Νόμος της Ειμαρμένης

 

Ο πέραν του ανθρωπίνου επιπέδου Πνευματικός Κόσμος (αυτούς τους οποίους οι Έλληνες ονομάζουν θεούς) προκειμένου να βοηθήσει τους ανθρώπους ώστε να γίνει δυνατή η απελευθέρωσή τους από τους κόσμους κατώτερης ενέργειας και η είσοδός τους σε Κόσμους θειότερης ενέργειας, καθιέρωσε τον Νόμο της Ειμαρμένης. Διευκρινίζεται ότι η λέξη ειμαρμένη προέρχεται από το απρόσωπο ρήμα είμαρται που σημαίνει είναι πεπρωμένο. Η ειμαρμένη είναι το πεπρωμένο, το από την μοίρα διδόμενο, το αναπόφευκτο και ο Νόμος της Ειμαρμένης είναι Νόμος της Πνευματικής Δικαιοσύνης που καθιέρωσε ο πνευματικός κόσμος.

Συνεπεία του Νόμου της Ειμαρμένης είναι να υποβάλλονται σε δοκιμασίες οι ψυχικές εκείνες ατομικότητες που δεν έχουν εναρμονισθεί προς τους Νόμους της θείας Φύσεως και τους παραβιάζουν.

Ο καθορισμός της Ειμαρμένης του κάθε ανθρώπου γίνεται από τις Μοίρες. Η λέξη Μοίρα προέρχεται από το ρήμα μοίρωμαι που σημαίνει λαμβάνω μερίδιο, δηλαδή λαμβάνω το μερίδιο που μου ανήκει. Οι Μοίρες εθεωρούντο κατ’ άλλους μεν ως θυγατέρες της Ανάγκης κατ’ άλλους δε ως θυγατέρες του Διός και της Δίκης, η οποία ακολουθούσε την Ανάγκη. Αυτή η γενεαλογική προέλευση των Μοιρών δείχνει και την δράση τους, γιατί οι Μοίρες καθορίζουν ποιες δυνάμεις πρέπει να δοθούν ή ποιες πρέπει να στερηθεί ο κάθε άνθρωπος, καθώς και ποιες δοκιμασίες πρέπει να περάσει στο δρόμο της ζωής του ώστε να βεβαιωθεί ο πνευματικός κόσμος, που παρακολουθεί, για την εναρμόνιση  ή μη εναρμόνιση κάθε ψυχής προς τους Νόμους της θείας Φύσεως.

Ο Νόμος της Ειμαρμένης όχι μόνον δεν αντιστρατεύεται τον Νόμο της ελευθερίας της συνειδήσεως, αλλά, αντίθετα, βασίζεται σ’ αυτόν. Συγκεκριμένα στον άνθρωπο οι Μοίρες που καθορίζουν την ειμαρμένη, δίδουν ή στερούν δυνάμεις και καθορίζουν τις δοκιμασίες που πρέπει να περάσει. Έτσι ανά πάσα στιγμή τίθεται στον κάθε άνθρωπο το δίλημμα ποιόν δρόμο να ακολουθήσει. Αυτό το δίλημμα ετέθη και στον ήρωα Ηρακλή, ο οποίος μεταξύ του δύσκολου δρόμου της αρετής και του εύκολου  της κακίας επέλεξε τον δρόμο της αρετής.

Οι δοκιμασίες στις οποίες υποβάλλονται οι ψυχικές ατομικότητες είναι ανάλογες με τις πράξεις τις οποίες έκαναν, συνήθως σε προηγούμενη

Όταν η Θεοσοφία συνάντησε τον Πλωτίνο....

 

"O χαρακτηρισμός Έν περιέχει μόνο την αναίρεση της πολλαπλότητας. Για αυτό οι Πυθαγόρειοι, μεταξύ τους, το χαρακτήριζαν συμβολικά "Απόλλων" ως άρνηση των πολλών [α-πολλών]"

Πλωτίνος, Εννεάδες, V 5,6

Ο κύκλος της ζωής είναι μια κίνηση που έχει την ρίζα του στην πνευματική όψη του κόσμου, την εκτίναξή του στην άλλη όψη που λέγεται ύλη και τελικά την επιστροφή του στο σημείο από το οποίο πήγασε. Είναι ένας κύκλος με δύο τόξα, το ένα καθοδικό προς την ύλη και το άλλο ανοδικό προς το πνεύμα.

"Φαντάσου μία πηγή που δεν έχει καμία άλλη προέλευση αλλά δίνει ολόκληρο τον εαυτό της στα ποτάμια. Κι όμως δεν καταναλώνεται από αυτά τα ποτάμια αλλά παραμένει αυτή η ίδια μέσα σε ηρεμία, ενώ τα ποτάμια που προκύπτουν από αυτήν, παραμένουν κατ’ αρχήν επί ένα διάστημα μαζί, προτού διαρρεύσουν άλλο εδώ κι άλλο εκεί. Ήδη όμως κάθε ποτάμι γνωρίζει πού θα εκβάλλει τα ρεύματά του.  Ή φαντάσου ένα τεράστιο δένδρο, του οποίου η ζωική δύναμη διατρέχει ολόκληρο το δένδρο, αλλά η αρχέγονη αιτία παραμένει εντός αυτής και δεν διασκορπίζεται σε όλο το δένδρο. Έχει εγκαθιδρυθεί, κατά κάποιο τρόπο, μέσα στην ρίζα. Αυτή η αρχέγονη αιτία παρέχει έτσι στο δένδρο ολόκληρη την ζωή του μέσα στην πολλαπλότητά της, αλλά η ίδια η αρχέγονη αιτία παραμένει ακίνητη, γιατί αυτή δεν είναι πολλαπλή, αλλά αρχέγονη αιτία της πολλαπλής ζωής".

Πλωτίνος, Εννεάδες , ΙΙΙ 8,10.

Αυτός ο κύκλος της ζωής αποδίδεται με ένα φίδι που δαγκώνει την ουρά του και συμβολίζει την κοσμική γνώση και τη σοφία. Το σύμβολο του ουροβόρου όφι, αποδίδει την περιπέτεια της ατομικής ψυχής, μέσα στον μορφοποιημένο κόσμο.

Είναι το προσκύνημα της ψυχής στην ύλη και η επαφή της με όλα τα φαινόμενα της εκδηλωμένης ζωής. Από αυτήν την επαφή γεννιέται η γνώση της ζωής η οποία μετατρέπει την ψυχή από μπουμπούκι σε ανθισμένο ρόδο. Αυτό το ρόδο συμβολίζει τη συνειδητότητα και επομένως τη σοφία, δηλαδή την ικανότητα να διακρίνει κάποιος το Καλό και το Κακό και τη δυνατότητα να εκφράζει το Καλό στο πεδίο της αντίθεσης και της αντινομίας.

Η κίνηση αυτή της Ζωής διαγράφει μια κλίμακα αμφίδρομη της οποίας κάθε βαθμίδα αποτελεί έναν κόσμο, δηλαδή ένα επίπεδο ζωής το οποίο διαθέτει τη δική του Αρχή, τη δική του ύλη και τα δικά του χαρακτηριστικά. Την Κλίμακα αυτή θα τη χωρίζαμε σε τρία βασικά στάδια, σε Πνεύμα, Ψυχή και Φύση. Κάθε στάδιο Ζωής έχει τη δική του αυτοτέλεια αλλά το Πνεύμα είναι και παραμένει η ρίζα των άλλων δύο.

H Χριστιανική θρησκεία, υπήρχε ήδη ανάμεσα στους αρχαίους…

Μωησής και Ακενατόν

«Αυτό που σήμερα αποκαλείται Χριστιανική θρησκεία, υπήρχε ήδη ανάμεσα στους αρχαίους και δεν έλειπε και στις απαρχές της ανθρώπινης φυλής. Όταν ο Χριστός εμφανίστηκε ένσαρκος , η αληθινή θρησκεία που ήδη υπήρχε, έλαβε την ονομασία Χριστιανική ».Άγιος Αυγουστίνος
Η ιστορία του Μωυσή συγγραφέα και συντάκτη της «Αγίας γραφής» (Παλαιάς διαθήκης/Πεντατεύχου- τα πέντε πρώτα βιβλία της Εβραϊκής Βίβλου) είναι γνωστή στους περισσότερους. (1)

Στην παρούσα μελέτη θα παρουσιάσουμε μία εναλλακτική εξιστόρηση των σχετικών με τον Μωυσή γεγονότων, που βασίζεται κυρίως στον Αιγύπτιο αρχιερέα και ιστορικό Μανέθωνα ο οποίος έζησε περί τον 3ο αιώνα π.Χ. (Ο Μανέθωνας έγραψε στα Ελληνικά την ιστορία της Αιγύπτου κατόπιν εντολής του Πτολεμαίου Β΄του Φιλάδελφου ) (2).

Σύμφωνα με την Γένεση (κεφ. 46), ο λαός του Μωυσή ήταν μια ομάδα οικογενειών που ζούσαν νομαδικά και είχαν εγκατασταθεί στην Αίγυπτο με τον πατέρα τους τον Ιακώβ ή αλλιώς Ισραήλ. Λόγω όμως του συνεχώς αυξανόμενου αριθμού τους οι Αιγύπτιοι εφάρμοσαν σχέδιο ελέγχου τους.

Μία άλλη εκδοχή για την καταπίεση των Εβραίων από τους Αιγυπτίους είναι, πως οι Εβραίοι είχαν ενωθεί με τους εισβολείς Υξώς και είχαν πολεμήσει ενάντια στους Αιγυπτίους. Οι Υξώς κατάφεραν να υποδουλώσουν την Αίγυπτο για αρκετά χρόνια, έως ότου οι Αιγύπτιοι κατάφεραν να τους διώξουν. Ακόμα όμως και μετά την εκδίωξη τους, οι Υξώς επανήλθαν για ένα σύντομο διάστημα σε τμήμα της Αιγύπτου για να εκδιωχθούν οριστικά και να διαλυθούν από τον Τούθμωση Γ' (1490-1436π.Χ.).

Το γεγονός όμως πως οι Εβραίοι ίσως υπήρξαν σύμμαχοι των Υξώς, έδωσε την αφορμή στον Φαραώ να καταργήσει τα δικαιώματα όλων των Εβραίων, και να τους μετατρέψει σε δούλους.

Σε κάθε περίπτωση σύμφωνα με την Βίβλο, οι Αιγύπτιοι αρχικά είχαν τους Εβραίους ως δούλους, και στην συνέχεια εκδόθηκε διάταγμα σύμφωνα με τον οποίο έπρεπε να σκοτώνεται κάθε αρσενικό παιδί που γεννούσαν οι γυναίκες των Ισραηλιτών. Ένα ζευγάρι όμως Ισραηλιτών, ο Αμράμ και η Ιωχαβέδ γονείς του Μωυσή, έκρυψαν τον νεογέννητο γιο τους ώστε να μην εκτελεστεί. Στην συνέχεια η μητέρα του Ιωχαβέδ έβαλε το βρέφος σε ένα κιβώτιο από πάπυρο και το άφησε στον ποταμό Νείλο.

Το μικρό κιβώτιο με το Μωυσή βρέθηκε σύντομα από την κόρη του Φαραώ που είχε πάει στον Νείλο για να λουστεί. Όταν διαπίστωσε πως υπήρχε ένα μωρό μέσα σε αυτό, αποφάσισε να το υιοθετήσει και του έδωσε το όνομα Μωυσής («σωσμένος από το νερό» ).
Ο Μωυσής μεγαλώνει μέσα στο παλάτι σαν πρίγκιπας, γνωρίζει τα μυστικά της Αιγυπτιακής λατρείας και «μυείται» στην σοφία των Αιγυπτίων, εισχωρώντας στα άδυτα του μακραίωνου Αιγυπτιακού παρελθόντος!

Σύμφωνα με την παλαιά διαθήκη κάποια στιγμή συνειδητοποίησε την καταγωγή του, και αποφάσισε να παίξει λόγω της θέσης του καθοδηγητικό ρόλο στην σωτηρία του Εβραϊκού λαού. Κατ’ αυτόν τον τρόπο ο Μωυσής θα αναλάβει να απελευθερώσει τον λαό του και να τον οδηγήσει έξω από την Αίγυπτο στην Γη της Επαγγελίας.

Θεός Ερμής, ο «αγγελιοφόρος των θεών» και ψυχοπομπός.(ετυμολογία)

 

Το όνομα τού θεού Ερμή, που απαντάται ήδη κατά τους  Μυκηναϊκούς χρόνους, προήλθε πιθανόν από τη λέξη έρμα «σωρός από πέτρες» (οι πέτρες που σωρεύονταν πάνω από τους τάφους θεωρούνταν χαρακτηριστικό τού Ερμή ως ψυχοπομπού).
Από το όνομα τού Ερμή πλάστηκε η λέξη ἑρμηνεύς «ο διερμηνέας, ο μεταφραστής», αφού ο Ερμής εθεωρείτο μεσολαβητής μεταξύ θεών και ανθρώπων και εξηγητής τής βούλησης των θεών. Από το ἑρμηνεύς παρήχθη το ερμηνεύω με τα παράγωγα (ερμηνεία, ερμηνευτής, ερμηνευτικός, ερμήνευμα, ερμηνεύσιμος κ.ά.) και τα σύνθετά του (διερμηνεύω, μεθερμηνεύω, παρερμηνεύω κ.ά.).

Τον αιγυπτιακό θεό Θωθ οι νεοπλατωνικοί φιλόσοφοι αποκαλούσαν Ερμή Τρισμέγιστο, λόγω των ιδιοτήτων του (εύρεση τής γραφής και των τεχνών) που αποδίδονταν στον Ερμή. Σ’ αυτόν τον Τρισμέγιστο Ερμή, με τις πνευματικές όσο και αποκρυφιστικές ιδιότητες, απέδωσαν την τέχνη τους οι αλχημιστές τού Μεσαίωνα, οι οποίοι ονομάστηκαν γι’ αυτό Ερμητικοί (Hermetici).

Οι ίδιοι μάλιστα σφάλιζαν τα δοχεία τους με τα πολύτιμα υλικά που χρησιμοποιούσαν εφαρμόζοντας μια ιδιαίτερη τεχνική που δεν επέτρεπε να ανοίξουν εύκολα.Από αυτή την τεχνική προήλθε το ερμητικός «ο καλά κλεισμένος, σφαλισμένος, στεγανός».

Σύμφωνα με τον Πλάτωνα (στον «Κρατύλο») το Ερμής,  προέρχεται από το ρήμα το «είρω» (αναγγέλλω),« ερέα»ς και (κατά πλεονασμό του μ) Ερμέας, Ερμής με συναίρεση, ή κατ' άλλους από το έρυμα, δηλαδή το λόγο καθώς, ως γνωστόν, ήταν ο αγγελιοφόρος των θεών, αλλά και γενικότερα ο θεός του λόγου, της επικοινωνίας, της νόησης, της ομιλίας, της ευφράδειας.

Ο Ερμής κρατούσε το κηρύκειο το οποίο σχηµατιζόταν από λεπτή ράβδο δάφνης

Λευκή συνείδηση

 

Όταν οι συνισταμένες της ζωής μας αλλάζουν και τα φώτα σβήνουν, όταν οι αναμνήσεις αποκτούν το χρώμα του ονείρου, τότε είναι η στιγμή που συναντάμε τη συνείδησή μας λευκή. Όταν αυτά που οικοδομήσαμε με την επιμέλεια του μυρμηγκιού διαλύονται στον άνεμο των φαινομένων και μένουμε γυμνοί απέναντι στον καθρέφτη της ψυχής μας, τότε είναι η στιγμή που συναντάμε τη συνείδησή μας λευκή.
Λευκή συνείδηση σημαίνει συνείδηση ελαστική και εύπλαστη. Σημαίνει ότι μπορούμε να επικαιροποιήσουμε τις ιδεοληπτικές αγκυλώσεις μας και να ανα-καλύψουμε τη θέση μας στον κόσμο. Αυτό μας δίνει μια τεράστια ελευθερία. Την ελευθερία της μετέωρης στιγμής ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον, ανάμεσα στην αυτό-εικόνα μας και στη πραγματικότητα ως έχει. Κι επειδή θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία, είναι αλήθεια ότι η λευκή συνείδηση μπορεί να μας τρομάζει. Φοβόμαστε να μηδενίσουμε τις αγκυλώσεις μας, καθώς νομίζουμε ότι αυτές μας προσδίδουν μια σταθερή προσωπική και κοινωνική ταυτότητα. Υποψιαζόμαστε βέβαια ότι το οικοδόμημα που χτίζουμε γύρω μας και μέσα μας στη διάρκεια της ζωής μας δεν ανταποκρίνεται στη βαθύτερη φύση μας, που ασφαλώς δεν «έχει», ούτε «χρειάζεται» τίποτα- απλώς «είναι». Παρόλα αυτά, όταν έρχεται η στιγμή που αντιμετωπίζουμε τη λευκή συνείδηση, συνήθως στεκόμαστε αμήχανοι και φοβισμένοι απέναντί της.
Τι μπορεί να μας βοηθήσει τότε, εκτός από τα βιβλία αυτοβοήθειας και τις ομάδες αυτογνωσίας, ώστε να σταθούμε και να παραμείνουμε όρθιοι και ήρεμοι; Οι παλιοί Βουδιστές δάσκαλοι Καντάμπα μάς έχουν δώσει τρεις σοφές συμβουλές. Μας έχουν πει, πρώτα, μην γίνεσαι στόχος για το βέλος , ύστερα, κράτα επαφή με την καρδιά σου και τέλος, δες όλα όλα σαν όνειρο.

Μην γίνεσαι στόχος για το βέλος.

Ένα βέλος δίχως στόχο, είναι ένα απλό άχρηστο κλαδί. Όταν μπαίνουμε στη θέση του στόχου, νοηματοδοτούμε και το βέλος και του δίνουμε τη δυνατότητα νας μας πληγώσει, ή έστω, να μας επηρεάσει. Αυτό ισχύει για τα πάντα. Για τα συναισθήματα, για τις σχέσεις, για τους αγώνες και τις διεκδικήσεις μας. Δεν υπάρχει θύτης χωρίς θύμα. Δεν υπάρχουν καταστάσεις δυστυχίας χωρίς θυματοποίηση. Δεν υπάρχει θυμός χωρίς αποδέκτη. Δεν υπάρχει φόβος χωρίς αποδέκτη. Ας θυμηθούμε εδώ την γνωστή εικόνα του Βούδα, όταν αντιμετώπισε τους

Αλμα στο κενό

 

Τα κακά νέα είναι ότι πέφτουμε στο κενό
Τα καλά νέα είναι ότι δεν υπάρχει έδαφος
(Τσόγκυαμ Τρούνγκπα)

ARIADNI GEROUKI

Στην χώρα μας οι συνθήκες έχουν ωριμάσει ραγδαία για να μας διδάξουν την «ανεδαφικότητα» των πραγμάτων. Ο, τι και να κάνουμε πλέον, είτε σε προσωπικό, είτε σε συλλογικό επίπεδο, δεν είναι δυνατόν να νιώσουμε γειωμένοι και ασφαλείς. Αυτό δεν είναι κάτι που οφείλεται μόνον στην οικονομική και κοινωνική ανέχεια. Μπορεί να μοιάζει, αλλά δεν είναι! Γιατί από πάντα και για πάντα τα πράγματα είναι εκ φύσεως «ανεδαφικά». Τα πλαίσια αναφοράς που μας προσέδιδαν σιγουριά καταρρέουν σιγά σιγά για να φανεί απλά…ότι ήταν πάντοτε νοητικά πλαίσια και ποτέ αληθινά «υπαρκτά».
Σκεφτείτε μόνο: πόσο «πραγματικά υπαρκτό» είναι το τερατώδες κατασκεύασμα της παγκόσμιας οικονομίας; Πόσο «πραγματικά υπαρκτό» είναι το «χρήμα»; Πόσο «πραγματικά υπαρκτές» είναι όλες οι κοινωνικές ψευδαισθητικές επινοήσεις, οι «θεσμοί» πάνω στους οποίους έχουμε δομήσει τη ζωή μας; Το κράτος, η εκπαίδευση, ο γάμος, η αγορά, τα κοινωνικά δικαιώματα, η ιδιοκτησία, οι πολιτικές ιδεολογίες, τα κόμματα, η διοίκηση… Όλα φαίνεται να «λειτουργούν» απλά και μόνο σε ένα σχετικό επίπεδο, κατασκευασμένο μέσα από μια, λίγο ως πολύ, κοινή συναίνεση, που φυσικά, εξυπηρετεί συγκεκριμένα συμφέροντα.
Με δυο λόγια, θα μπορούσαμε κάλλιστα να φανταστούμε τη ζωή μας να είναι εντελώς διαφορετικά οργανωμένη- τουλάχιστο θεωρητικά! Θα μπορούσαμε για παράδειγμα να ζούμε σε αλληλέγγυες κοινότητες , δίχως προσωπική ιδιοκτησία, δίχως μονογαμικές σχέσεις και τα παιδιά μας θα μπορούσαν να ανατρέφονται συλλογικά και να εκπαιδεύονται στο κυνήγι και στη καρποσυλλογή. Υπάρχουν ιστορικά και ανθρωπολογικά παραδείγματα τέτοιου είδους… αλλά θα μπορούμε να φανταστούμε ακόμη παραπέρα: θα μπορούσαμε να ζούμε με γνώμονα το «εμείς» κι όχι το εγώ. Θα μπορούσαμε να επικοινωνούμε ελεύθερα τηλεπαθητικά δίχως τεχνολογία. Θα μπορούσαμε να είμαστε αυτάρκεις, να τρεφόμαστε από αιθερική ενέργεια και να μετακινούμαστε στο χωροχρόνο αβίαστα…
Σενάρια επιστημονικής φαντασίας; Οχι περισσότερο από ο, τι ήταν το τηλέφωνο ή το αεροπλάνο πριν από μερικές δεκαετίες ή το ίντερνετ πριν από μερικά μόλις χρόνια…! Αυτό που πρέπει να καταλάβουμε είναι ότι τα όρια των δυνατοτήτων μας μπαίνουν αποκλειστικά και μόνον από τον νου μας.
Σκεφτείτε τις δυνατότητες μας σαν μια βεντάλια, σαν ένα ανάπτυγμα. εμείς συντονιζόμαστε με μια του συχνότητα και παραμένουμε εκεί, νομίζοντας ότι είμαστε παγιδευμένοι, χωρίς δυνατότητα διαφυγής. Παρόλα αυτά, στη πραγματικότητα οι δυνατότητές μας είναι απεριόριστες αλλά για να έρθουμε σε επαφή με το ανάπτυγμά τους, πρέπει (οικειοθελώς ή μη) να τολμήσουμε ένα άλμα, ένα πήδημα στο κενό.

ariadnigerouki.wordpress.com

Η Μυστική Σημασία του Σαββάτου

 

του Στέφανου Ελμάζη

Υπήρχε μια εποχή που το Σάββατο ή η Κυριακή –ανάλογα την κουλτούρα και τη θρησκεία– ήταν ιερή μέρα. Οι άνθρωποι δεν δούλευαν και τη μέρα αυτή την αφιέρωναν στα θρησκευτικά τους καθήκοντα, στην οικογένεια και στην ξεκούρασή τους.

Σταδιακά η παράδοση αυτή ατόνησε. Με την πάροδο των χρόνων οι κοινωνίες, ιδίως στη Δύση, μοντερνίστηκαν, εκκοσμικεύτηκαν και τελικά σχεδόν τίποτε δεν επιβίωσε από τις αξίες εκείνες, παρά μόνο η ξεκούραση, κι αυτή μπασταρδεμένη με ψώνια και άλλες υποχρεώσεις που δεν προλάβαμε την εργάσιμη εβδομάδα.

Μόνο που και η αναιμική αυτή μορφή σχόλης, συνοδευμένη συχνά και με κάποια μορφή διασκέδασης, δέχεται χρόνο με το χρόνο ολοένα και ισχυρότερα πλήγματα.

Σήμερα, οι περισσότερες επιχειρήσεις στο λεγόμενο ανεπτυγμένο κόσμο κινούνται στον αστερισμό της εβδομάδας των επτά ημερών. Πολλά καταστήματα στην Ευρώπη είναι ανοικτά και Σάββατα και Κυριακές, ενώ η οικονομική κρίση που χτύπησε και τη δική μας πόρτα, έχει αναγκάσει πολλούς Έλληνες εργαζόμενους να δουλεύουν έξι και επτά μέρες την εβδομάδα, προκειμένου να τα φέρουν βόλτα.

Όμως ακόμη και ο Θεός, την έβδομη μέρα της δημιουργίας πήρε ρεπό… Ίσως όχι το ρεπό που έχουμε εμείς στο νου μας, αλλά σίγουρα κάποια μορφή παύσης στη δραστηριότητά Του. Γιατί άραγε; Τι στ’ αλήθεια θέλει να μας πει η γνωστή αυτή βιβλική φράση;

Ο ΝΟΜΟΣ ΤΟΥ ΕΠΤΑ

Σήμερα γνωρίζουμε ότι υπάρχουν νόμοι που διέπουν το σύμπαν. Ορισμένους από αυτούς η σύγχρονη επιστήμη τους έχει ανακαλύψει, άλλους όχι. Όσο η επιστήμη προχωράει, τόσο καταλαβαίνει ότι στο σύμπαν δεν βασιλεύει η τυχαιότητα αλλά η τάξη, μια τάξη τόσο αρμονική που είναι ασύλληπτη για τη δική μας περιορισμένη κατανόηση.

Υπάρχει μια νομοτέλεια στην οποία τα πάντα υπακούν μέσα από κοσμικούς νόμους. Ένας από αυτούς είναι ο «νόμος του επτά».

Χιλιάδες χρόνια πριν, οι αρχαίοι σοφοί, παρατηρώντας τη Φύση, ανακάλυψαν ότι όλα τα φαινόμενα, από το πολύ μικρό μέχρι το πολύ μεγάλο, όλες οι διαδικασίες και εκδηλώσεις, αλλά και η ίδια μας η ζωή, τόσο η βιολογική όσο και η ψυχολογική, παρουσιάζουν πάντοτε κατά την πραγματοποίησή τους επτά ανεξάρτητες όψεις. Ονόμασαν λοιπόν αυτή την πραγματικότητα «νόμο των επτά όψεων κάθε ολοκληρωμένου φαινομένου» ή απλά «νόμο του επτά».

Προκειμένου η πολύτιμη αυτή γνώση να μη χαθεί, αποτυπώθηκε σε ορισμένα γνωστά φαινόμενα, όπως ο ήχος, με τη δημιουργία της επτατονικής κλίμακας (νόμος της οκτάβας), το φως, με τα επτά χρώματα του φάσματος κοκ.

«Ακόμη και ο τρόπος που διαιρούμε το χρόνο, δηλαδή η διαίρεση των ημερών της εβδομάδας σε εργάσιμες μέρες και σε Κυριακές (…) αλλά και  βιβλικός μύθος της δημιουργίας του κόσμου σε έξι μέρες και της έβδομης μέρας κατά την οποία ο Θεός αναπαύτηκε από τα έργα του, είναι επίσης έκφραση του νόμου της οκτάβας ή μια ένδειξή του, αν και ατελής» (Γ. Ι. Γκουρτζίεφ).

Πρόσφατα λοιπόν, ο γενικός αυτός νόμος, που γνώριζαν οι αρχαίοι σοφοί, αποδείχτηκε και από τους σύγχρονους επιστήμονες, οι οποίοι μας είπαν το εξής καταπληκτικό: όλη η ζωή, τα πάντα, κινούνται, δονούνται στη συχνότητα του επτά. Το επτά είναι το beat της δημιουργίας! [Περισσότερα για το θέμα αυτό στο τεύχος μας Νο 99, «Η Μυστική Σημασία της Εβδομάδας»]

ΤΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΠΟΥ ΞΕΧΑΣΑΜΕ

Ο Τέλειος Δάσκαλος

 

Tο κείμενο που ακολουθεί είναι η καταγραφή μιας ομιλίας του Τζίντου Κρισναμούρτι, στο πλαίσιο μιας συνάντησης ανάμεσα στον ίδιο και σε δασκάλους και εκπαιδευτικούς. Η συνάντηση έλαβε χώρα στη Βομβάη της Ινδίας, στις 13 Μαρτίου του 1948 και την παρακολούθησε πλήθος κόσμου.

Έχει μεγάλο ενδιαφέρον πως παρότι έχουν περάσει από τότε 60 περίπου χρόνια, αυτά που λέει ο Κρισναμούρτι είναι κάτι παραπάνω από επίκαιρα σήμερα, παραμένοντας ισχυρό ζητούμενο.

Ο Κρισναμούρτι (1895-1986) υπήρξε ένας από τους σπουδαιότερους φιλόσοφους και πνευματικούς δασκάλους του 20ού αιώνα. Η σκέψη του  επηρέασε και συνεχίζει να επηρεάζει εκατομμύρια ανθρώπους, ενώ πολλά από τα βιβλία του κυκλοφορούν και στα ελληνικά.

ΑΒΑΤΟΝ

Σε ολόκληρο τον κόσμο, γίνεται ολοένα και πιο εμφανές πως ο δάσκαλος χρειάζεται εκπαίδευση. Το ζήτημα δεν είναι η εκπαίδευση του παιδιού, αλλά του εκπαιδευτή, γιατί τη χρειάζεται περισσότερο από το μαθητή. Άλλωστε, ο μαθητής είναι σαν ένα τρυφερό βλαστάρι που χρειάζεται καθοδήγηση, βοήθεια. Αλλά αν ο δάσκαλος, ο καθηγητής είναι ανίκανος, στενόμυαλος και άλλα τέτοια, φυσικό είναι πως το αποτέλεσμα της δουλειάς του θα είναι όπως και ο ίδιος.

Συνεπώς, το σημαντικό δεν είναι τόσο η τεχνική του τι να διδάξει κανείς, όσο η νοημοσύνη, το επίπεδο του ίδιου του εκπαιδευτή.

Σε ολόκληρο τον κόσμο, η εκπαίδευση έχει αποτύχει, επειδή παρήγαγε δυο από τους μεγαλύτερους και πιο καταστρεπτικούς πολέμους της ιστορίας. Εφόσον απέτυχε, το να υποκατασταθεί απλά και μόνο ένα σύστημα με ένα άλλο μου φαίνεται μάταιο. Αλλά αν υπάρχει μια πιθανότητα να αλλάξουμε τη σκέψη, το συναίσθημα, τη στάση του δασκάλου, τότε ίσως να μπορέσει να υπάρξει μια νέα κουλτούρα, ένας νέος πολιτισμός.

Ηλιοστάσια και Ισημερίες από την Αρχαιότητα μέχρι Σήμερα

 

 

Αστρολογική εμμονή ή πνευματική προτροπή; Ευκαιρία στείρας τελετουργίας ή εσώτερη αναζήτηση;
Σε κάθε σχεδόν πνευματικό οργανισμό, οι 4 «τροπές» του έτους έχουν περίοπτη θέση. Σε άλλους οργανισμούς έχουν απλά μία συμβολική θέση την οποία απλά τηρούν τα μέλη από συνήθεια, σε άλλους όμως, πιο λίγους, τα δύο Ηλιοστάσια και οι δύο Ισημερίες αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι του ενδιαφέροντός τους και είναι ευκαιρίες για συγκεκριμένο διαλογισμό, για προτροπή εσωτερικής μεταμόρφωσης, για ενδοσκόπηση και ευκαιρία για μία ακόμη πνευματική ώθηση.
Παρόλο ότι οι 4 αυτοί χρονικοί σταθμοί είναι άμεσα συνδεδεμένοι με θρησκευτικά γεγονότα (γέννηση του Ιησού και όχι μόνο κατά το Χειμερινό Ηλιοστάσιο, Σταύρωσή Του και Ανάστασή Του κοντά στην Εαρινή Ισημερία και πολλά άλλα) οι περισσότερες θρησκείες είναι επίσημα αμέτοχες. Έχουν αφήσει να εννοηθεί με ανεπίσημες ή ημιεπίσημες δηλώσεις τους ότι πρόκειται απλά για παγανιστικές εορτές, υπονοώντας ότι πρόκειται για κάτι που δεν αφορά άμεσα την πνευματική πορεία του ανθρώπου.
Λίγοι, ίσως γνωρίζουν ότι γύρω από την ημερομηνία της 25^ης Δεκεμβρίου, εκτός από τη γέννηση του Ιησού, σχεδόν όλοι οι λαοί γιορτάζουν την γέννηση κάποιου θεϊκού προσώπου, ενός Ηλιακού Θεού. Στην Αίγυπτο εορταζόταν η γέννηση του Ώρου και πιστευόταν ότι και ο πατέρας του Όσιρις, γεννήθηκε περίπου την ίδια περίοδο. Στο προκολομβιανό Μεξικό ο Θεός QUETZALCOATH, και ο Ατζέκος HUITZILOPOCHTLI. Στην Αρχαία Ελλάδα ο Θεός Βάκχος. Ο Θεός FREYR επίσης, στους λαούς του Βορρά. Ο ZARATUSTRA στο Αζερμπαϊτζάν. Ο Βούδας στην Ανατολή, ο Κρίσνα στην Ινδία, ο Scing shin στην Κίνα. Ο Μίθρας στην Περσία, ο TAMMUZ στην Βαβυλωνία, μοναδικός υιός της Θεάς IΗSTAR, που απεικονιζόταν με το θείο βρέφος στα χέρια και δώδεκα αστέρες γύρω-γύρω.
Αυτός ο Θεός ή Θείος Άνθρωπος, που θα γεννηθεί κατά το Χειμερινό Ηλιοστάσιο, θα πεθάνει και θα αναστηθεί κατά την Εαρινή Ισημερία, σημείο του προσανατολισμού της Μεγάλης Πυραμίδας, κατά την στιγμή της κατασκευής της. Η Μεγάλη Πυραμίδα είναι ακριβώς προσανατολισμένη προς την Εαρινή Ισημερία, διότι συμβολίζει την έναρξη, την εκκίνηση, την γέννηση, συνδεόμενη αστρολογικά με το σημείο του Κριού, το οποίο ακριβώς συμβολίζει την εκκίνηση, το ορμέμφυτο.

Οικονομική κρίση και αξίες

 

Είναι συνήθως δυσχερής η ερμηνεία ενός κοινωνικού φαινομένου, ενόσω αυτό εξελίσσεται. Οι κοινωνικές μεταβολές που ενσκήπτουν απρόσμενα για τους αδαείς (αλλά που προβλέπονται απ' όσους γνωρίζουν να ερμηνεύουν τους οιωνούς), εκτοπίζουν τις καθημερινές κανονικότητες, αναιρώντας την κοινωνική αδράνεια και επιβάλλοντας νέα κριτήρια. Τρόποι συμπεριφοράς που πριν ήταν αποδεκτοί, αποδεικνύονται ανεπαρκείς, νόρμες και συμβάσεις καθίστανται δυσλειτουργικές. Όσοι πολίτες καταφέρνουν να ξεπεράσουν το σοκ, επιχειρούν να επινοήσουν μεθόδους υπέρβασης της κρίσης. Στην αρχική φάση της η έκπληξη είναι το κυρίαρχο συναίσθημα. Η κρατική υπόσταση, παρά τις πλημμελείς δομές της, κατά κάποιο τρόπο εγγυάτο την ισορροπία, ενώ τώρα κλυδωνίζεται και μαζί με αυτήν καταρρέει η αυτοεικόνα του ατόμου και ο ρόλος του μέσα στο πλαίσιο που καρκινοβατεί. Το αποσπασματικό και το σπασμωδικό χαρακτηρίζουν τις πρώτες αντιδράσεις. Όσο πιο ανέτοιμη είναι μια κοινωνία να αντιμετωπίσει τη λαίλαπα, τόσο περισσότερο σε αυτό το στάδιο θα εθελοτυφλεί συνεχίζοντας να δρα αυτιστικά ή θα προσφεύγει σε τρόπους που δηλώνουν πανικό.
Σε καταστάσεις κοινωνικής νηνεμίας τα ήθη διατηρούν τη συνοχή, τα στερεότυπα διαιωνίζουν ορθές ή λανθασμένες ερμηνείες και οι πολιτικές παραδοχές συντελούν στη διατήρηση της τάξης. Πριν από την οικονομική κρίση προηγήθηκε μία κρίση αξιών: Η κανονικότητα του καπιταλισμού, η οποία ελέγχει και προσδιορίζει τα μέσα παραγωγής, το χρόνο των εργαζομένων, αλλά και τον τρόπο διαβίωσης, έχτισε μία καταναλωτική φενάκη πάνω στην οποία η αστική τάξη (ή όσοι φαντασιώνουν πως ανήκουν σε αυτή) εδραίωσε τις ελπίδες της. Φυσικά τα κέρδη διέφυγαν προς τα ανώτερα κοινωνικά στρώματα, ενώ διέλαθε της προσοχής η μετατόπιση προς ανοίκειες κανονικότητες δανεισμένες από κοινωνίες που ευημερούν. Οι κοινωνικές επιθυμίες ρυθμίζονται από τη συλλογική τάξη, η οποία ορίζει τους σκοπούς προς τους οποίους οι άνθρωποι οφείλουν να προσαρμόσουν την συμπεριφορά τους. Όταν η συλλογική τάξη διασπάται εμφανίζονται «επηρμένες φιλοδοξίες», οι οποίες, προκειμένου να εκπληρωθούν, καταλύουν τους παραδοσιακούς ρυθμιστικούς κανόνες. Κάτω από αυτές τις συνθήκες η ανομία παρουσιάζεται ως θεμιτό μέσο για την έξοδο από την κρίση.
Τα κυρίαρχα κοινωνικά στρώματα τεχνηέντως σχεδιάζουν τις αξίες μιας κοινωνικής πραγματικότητας, τις διδάσκουν στα σχολεία, καθορίζοντας το αναλυτικό πρόγραμμα ή ισοπεδώνοντας τις δομές του εκπαιδευτικού συστήματος και τις επιβάλλουν μέσα από την υποβάθμιση της ποιότητας των ΜΜΕ. Οι αξίες αυτές δεν βιώνονται με τον ίδιο τρόπο απ' όλους τους πολίτες: Η διαφοροποίηση αυτή εξαρτάται από την ευκαμψία του καθενός και τις αντίστοιχες δυνατότητές που νομίζει ότι θα του παρέχει το σύστημα. Είναι αποτέλεσμα μιας περίπλοκης διαδικασίας αξιολόγησης των προσωπικών του δεξιοτήτων, των διατιθέμενων μέσων και της εκτίμησης του οφέλους και του αντίστοιχου κόστους. Φυσικά, η προηγούμενη γενιά πέρασε στα σημερινά παιδιά την αίσθηση πως όλα είναι δυνατά, πως η κοινωνική άνοδος δεν χτίζεται σταδιακά, αλλά προσφέρεται ευκαιριακά, δεν βασίζεται στην προσωπική αξία, αλλά στην ικανότητα αξιοποίησης των συγκυριών. Πριν από κάθε κρίση το εφήμερο και το πρόσκαιρο αντικαθιστούν το μακροπρόθεσμο σχεδιασμό για το μέλλον. Η ατομική βιογραφία προτάσσεται ως σημαντικότερη από τη συλλογική και η ευτυχία καθορίζεται βάσει υλιστικών αποκλειστικά κανόνων.
Κάθε οικονομική κρίση όμως έχει και η ίδια την κανονικότητά της: προβλέπεται από τους προνομιούχους, πλήττει τα μεσαία στρώματα και εξουθενώνει ή περιθωριοποιεί τους αδύναμους. Οι κοινωνικά αποκλεισμένοι χάνουν παντελώς την επαφή με τον κοινωνικό ιστό, την πρόσβαση στους κοινωνικούς και εκπαιδευτικούς πόρους και οι απόγονοι τους καλούνται να ξεχρεώσουν εντόκως οικονομικά ή πολιτιστικά δάνεια, τα οποία ποτέ οι ίδιοι δεν καρπώθηκαν. Η κρίση είναι η εμπύρετη κατάσταση μιας κοινωνίας, που είτε θα οδηγήσει στην κάθαρση είτε στην πλήρη αποσάθρωση, αλλά σε κάθε περίπτωση θα προκαλέσει μεταβολή. Στο στάδιο αυτό οι αργυραμοιβοί των ιδανικών θα παρουσιαστούν ως σωτήρες. Η διέξοδος όμως βρίσκεται πάντα μέσα στο σύστημα κι όχι έξω από αυτό.
Εντούτοις, ας μη λησμονούμε τον ιαματικό χαρακτήρα της κρίσης. Ο βόρβορος μπορεί να αποτελέσει το λίπασμα, που θα θρέψει το νέο κοινωνικό φυντάνι. Η ανάγκη και η ανέχεια που ξεριζώνει τον αναίτιο ευδαιμονισμό της μεταπολεμικής Ελλάδας, πάνω στον οποίο δομήθηκε μία απερίγραπτη συλλογική έπαρση, μπορούν να κινητοποιήσουν νέες δυναμικές, να αναδείξουν το αδοκίμαστο, να εξιλεώσουν την κοινωνική αδικία και να αναπροσαρμόσουν τις προτεραιότητες. Κανονικά η μετά κρίσεως εποχή είναι καθαγιασμένη από την προσπάθεια των αθώων να την υπερβούν. Η εμπειρία όμως διαρκεί μόνο μία γενιά. Η επόμενη θέτει τα θεμέλια για την επόμενη κρίση, που συνήθως είναι πιο άτεγκτη και διαθέτει αντισώματα στις προηγούμενες λύσεις.

Ευστράτιος Παπάνης
Επίκουρος Καθηγητής Κοινωνιολογίας Πανεπιστημίου Αιγαίου

CNN…μακάρι να μπορούσε η Ελλάδα να πληρώσει το χρέος της με λέξεις!!!

 

Έξι ελληνικές λέξεις μνημονεύει το CNN και εύχεται: «μακάρι να μπορούσε η Ελλάδα να πληρώσει το χρέος της με λέξεις». Φυσικά η πρώτη λέξη είναι «Ευρώπη» με τους συντάκτες του κειμένου αφού εξηγούν την κατάσταση στη χώρα μας, την οικονομική κρίση και την τεταμένη σχέση με εταίρους και δανειστές να εξιστορούν τον μύθο της αρπαγής πριγκίπισσας από τον Δία, ο οποίος είχε μεταμορφωθεί σε ταύρο και την μετέφερε στην Κρήτη. Όπως θυμίζουν δε οι συντάκτες, η ΕΕ και η Ευρωζώνη οφείλουν στους Έλληνες την ίδια την λέξη που τους προσδιορίζει αλλά και την ονομασία του κοινού νομίσματος των 19 κρατών.

Υπάρχουν όμως και άλλες πέντε σημαντικές λέξεις, ελληνικής «καταγωγής» εξίσου σημαντικές για την Ευρώπη.

Δημοκρατία

Η Ελλάδα ως λίκνο του δυτικού πολιτισμού είναι και η «μητέρα» των λέξεων που είναι απαραίτητες για την λειτουργία μιας ελεύθερης χώρας. Και οι 28 χώρες που απαρτίζουν την Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να είναι δημοκρατίες και η λέξη «δημοκρατία» (democracy) προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις «δήμος» (demos στα αγγλικά) που σημαίνει οι κοινοί άνθρωποι και κράτος που σημαίνει δύναμη ή εξουσία.

Πολιτική

Η πολιτική είναι η επιστήμη και η τέχνη της διοίκησης των πολιτών, σύμφωνα με το λεξικό Merriam-Webster. Αν και υπάρχει, όμως, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αμφότερα τα όργανα έχουν περιορισμένη εξουσία επί των υποθέσεων των κρατών-μελών της ΕΕ οι οποίες κυβερνώνται από ένα ευρύ φάσμα δικών τους πολιτικών κομμάτων. Υπάρχουν κόμματα κομμουνιστικά, σοσιαλιστικά, της οικολογίας, συντηρητικά και υπέρσυντηρητικά αλλά και για όσους επιθυμούν να υπερασπιστούν διάφορα «περιφερειακά ζητήματα». Η ελληνική λέξη «πόλη» (polis) είναι όχι μόνο ένας γεωγραφικός προσδιορισμός αλλά σημαίνει και κοινότητα γι' αυτό, όπως εξηγούν οι συντάκτες του CNN υπάρχουν στην αγγλική γλώσσα οι λέξεις metropolis, police κα.

Ήταν ο Έλληνας φιλόσοφος Αριστοτέλης, όπως τονίζεται, αυτός που έγραψε πρώτη φορά περί πολιτικής.

Ηθική

Η ηθική αποτελεί ένα μέρος της φιλοσοφίας που ασχολείται με το τι είναι ηθικά σωστό ή λάθος, όπως αναφέρουν οι συντάκτες μεταφέροντας την ερμηνεία του λεξικού που χρησιμοποιούν. Η λέξη έχει τις ρίζες της στην ελληνική λέξη «ήθος» ενώ όλοι οι μεγάλοι φιλόσοφοι - Πλάτωνας, Σωκράτης, Αριστοτέλης- σκέφτονταν επίμονα για το τι συνιστά μια καλή ή κακή συμπεριφορά.

Χωρίς ηθική υπάρχει χώρος να αναπτυχθούν φαινόμενα διαφθοράς. Οι ευρωπαϊκές χώρες θεωρούνται από τις λιγότερο διεφθαρμένες στον κόσμο, σύμφωνα με την Διεθνή Διαφάνεια. Η Ολλανδία, το Βέλγιο και η Γερμανία ήταν μάλιστα μεταξύ των 20 κορυφαίων χωρών πέρυσι ως λιγότερο διεφθαρμένες. Η Ελλάδα όμως ήταν 69η θέση.

Φοβία

Ένας παράλογος ή ανεξήγητος φόβος ενός αντικειμένου ή μιας κατάστασης χαρακτηρίζεται ως «φοβία» (phobia) και φυσικά προέρχεται από την ελληνική λέξη «φόβος». Και υπάρχει αρκετός φόβος για το τι έπεται στην περίπτωση της Ελλάδας και του οικονομικού δράματος που βιώνει. Οι οικονομολόγοι διαφωνούν για το τι θα ήταν καλύτερο για τις αγορές, τον ελληνικό λαό ή και τις δύο πλευρές.

Ο Νομπελίστας Πωλ Κρούγκμαν αλά και ο Τζόζεφ Στίγκλιτς λένε πως η Ελλάδα πρέπει να ψηφίσει «όχι{ ενώ περισσότεροι από 200 Έλληνες καθηγητές οικονομικών υποστηρίζουν πως μια έξοδος της χώρας από το Ευρώ θα ήταν μια καταστροφή.

Πληθώρα

Το λεξικό Merriam-Webster ορίζει την «πληθώρα» (plethora) ως ένα ποσό πολύ μεγαλύτερο από αυτό που είναι απαραίτητο, αναγκαίο. Η αρχικά ελληνική λέξη σημαίνει πληρότητα (fulness). H ευρωζώνη είναι γεμάτη από χώρες όπως η Γερμανία, η Γαλλία και η Ολλανδία με οικονομίες ισχυρές και ευημερούσες που προσδίδουν δύναμη στο ευρωπαϊκό νόμισμα. Αλλά η ευημερία δεν είναι κάτι κοινό δηλ. σε όλες τις χώρες της Ευρωζώνης. Η Ισπανία, η Πορτογαλία και σίγουρα η Ελλάδα έχουν δει το μέσο εισόδημα των νοικοκυριών να πέφτει από το 2010, σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΕ.

Πηγή: CNN

Διαβάζοντας την Πολιτεία του Πλάτωνος στη σημερινή κρίση.

 

Στέλιος Ράμφος: Ο Στέλιος Ράμφος παρουσιάζοντας το βιβλίο του Καλλίπολις Ψυχή διαβάζει την Πολιτεία του Πλάτωνος με φόντο την Ελλάδα της κρίσης. Αν ο προορισμός του ανθρώπου υποστηρίζει ο Πλάτων, είναι μια πνευματική εξύψωση, πρέπει στο επίπεδο αυτό η εξουσία να ρυθμιστεί, εκεί πρέπει να μπορεί να ανταποκριθεί. Μιλάμε πάντα για μια ουτοπία αλλά ουτοπία που έχει στοιχεία υψηλού ρεαλισμού  όσον αφορά τις μεγάλες γραμμές ενός προβλήματος, και γιαυτό άλλωστε η Πολιτεία είναι το βιβλίο που είναι.

13.50   Είναι βέβαιο ότι ο άνθρωπος είναι προϊόν φυσικής εξελίξεως αλλά δεν μπορούμε να τον καταλάβουμε ως προϊόν φυσικής εξελίξεως αλλά ως πνευματικό ον. Τον καταλαβαίνουμε τον άνθρωπο από την κορυφή. Χωρίς να αμφισβητείται ότι είναι προϊόν φυσικής εξελίξεως.

22.14   Οι υλικές ανάγκες, δεν συζητείται αυτό το πράγμα, είναι πρωτίστης σημασίας για την κοινωνία, αν δεν φάμε πεθαίνουμε, δεν  μπορούμε να το αμφισβητήσουμε αυτό. Όμως το σκεπτικό αυτό το Πλατωνικό σημαίνει λέω εγώ, νομίζω εγώ, ότι η κοινωνία δεν ταυτίζεται με την υλικότητά της, δηλαδή από τη στιγμή που αναγνωρίζω ότι οι υλικές ανάγκες είναι σπουδαίο και αναπόφευκτο αλλά τις βάζω δεύτερες, ας πούμε η τρίτες, δεν μας ενδιαφέρει, αυτό, αυτό σημαίνει ότι δεν ταυτίζω την ουσία μιας κοινωνίας με την υλικότητά της. Δηλαδή λέω ότι μια κοινωνία ας πούμε ότι αυτό λέει ο Πλάτων, δεν συγκροτείται από τον όγκο των υλικών της στοιχείων με τρόπο καθοριστικό, όχι ότι δεν συμμετέχουν αυτά, δεν συγκροτείται με τρόπο καθοριστικό. Υπάρχει ένα τέτοιο παράδειγμα στον τρόπο της ζωής και της εκφράσεως των ανθρώπων που μας το βεβαιώνει; Υπάρχει. Ένα άγαλμα δεν συγκροτείται από τον όγκο του μαρμάρου του, ένας Παρθενών δεν συγκροτείται από τον όγκο του μαρμάρου του, συγκροτείται από την ομορφιά του. Το συστατικό στοιχείο, το δεύτερο στοιχείο, είναι πρώτο. Έχει πολύ μεγάλη σημασία να καταλάβουμε εδώ και το σκεπτικό του Πλάτωνος. Το γεγονός ότι ιεραρχεί παραδοξολογικά ο Πλάτων την δομή ας πούμε της κοινωνίας με ένα τρόπο, που ενώ λαμβάνει υπ όψιν τα υλικά δεδομένα δεν τα βάζει πρώτα σημαίνει ότι αντιλαμβάνεται την έννοιαν της πόλεως όχι με όρους φύσεως, γιατί πράγματι εκεί που κυριαρχεί η φύσις, εκεί όντως προέχει το αναγκαίο στοιχείο, αλλά η πόλις είναι το πέρα από τη φύση, αλλά στη φύση η ισορροπία επέρχεται δια αλληλοσφαγής. Τι γίνεται στην πόλη που το ζητούμενο το μεγάλο είναι η ειρήνη και η συνύπαρξη; Επομἐνως η σύστασις της πόλης με τέτοιους όρους δεν μπορεί να έχει να κάνει με τις ανάγκες, έχει να κάνει με την ανθρώπινη ουσία που θέλει να διαπλάσει η πόλις, και που είναι μια ουσία ζώων που

Οι απαρχές και η εξέλιξη της Βασιλικής Αψίδας από το 1744 έως το 1817 τουΠνξχ:. Ετ:. Yasha Beresiner,

October 29, 2014

Οι απαρχές και η εξέλιξη της Βασιλικής Αψίδας από το 1744 έως το 1817

τουΠνξχ. Ετ. Yasha Beresiner,

Πρ.". Βοηθ.". Μεγ.". Τελ.".  (Υπ.". Μεγ.". Περιστ.". της Αγγλίας)

Μετάφραση από τον Λίαν Εξχ.:Ετ.: Γ.Π.,

Μεγ.: Προκαθήμενο του Περιφερειακού Μεγ.: Περιστυλίου Δυτικής Ελλάδος

Γραπτή απόδοση της ομιλίας του στο Μεγ.: Περιστ.: ΤτΒΑ της Ελλάδος, το Σάββατο 18 Οκτωβρίου 2014, παρουσία του Μεγ.: Προκ.:, Εξχττ.: Ετ.: Γεωργίου Βασιλογεώργη.

Εξχττε, Πνξχοι & Λίαν Εξχοι Ετ.". Ετ.'.

Αγαπητοί Ετ.". Ετ.'. μου

Είναι μεγάλη τιμή να βρίσκομαι στην Αθήνα, ως προσκεκλημένος ομιλητής στο Μεγάλο Περιστύλιο των Τεκτόνων της Βασιλικής Αψίδας της Ελλάδος και σας ευχαριστώ θερμά για την ευγενική υποδοχή και τη θερμή φιλοξενία σας.

ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΙΚΟ ΥΠΟΒΑΘΡΟ

Η ομιλία μου πρέπει να επικεντρωθεί στην Αγγλία, γιατί εκεί πρωτοεμφανίστηκε ο Τεκτονισμός της Βασιλικής Αψίδας όπως τον αντιλαμβανόμαστε σήμερα. Είναι ευρέως γνωστό και πλήρως κατοχυρωμένο το γεγονός ότι η πρώτη Μεγάλη Στοά παγκοσμίως, η πρεσβυγενής Μεγάλη Στοά της Αγγλίας, ιδρύθηκε στο Λονδίνο στις 24 Ιουνίου του 1717. Αυτή ήταν και η αρχή του οργανωμένου Τεκτονισμού. Η έμφαση όπως βλέπετε είναι στη λέξη «οργανωμένος». Είναι σαφές όμως ότι Στοές προϋπήρχαν αυτής της ημερομηνίας. Πολύ πρόσφατα είχα την χαρά και την τιμή να μιλήσω στη Σ.". Στ.". ΠΑΡΘΕΝΩΝ υπ' αρ. 112 [της Μεγάλης Στοά της Ελλάδος], όπου μίλησα για τη μύηση του Ηλία Άσμολ [Elias Ashmole] (1617-1692) το 1646, τουλάχιστον εξήντα χρόνια πριν την παραπάνω ημερομηνία. Η μύηση του θεωρείται η πλέον κομβική στιγμή στην ιστορία του Τεκτονισμού, επειδή ακριβώς είναι η παλαιότερη καταγεγραμμένη και αδιαμφισβήτητη μύηση ενός «θεωρητικού» ή αποδεδεγμένου τέκτονα στην Αδελφότητα.

Όλα πήγαιναν καλά στην αρχή για τη νέα Οργάνωση των Ελευθεροτεκτόνων, που είχε υιοθετήσει τα δικά της Συντάγματα το 1723 και είχε επιλέξει και εκλέξει πολλούς διακεκριμένους ανθρώπους της εποχής ως μέλη. Από τη δεκαετία του 1740 όμως τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν για την πρεσβυγενή Μεγάλη Στοά. Το πιο σημαντικό στοιχείο της γενικότερης δυσαρέσκειας - σε σχέση με την ανά χείρας συγκεκριμένη εργασία για τη Βασιλική Αψίδα - ήταν οι εκτεταμένες αντι-τεκτονικές δημόσιες αποκαλύψεις και δημοσιεύσεις της εποχής, οι οποίες είχαν ως συνέπεια οι μυήσεις των τεκτόνων να γίνονται παράνομα και κρυφά. Αυτό προκάλεσε μεγάλη αναστάτωση στους κόλπους της Μεγάλης Στοάς. Η ανησυχία των μελών της Μεγάλης Στοάς σε σχέση με τους λαθραία και ανεξέλεγκτα μυημένους δεν αφορούσε τόσο τη διάδοση των μυστικών της Αδελφότητας σε αγνώστους αλλά ότι όλοι αυτοί θα είχαν πλέον πρόσβαση στους στεγανά και καλά προστατευμένους πόρους φιλανθρωπίας της Μεγάλης Στοάς. Επιπλέον και χωρίς αυτό να αποτελεί έκπληξη για κανέναν, οι διακεκριμένοι Μεγάλοι Διδάσκαλοι που είχαν επιλεγεί και διοριστεί από την αριστοκρατία λειτουργούσαν μόνον ως σύμβολα, όπως για παράδειγμα ο εικοσιπεντάχρονος Ουίλιαμ, 5ος Λόρδος Βύρων (1722-98), ο οποίος αφού διορίστηκε Μεγάλος Διδάσκαλος το 1747 για πενταετή θητεία, σε όλη τη διάρκεια των πέντε αυτών ετών δεν παρέστη ούτε μία φορά στη Μεγάλη Στοά ούτε πήρε μέρος σε κάποια άλλη τεκτονική δραστηριότητα. Ταυτόχρονα, ένα άλλο στοιχείο αναταραχής άρχισε να αναδύεται στους τεκτονικούς κύκλους της εποχής, από την πλευρά κάποιων Ιρλανδών Αδελφών, οι οποίοι είχαν μεταναστεύσει στην Αγγλία εξ αιτίας του πρόσφατου μεγάλου λιμού που είχε πλήξει το νησί τους και τους οποίους δεν καλοδέχονταν ή δεν τους έκαναν καν δεκτούς ως μέλη οι Αγγλικές Στοές.

Η ΕΜΦΑΝΙΣΗ ΤΗΣ ΒΑΣΙΛΙΚΗΣ ΑΨΙΔΑΣ

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον γενικευμένης ανησυχίας στους αγγλικούς τεκτονικούς κύκλους, ένας νέος τεκτονικός βαθμός άρχισε να γίνεται γνωστός στη δεκαετία του 1740, η Βασιλική Αψίδα. Τα γνωστά ιστορικά στοιχεία για την καταγωγή και τις απαρχές του νέου αυτού βαθμού είναι τόσο σπάνια όσο και τα αντίστοιχα για τους συμβολικούς βαθμούς. Η πρώτη αδιαμφισβήτητη αναφορά στη Βασιλική Αψίδα είναι του 1744 και προέρχεται από τον Ιρλανδό συγγραφέα Φάιφιλντ Ντασινύ [Fifield Dassigny] (1707-1744)1. Αυτός αναφέρει ότι το 1744 η Βασιλική Αψίδα ήταν ενεργή στο Δουβλίνο, στην Υόρκη και στο Λονδίνο. Άλλες ενδείξεις για τέτοιες δραστηριότητες τόσο στην Υόρκη ή σε άλλα μέρη της Ιρλανδίας δεν υπάρχουν, όμως για το Λονδίνο υπάρχει η απόδειξη ότι στις 17 Ιουλίου του 1751, πέντε Στοές αποτελούμενες από Ιρλανδούς Αδελφούς ίδρυσαν τη 'Μεγάλη Στοά της Αγγλίας σύμφωνα με τους Αρχαίους Θεσμούς'.  Οι πολύ γνωστοί και ως   Όι Αρχαίοι' σύντομα υιοθέτησαν τη Βασιλική Αψίδα ως τον τέταρτο [4°] βαθμό του Τάγματος11. Με ειρωνική διάθεση ασφαλώς, τα μέλη της πρεσβυγενούς Μεγάλης Στοάς που είχε ιδρυθεί το 1717 μετονομάστηκαν Όι Μοντέρνοι'. Με αυτούς τους όρους αναφοράς πάντως (οι Αρχαίοι και οι Μοντέρνοι) έμειναν γνωστοί ως σήμερα. Έχει αποδειχθεί από καιρό ότι η ίδρυση των Αρχαίων δεν αποτελούσε προϊόν σχίσματος ή αποχώρησης από την πρεσβυγενή Μεγάλη Στοά111. Παρ' όλα αυτά, οι Αρχαίοι δημιουργήθηκαν ως αντίπαλο δέος προς την υπάρχουσα Μεγάλη Στοά και οι δύο πλέον μεγάλες δυνάμεις αντιμετώπιζαν η μία την άλλη ως αντικανονική και παράνομη.

Εξετάζοντας τις δραστηριότητες των Στοών των Αρχαίων όσον αφορά τη Βασιλική Αψίδα, πρέπει να έχουμε υπόψη ότι η ανύψωση, συχνά αναφερόμενη και ως 'εισδοχή' στις πρώιμες καταγραφές, λάμβανε χώρα στις συμβολικές στοές ως τέταρτος [4ος] βαθμός. Δεν ήταν επομένως αντικείμενο τελετής σε ξεχωριστά, διακριτά Περιστύλια. Η τελετή της Βασιλικής Αψίδας όπως και άλλες τάξεις και επιγενόμενοι βαθμοί πέραν της Συντεχνίας, πραγματοποιούνταν στις συμβολικές Στοές των Αρχαίων είτε με την υπονοούμενη έμμεση εξουσιοδότηση της Μεγάλης Στοάς τους είτε χωρίς κανένα έλεγχο ή κάποια έγκριση. Οι Στοές αυτές έδιναν λοιπόν αρκετούς βαθμούς εκτός των συμβατικών τους δραστηριοτήτων μέχρι τη θέσπιση κανόνων και Κανονισμών το 1794, οπότε και δόθηκε επίσημη έγκριση στις συμβολικές Στοές των Αρχαίων να απονέμουν τον βαθμό της Βασιλικής Αψίδας δια των εξουσιών που τους παραχωρήθηκαν

Σιμπολέθ: θάνατος από λάθος φονικό αλλόφωνο

 

Ένα κοινό ή παραπλήσιο μοτίβο που κυκλοφορεί ευρέως στα διάφορα αιματοβαμμένα βίδεα που μας έρχονται από την ισλαμική επικράτεια του σύγχρονου Μεσαίωνα κινείται πάνω-κάτω στο εξής πλαίσιο: ένας μουσάτος Μουσουλμάνος, ένα θεοσεβάμενο τζιχαντικό Κτήνος της ισλαμοχριστιανικής Πίστης πρωταγωνιστεί. Το Κτήνος δεν μάς έχει καταστήσει σαφές αν έχει διδακτορικό στην αβρααμογενή Θεολογία, ούτε καν πτυχίο, κατά πάσα πιθανότητα δεν προχώρησε πέρα από την πρώτη τάξη του Ιεροδιδασκαλείου, η μόρφωση αυτή τού είναι υπέρ το δέον επαρκής, προκειμένου να δύναται να εκτελεί σωστά την τριπλή εργασία που κάθε Πιστός ΙσλαμοΧριστιανός πρέπει να εκτελεί: να αποστηθίζει το Ιερό του Βιβλίο, να καταπνίγει τη Λογική και να εξαπλώνει το Dar-Al-Jehovah.

Κι όμως: ο Μουσουλμάνος αυτός έχει αυτοαναχθεί σε απόλυτη αυθεντία πάνω σε θέματα ισλαμικής πίστης.

Σε σταματάει στο δρόμο, εκεί που πας στη δουλειά σου και σε βάζει, θες-δεν θες, σε ένα Θεολογικό τηλεπαιχνίδι γνώσεων τύπου ‘Γίνε Εκατομμυριούχος’, κουίζ Ζωής και Θανάτου, με τζακ ποτ στο ‘Ζεις λίγο ακόμα’ και σε τυχόν λάθος απάντηση, η παραγωγή σού προσφέρει έναν φρικτό και βασανιστικό θάνατο. «Η τρίτη προσευχή της δεύτερης μέρας μετά την πρώτη πανσέληνο του Ραμαζανιού έχει τέσσαρες σούρες ή πέντε»; Ρε διάολε, και δύο διδακτορικά στην Ισλαμική Θεολογία να έχεις, και Πρύτανης της Θεολογικής Σχολής της Ισλαμπαμπάντ να είσαι, ήμαρτον Μπαναγία μου, με την κάνη του υποπολυβόλου κολλημένη στο δόξα το πατρί σου, κάπου θα το κάνεις το λαθάκι σου.

Και σκεφτείτε: αυτοί τους οποίους ανακρίνει θεολογικώς το μουσουλμανικό Κτήνος του ιουδαιογενούς Θεού της Χριστιανικής Αγάπης μιλούν άπταιστα αραβικά, είναι μουσουλμάνοι σαν κι εκείνον, φτυστοί κι ολόιδιοι, ξέρουν τα πάντα για το Ισλάμ, βροντοφωνάζουν Αλλαχουάκμπαρ με άψογο σουνιτικό τρόπο, κι όμως: αρκεί μία μικρούλα λάθος απάντηση, ένα αδιόρατο τρεμοπαίξιμο της φωνής, πες ότι σε έπιασε μια ζαλάδα, μια σκοτοδίνη, βρε αδερφέ, ένα παραπανίσιο ανοιγόκλεισμα του ματιού, ένα μικρούλι κενό μνήμης, μια διαφορετική προφορά του τάδε εδάφιου, άνθρωποι είμαστε.. ε, τότε, το χάνεις το ‘μαξιλαράκι’ της Ζωής. Και η ποινή: Θάνατος!

Σας φαίνονται πρωτοφανή όλα αυτά; Ότι τα διαπράττουν μόνον οι Ισλάμηδες του ταλιμπανικού 21^ου αιώνα; Για ξανασκεφτείτε το… Στην εποχή της Βίβλου, την οποίαν θεωρούν Ιερή Γραφή τους οι πιστοί του Χριστιανισμού και του Ιουδαϊσμού, ο Ιεφθάε υπήρξε Κριτής του Ισραήλ, στρατιωτικός αρχηγός των Εβραίων και δίκαιος προπάτωρ των Χριστιανών. Σε κάποια μάχη οι δυνάμεις του Ιεφθάε νίκησαν τους αντιπάλους, τους Εφραιμίτες. Ένας μεγάλος αριθμός των ηττημένων Εφραιμιτών διεσώθη και προσπάθησε να βρει διαφυγή μέσα από τα περάσματα του ποταμού Ιορδάνη. Οι δυστυχισμένοι και φοβισμένοι άνθρωποι, που προσπαθούσαν να σώσουν τη ζωή τους, χώνονταν ανάμεσα στους πολλούς που κινούνταν σε αυτά τα περάσματα, ώστε να περάσουν απαρατήρητοι μέσα στο πλήθος.

Υπήρχε όμως ένα πρόβλημα. Τη μοίρα τους την είχε σφραγίσει μία ανεπαίσθητη γλωσσική διαφοροποίηση. Ένα διαολεμένο ‘αλλόφωνο’. Αλλόφωνο είναι μία διαφορετική παραλλαγή του ίδιου φωνήματος. Επί παραδείγματι, οι ομιλητές της Ελληνικής, άνετα βάζουμε στη λέξη ‘χήνα’ τη σωστή φωνηματική παραλλαγή (αλλόφωνο) που συνάδει με πρόσθιο φωνήεν, και, πάλι σωστά, βάζουμε το αντίστοιχο αλλόφωνο του ‘χ’ μπροστά από οπίσθιο φωνήεν, όπως στο ‘χάνω’. Βέβαια, όταν έρθει η ώρα να προφέρουμε το γερμανικό ‘ich’, προφέρουμε λάθος αλλόφωνο του ‘χ’, αλλά χαλάλι μας: κανείς δεν πρόκειται να μας πάρει το κεφάλι για ένα τόσο δα γλωσσικό ατόπημα – ή μήπως πρόκειται;

Κι ένα άλλο παράδειγμα, περί του τι συνιστά αλλόφωνο: φέρτε στον νου σας το ‘λ’, το οποίο οι Μακεδόνες το προφέρουν πιο παχύ, ενώ οι Χαμουτζήδες της Νότιας Ελλάδας πιο λεπτό. Αντιστοίχως, φανταστείτε ότι θέλουμε να ξεχωρίσουμε σε ένα πλήθος ισπανόφωνων ποιοι είναι Ίβηρες και ποιοι Νοτιοαμερικάνοι. Το ζήτημα είναι πολύ απλό: το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να τους δείξουμε γραμμένη τη λέξη ‘BarCelona’ και τους ζητήσουμε να τη διαβάσουν: οι Ίβηρες θα προφέρουν ‘ΜπαρΘελόνα’ ενώ οι Λατινοαμερικάνοι ‘ΜπαρΣελόνα’.

Κατά τον ίδιο τρόπο και οι Εφραιμίτες είχαν μιαν ανάλογη ελαφρά διαφοροποίηση στον τρόπο προφοράς τους. Δεν μπορούσαν να διακρίνουν το παχύ ‘s’/sh (ש, σhιν) της εβραϊκής γλώσσας από το απλό ‘s’ (ס σάμεχ ή ש , σιν).

Ε, καλά, αναρωτιέται κανείς, τι κακό μπορεί να σού κάνει ένα τόσο δα ‘λάθος’ αλλόφωνο; Ένα τόσο δα λάθος αλλόφωνο, ένα τόσο δα λάθος φωνηματάκι μπορεί, με τη βοήθεια του Θεού (των ΙσλαμοΧριστιανών), να σου στοιχίσει την ίδια σου τη ζωή. Πάντα, με τη βοήθεια του καλού Θεού…

Έτσι και στην περίπτωση των ηττημένων που προσπαθούσαν να ξεφύγουν από τον Ιεφθάε. Εκμεταλλευόμενοι αυτή τη διαφορά προφοράς, και προκειμένου να εντοπίσουν τους δυστυχείς που προσπαθούσαν να γλιτώσουν, οι άνδρες του Ιεφθάε έκαναν το εξής: σταματούσαν απαξάπαντες και τους ζητούσαν να προφέρουν την εβραϊκή λέξη που σημαίνει ‘στάχυ’ (στα εβραϊκά: ‘SHιμπολέθ’, שִׁבֹּלֶת) και η οποία εμπεριέχει το παχύ sh. Όποιος δυστυχής πρόφερε ‘λανθασμένα’ τη λέξη, ως ‘Sιμπολέθ’ (לֶתבֹּ֗סִ) θανατωνόταν αυτοστιγμεί. Όλα αυτά υπάρχουν καταγεγραμμένα στην Αγία Γραφή των Χριστιανών, στο βιβλίο των Κριτών, κεφάλαιο ΙΒ΄ (12), χωρίο 4 έως 6.

Απαιτείται, όμως, στο σημείο αυτό μία αναγκαία παραδοχή: ότι τα διάφορα φονικά αλλόφωνα ‘σιμπολέθ’ δεν είναι πάντοτε ή κατ’ αποκλειστικότητα θρησκευτικά, όπως αποδεικνύει και η περίπτωση της απερίγραπτης σφαγής που υπέστησαν οι Αϊτινοί το 1937 από τον δικτάτορα της Δομηνικανής Δικτατορίας Rafael Trujillo (γνωστή ως ‘Parsley Massacre’).

Ποτέ δεν θα κουραστώ, όμως, να το τονίζω: το να σφάζεις έναν δυστυχή Αϊτινό επειδή θεωρείς ότι προκαλεί ανεργία στην δομηνικανή πατρίδα σου ή ότι σου κλέβει τα πρόβατα στη μεθόριο που χωρίζει τις δύο επικράτειες στο περιορισμένων πόρων νησί της Ισπανιόλας ή ληστεύει τα καταστήματά σου κ.λπ. ίσως και να μπορεί να ιδωθεί υπό την οπτική γωνία της διαρκούς αλληλοσφαγής του ενός εξελιγμένου αυστραλοπίθηκου από τον διπλανό του εξελιγμένο αυστραλοπίθηκο, στη διαρκή μάχη τους για απόκτηση πρόσβασης στα περιορισμένα αγαθά της τοπικής τους επικράτειας εδώ και τουλάχιστον πέντε εκατομμύρια χρόνια.

Το να σφάζεις, όμως, έναν ολόιδιο με σένα άνθρωπο, με το ίδιο μούσι, με την ίδια ακριβώς Νοοτροπία, έναν άνθρωπο που σε άψογα αραβικά σού τονίζει ότι πιστεύει στον ακριβώς ίδιο Θεό με σένα, που μιλάει ακριβώς την ίδια γλώσσα με σένα, σε διαβεβαιώνει ότι είναι διατεθειμένος να ζήσει στην ίδια χαλιφατική επικράτεια με σένα κ.λπ., ε, γι’ αυτό το καθόλα ανεξήγητο υπό οποιαδήποτε κοινωνική, πολιτική, οικονομική οπτική φαινόμενο, η εξήγηση είναι μόνο μία: η μολυσματική, φονική Ιδεολογία που ακούει στο όνομα ‘Θρησκεία’.

•homo pneumaticus•

Φιλική Εταιρεία στο Ιόνιο και η σχέση της με τον τεκτονισμό

 

ΝΙΚΟΣ Κ. KΟΥΡΚΟΥΜΕΛΗΣ,
Διδάκτωρ Φιλοσοφίας

Ένα από τα πλέον καίρια ερωτήματα, που πρέπει να τεθούν κατά τη διαδικασία διερεύνησης των παραγόντων που συνέβαλαν στην ίδρυση και τη λειτουργία της Φιλικής Εταιρείας, είναι εάν τα πρόσωπα, που αναμίχθηκαν σε αυτές, ενέργησαν μεμονωμένα και από προσωπικούς λόγους ή από εταιριστικό καθήκον, οργανωμένα σε εταιρείες (μυστικές και φανερές, συλλόγους ή και απλές ομάδες.

Πιο συγκεκριμένα: συμμετείχαν ως πρόσωπα που συνδύασαν την τεκτονική με την εταιριστική ιδιότητα ή ως μέλη των Ελευθεροτεκτονικών Στοών, που λειτουργούσαν τότε υπό την «Γαληνοτάτη Μεγάλη Ανατολή της Ελλάδος εν Ανατολή Κερκύρας» (1812), με κύριο συντελεστή στη λήψη των αποφάσεων τον Zακύνθιο Διονύσιο κόμη δε Ρώμα, πρώην πρύτανη Κερκύρας και γερουσιαστή της Επτανήσου Γερουσίας, που αργότερα εξελίχθηκε σε απόλυτο χειριστή των πραγμάτων της Φιλικής και του επαναστατικού Αγώνα στη Δυτική Ελλάδα. (1)

Σύμφωνα με τις κρατούσες απόψεις, ο Διαφωτισμός είναι ο κύριος δημιουργικός παράγων των επαναστατικών γεγονότων, καθώς, μεταξύ των άλλων, του χρεώνονται Επαναστάσεις, όπως η Αμερικανική (1776), η Γαλλική (1789) και η Ελληνική (1821), τα πολιτικά κείμενα των οποίων είναι σαφώς διατυπωμένα, σύμφωνα με τα δικά του ιδεολογικά πλαίσια. (2)

Ειδικότερα για την Ελληνική Επανάσταση (1821), γίνεται αναφορά και σε συγκεκριμένη εκδήλωσή του που ονομάζεται «Ελληνικός Διαφωτισμός», ο οποίος προσαρμόζει τις αρχικές ιδέες στις ανάγκες του υπόδουλου ελληνικού έθνους. Αυτό το «ιδεολογικό, φιλολογικό, γλωσσικό και φιλοσοφικό ρεύμα» εμφανίστηκε όπου υπήρξε οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη των Ελλήνων, με αποτέλεσμα τα μέλη συγκεκριμένων κοινωνιών, όχι υποχρεωτικά εντός του ελληνικού χώρου, ως φορείς εκπαιδευτικής ανανέωσης, να επιδιώξουν σε πρώτη φάση την ανάπτυξη της ελληνικής παιδείας και, στη συνέχεια, την επαφή με το ευρωπαϊκό πνεύμα, μέσω των κειμένων (πρωτότυπων ή σε μετάφραση). Με αυτό τον τρόπο, αρκετά ενωρίς μεταφράστηκαν στα ελληνικά έργα των διαφωτιστών, ενώ προς τα μέσα της περιόδου εκδόθηκαν και πρωτότυπα έργα Ελλήνων (και η επτανησιακή συμβολή εδώ είναι αξιοσημείωτη, καθώς συμπεριλαμβάνονται τα έργα του Ευγένιου Βούλγαρη και του Νικηφόρου Θεοτόκη). (3)

Ο Ελληνικός Διαφωτισμός, ακολουθώντας τα πρότυπά του, επεδίωξε τη γενική εκπαίδευση και την απαλλαγή από τις προλήψεις και τις δεισιδαιμονίες και εναντιώθηκε στο πολιτικό, κοινωνικό και θρησκευτικό κατεστημένο της εποχής του. Παρουσίασε, όμως, σημαντικές διαφορές από αυτά. Ως ιδεολογικό ρεύμα το κύριο αίτημά του, η Παιδεία, είχε ως αποκλειστικό σκοπό την απελευθέρωση του Έθνους και από τα συστατικά του, η εναντίωση στο κατεστημένο της εκκλησίας έφθανε σε πολύ χλιαρές αντικληρικές απόψεις και, σε καμία περίπτωση, στην αθεΐα. (Η επτανησιακή συμβολή σημειώνεται και εδώ με την προϋπόθεση ο ανώνυμος συγγραφέας της Ελληνικής Νομαρχίας, ήτοι «του Λόγου περί Ελευθερίας», να είναι ο Κερκυραίος Ιωάννης Πασχάλης – Δονάς). (4)

Με το τέλος της Βενετικής διοίκησης και την εγκατάσταση επαναστατικών δημαρχείων (1797) από τα Γαλλικά δημοκρατικά στρατεύματα, που με τα χρώματα της Κισαλπινικής δημοκρατίας κατέλαβαν τα νησιά του Ιονίου και τις βενετικές κτήσεις στην Ήπειρο (το Βουθρωτό, την Πάργα, τη Βόνιτσα, την Πρέβεζα), εισέρρευσαν στην περιοχή τα κηρύγματα της Γαλλικής Επανάστασης. Σύντομα, διάφορα σωματεία Ιακωβίνων ανέλαβαν την πολιτική και κοινωνική διαπαιδαγώγηση του πληθυσμού, ενώ στο κρατικό τυπογραφείο, που εγκαταστάθηκε στην Κέρκυρα, τυπώθηκαν μεταξύ των άλλων επαναστατικών προκηρύξεων και ελληνικά επαναστατικά φυλλάδια, τα οποία μαζί με τις εκδόσεις του Κοραή, έπαιξαν σημαντικότατο ρόλο στην αφύπνιση και την τόνωση του πατριωτισμού του ελληνικού πληθυσμού της περιοχής. Τα φυλλάδια αυτά ήταν:

α. Ο ΘΟΥΡΙΟΣ ΤΟΥ ΡΗΓΑ (Ως πότε παλικάρια), δίφυλλο τετρασέλιδο εις 4ο σχήμα.

Αποσυμβολισμός στη Μυθική Ζωή του Οδυσσέα

 

Ο Οδυσσέας ζει αρμονικά στο βασίλειό του με τη γυναίκα του Πηνελόπη και το γιο του Τηλέμαχο. Έχουμε να κάνουμε με μια ολοκληρωμένη πνευματική τριάδα, ένα είδος θεϊκού τριγώνου σε αρμονική ισορροπία. Η αναζήτηση της Ελένης είναι η αφορμή της εκστρατείας του Οδυσσέα μαζί με τους υπόλοιπους βασιλιάδες στην Τροία. Η Τροία με τη σειρά της είναι ένα πλούσιο βασίλειο που αναπαριστάνει την ιδέα της έλξης του υλικού πεδίου. Σε αυτό το σημείο βλέπουμε πως ο Οδυσσέας προσπαθεί να αποφύγει την εκστρατεία. Αυτό συμβολίζει την άρνηση της ψυχής να ενσαρκωθεί, γιατί γνωρίζει τον πόνο που η ίδια προδιαγράφει μέσα στη μορφή.
Δέκα χρόνια απαιτούνται για την κατάληψη της Τροίας, της γήινης σφαίρας, που φέρει επίσης τον αριθμό δέκα.
Με την άλωση της πόλης ολοκληρώνεται το έργο στο υλικό πεδίο και αρχίζει η πορεία της επιστροφής στο πνεύμα. Από αυτή την άποψη, η επιστροφή του Οδυσσέα αντιπροσωπεύει την επιστροφή του πνευματικού σπινθήρα στην κατάσταση της πρωταρχικής ηρεμίας, εμπλουτισμένου με τις εμπειρίες των πεδίων που διέτρεξε.
Για να γυρίσει στην Ιθάκη απαιτούνται άλλα δέκα χρόνια γεμάτα περιπέτειες, κατά τις οποίες απορρίπτει σταδιακά τα φορτία που τον δεσμεύουν στην ύλη. Στην προσπάθειά της να ταυτιστεί με το πνευματικό ιδεώδες, η ανθρώπινη συνείδηση, δοκιμάζεται και αντιπαρέρχεται κάθε λογής εμπόδια μέχρι την επίτευξη του σκοπού.
Ο πρώτος σταθμός του ήρωα είναι η χώρα των Λωτοφάγων, ένας επίγειος παράδεισος γεμάτος καρπούς, που προκαλούσαν τη λήθη σε όποιον τους έτρωγε. Ορισμένοι από τους συντρόφους του Οδυσσέα τρώνε τους καρπούς, συμβολίζοντας με αυτή την πράξη ένα μέρος της συνείδησής του που παραμένει προσκολλημένο στη μορφική όψη, ξεχνώντας τον προορισμό της ψυχής. Αυτό, βέβαια, συμβαίνει στο μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας σήμερα. Η εμμονή στη συσσώρευση υλικών αγαθών και στη δημιουργία του επίγειου παράδεισου, είναι ο λωτός που κάνει τον άνθρωπο να αποστρέφει το πρόσωπό του από τους ουσιαστικούς στόχους της ύπαρξής του.

Συνεχίζοντας το δρόμο προς τα πίσω ο Οδυσσέας πέφτει πάνω στους Κύκλωπες. Ο Πολύφημος εγκλωβίζει τον Οδυσσέα και τους συντρόφους του στη σπηλιά του ασυνείδητου.

Αποσυμβολισμός στη Μυθική Ζωή του Θησέα

 

Ο Θησέας ήταν και αυτός ημίθεος, γιος του Ποσειδώνα και της θνητής Αίθρας. Ο Ποσειδώνας είναι ο Πατέρας των Υδάτων, της αιώνιας θάλασσας που φέρνει τη ζωή στην πρώτη αυγή της ύπαρξης, δηλαδή την Αίθρα. Ο ήρωας παίρνει την πρωταρχική του μόρφωση στην Τροιζήνα, μακριά από την Αθήνα. Η μητέρα του είναι εκείνη που του αποκαλύπτει τη θεϊκή του καταγωγή και τον πραγματικό του προορισμό. Η γήινη φύση μας περικλείει πάντα το σπέρμα της δοκιμασίας, προκειμένου να ανυψωθεί η συνείδηση στα επίπεδα της ψυχής. Ο Θησέας είναι προορισμένος να βασιλέψει στην Αθήνα. Η Αθήνα είναι ο Ιερός Τόπος, το Ιερό Κέντρο στο οποίο -σύμφωνα και με το Μιρσέα Ελιάντε- επιστρέφει πάντα ο ήρωας για να αποδώσει τους καρπούς της περιπέτειάς του. Τον ίδιο ρόλο έπαιξαν και οι Μυκήνες στην περίπτωση του Ηρακλή, ή η στρογγυλή Τράπεζα στην περίπτωση των Ιπποτών του Αρθούρου.
Νέος ακόμη θυσιάζει τα μαλλιά του στον Απόλλωνα, αφιερώνοντας με αυτόν τον τρόπο την πνευματική του υπόσταση στην υπηρεσία της ακτινοβόλας όψης της ψυχής του. Τα μαλλιά είναι ένα πανάρχαιο σύμβολο πνευματικής δύναμης, κάτι που φαίνεται καθαρά στην περίπτωση του Σαμψών και της Δαλιδάς. Άλλωστε, λέγεται πως όταν ο Ηρακλής βγήκε από την κοιλιά του κήτους ήταν φαλακρός, ένα ακόμη σύμβολο αφιέρωσης της πνευματικής δύναμης στην αναζήτηση της ψυχής.
Πριν ξεκινήσει το ταξίδι του, φροντίζει να πάρει μαζί του τα σημάδια με τα οποία θα τον αναγνωρίσει ο Αιγέας, ο γήινος βασιλιάς. Κυλάει το βράχο και παίρνει τα σανδάλια, που θα του δώσουν τη δυνατότητα να βαδίζει τα μονοπάτια των εσωτερικών κόσμων, καθώς και το ξίφος, σύμβολο της νοητικής διάκρισης. Με τα σανδάλια του θα βαδίσει την περιοχή πέρα από την Κόρινθο, που λέγεται πως ονομαζόταν χώρα του θανάτου. Αυτή η περιοχή αντιπροσωπεύει την απόρριψη στοιχείων της προσωπικότητας του ήρωα. Εκεί θα σκοτώσει το Σίνι, το γιο του μεγάλου καταστροφέα. Ο θάνατος των παχυλών όψεων του εαυτού θα επανέλθει με τη μορφή της Φαίας ή σκοτεινής, με το Σκύρωνα και τη χελώνα, πανάρχαιο σύμβολο της ζωής που ξεπήδησε από τα σκοτεινά βάθη της θάλασσας. Θα έλθει επίσης με τη μορφή του Προκρούστη. Στους μύθους των Ετρούσκων ο Προκρούστης εμφανίζεται σαν υποχθόνιος θεός που κουβαλάει ένα σφυρί, σύμβολο της Τιτανικής φύσης. Με αυτές τις δοκιμασίες του ο ήρωας αποκτά μερική κυριαρχία στις αρχέγονες στοιχειακές του όψεις. Υποβάλλεται στον αναγκαίο καθαρμό και μπαίνει στην Αθήνα, όπου κανείς δεν τον αναγνωρίζει παρά μόνο όταν δείχνει