μέσα από τα κείμενα και έτσι να εφοδιαστούμε με κάποια «κλειδιά», τα οποία θα μας βοηθήσουν να προσεγγίζουμε τα μυστηριακά κείμενα με την κατάλληλη οπτική έτσι ώστε να αποκομίζουμε από αυτά, όσο μπορούμε περισσότερα.
Ο Πρόκλος μας λέει : «Ολόκληρο τον κόσμο του γίγνεσθαισυνήθιζαν να τον αποκαλούν ΓΗ και κάθε τι το υλικό το αποκαλούν γήινο»
Πρόκλος – Σχόλια στον Τίμαιο Α 144

ενώ ο Ολυμπιόδωρος επισημαίνει :
«Υπάρχουν δύο τρόποι να θεωρήσουμε την διαίρεση της Γης. Την μια κατά τους τρεις Κρονίδες, διότι κοινή είναι σε όλους η γη και ο ουρανός όπως λέει ο Ομηρος (Ιλιάδα Ο 189 ).
Αλλά αν κοινοί είναι ο ουρανός και η γη και στους τρείς, σημαίνει ότι τα μοιράζονται ακόμα και αν δεν τα έλεγε ο Ποσειδών, όπως λέει ο Ομηρος, αλλά ο Ζεύς, όπως λέει ο Εμπεδότιμος.
Ανέλαβε (=ο Ζεύς ) την απλανή σφαίρα, ο Ποσειδών τιςσφαίρες μέχρι τον Ηλιο ( δηλαδή τους πλανήτες από τον Κρόνο έως και τον Ηλιο ), ο δε Πλούτων τις λοιπές ( δηλαδή από την Σελήνη έως και την Γη ).

Ο ΤΑΦΟΣ ΤΗΣ ΑΜΦΙΠΟΛΗΣ – ΜΙΑ ΠΡΩΤΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΑΠΟΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΥ

 

Θα προσπαθήσω να κάνω μια πρώτη απόπειρα αποσυμβολισμού του μνημείου με βάση τα έως  τώρα δεδομένα και με την υπόθεσηότι  Η ΕΙΣΟΔΟΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΩΣ ΤΑΦΟΥ(Θ3)  ΕΙΝΑΙ ΣΤΟΝ ΤΡΙΤΟ ΔΙΑΦΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΤΟΙΧΟ (Τ2).

Από την αρχή έχω κάνει την υπόθεση ότι οι Σφίγγες ήτανεσκεμμένα ακέφαλες και χωρίς φτερά, είτε διότι τουςαφαιρέθηκαν κατά την εγκατάσταση τους στο πρόθυρο του Τάφου μέσα από κάποιου είδους τελετουργικό, είτε δεν τα είχαν ποτέ.

Όπως έχει ανακοινωθεί έχουν βρεθεί κομμάτια των φτερών, άρα πολύ πιθανόν να ισχύει το πρώτο, τουλάχιστον για τα φτερά. Αυτό βέβαια θα λειτουργούσε και ως αποθαρρυντικό για τουςεπίδοξους τυμβωρύχους, με την έννοια ότι θα τους υποδήλωνε ότι «έρχονται δεύτεροι « και συνεπώς να κοιτάξουν αλλού και να μην θεωρήσουν ότι από εκεί υπάρχει κάποια είσοδος.

Μετά και τις πρόσφατες ανακοινώσεις για την εύρεση τωνΚαρυάτιδων, ας ρίξουμε μια πιο ενδελεχή ματιά στις Σφίγγες :

Από όσον γνωρίζουμε οι Ελληνικές Σφίγγες έχουν γυναικεία μορφή και στήθος, εν προκειμένω μας λείπουν τα κεφάλια, αλλά παρατηρούμε ότι σε αυτές τις Σφίγγες λείπει και το στήθος. Από ό,τι φαίνεται δεν κατασκευάσθηκαν χωρίς στήθος γιατί είναι εμφανή τα σημάδια στο σημείο όπου έπρεπε να υπάρχει το στήθος, σε αντίθετη περίπτωση θα ήταν απολύτως λεία. Όμως, δεν φαίνεται ότι λείπουν επειδή βανδαλίσθηκαν, αλλά η επιφάνεια φαίνεται λεία σαν να έχει λειανθεί επίτηδες. (Διότι αν βανδαλίσθηκαν τότε έχουμε ένα επιπλέον μυστήριο, που είναι τα στήθη τους ; Και αν με τα κεφάλια μπορούμε να υποθέσουμε ότι κάποιοι τα πήραν, δεν μπορώ να φανταστώ λόγο να πάρει κάποιος δύο στήθη! )

Αν λοιπόν οι κατασκευαστές δεν ήθελαν οι Σφίγγες να έχουν στήθος, τότε προφανώς θα τις είχαν κατασκευάσει έτσι. Αν όμως τις κατασκεύασαν με στήθος και μετά το αφαίρεσαν λειαίνοντας το σημείο, τότε είναι σίγουρο ότι κάτι ήθελαν νασυμβολίσουν.

Σε συνδυασμό με την ανεύρεση των Καρυάτιδων, μπορούμε να δούμε τις Σφίγγες υπό μια άλλη οπτική και να προσπαθήσουμε να αποσυμβολίσουμε το μνημείο, μέχρι αυτήν την στιγμή βεβαίως και με βάση τα μέχρι στιγμής ευρήματα.

Κατ’αρχήν θα αναφέρω επιγραμματικά και απλοποιημένα κάποια θέματα που αφορούν την ψυχή στην Ελληνική παράδοση. Σε όσους δεν είναι εκτεθειμένοι σε αυτές τις έννοιες ίσως η προσέγγιση να είναι δύσκολη, όμως νομίζω ότι αξίζει τον κόπο. Μπορείτε να περιηγηθείτε στο ιστολόγιο, όπου έχω αναπτύξει σε απλή μορφή τις βασικές θέσεις της Ελληνικής Θεολογίας και Κοσμογονίας.

Η ψυχή μας αποτελείται από δύο τμήματα : την λεγόμενη λογική ψυχή που είναι γνωστή ως λογιστικόν και την άλογη ψυχή που αποτελείται από το θυμοειδές και το επιθυμητικό όπως μας λέει ο Πλάτων.

Η λογική ψυχή κατεβαίνει από το νοητό, η δε άλογη ψυχή προσακτάται από την λογική ψυχή μέσα στον κόσμο της γέννησης. Σκοπός μας είναι να αφυπνίσουμε τις γνώσεις που έχει ήδη η λογική ψυχή εκ κατασκευής και να απαλλαγούμεκάποια στιγμή από την άλογη ψυχή, η οποία είναι και η αιτίαπου προσκολλώμεθα στον κόσμο της γέννησης.

Στην Μυθολογία μας τα μέρη της άλογης ψυχής συμβολίζονταν με ζώα. Όπως μας λέει ο Πλάτων στην Πολιτεία με πολύμορφο θηρίο (που μας θυμίζει την Λερναία Ύδρα) συμβολιζόταν τοεπιθυμητικό και με λέοντα το θυμοειδές.

Επίσης η ψυχή συμβολίζεται και με την Σφίγγα, το ανθρώπινο κομμάτι (κεφάλι) της συμβολίζει την λογική ψυχή, το ζωώδες κομμάτι της την άλογη ψυχή και τα φτερά συμβολίζουν ότι η ψυχή αυτή έχει κατορθώσει να αποκτήσει αναγωγικές δυνάμεις, δυνάμεις δηλαδή που την κάνουν να επιτύχει την απελευθέρωσητης από τον κόσμο της γέννησης και την επιστροφή της στο νοητό.

Με τα φτερά λοιπόν εγκαταλείπουμε τον κόσμο της γέννησης, άρα συμβολικά δεν πρέπει να τρεφόμεθα πια από αυτόν. Αυτή η τροφή συμβολίζεται με το γάλα, για αυτό και έσπενδαν γάλαγια τις ψυχές που ενσαρκωνόντουσαν.

Αυτή η δομή Νοητός Κόσμος – Αισθητός (Κόσμος της Γέννησης) ) στην Μυθολογία μας και στα Φιλοσοφικά κείμενα αλληγορείται με τον Ήλιο (που συμβολίζει το νοητό), την Σελήνη (που συμβολίζει το όριο μεταξύ νοητού και αισθητού) και την Γη (που συμβολίζει τον κόσμο της Γέννησης).

Κάνω λοιπόν την υπόθεση ότι όλη η δομή του τάφου απεικονίζει την πορεία της ψυχής του νεκρού.

Το πρώτο συμβολικό σημείο είναι οι ακέφαλες Σφίγγες, οι οποίες αλληγορούν το γήινο κομμάτι της ψυχής, την άλογη ψυχή, μιας και αποτελούνται μόνο από το ζωώδες τμήμα τους, χωρίς φτερά προφανώς μιας και λείπει το ανθρώπινο κομμάτι(κεφάλι=λογική ψυχή) και χωρίς στήθος. Στήθος όμως που είχαν αλλά πια έπαψαν να χρησιμοποιούν, δηλαδή ο νεκρόςόταν πέθανε, εν ζωή είχε φτάσει σε τέτοια κατάσταση που δεν χρειαζόταν πια να τρέφεται από τον κόσμο της γέννησης .

Το επόμενο συμβολικό σημείο είναι οι Καρυάτιδες. Αυτές όπως είπαμε έχουν να κάνουν με την Αρτέμιδα, η οποία έχει άμεση σχέση με την Σελήνη, η οποία είναι και το όριο τουκόσμου της γέννησης και του νοητού. Η Άρτεμις όπως είναι γνωστό είχε σχέση και με τα Μικρά Μυστήρια τα οποία ήτανπροπαρασκευή για τα Μεγάλα Μυστήρια της Ελευσίνας, στα δε Μικρά Προπύλαια της Ελευσίνας υπήρχε μια παραλλαγήτων Καρυάτιδων, η Κιστοφόρος Κόρη.

Άρα στο σημείο αυτό – δεύτερος διαφραγματικός τοίχος (Τ1)– οι Καρυάτιδες δεν επιτρέπουν το πέρασμα στους ένσαρκους ανθρώπους, μιας και φυλάσσοντας τα όρια μεταξύνοητού και αισθητού δεν είναι δυνατόν να επιτραπεί σε κάποιον θνητό να περάσει. Δηλαδή ο θάλαμος Θ2 αποτελεί τον ενδιάμεσο χώρο (μεταφυσικά καλούμενος αστρικός) μεταξύ αισθητού καινοητού. Για αυτό και έχουν χρησιμοποιηθεί ως φρουροί αγάλματα με ανθρώπινη μορφή, που είναι αυτό ακριβώς πουέλειπε από τις Σφίγγες (κεφάλι=λογική ψυχή), διότι μόνο μιαψυχή (λογική) μπορεί να περάσει από εκεί.

 

Αν λοιπόν η υπόθεση μου είναι σωστή, τότε ο επόμενος διαφραγματικός τοίχος (Τ2) θα αλληγορεί την μετάβαση στονοητό (Θ3), τον προορισμό της ψυχής του νεκρού , άρα πρέπει να κοσμείται από ηλιακά σύμβολα, μιας και ο Ήλιος συμβολίζει το νοητό.

Ίσως εκεί λοιπόν να βρούμε τον Ήλιο της Βεργίνας.

Τάφος με τέτοιο συμβολισμό αρμόζει μόνο σε κάποιον που θεωρείται ότι αποθεώθηκε, στην περίπτωση δε που εξετάζουμε μόνο ένας Μακεδόνας θεωρήθηκε ως αποθεωμένος, οΑλέξανδρος.

Άλλωστε όταν κατά την διάρκεια της εκστρατείας του στην Ασία οΑλέξανδρος θυσίασε στο Αρτεμίσιο, και προσφέρθηκε νααποτελειώσει τον ναό της Αρτέμιδος, πήρε την απάντηση ότι «Δεν αρμόζει σε έναν θεό να ιδρύσει τον οίκο για την θεά» (Στράβων XIV 641).

[Εδώ προσοχή : ο όρος αποθέωση στην Ελληνική σκέψη έχει την έννοια ότι η ψυχή δεν έχει ανάγκη πια να ενσαρκώνεταικαι συνεπώς ζει πια με τους θεούς, σε καμία περίπτωση δεν υπονοείται ότι κάτι τέτοιο σημαίνει ότι η ψυχή έγινε θεός]

Διαγραμματιικά μπορούμε να πούμε ότι η αποτύπωση είναι κάπως έτσι :

[ Προς υποβοήθηση όσων ενδιαφέρονται, παραθέτω ενδεικτικάδύο συνδέσμους που επεξηγούν κάποια από αυτά που αναφέρθηκαν παραπάνω :

1) Για την συμβολική χρήση της Γης, της Σελήνης και του Ηλίου :http://empedotimos.blogspot.gr/2009/06/blog-post_13.html

2) Για την σχέση της ψυχής με τον συμβολισμό της Γης, της Σελήνης και του Ηλίου : http://empedotimos.blogspot.gr/2009/07/blog-post_16.html

Συνιστάται η περιήγηση στο ιστολόγιο για διευκρίνιση σημείων και εννοιών ]

Μία άλλη παρατήρηση που θέλω να κάνω είναι ότι ενώ ο θάλαμος Θ1 είναι ορθογώνιο παραλληλεπίπεδο με διαστάσεις 4,5μ πλάτος Χ 6μ. μήκος Χ 4,5 ύψος (θεωρώ ότι το ύψος είναι μέχρι το ύψος της μαρμάρινης πλάκας που βρέθηκε στον Θ2 και ότι το ίδιο ισχύει και για τον Θ1) , στον θάλαμο Θ2 γίνεται κύβος καθώς οι διαστάσεις είναι 4,5μ πλάτος Χ 4,5μ μήκος Χ 4,5μ ύψος που συμβολίζει ότι λόγω της ύπαρξης αυτού του θαλάμου, η ψυχήτου νεκρού ήταν εναρμονισμένη καθώς κατά τουςΠυθαγορείους ο κύβος συμβολίζει την αρμονία.

http://www.empedotimos.blogspot.gr/

Το Μάτι στην Πυραμίδα – Η Σκάλα για τον Ουρανό

 

Γιώργος Ιωαννίδης

Αγαπημένο σύμβολο των απανταχού συνωμοσιολάγνων είναι η πυραμίδα με τον οφθαλμό. Κατά αυτούς πρόκειται για έμβλημα των Ιλλουμινάτι, που από τα παρασκήνια κουμαντάρουν τον κόσμο, προωθώντας μια ταξική κοινωνία όπου οι λίγοι (η κορυφή της πυραμίδας) θα διαφεντεύουν τους πολλούς (η βάση) μέσα από ένα αυστηρό σύστημα ελέγχου και καταπάτησης κάθε ατομικού δικαιώματος (ο οφθαλμός). Είναι, όμως, έτσι;
Όπως έδειξα με κάθε λεπτομέρεια στο συλλογικό βιβλίο των εκδόσεων Αρχέτυπο Τεκτονισμός: Η Μεγαλύτερη Μυστική Αδελφότητα του Κόσμου (2009), το έμβλημα των Πεφωτισμένων του Weishaupt δεν ήταν η Πυραμίδα, αλλά η Κουκουβάγια! Μάλιστα η ημιτελής Πυραμίδα με τον Οφθαλμό δεν αποτελεί μέρος καμίας συμβολικής διδασκαλίας στον Ελευθεροτεκτονισμό, ούτε εμφανίζεται ποτέ σε κάποια από τις αναγνωρισμένες Στοές σε Αμερική και Ευρώπη.

Πρόκειται, ουσιαστικά, για μια φρικτή παρεξήγηση, που εν μέρει οφείλεται στο γεγονός πως ο Παντεπόπτης Οφθαλμός είναι πράγματι μασονικό σύμβολο. Απλά είναι μέσα σε τρίγωνο και όχι σε πυραμίδα! Ήταν το 1784 όταν ο (Τέκτονας) Marquis de Lafayette δίνει στον (επίσης Τέκτονα) στρατηγό George Washington ένα κεντημένο περίζωμα όπου, ανάμεσα στα υπόλοιπα μασονικά σύμβολα, εμφανίζεται για πρώτη φορά ο Παντεπόπτης Οφθαλμός!
Μερικά χρόνια αργότερα, το 1797, ο Thomas Smith Webb, ο άνθρωπος που -όπως λέγεται- θεμελίωσε τον τεκτονικό Τύπο της Υόρκης με το βιβλίο του The Freemasons Monitor, θα εισάγει κανονικά τον Οφθαλμό στην τεκτονική συμβολική…
Ακόμη και έτσι, όμως, δεν δικαιολογείται η δαιμονοποίηση του Οφθαλμού μέσα στο τρίγωνο, καθόσον δηλώνει απλά το Μάτι της Πρόνοιας του Θεού, ενώ το τρίγωνο παριστά την Αγία Τριάδα.

Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο εμφανίζεται στη δυτική χριστιανική τέχνη αρκετούς αιώνες πριν -χαρακτηριστικό παράδειγμα ο πίνακας Δείπνο στους Εμμαούς (1525) του Jacopo Pontormo- όπως και στην Ορθόδοξη ναοδομία, με εκατοντάδες παραδείγματα σε όλη την Ελλάδα μας.
Τι συμβαίνει, όμως, με την πυραμίδα καθ’ αυτή; Δεν είναι τυχαίο το πόσο μας εντυπωσιάζει το σύμβολο αυτό. Οι Αιγύπτιοι διηγούνταν πως από τον πρωταρχικό ωκεανό υψώθηκε ένας λόφος σε μορφή πυραμίδας, πάνω στον οποίο στάθηκε ο πρώτος θεός. Οι πυραμίδες των Φαραώ αναπαρίσταναν αυτήν τη στιγμή της κοσμογονίας ως ιερά βουνά μέσα στη θάλασσα της ερήμου.
Το σχήμα της πυραμίδας παραπέμπει στην ανοδική φύση της φωτιάς, η εσωτερική της κοιλότητα στο θηλυκό στοιχείο της γης. Η πυραμίδα, λοιπόν, συμβολίζει το εσωτερικό σπήλαιο της αναζήτησης (βλ. την αλληγορία του πλατωνικού σπηλαίου). Οι Βαβυλώνιοι πίστευαν πως ζούμε στην κοιλότητα μιας μεταφυσικής πυραμίδας και ο Αρεοπαγίτης επαναλαμβάνει την ίδια ιδέα περιγράφοντας ένα σύμπαν διαβαθμίσεων.

Βέβαια, η αποκομμένη κορυφή στην πυραμίδα δεν συμβολίζει το ανολοκλήρωτο έργο της πνευματικής εξέλιξης, αλλά την άβυσσο που χωρίζει τον υλικό κόσμο από την ανώτερη τριάδα. Μην μπερδεύεστε, όμως: ο Θεός δεν είναι η κεφαλή της πυραμίδας. Το σχηματοποιημένο τρίγωνο είναι μονάχα το είδωλο της ανείπωτης θεότητας, γι’ αυτό και ο οφθαλμός δηλώνει την οξυδέρκεια, την κατανόηση αυτού του μεγάλου μυστηρίου…

Τα Σύμβολα ως Τρόπος (Ψυχο)Θεραπείας

 

 

Συνήθως, όταν αναφερόμαστε στα σύμβολα σκεφτόμαστε πολύ συγκεκριμένες παραστάσεις, πολιτικού ή θρησκευτικού περιεχομένου. Δεν είναι λάθος κάτι τέτοιο, αλλά αυτό μας λέει ποια είναι και όχι τι είναι τα σύμβολα.

Ας δούμε μερικά τέτοια παραδείγματα συμβόλων.

Η Πεντάκτινος: Σύμβολο της μικροκοσμικής συνοχής όπου στα πέντε άκρα της αντιστοιχούν τα τέσσερα στοιχεία συν το πνεύμα, συνθέτοντας έτσι μια ισορροπημένη εικόνα των φυσικών δυνάμεων. Για τους Πυθαγόρειους είναι εικόνα του αρτιμελή ανθρώπου – ΥΓΕΙΑ. (Ένθετη προσωπική παρέμβαση: Η πεντάκτινος ήταν στην αρχαιότητα το σύμβολο της Αφροδίτης...!)

 

Η Σβάστικα: Σύμβολο της αέναης κίνησης των πραγμάτων. Το σύμπαν που περιστρέφεται γύρω από ένα σταθερό κέντρο, τον ήλιο, τον Θεό.  (Ένθετη προσωπική παρέμβαση: Προσοχή το σύμβολο διαφοροποιήται στην δεξιόστροφη και αριστερόστροφη και ανάλογα ερμηνεύεται...!)

Ο Σταυρός: Στη Χριστιανική του γεωμετρία είναι σύμβολο συνάντησης των κόσμων, όπου ο υλικός (οριζόντια δοκός) εξυψώνετε στον πνευματικό (κάθετη δοκός). Με την Ελληνική του δομή (ισοσκελής

Μύηση και Θάνατος

 

Το παρακάτω άρθρο είναι του Tommy Westlund.

Τι πραγματικά είναι ή αντιπροσωπεύει μια μύηση; Κατά καιρούς έχω συναντήσει όρους όπως «αναγέννηση» και «μια νέα αρχή» σε αμέτρητες παραλλαγές. Αν και εξακολουθώ να τους θεωρώ έγκυρους ορισμούς, πρόσφατα κάποιες άλλες πτυχές έχουν αποδειχθεί να έχουν μεγαλύτερη σπουδαιότητα. Προ πάντων, είναι η πτυχή όπου η μύηση αντιπροσωπεύει έναν έντονο θάνατο, ο οποίος είναι ταυτόχρονα δραματικός και σωματικός – το αλχημικό στάδιο της μελάνωσης (nigredo) – ο οποίος είναι με τη σειρά του προϋπόθεση για να καταστεί η επικείμενη διαδικασία της αναγέννησης δυνατή.  Όπως το πουλί Φοίνικας, έτσι κι εμείς πρέπει να σπάσουμε και να αποτεφρώσουμε τα στοιχεία μας σε στάχτες, για να είμαστε σε θέση να ανέλθουμε ως adepts στο μαγικό μονοπάτι. Με αλχημικούς όρους πρέπει να βρούμε το πρωτογενές υλικό μας (prima materia) και να ακολουθήσουμε τις φαινομενικά εύκολες αρχές τουV.I.T.R.I.O.L και της διάλυσης και πήξης (solve et coagula).

Το να πεθάνει όμως κανείς δεν είναι μια εύκολη διαδικασία για τους περισσότερους ανθρώπους, καθώς έρχεται σε αντίθεση με ολόκληρη την αίσθηση της ύπαρξής μας. Έχω την ελπίδα ότι αυτό το άρθρο θα βοηθήσει εκείνους που δεν έχουν περάσει ακόμα από αυτήν τη διαδικασία θανάτου, αλλά είναι στο δρόμο να το κάνουν.

 

Σταυρός: Το Σύμβολο που Ενώνει τους Κόσμους

 

Γιώργος Ιωαννίδης

Ο Σταυρός είναι ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά σύμβολα που η ίδια του η μορφή

δηλώνει μια ακολουθία ιδεών. Πρόκειται, δηλαδή, για μια φόρμουλα που, όποτε χρησιμοποιείται, ενεργοποιεί κάτι τόσο στο ασυνείδητό μας όσο και στην Άλλη Πλευρά. Βλέπετε, οτιδήποτε είναι συμβολικό για εμάς, για το αστρικό πεδίο είναι πραγματικότητα. Αλλά ας μην πάμε σ’ αυτά τα βαθιά νερά…
Δεν νομίζω πως χρειάζεται να σας πω πως ο Σταυρός είναι ένα διαχρονικό και πανανθρώπινο σύμβολο. Αυτά είναι γνωστά. Αυτό που ίσως δεν ξέρετε είναι πως υπάρχουν δυο βασικά είδη σταυρού, ο ισοσκελής ή ελληνικός (που με τις τέσσερις ίσες ακτίνες του υποδηλώνει την ανάπτυξη των τεσσάρων στοιχείων από την πεμπτουσία των πραγμάτων, δηλαδή το Κέντρο, το υπερούσιο Είναι), και ο καμπαλιστικός ή χριστιανικός, του οποίου η οριζόντια δοκός δεν τέμνει την κάθετη ακριβώς στο μέσο αλλά ψηλότερα, συμβολίζοντας έτσι την εξύψωση του υλικού κόσμου προς την πνευματική αλήθεια.
Και γι’ αυτό ακριβώς ο Σταυρός είναι σαν ένα δέντρο (γέφυρα ή σκάλα) που φέρνει σε ζωντανή επαφή τα θεϊκά πεδία με τον κόσμο των ανθρώπων, την πνευματική αρχή με την εγκόσμια τάξη πραγμάτων.
Με την αρμονική γεωμετρία του, επίσης, παριστά τον παγκόσμιο άνθρωπο Αδάμ Κάδμος, που προεκτείνεται σε όλα τα πεδία – η βάση του είναι τα πόδια στο υλικό πεδίο, η καρδιά του πάλλεται στο κομβικό κέντρο, τα χέρια του εκτείνονται στις δυο πύλες του ορίζοντα, από όπου ανεβαίνει και κατεβαίνει ο ήλιος, και το κεφάλι του στεφανώνεται από την πνευματική διάσταση.
Το ίδιο, βέβαια, συμβαίνει και με τον κοσμικό άνθρωπο της Πεντάλφα, με τη διαφορά πως ο σταυρικός έχει τα πόδια του ενωμένα, λεπτομέρεια που από τη μια χαρακτηρίζει τους νεκρούς, ενώ ταυτόχρονα δηλώνει τη συνοχή των αντιθέτων, όπως ο πλατωνικός ηνίοχος που στο άρμα της ψυχής (βλ. τον Πλατωνικό Φαίδρο) κατευθύνει τα δυο άλογα σε μια κοινή πορεία.
Η κύρια σημασία του Σταυρού, λοιπόν, είναι αυτός της σύνδεσης. Καθόλου παράξενο, συνεπώς, που είναι σημάδι αναγνώρισης (μιας πνευματικής εργασίας) αλλά και προστασίας. Ο μάγος που θα σχηματίσει το σημείο του Σταυρού δεν είναι Χριστιανός ή Παγανιστής, απλά επαναλαμβάνει την κίνηση με την οποία ο Δημιουργός στον Πλατωνικό Τίμαιο επανενώνει (σφραγίζει) τα διαχωρισμένα μέρη της ψυχής του κόσμου με δυο ράμματα που σχηματίζουν σταυρό!

Γιατί οι Τελετουργίες του Παλαιού Αιώνα είναι Μαύρες;

 

Διαβάζοντας πρόσφατα την μελέτη του Α. Κορακίδη Η Ερμηνεία της Θ. Λειτουργίας (2005), εντόπισα μια ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια. Συγκεκριμένα στο πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου, ο καθηγητής προβαίνει στην εξής παρατήρηση: «… σύμφωνα με την ορθόδοξη θ. λατρεία, όπως τη δίδαξε ο ίδιος ο Κύριος Ιησούς Χριστός, όλες οι άλλες λατρείες του κόσμου, οι ειδωλολατρικές, αλλά και η ιουδαϊκή είναι νεκρές». Και για να τεκμηριώσει το επιχείρημα του, μας παραπέμπει στο χωρίο 8:22 από το ευαγγέλιο του Ματθαίου όπου ο Ιησούς λέει «Ακολούθησε με κι άφησε τους νεκρούς να θάψουν τους νεκρούς των».
Κάτι παρόμοιο όμως διακηρύσσει και το Liber Al vel Legis, το Βιβλίο του Νόμου (1904) που με την σειρά του, στο κεφ. ΙΙ:5 αναφέρει ανάμεσα στα άλλα πως «οι τελετουργίες του παλαιού καιρού είναι μαύρες. Ας απορριφθούν [cast away] οι κακές [evil]. Ας εξαγνιστούν [purged] οι καλές [good ones] από τον προφήτη! Τότε η Γνώση αυτή θα προχωρήσει ορθά».
Το σημείο αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία καθώς δείχνει για ακόμα μια φορά πως η Θελημική σκέψη δεν αποτελεί απλά ένα ακόμη κεφάλαιο στο ανοιχτό πέλαγος του Εσωτερισμού, αλλά υποστηρίζει τον επαναπροσδιορισμό των πραγμάτων με βάση τα νέα δεδομένα.
Ο Κρόουλυ είναι σαφής στο σχόλιο του εν λόγο χωρίου (βλ. The Law is for All): «Ορισμένες από τις τελετουργίες [του Αιώνα του Θνήσκοντος Θεού] είναι θεμελιωμένες πάνω σε μια ολότελα λανθασμένη μεταφυσική και κοσμογονία. Ενώ άλλες είναι βασισμένες στην Αλήθεια. Διορθώνουμε αυτές και τερματίζουμε τις άλλες». Το μυστικό εδώ φυσικά έγκειται στην Γνώση που όπως παρατηρεί ο ίδιος, πρόκειται για την μυητική Σοφία αυτού του Αιώνα του Παιδιού. Υπάρχει διαφορά δηλαδή ανάμεσα σε γνώση και σε γνώση που από την φύση της άλλωστε είναι αδύνατη, αφού εμπεριέχει την διττότητα και ως εκ τούτου είναι σχετική. Κάθε γνώση είναι παράγωγο των δεδομένων (ή πιο ορθά της οπτικής) – αν αλλάξουν τα δεδομένα, αλλάζει και η γνώση. Κάπως έτσι ήταν η γνώση μας για την θέση του ανθρώπου μέσα στο σύμπαν, γνώση που σήμερα έχει αλλάξει

Το Μυστήριο του Άγιου Φύλακα Άγγελου

 

Ένας από τους βασικότερους στόχους της Θελημικής Μαγείας είναι η επιτέλεση του Μέγα Έργου, για τo οποίo ο Άλιστερ Κρόουλυ αναφέρει στο Temple of Solomon the King πως αφορά «the obtaining of Communion with my own Higher and Divine Genius, (called the Guardian Angel)».*
Ενώ στο Magick in Theory & Practice γράφει πως «There is a single main definition of the object of all magical Ritual. It is the uniting of the Microcosm with the Macrocosm. The Supreme and Complete Ritual is therefore the Invocation of the Holy Guardian Angel; or, in the language of Mysticism, union with God».
Ο Άγιος Φύλακας Άγγελος είναι μια μυστηριώδης φιγούρα που κατέχει κεντρικό ρόλο στην Θελημική μεταφυσική. Αποτελεί κληροδότημα του Σωκρατικού Δαιμονίου, του Νεοπλατωνικού Αυγοειδές και φυσικά του Αμπραμέλιν, το τυπικό του οποίου ο Κρόουλυ μελέτησε και τελειοποίησε συνθέτοντας το Liber Samekh.
Τι είναι όμως ο Άγιος Φύλακας Άγγελος για τον Κρόουλυ; Πρόκειται για τον Ανώτερο Εαυτό που αφυπνίζει η εσωτερική εργασία ή μήπως μια αυθύπαρκτη οντότητα που συνοδεύει τον βίο κάθε ανθρώπου;
Σε διαφορετικά κείμενα του, ο Κρόουλυ φαίνεται να προσεγγίζει την έννοια των πνευματικών δυνάμεων ποικιλοτρόπως. Για παράδειγμα, στην εισαγωγή που έγραψε για το Lesser Key of Solomon (1904) του S. L. MacGregor Mathers, αναφέρει ανάμεσα στα άλλα πως «The spirits of the Goetia are portions of the human brain». H νατουραλιστική αυτή ερμηνεία, πηγάζει από την αντίληψη του ίδιου του Mathers που στην έκδοση του για το βιβλίο του Αμπραμελίν (1897), υιοθετεί την άποψη της Θεοσοφίας πως ο Άγγελος είναι ο Ανώτερος Εαυτός.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1940 όμως, ο Κρόουλυ παίρνει ξεκάθαρες αποστάσεις, σημειώνοντας στο Magick Without Tears πως «the Holy Guardian Angel [...] is something more than a man, possibly a being who has already passed through the stage of humanity, and his peculiarly intimate relationship with his client is that of friendship, of community, of brotherhood, or Fatherhood.  He is not, let me say with emphasis, a mere abstraction from yourself; and that is why I have insisted rather heavily that the term “Higher Self” implies “a damnable heresy and a dangerous delusion.” If it were not so, there would be no point in The Sacred Magic of Abramelin the Mage».
Μήπως με το πέρασμα του χρόνου, οι απόψεις του Κρόουλυ τείνουν στον μυστικισμό;

Ποια Είναι η Σημασία των Τελετουργικών;

Συχνά δέχομαι την εξής απορία από φίλους και αναγνώστες: «Γιατί πρέπει να κάνουμε τελετουργικά; Για ποιο λόγο δηλαδή ένας μάγος θα πρέπει να πραγματοποιεί μια σειρά από παράξενους τύπους ή ένας ιερέας θα πρέπει να τελεί μια σειρά από προκαθορισμένες κινήσεις; Γιατί αν κάποιο ζευγάρι για παράδειγμα, που θέλει να παντρευτεί, να πρέπει να συμμετέχει σε κάποιο τελετουργικό και όχι απλά να δηλώσει τον έρωτα του, απλά, λιτά και ιδιωτικά;»
Υπάρχουν πολλές απαντήσεις που μπορούν να δοθούν εδώ, που ίσως να διαφέρουν κι όλας ανάλογα με το θρησκευτικό σύστημα. Πιστεύω όμως πως η τελετουργία απαντά σε δυο τουλάχιστον μέρη του εαυτού, την Συνείδηση και το Ασυνείδητο. Και προσέξτε με ποιο τρόπο…
Κάθε τελετουργία είναι ένα χρονικό παράδοξο, μια παύση στην κανονική ροή της καθημερινότητας, όπου τελείτε συμβολικά η επανάληψη ενός κοσμογονικού γεγονότος.
Την ίδια στιγμή, ο χώρος όπου πραγματοποιείτε το τελετουργικό καθαγιάζεται και ως έτσι, ξεχωρίζει από τον κόσμο έτσι όπως τον αντιλαμβανόμαστε στην καθημερινή του υπόσταση.
Και αν όλα αυτά συμβαίνουν σε (λίγο ως πολύ) συνειδητό επίπεδο, ασυνείδητα οι διεργασίες που κινητοποιούνται από μια τελετουργία είναι περισσότερες. Συγκεκριμένα, κάθε τελετουργία είναι μια συμβολική πράξη, δηλαδή αποτελείτε από μια σειρά κινήσεων, λόγων, οραματισμών και άλλων αισθητικών ερεθισμάτων που η σημασία τους δεν περιορίζεται στην φαινομενικότητα τους, αλλά παραπέμπουν πάντα σε κάτι περισσότερο. Συχνά δε, το βαθύτερο νόημα των συμβόλων δεν γίνεται αντιληπτό από την Συνείδηση, και ως εκ τούτου, μια τελετουργία λειτουργεί ως ένα ιδιαίτερο επικοινωνιακό μέσο επαφής του συνειδητού με το Ασυνείδητο.
Την ίδια στιγμή όμως, μια τελετουργία δεν προκαλεί αντιδράσεις μονάχα στα εσωτερικά στοιχεία του ατόμου, αλλά επιδρά και στα υπόλοιπα σώματα του ανθρώπου, φέρνοντας έτσι τον τελετουργό σε επαφή με διαφορετικά πεδία… Κατανοώ πως αυτό το τελευταίο μπορεί να προβληματίσει αρκετούς, και σίγουρα δεν μπορεί να γίνει αντιληπτό αν δεν έχουν προηγηθεί οι σχετικές εμπειρίες.
Ακόμη όμως και αν αμφισβητήσουμε την εν λόγο προέκταση της τελετουργίας, δεν αναιρείτε τίποτα από όλα τα προηγούμενα! Έτσι, κάθε τελετουργία όχι απλά κάνει μια πρόθεση ξεχωριστή, αλλά αποτελεί και μια ενεργή προσπάθεια επικοινωνίας ιδιαίτερων μηνυμάτων μεταξύ των κόσμων: τον αισθητό με τον νοητικό, τον συνειδητό με τον ασυνείδητο, τον ανθρώπινο με τον υπερβατικό.
Και αν όλα αυτά σας φαίνονται ακόμη πολύπλοκα, μην ξεχνάτε πως κάθε στιγμή της ζωής μας, ακόμη και δίχως να το αντιλαμβανόμαστε, πραγματοποιούμε μικρές τελετουργίες όπου όχι απλά θέλουμε να ξεχωρίσουμε τις στιγμές, αλλά και να επικοινωνήσουμε ιδέες! Γιατί τι άλλο παρά τελετουργικά ντύνονται όλοι οι φίλαθλοι με τα εμβλήματα και τα συνθήματα της αγαπημένης τους ομάδας; Γιατί πως αλλιώς αν όχι τελετουργικά ντύνονται και στολίζονται οι κοπέλες ώστε να ενσαρκώσουν κάθε φορά τα πρότυπα που οραματίζονται;
Όλα όσα κάνουμε και συμβαίνουν είναι σύμβολα και η μεθοδική εργασία μαζί τους είναι η τελετουργία. Κατανοώντας αυτές μας τις συμπεριφορές, διευρύνουμε την συνείδηση μας σε πεδία έξω από την κανονικότητα του χρόνου και του χώρου…

Γιώργος Ιωαννίδης

Τεκτονικός πίνακας χάραξης

 

H χάραξη κάθε πίνακα είναι μία Μύηση. Είμαστε μαθητές της Τεκτονικής Ατραπού, που μέσα από την κατεργασία του ακατέργαστου λίθου, προσπαθούμε να δούμε τον εσωτερικό μας κόσμο αλλά  και εκείνο που μας περιβάλλει, με μια άλλη οπτική γωνία, αφού έχουμε περάσει από την δοκιμασία του Σκοτεινού Θαλάμου.

Τα πολλαπλά τρίγωνα που υπάρχουν μέσα στην Στοά μας, μας καθοδηγούν στην χάραξη του πίνακα. Το τρίγωνο του Σεβασμίου- Α’ Επόπτη – Β΄ Επόπτη , μας οδηγεί στην εσωτερική χάραξη του πίνακα, μέσω των διδασκαλιών τους που μας μεταδίδουν, άλλωστε είναι το πρώτο φως που ανάβει στην έναρξη των εργασιών, η πρώτη σπίθα χάραξης του πίνακα. Το τρίγωνο των τριών στηλών, Σοφίας, Κάλλους και Ισχύος, αποτελεί το εξωτερικό τρίγωνο, που μας οδηγεί στην εξωτερική χάραξη του πίνακα, που θα μεταδοθεί δια του λόγου, και οφείλει να είναι λιτός, συνεκτικός και  κατανοητός από Μαθητές, Εταίρους και Διδασκάλους.

Αν οι ενέργειες των ανωτέρω τριγώνων ενωθούν μέσω της Τεκτονικής Αλύσου,μεταδίδουν τα   μηνύματα του χαράκτη στα μέλη της Στοάς, αλλά ταυτόχρονα, μέσω του Κόρυμβου, φορτίζει όλη, την Στοά με τις ενέργειες του Τεκτονισμού, εσωτερική εμπειρία, ξένη στον κόσμο των αμύητων, που σκοπό έχουν τον δύσκολο δρόμο προς την Ανατολή, μέσω της στήλης του Βορρά.

 

reemasonastrology.wordpress.com

Οι 4 εστεμμένοι μάρτυρες (Quatuor Coronati )

 

Φίλτατος αδελφός επισκέφτηκε πρόσφατα τον ναο των αγίων  Μιχαηλ και Γαβριήλ στην Φλωρεντια. Στις φωτογραφίες που πήρε απεικονίζεται  ολοκληρο γλυπτο συμπλεγμα ενθετο στην μια πλευρα του ναου αφιερωμενο απο την συντεχνια των οικοδομων - λιθοξοων της Φλωρεντίας με του Προστατες Αγίους της συντεχνιας τους, του Τεσσερις Εστεμμενους Μάρτυρες. "Quatuor Coronati".

Ήταν παραδοση των συντεχνιων να ενθετουν  στους τοιχους των ναων τετοια γλυπτά. Παραπλεύρως υπάρχουν επιπλέον και αλλα γλυπτα με τους προστατες αλλων συντεχνιων.

Προσεξτε κατω απο τους τεσσερις μαρτυρες, τις σκηνες απο εργασιες λιθοξοων με τα εργαλεια της δουλειας τους !!!!

Παρατηρώντας προσεκτικά, θα παρατηρήσετε την απεικόνιση του γνώμονα και του διαβήτη,συμβόλων  με μεγάλη σημασία για τον τεκτονισμό

Ομοίως απεικονίζεται το νήμα της στάθμης, εργαλείου των παλιών τεκτόνων και σύμβολο των σύγχρονων

Στην μνήμη των 3 εστεμένων μαρτύρων έχει δημιουργηθεί και λειτουργεί η ομώνυμη ερευνητική στοά υπό την αιγίδα της Ηνωμένης Μεγάλης Στοάς της Αγγλίας , μέλη της οποίας είναι αξιόλογοι Έλληνες  τέκτονες

http://tektonesagriniou.blogspot.gr

Ο Τεκτονισμός συναντά τον Κορνήλιο Καστοριάδη

 

Τέκτονας δεν είναι αυτός που ξέρει τα Τυπικά και την ιστορία του Τεκτονισμού. Τέκτονας είναι αυτός που βιώνει τον Τεκτονισμό μέσα και έξω από την Στοά.

Ημουν Αξιωματικός στην Τελετή του Χειμερινού Ηλιοστασίου.Η προετοιμασία της Τελετής αλλά και η συμμετοχή μου σε αυτήν , μου έφεραν κάποιες σκέψεις, που αναδύθηκαν αυθόρμητα κατά την διάρκεια της Τελετής.

Θυμήθηκα την έννοια της διαύγασης, όπως αυτή ορίστηκε από τον μεγάλο Ελληνα διανοητή και φιλόσοφο Κορνήλιο Καστοριάδη. Διαύγαση είναι η εργασία μέσα από την οποία οι άνθρωποι προσπαθούν να σκεφτούν αυτό που κάνουν και να γνωρίσουν αυτό που σκέπτονται. Είναι η σκέψη που προσπαθεί να διαυγάσει ακόμη και την εξήγηση του Μάγματος. Μάγμα, κατά τον Κορνήλιο Καστοριάδη, είναι αυτό που μπορούμε να αφαιρέσουμε ένα απροσδιόριστο αριθμό συνόλων, αλλά το οποίο δεν μπορούμε συνολικά να τα αναπαράγουμε και να το κατανοήσουμε σύμφωνα με την θεωρία Συνόλων.

Ο Τεκτονισμός είναι, προσωπικός ορισμός, μαγματικός διότι επιτρέπει την διαύγαση της συνοχής Ουρανού και Γής και καθιστά δυνατή την διαρκή ανανέωση του προτάγματος ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ-ΙΣΟΤΗΣ-ΑΔΕΛΦΟΤΗΣ.

Ο Κορνήλιος Καστοριάδης δεν ήταν Τέκτονας, οι σκέψεις του όμως μπορούν να δώσουν γόνιμες και δημιουργικές διακλαδώσεις στο Κεντρικό Νευρικό Σύστημα του Παγκόσμιου Τεκτονισμού.

Οι ανωτέρω σκέψεις αναδύθηκαν, όταν σαν Αξιωματικός συγκέντρωσα τα αναμμένα κεριά από τις έδρες του Πρώτου και Δεύτερου Επόπτη και τα παράθεσα σε μια ευθεία γραμμή κάτω από την έδρα του Μεγάλου Διδασκάλου. Μέσα στο σκοτάδι της Στοάς, η γραμμή αυτή συμβολίζει την Ουράνια Εκλειπτική, πάνω από την οποία παρατηρούσα τον Ηλιο του Χειμερινού Ηλιοστασίου, συμβολικά το κερί στην έδρα του Μεγάλου Διδασκάλου.

Τότε κατάλαβα ότι το φώς το παρατηρείς καλύτερα στο σκοτάδι, που κυριαρχεί απόλυτα στο Χειμερινό Ηλιοστάσιο, αλλά διαρκεί λίγο, γιατί μετά έχουμε την αύξηση του μέχρι την Εαρινή Ισημερία.

Το φωτεινό τρίγωνο κάθε Στοάς είναι ο Σεβάσμιος ο Α’ Επόπτης και ο Β’ Επόπτης, φάροι της ανόδου μας στην Ατραπό, αλλά και λεπτομερείς έφοροι της Μισθοδοσίας μας. Για να λάβει χώρα αυτή η υπερβατική διάσταση του Τεκτονισμού, πρέπει το φωτεινό τρίγωνο με τον Λόγο του να μη πληγώνει τους Αδελφούς, αλλά τουναντίον να είναι πομπός δονήσεων που θα κάνουν τους Αδελφούς κάθε φορά καλύτερους, με απώτερο   σκοπό ο εσωτερικός Ναός να διακοσμηθεί με Κάλλος, η Σοφία να διέπει την στέρεη δομή του, μέσω της Ισχύος , της Θέλησης και της Γνώσης.

http://freemasonastrology.wordpress.com

Τι είναι Τεκτονισμός

 

 

Ο  Τεκτονισμός δεν είναι μια αξιωματική αλήθεια, που πρέπει κανείς να την δεχτεί ευνουχίζοντας την νοημοσύνη του. Είναι βιωματική πράξη, μια άλλη όραση του Κοσμικού γίγνεσθαι, μια αναδυομένη Αφροδίτη που προσπαθεί να δεί το Αρχετυπικό Ανδρόγυνο μέσα από τους οφθαλμούς της Ψυχής, πάλλεται και δονείται σε άλλες αξιωματικές αρχές, μακρά από τις επικρατούσες αξιωματικές ετερότητες της κοινωνίας των αμύητων.

Αρχή της Τεκτονικής ζωής είναι η ελευθερία της  ετερότητας, μια διαπροσωπικότητα Κοσμικού διαλόγου, επιθυμία οντολογικής ανίχνευσης της Πρώτης αρχής, μέσω των  αιθερικών οφθαλμών του Πνεύματος, που δεν γνωρίζει Τέλος, παρά μόνο την ασυμπτωτική καμπύλη στον άξονα του Παγκόσμιου Γίγνεσθαι.

Η ιστορική παρουσία του Τεκτονισμού είναι δείκτης Ελευθερίας, μια παρτιτούρα του Αιωνίου Φωτός, ένος αλγοριθμικός τύπος της Αέναης κίνησης του Όντος, που δεν υποκαθιστά τον άνθρωπο, αλλά τον ενώνει με τους άλλους μέσω της χωροχρονικής ενότητας του.

Ο Τεκτονισμός δεν έχει οπαδούς, μόνο αδελφούς, που γεννιούνται στο τρίαθλο της  Ατραπού της αυταπάρνησης της προσωπικότητας, ιππότες της ισότητας, γιατί γνωρίζει ότι όλοι είμαστε αδέλφια μέσω της Μεγάλης Εκρηξης,άρνηση της δουλείας, έλογοι απολογητές του Φωτός.

Στον Τεκτονισμό συναντά κανείς πράγματα δυσεύρετα στον αμύητο κόσμο,Ομορφιά, Τάξη, Λειτουργική ομορφιά, Νόημα ζωής, Εσωτερική εργασία και Εξωτερική προσφορά.Ο Τέκτονας έρχεται σε επαφή με τον ανανεωμένο εαυτό του,με την Μύησή του,μετέχει σε μια κοινότητα που έχει στόχο την ολοκληρωτική ενότητα με τους Αδελφούς, μακρυά από το πνεύμα της μετανεωτερικότητας,που είναι η προσωπική ευημερεία μέσω της κατανάλωσης αγαθών, γιατί έχει αφήσει προ πολλού τα μέταλλα εκτός του εσωτερικού και εξωτερικού ναού.

Είναι αδελφός με τους αδελφούς, γιατί έτσι των αναγνωρίζουν, πνευματικό τέκνο του Σεβάσμιου, με τον οποίο βρίσκεται σε δυναμική ισορροπία, έτσι ώστε ο θερμικό θάνατος του πνεύματος να αργήσει να έλθει.

Μέσα στην Στοά γίνεται μια διαρκής μάχη μεταξύ εγώ και υπερεγω, όπως ο Φρούντ και οι επίγονοι του το ορίζουν, αποτέλεσμα της οποίας είναι ένας μαραθώνιος αγώνας επι της Ατραπου, τελικός σκοπός είναι η  Ανατολή.

 

http://freemasonastrology.wordpress.com/

Τεκτονισμός και Ηράκλειτος. Μια ενεργειακή προσέγγιση.

 

Ο Ηράκλειτος είναι ο μεγαλύτερος Μύστης, που γεννήθηκε στον κόσμο. Τέκνο της μεγάλης συνόδου Ουρανού-Ποσειδώνα-Πλούτωνα στο ζώδιο του Ταύρου, που γίνεται κάθε 3.500 χρόνια. Ο πολιτισμός που ξέρουμε είναι η συμπαντική γραμματική αυτής της συνόδου, γιατί έδωσε στον άνθρωπο το μήνυμα, ότι δεν αποτελεί, πλέον, αντικείμενο της Ιστορίας, αλλά το υποκείμενο της. Ο Ηράκλειτος θέτει το ερώτημα σε κάθε Τέκτονα να κάνει την δική του ερμηνεία και να δώσει στο έργο του την σωστή ανάγνωση των αποσπασμάτων του, σαν μία πορεία προς το Συμπαντικό Λόγο και την εύρεση του Αιώνιου Πυρός μέσα στην καρδιά του. Τότε μόνο θα πάψει να είναι ένας Σκοτεινός Φιλόσοφος, όπως τον αποκαλούν οι αμύητοι.

Είναι γνωστή σε όλους μας η φράση, ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΡΕΙ, αλλά δεν εννοεί την ροή των πραγμάτων σαν μια απλή μετατόπιση, αλλά εισάγει την έννοια της συνεχούς εσωτερικής αλλαγής. Με αυτή την οπτική, ας δούμε το πρώτο πρόσταγμα του Ηράκλειτου στον Τέκτονα.

ΕΔΙΖΗΣΑΜΗΝ ΕΜΕΩΥΤΟΝ- δηλαδή εξερεύνησε τον εαυτό σου.

Στον αμύητο κόσμο, οι άνθρωποι παρερμηνεύουν τον Ηράκλειτο γιατί προσπαθούν μέσα από χιλιάδες –ισμούς να ερμηνεύσουν τον ναρκισσισμό τους, τον εγωκεντρισμό τους, την εγωπάθεια τους, με όρους γήινους και μόνο. Ετσι κτίζουν ένα εσωτερικό οικοδόμημα, που είναι απλό, το οποίο αλλάζει μορφή ανάλογα με τις μόδες της κάθε εποχής. Στο κόσμο του Τεκτονισμού, η εξερεύνηση είναι συνεχής και δεν τελειώνει ποτέ. Ο μυημένος προσπαθεί να ανακαλύψει τον μυστικό λόγο Ουρανoύ/Γής , ο οποίος αποτελεί την βάση για να αρχίζει να οικοδομεί το δικό του εσωτερικό ναό, που πρέπει να διαθέτει αρμονία, κάλλος και να είναι στέρεος. Ετσι αρχίζει να μαθαίνει Γεωμετρία, Μαθηματικά και να χειρίζεται τον διαβήτη, τον κανόνα, τον γνώμονα .με την πάροδο του χρόνου, ανάλογα με τις μυήσεις του, βλέπει τον ναό να ορθώνεται μεν στην Γή αλλά η κατεύθνινση του να είναι ο Ουρανός. Παράλληλα παρατηρεί την αναλογία του ναού που οικοδομήθηκε στον αμύητο κόσμο και εκείνου που έγινε μέσα από το φως του Τεκτονισμού.Οι  διαφορές τεράστιες, γιατί τώρα έχει ανέβει στην ατραπό του φωτός και δεν τον ζαλίζουν οι λάμψεις των μετάλλων.

Tο δεύτερο πρόσταγμα στο Τέκτονα είναι

ΑΡΜΟΝΙΗ ΑΦΑΝΗΣ ΦΑΝΕΡΗΣ ΚΡΕΙΤΤΩΝ-η αφανής αρμονία είναι ισχυροτέρα της φανεράς.

Η φανερή αρμονία είναι αντιληπτή από τον αμύητο, ενώ ο Τέκτονας πρέπει να αναζητά την αφανή αρμονία, η οποία είναι Συμπαντική, γιαυτό και κρύβεται από τους πολλούς. Ας δούμε ένα παράδειγμα. Η επιφώνηση  ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ-ΙΣΟΤΗΣ-ΑΔΕΛΦΟΤΗΣ, ένας αμύητος θα δεί την αρμονία της  με το κίνημα του Διαφωτισμού και της Γαλλικής Επανάστασης και θα το ερμηνεύσει ανάλογα. Ενας Τέκτονας πρέπει να δεί τους Συμπαντικούς νόμους που βρίσκονται πίσω από αυτή την επιφώνηση.

ΜΥΣΤΕΣ ΚΑΙ ΤΕΚΤΟΝΙΣΜΟΣ

 

Η  εργασία μου γεννήθηκε από μια απορία που είχα πολύ πριν αποφασίσω να εισέλθω στον Τεκτονισμό. Είναι άραγε τα πάντα τυχαία; Είναι μήπως προκαθορισμένα και προδιαγεγραμμένα; Ακολουθείται κάποια μορφή νομοτέλειας στο σύμπαν; Υπάρχει κανονικότητα στο σύνολο της δημιουργίας; Κι αν υπάρχει κάτι τέλειο, τι είναι αυτό, που από τη μια το καθιστά ατελές και από την άλλη προσπαθεί να το επαναφέρει στην αρχέγονη τέλεια κατάστασή του;

Πιστεύω ότι παρόμοιες απορίες θα προβληματίζουν κι άλλους εδώ μέσα. Επειδή όμως η δυνατότητα να τις απαντήσω, αυτή τη στιγμή τουλάχιστον φαντάζει μακρινή, θα χρειαστεί κάτι πιο εσωτερικό να επικαλεστώ για να βοηθηθώ. Σε αυτή μου την αναζήτηση διαπίστωσα ότι οι φωνές που θα μου απαντήσουν, για να είναι κατανοητές, θα απαιτηθεί κάποιος στο ρόλο του μεταφραστή. Είμαι σίγουρος πως ο Θεός μας ομιλεί, αλλά δεν μπορούμε εμείς να τον ακούσουμε διότι είμαστε απαίδευτοι. Κι αυτό το γνωρίζει. Έτσι το Φως ενσαρκώνεται σε ανθρώπινες υποστάσεις, ώστε να μπορεί να μάς φωτίσει, χωρίς να μας κάψει. Τέτοιες μυημένες μορφές ζούσαν, ζουν και θα ζουν πάντα ανάμεσά μας, με σκοπό να μας βγάλουν από το σπήλαιο της αμάθειας, που οι αδυναμίες μας μάς έχουν εκεί γκρεμίσει. Έτσι αποφάσισα να διατυπώσω την άποψή μου για τον Άνθρωπο – Μύστη.

Να βιώσω, να παιδευτώ για να καταλάβω την αλήθεια, τη σοφία, τον Ένα, Αληθινό λόγο».

«Κλείνω τα αυτιά μου σε οτιδήποτε θορυβώδες, ανούσιο, εξωτερικά προερχόμενο και συγκεντρώνομαι. Να νιώσω, να καταλάβω και να ακούσω το ήχο, τον από του Ενός αρθρωμένο, τον ήχο της Σιγής».

«Κλείνω το στόμα μου να μη ξεστομίσω κάτι, που το ρυθμό θα τα διαταράξει και σιωπώ φωναχτά. Να μιλήσω με έναν άλλο τρόπο, σε μιαν άλλη γλώσσα, μιαν ιδιότυπη διάλεκτο που οι διδάσκαλοι γνωρίζουν και υπηρετούν».

«Είμαι Μύστης».

«Ήρθα εδώ, σε αυτό το σώμα, αυτή τη στιγμή, με αυτό το σκοπό, μπροστά σου. Να απλώσω το χέρι μου και να σε κρατήσω, να σε οδηγήσω, να σε μάθω. Να σε εκπαιδεύσω πως να κλείνεις τα μάτια για να δεις το Φως, πώς να κλείνεις τα αυτιά για να ακούσεις τη Σιγή, πως να κλείνεις το στόμα όταν μιλάς για το Ένα. Για να σε μυήσω, ήρθα. Να σε κάνω κι εσένα μύστη. Και πολλοί σα γίνουμε, μιαν άρρηκτο άλυσο θα δημιουργήσουμε κι εκεί τη φλόγα της Αλήθειας θα κρατήσουμε άσβηστη. Επέκεινα είναι η ζωή».

Αδελφός – Αδελφότης

 

Σήμερα παρά ποτέ η λέξη αδελφός φαίνεται να διαγράφεται στο μυαλό μας σαν μια αναγκαιότητα σαν μια επιταγή σαν μια πρόσκληση. Ναι καλούμαστε να συσπειρωθούμε κάτω από μια συγγενική, οικογενειακή ομπρέλα για να νιώθουμε ασφαλείς και ήρεμοι. (όσο αυτό είναι δυνατό στους καιρούς που ζούμε).

Νιώθουμε την ανάγκη να συνυπάρχουμε, να μοιραζόμαστε πράγματα πνευματικά κυρίως να ανταλλάσουμε απόψεις να κάνουμε κρητικές να ακουμπάει ο ένας στον ώμο του άλλου.
Αλλά να δημιουργούμε και κοινές δράσεις για να βρίσκουμε έτσι κάποια διέξοδο κάποιο φώς μέσα στην ομίχλη της καθημερινότητάς μας την γεμάτη προβλήματα και ταλαντεύσεις.
Χρειαζόμαστε τώρα παρά ποτέ να ακούμε τον διπλανό μας ενώ παλιότερα είχαμε ίσως την ανάγκη να κάνουμε μονολόγους προβάλλοντας έτσι τις γνώσεις και τις ικανότητές μας έναντι των άλλων. Το συναίσθημα της ανασφάλειας που διακατέχει τον σύγχρονο άνθρωπο τον ώθησε να πλησιάσει τον συνάνθρωπό του να σκύψει πάνω στις ανάγκες του, κοινές με τις δικές του άλλωστε, να του δώσει το χέρι και από γείτονα , φίλο, η συνάδελφο να τον αποκαλέσει αδελφό.

Ετυμολογικά η λέξη αδελφός προέρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη αδελφός α-  αθροιστικό+ δελφός (δελφύς )  που σημαίνει Μήτρα.
Θεωρώ πως μετά τη λέξη «μητέρα» που είναι η πλέον προσφιλής, τρυφερή και κοσμαγάπητη είναι η λέξη «ΑΔΕΛΦΟΣ» που χρησιμοποιείται από όλους τους ανθρώπους κάθε εποχής, σε κάθε σημείο της Γης , με αγάπη και αγαλλίαση.
Είναι η λέξη με την έννοια που της δίνει ο Χριστιανισμός, με την έννοια της αδελφοσύνης και με αυτή ακριβώς την ιδιότητα χρησιμοποιήθηκε καταρχήν στα Μοναστήρια , απ όπου πολύ εύστοχα οι Σοφοί Διδ.: του τεκτ.: την υιοθέτησαν για να μπορέσουν να δείξουν και να αποδώσουν το περιεχόμενο και το νόημα που ακριβώς ήθελαν να προσδώσουν σαν συμβολική προσφώνηση στις μεταξύ τoυς τεκτ.:  καθαρά αδελφικές σχέσεις.
Θα μπορούσαμε να πούμε ότι στην κοινωνική ομάδα των τεκτόνων που ομονοούν, όσον αφορά τις επιδιώξεις και τα ιδανικά τους, κυριαρχεί πνευματική και συναισθηματική ενότητα, δηλαδή το συναίσθημα της φιλίας και της αλληλεγγύης.
Η αδελφοσύνη ήταν και είναι ο κεντρικός άξονας στον οποίο στηρίζεται το οικοδόμημα της ηθικής αναπλάσεως  της Κοινωνίας και γι αυτό πρέπει να θεωρείται η κορυφαία των τεκτ.: αρετών.
Κατά την μύηση, η επίσημη διαβεβαίωση συμπεριλαμβάνει και ερμηνεύει απόλυτα το καθήκον του τεκτ.: προς τους αδ.: του αγάπη και αρωγή καθώς και ετοιμότητα να σπεύσει προς βοήθεια ανά πάσα στιγμή ανάγκης ή κινδύνου.
Η προσωπική μου άποψη είναι ότι δεν θα έπρεπε κανείς να εφαρμόζει τους όρκους και τις διαβεβαιώσεις που έδωσε κατά την ημέρα της εισδοχής του μόνο για λόγους καθαρά καθήκοντος αλλά το « καθήκον» να του γίνει , με την πάροδο του χρόνου, ανάγκη και