Καβείρια Μυστήρια

 

"Μανθάνειν εν τω ουρανώ το οράν, εν δε τη γη το αναμιμνήσκεσθαι. Μακάριος ο δια των Μυστηρίων διελθών, ούτος γινώσκει την αρχήν και τον σκοπόν της ζωής.
(Πίνδαρος)

Στο Βορειοανατολικό Αιγαίο, απέναντι από τις Θρακικές ακτές και τις εκβολές του ποταμού Έβρου, στο δρόμο ακριβώς προς τα στενά του Ελλησπόντου και τη μαύρη θάλασσα, πάνω σε ένα κατάφυτο ύψωμα του «Ιερού Νησιού» της Σαμοθράκης, του πανελλήνιου αυτού θρησκευτικού κέντρου, στη «Δήλο του Βόρειου Αιγαίου», όπως ονομάστηκε, ήκμασαν στην αρχαιότητα, αλλά και κατά την Ρωμαϊκή εποχή και μέχρι ακόμα το τέλος του 4ου μ.Χ. τα διάσημα σε όλον το τότε γνωστό κόσμο, εφάμιλλα των Ελευσινίων, Καβείρια Μυστήρια των Μεγάλων σεπτών Θεών, τα μυστικά και άρρητα ονόματα των οποίων παρέμεναν άγνωστα στο ευρύ κοινό, το οποίο τους γνώριζε μόνο με το συλλογικό τους όνομα Κάβειροι.

Ορεινό και ηφαιστειογενές νησί η Σαμοθράκη, αρχικά πολύ μεγαλύτερη της σημερινής, έχασε, σύμφωνα με τις παραδόσεις (Διόδωρος Σικελιώτης), ένα σημαντικό μέρος της από τις γεωλογικές αναστατώσεις και κατακλυσμούς που συνέβησαν στο Αιγαίο την προϊστορική εποχή, καταλήγοντας σε ένα πολύ μικρότερο μέγεθος με δυσανάλογα ψηλά βουνά - τα ψηλότερα της περιοχής, εκτός του Άθω, και τα ψηλότερα του αρχιπελάγους μετά την Κρήτη και την Εύβοια.
Σε αυτά τα ψηλά βουνά της οφείλει κατά μια εκδοχή το όνομά της, από την προελληνική λέξη «σάμος» = ύψος και τη Θράκη, δηλαδή η «Υψηλή Θράκη». Από το ψηλότερό της όρος Σάος, με κορυφή το «Φεγγάρι».(1700 μ) λέγεται από τον

Κέλσος, περί μύθων (αληθής λόγος κατά Χριστιανών)

 

 

Οι αρχαίοι μίλησαν αινιγματικά για κάποιον θεϊκό πόλεμο, ο Ηράκλειτος μάλιστα είπε τα εξής:  “Πρέπει να ξέρουμε ότι ο πόλεμος μας συνέχει όλους, ότι η δικαιοσύνη είναι έριδα, και ότι όλα με την έριδα γεννιούνται και χάνονται”.

Kαι ο Φερεκύδης που ήταν πολύ παλιότερος από τον Ηράκλειτο, κατασκεύασε ένα μύθο όπου αντιπαρατάχθηκαν δυο αντίπαλες στρατιές, και στη μία έβαλε αρχηγό τον Κρόνο ενώ στην άλλη τον Οφιονέα και εξιστόρησε τις προκλήσεις και τις συμπλοκές τους, καθώς και το ότι έκαναν τη συμφωνία, όποια από τις δυο έπεφτε μέσα στον Ωγηνό θα ήταν η ηττημένη ενώ η άλλη, η νικήτρια θα κέρδιζε τον ουρανό.

Έτσι θέλει ο μύθος και τα σχετικά με τις μυστικές ιστορίες των Τιτάνων και των Γιγάντων που μάχονταν ενάντια στους θεούς, αλλά και των Αιγυπτίων η μυθολογία που μιλάει για τον Τυφώνα, τον Ώρο και τον Όσιρι. Όλα αυτά όμως δεν μοιάζουν με την υπόθεση του διαβολικού θεού ή (πράγμα αληθοφανέστερο) του απατεώνα ανθρώπου που έχει αντίθετη γνώμη.

Κι ο Όμηρος ακόμα, λίγο πολύ τα ίδια υπαινίσσεται με τον Ηράκλειτο και τον Φερεκύδη και όσους μιλούν για Τιτάνες και Γίγαντες, όταν βάζει τον Ήφαιστο να λέει στην Ήρα:

“Kαι την άλλη φορά που πήγα να πάρω το μέρος σου μ’ έπιασε από το πόδι και με πέταξε από την θεϊκή κατοικία” και τον Δία να λέει στην Ήρα τα παρακάτω: “Αλήθεια δεν θυμάσαι, που κρεμόσουνα από ψηλά κι είχες στα πόδια δυο αμόνια και γύρω από τα χέρια δεσμά χρυσά που ‘ταν αδύνατο να σπάσεις; και κρεμόσουν στον αιθέρα και στα σύννεφα. Τι κι αν σε λυπήθηκαν οι θεοί μακριά από τον Όλυμπο, να σε λύσουν δεν μπόρεσαν σαν ήρθαν κοντά σου και τον άρπαξα και τον πέταξα από το κατώφλι κι έπεσε αδύναμος πάνω στη γη”.

Ο ΤΑΦΟΣ ΤΗΣ ΑΜΦΙΠΟΛΗΣ-"ΑΝ ΣΩΖΟΤΑΝ Η ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ ΙΣΩΣ ΝΑ ΕΙΧΑΜΕ ΓΡΑΠΤΕΣ ΠΗΓΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΜΝΗΜΕΙΟ"

 

Σήμερα , 29/11/2014, σε μια "χλωμή" και "απογοητευτική" (όπως παρουσιάστηκε από τα ΜΜΕ,  παρουσίαση η ανασκαφική ομάδα παρουσίασε τα πεπραγμένα της ανασκαφής στον Τύμβο Καστά.
Εκ πρώτης όψεως φαίνεται ότι δεν παρέσχε κανένα νέο στοιχείο, αντίθετα απογοήτευσε όσους περίμεναν κάτι συγκλονιστικό.  Είναι όμως πράγματι έτσι τα πράγματα ;
Η πολύ καλή φίλη και αρχαιολόγος Φωτεινή Αναστασοπούλου κατόρθωσε να παρευρεθεί στην σημερινή παρουσίαση και να καταγράψει υπό τύπον πρακτικών όσα  διημείφθησαν σήμερα και μου τα έστειλε για να τα αναρτήσω.
Παραθέτω το συνοδευτικό κείμενο που μου έστειλε και τα πρακτικά από τα οποία αντλούνται πολύ σημαντικά στοιχεία που μπορεί κάποιος να παρατηρήσει μόνο αν διαβάσει "ανάμεσα στις λέξεις" που ειπώθησαν.
Θέλω να ευχαριστήσω την Φωτεινή και να την συγχαρώ για τον κόπο της αλλά και την επαγγελματική της ευσυνειδησία που ουσιαστικά "έβαλε τα γυαλιά" στα δήθεν ρεπορτάζ των διαφόρων ΜΜΕ που παρακολούθησαν την παρουσίαση.
Σε γενικές γραμμές η κατάσταση όπως κατεγράφη ήταν η εξής :
-Το μνημείο κατασκευαστηκε για έναν  αφηρωισμένο νεκρό, ήταν ελεγχόμενα επισκέψιμο και στους Ρωμαϊκούς χρόνους εσφραγίσθηκε με την επιχωμάτωση που συναντήσαμε η οποία αποκλείεται να ήταν φυσική.
- Κατά την διάρκεια που ήταν επισκέψιμο εσυλήθη (?)
-  Δεν ευρέθησαν καθόλου κτερίσματα στον ταφικό θάλαμο που όμως δεν αποκλείεται να υπάρχουν σε κάποιο άλλο σημείο του τύμβου!
- Αν σωζόταν η βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας ίσως να είχαμε γραπτές πηγές για το μνημείο.
- Οι τρύπες στους διαφραγματικούς τοίχους ήταν εσκεμμένες για να γίνει η επιχωμάτωση

Μυστικισμός ( επιλογές από άρθρα του κ. Χρήστου Γιανναρά)

.

    Τί σημαίνει στην ουσία του ο Μυστικισμός ; Πρόκειται για μίαν ιδιαίτερη μορφή της θρησκευτικής θεοσέβειας και εμπειρίας , η οποία έγκειται σε μίαν απομάκρυνση από τον κόσμο τωναισθήσεων και του νου και στην στροφή προς την βαθειά ενώραση με σκοπό την δημιουργία μίας ψυχικής κατάστασης (έκστασις ), μέσω της οποίας επιτυγχάνεταιμία συνένωση της ανθρώπινης ψυχής με την θεότητα. Αυτός ο τρόπος της σύσμειξης έχει ονομασθεί unio mystica και αποτελεί το καθοριστικό χαρακτηριστικόστοιχείο κάθε έκφανσης του Μ. ( Ιδέ J.Mittelstraß et alt. Idem., Band 2, S. 947-949). Αυτή η διαδικασία προϋποθέτει τηναυτοπροσφορά του ανθρώπου σαν συγκεκριμένη ένδειξη της ελεύθερής του επιλογής.
Λόγω χώρου θα αναφερθεί εδώ μόνον συνοπτικά η εξέλιξη αυτού του φαινομένου σανκάτι το ανθρώπινο που σημαίνει, ότι πέραν του νοητού ( λόγου ) υφίστανται καιάλλα συστατικά στοιχεία της ανθρώπινης ύπαρξης.

Ο Μυστικισμός έχει εμφανισθεί ήδη στην προϊστορική σαμανιστική εποχή, όταν ήταν αναγκαίο να συνενωθούν οι άνθρωποι με το θεϊκό μέσω του σαμάνου  ( μάγου ), οποίος ήταν σε θέση με την βοήθειαειδικών ουσιών ,της μουσικής και του χορού να το επιτύχει αυτό. Στην παγκόσμια μυθολογία θεωρείται όμως ο αιγύπτιος θεός Θώτ ως εμπεδωτής του Αποκρυφισμού,τον οποίο αργότερα έχουν ασπασθεί και οι αρχαίοι Ελληνες στους οποίους αυτόςέγινε γνωστός με την ονομασία Ερμής Τρισμέγιστος.
Στα πλαίσια των μυστηρίων για τους θεούς Ισις και Οσιρις ήταν η μυστικιστική εμπειρία με την θεότητα εφικτή μόνον από τους ιερείς ύστερα από νηστεία δέκαημερών. Αλλά ποιό ενδιαφέροντα για το θέμα μας είναι τα Ορφικά και τα Φρυγικά Μυστήρια < καθώς και η λατρεία του Διονύσου με τα εξείς καταπληκτικά, θα λέγαμε δικαίως σύγχρονα στοιχεία :
α ) Το μυστήριον δεν μπορεί να διδαχθεί, πρέπει ο άνθρωπος να κάνει την δικήτου εμπειρία.
β ) Στην διάρκεια της τελετής του μυστηρίου συσμίγει ο άνθρωπος τελείως με τηνθεότητα.
γ ) Πραγματοποίηση της συνένωσης με την θεότητα μέσω της έκστασης μ ε την βήθεια

Τα Δώρα του Προμηθέα στην Ανθρωπότητα

 

«Το πρώτο πράγμα που πρέπει να καταλάβουμε είναι ότι οι Έλληνες έγραψαν ιστορία. αυτό είναι σίγουρο. Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν οι Έλληνες έγραψαν ιστορία , το ερώτημα είναι αν οι Έλληνες αγαπούν το μέλλον.

Είναι πολύ εύκολο να μιλάτε για αυτά που έγιναν πριν. Είναι πιο δύσκολο να μιλάμε γι’ αυτά που γίνονται μετά. Ένα από τα στοιχεία της τεχνολογίας των Ελλήνων είναι το μετά … βλέπετε, εμείς έχουμε μια ειδικότητα στο μετά, όταν σκέφτεσαι πολύ, βλέπεις τι θα έρθει και δεν κοιτάζεις μόνο τι έχει έρθει γιατί χρησιμοποιείς αυτό, εμείς το συνδυάζουμε αυτό λέγοντας αυτό είναι η μνήμη μέλλοντος…

Ένα από τα Προμηθειακά στοιχεία, και γι’ αυτό ονομάσαμε ότι ήταν τα δώρα της ανθρωπότητας η πιο υψηλή τεχνολογία που έχει φτιάξει στην ουσία ο ελληνισμός, λέγεται με μια λέξη και είναι η Νοημοσύνη… δίχως αυτό, στην καλύτερη περίπτωση, μιλάτε για τεχνική αλλά όχι για τεχνολογία άρα η Νοημοσύνη και έχει μεγάλο ενδιαφέρον αν θέλετε πως την βλέπετε σαν μετασχηματιστής.

Ο Προμηθέας είναι αυτός που κλέβει φωτιά και δίνει φως. Δεν δίνει φωτιά. Τι εννοώ μ’ αυτό; Εννοώ ότι μπορεί να υπάρχει κάτι που είναι πολύ σημαντικό, η ουσία, μπορεί αυτό να θεωρείται ότι δεν πρέπει να γίνει διανομή και ξαφνικά έρχεται ο Προμηθέας ο οποίος αμφισβητεί την Ιεραρχία.

Ιεραρχία είναι ότι πρέπει μερικοί να είναι γνώστες, οι άλλοι ας μείνουν εκεί που είναι. Ο Προμηθέας με την θυσία του και με την βοήθεια της Αθηνάς παρεμπιπτόντως, θα κάνει κάτι

«Για να αρχίσεις να σκέφτεσαι σωστά, πρέπει να σταματήσεις να σκέφτεσαι»

 

Τα Μυστικά της Σκέψης

Από την στιγμή που θα ανοίξουμε τα μάτια και θα καλωσορίσουμε το καινούριο πρωινό θα αναλωθούμε σε διάφορες δραστηριότητες επίπονες ή ευχάριστες μέχρι την ώρα που θα ταξιδέψουμε και πάλι στην χώρα των ονείρων, όλο αυτό το διάστημα το μυαλό μας τριγυρίζει αδιάκοπα και ανεξέλεγκτα (ευτυχώς όχι οι σκέψεις όλων μας) στο παρελθόν, σε γλυκές ή πικρές θύμισες, αναζητά εικόνες απ’ το μέλλον με χαρά ή με φόβο έχοντας μόνιμα την τάση να δραπετεύει από το παρόν απ’ το σήμερα απ’ το τώρα.

Καθημερινά όλοι οι άνθρωποι – πλην ελαχίστων – περιπτώσεων όπως θα δούμε παρακάτω, αφήνουμε το μυαλό μας ελεύθερο να πετάει σαν την πεταλούδα από σκέψη σε σκέψη. Ακόμη κι όταν είμαστε χαρούμενοι για κάτι που μας συνέβη την παρούσα στιγμή ο νους θα ξεγλιστρήσει και θα ψάξει να χαθεί μακριά με την πρώτη ευκαιρία για να αναπολήσει παρόμοιες περιπτώσεις. Όταν είμαστε λυπημένοι ή αγχωμένοι τότε είναι βέβαιο ότι θα αφεθούμε να μας περιπλανήσει σε άλλα μονοπάτια λιγότερο ευχάριστα ή να μας παρασύρει μέσα στον φόβο για ένα αβέβαιο ή δυσάρεστο μέλλον.

Τελικά τι είναι η σκέψη και γιατί έχει απλώσει τον ιστό της μέσα στον ανθρώπινο νου; Είναι απλά ένας μηχανισμός ασφαλείας που ενεργοποιείται απ’ τον εγκέφαλο μας για να μας προστατέψει; Ή μήπως είναι  ένα εργαλείο που μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε προς όφελος μας ελέγχοντας συνειδητά την λειτουργία του.

Η σκέψη είναι σαν ένα εκκρεμές που πάλλεται, άλλοτε σε περιοχές χαράς και ευτυχίας και άλλοτε σε σκοτεινά μονοπάτια φόβου, άγχους και απαισιοδοξίας πότε πίσω σε παλιές στιγμές πότε μπροστά σε μια πιθανή μελλοντική κατάσταση. Το σίγουρο είναι πως όταν λειτουργεί σπάνια εστιάζεται σε κάτι που γίνεται στο παρόν. Η σκέψη όταν κινείται πάλλεται μεταξύ παρελθόντος και μέλλοντος, την μια για να αναπολήσει και την άλλη για να ονειροπολήσει. Όλη της η δουλειά απλώς να δραπετεύσει απ’ το παρόν.

Αυτό όμως που δεν γίνεται εύκολα αντιληπτό από εμάς τους ίδιους είναι πως καθώς αυτή η αράχνη πλέκει τον ιστό της στην πραγματικότητα υφαίνει και την ίδια την ζωή μας. Δημιουργεί το αύριο που θα συναντήσουμε και έχει πλάσει το σήμερα που ζούμε. Αργότερα τελειώνοντας την ανάγνωση αυτού του κειμένου αν κοιτάξουμε στο παρελθόν μας

Όταν η ιστορία γράφεται από τους νικητές....

 

Έπεσε στα χέρια μου τυχαία το βιβλίο Λέων Διάκονος Ιστορία, και το φυλλομέτρησα ελαφρώς. Ο Λέων ο Διάκονος ήταν Βυζαντινός ιστορικός και χρονογράφος. Γεννήθηκε γύρω στα 950 μ.χ,  κοντά στη Φιλαδέλφεια της Μικράς Ασίας και μορφώθηκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου έγινε διάκονος στο αυτοκρατορικό παλάτι.

Όσο βρισκόταν στην Κωνσταντινούπόλη, έγραψε ιστορία για τους αυτοκράτορες Ρωμανό Β΄, Νικηφόρο Β΄, Ιωάννη Τσιμισκή και τα πρώτα χρόνια του Βασίλειου Β΄. Συχνά υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας των γεγονότων που κατέγραψε.Το συγγραφικό στυλ του Λέοντα έχει χαρακτηριστεί«κλασικό» καθώς χρησιμοποίησε γλώσσα παρόμοια με αυτή του Ομήρου και άλλων παλαιών  Ελλήνων συγγραφέων.

Το πρώτο που μου έκανε εντύπωση - αν και γνωστό -, είναι ότι οι Βυζαντινοί Αυτοκράτορες και πολίτες αναφέρονται ήδη τον 10ο μ.χ αιώνα, αποκλειστικά και μόνο ως «Ρωμαίοι» (εξού και το πολύ πρόσφατο Ρωμιός) , ενώ στις ελάχιστες φορές που αναφέρεται ο όρος «Έλλην» παραπέμπει στο παλαιότερο «παγανιστικό» θρήσκευμα τους, την ειδωλολατρεία δηλαδή, που είναι συνώνυμο των Βαρβάρων.

Αν και ο Λέων απέχει αρκετούς αιώνες από την ειδωλολατρική αρχαιότητα, ας δούμε πως τεκμηριώνει ο ίδιος το φαινόμενο του σεισμού, αλλά και τα επιχειρήματα του σε σχέση με την πλάνη των ειδωλολατρών αρχαίων Ελλήνων για τα αίτια των σεισμών (για πιο λόγο είχε ανάγκη να το κάνει αυτό άραγε αναρωτιέμαι,  εφόσον ο «παγανισμός» είχε ήδη από αιώνες παύσει να

"Σχεδόν ολόκληρη η ελληνική μυθολογία βρίσκεται αποτυπωμένη στον ουρανό"

 

Συνέντευξη του αστροφυσικού  Στράτο  Θεοδοσίου, στη ΧριστίναΔιαμαντοπούλου

"Χωρίς υπερβολή σχεδόν ολόκληρη η θαυμάσια ελληνική μυθολογία βρίσκεται αποτυπωμένη στον ουρανό, ένα δώρο των προγόνων μας στην ανθρωπότητα", αναφέρει μεταξύ άλλων ο καθηγητής κ. Στράτος Θεοδοσίου. Mε αφορμή την εκδήλωση για την Παγκόσμια Ημέρα Φιλοσοφίας, με θέμα «Η Φιλοσοφία στη ζωή», που πραγματοποιείται την αύριο, 19 Νοεμβρίου στον Ιανό, ο κ. Θεοδοσίου μίλησε στο metrogreece.gr για την -άγνωστη στους περισσότερους από εμάς- ελληνική αστρονομική μυθολογία και την σχέση της με την φιλοσοφία....

Tί είναι η ελληνική αστρονομική μυθολογία;

Αστρονομία, από τις ελληνικές λέξεις: άστρο + νόμος, είναι η επιστήμη, που ως κύριο αντικείμενό της έχει τον προσδιορισμό των θέσεων, των διαστάσεων και των κινήσεων των ουρανίων σωμάτων. Δηλαδή τους νόμους που διέπουν την κίνηση των άστρων. Σκοπός της είναι επίσης και η συλλογή πληροφοριών για πρακτικούς σκοπούς της ζωής μας, όπως για τον προσανατολισμό μας τη μέρα και τη νύχτα, για τη ναυσιπλοΐα, για τη γεωργία και για τον υπολογισμό του χρόνου και των εποχών. Αυτό επιτεύχθηκε από τον Ίππαρχο, τον 2ο π.Χ. αιώνα, ο οποίος, με αφορμή την ανάλαμψη ενός υπερκαινοφανούς, το 134 π.Χ., μας έδωσε τον πρώτο κατάλογο των άστρων και των αστερισμών αποτυπώνοντας την αθάνατη ελληνική μυθολογία στον ουρανό. Έκτοτε ήταν ένα απλό παιχνίδισμα

Ο ΤΑΦΟΣ ΤΗΣ ΑΜΦΙΠΟΛΗΣ-ΠΑΡΑΛΕΙΠΟΜΕΝΑ-ΘΑ ΥΠΑΡΞΕΙ "ΣΟΚ ΚΑΙ ΔΕΟΣ" ΣΤΙΣ 29 Νοεμβρίου;

 

Ας επιστρέψουμε στην ανακοίνωση του ΥΠΠΟ της 12/11/2014 και ας εστιάσουμε στα παρακάτω :
"5. Το ταφικό συγκρότημα στον λόφο Καστά είναι ένα δημόσιο έργο, που για την κατασκευή του χρησιμοποιήθηκε η μεγαλύτερη ποσότητα μαρμάρου, που έχει ποτέ χρησιμοποιηθεί στη Μακεδονία. Να σας θυμίσω τα στοιχεία της μοναδικότητας του: Τύμβος ύψους 33μ, και επ᾽ αυτού το βάθρο με το υπερμέγεθες λιοντάρι, συνολικού ύψους 15,84. Οι σφίγγες, οι καρυάτιδες και το υπέροχο ψηφιδωτό με την αρπαγή της Περσεφόνης, αλλά και τα μαρμάρινα ζωγραφισμένα επιστύλια, τα οποία, αυτή τη στιγμή, συντηρούνται στο εργαστήριο του Μουσείου Αμφίπολης. Επισημαίνεται το πρωτοφανές ύψος του συνόλου της κατασκευής.

6. Επομένως, αυτό το μνημείο αποτελεί μοναδική και πρωτότυπη σύνθεση ποικίλων χαρακτηριστικών. Είναι μια εξαιρετικά ακριβή κατασκευή, το κόστος της οποίας είναι προφανώς απίθανο να είχε αναληφθεί από ιδιώτη.

7. Πιθανότατα, πρόκειται για μνημείο αφηρωϊσμένου νεκρού, δηλαδή, θνητού στον οποίον αποδόθηκαν λατρευτικές τιμές από την κοινωνία της εποχής του. Ο νεκρός ήταν εξέχουσα προσωπικότητα, καθώς μόνον έτσι εξηγείται η κατασκευή αυτού του μοναδικού ταφικού συγκροτήματος"
Παρατηρούμε ότι το ΥΠΠΟ για ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ κάνει αναφορά για "αφηρωισμένο"νεκρό όπως επίσης ότι "στον οποίον αποδόθηκαν λατρευτικές τιμές από την κοινωνία της εποχής του".
Δηλαδή για ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ μιλούν για αφηρωισμένο νεκρό. ΓΙΑΤΙ ; Από που τοσυνάγουν αυτό ; Δεν προέκυψε κάτι καινούργιο εκτός από την ανεύρεση του σκελετού.Μας το είπαν μόλις βρήκαν τον νεκρό άρα ΚΑΤΙ ΕΧΟΥΝ ΒΡΕΙ που δεν το έχουν ανακοινώσει.
Επίσης ένα άλλο σημείο σημαντικό είναι ότι αναφέρεται " στον οποίον αποδόθηκαν λατρευτικές τιμές". Πως το ξέρουν ; Αυτό το λένε με σιγουριά. Μήπως βρέθηκαν καισημάδια προσφορών ή εναγισμών που δεν έχουν ανακοινωθεί; Πολύ πιθανόν.
Με μεγάλη πιθανότητα λοιπόν  έχουν βρει κάτι και μάλιστα στον τάφο και όχι πριν, για αυτό και πιθανολογούν με πολύ σιγουριά (πιθανότατα λένε) ότι έχουμεαφηρωισμό. Δεν αποτέλεσε για αυτούς κριτήριο το μέγεθος του μνημείου γιατί το μέγεθος ήταν ήδη γνωστό και παρόλα αυτά μιλούσαν για Μακεδόνα στρατηγό ή υψηλό αξιωματούχο.
Το συνδυάζουν δε με το ότι φτιάχτηκε με κρατικούς πόρους. Γιατί το λένε τώρα ; Δεν προέκυψε κάτι καινούργιο που συνταρακτικά θα έδινε αυτήν την εικόνα. Το μέγεθος και η πολυτέλεια ήταν γνωστή άρα θα μπορούσε να διατυπωθεί από πριν. Διατυπώνεται τώρα μαζί με την ανακοίνωση για τον νεκρό.
Ισως κάποιο εύρημα λοιπόν το τεκμαίρει.
Ισχυρίζονται ότι δεν γνωρίζουν το φύλο του νεκρού. Όμως μιλάνε για"αφηρωισμένο"  νεκρό που ισχύει μόνο σε περίπτωση που ο νεκρός είναι άνδρας.
Με άλλα λόγια σε λίγες  γραμμές ανακοίνωσης μας είπαν τις πιο συγκλονιστικές πληροφορίες!
Οτι ο νεκρός είναι άνδρας, ηρωποιημένος που ελατρεύετο εκεί και ο τάφος είναι φτιαγμένος με κρατικούς πόρους.
Υπάρχει κανείς υποψήφιος για την ταυτότητα τουνεκρού ;
Αρχισαν και επισήμως να ακούγονται ή να μην διαψεύδονται τα ονόματα τουΑλεξάνδρου και του Ηφαιστίωνα. Ο κ. Τασούλας και  η κα Μενδώνη όταν γίνεται αναφορά στον Αλέξανδρο δεν το απορρίπτουν αλλά το αφήνουν ανοιχτό και γενικά σε όλα τα ΜΜΕ εσωτερικού και εξωτερικού υπάρχει η αίσθηση ότι αυτά τα δύο ονόματα είναι ενδεχόμενα, και μάλιστα πολύ περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον. Προτίθενται δε να συγκρίνουν το DNA με το DNA των νεκρών της Βεργίνας.
Γιατί όμως ; Αφού ο Αλέξανδρος γνωρίζουμε ότι ετάφη στην Αλεξάνδρεια ενώ οΗφαιστίωνας αποτεφρώθηκε στην Βαβυλώνα. Αρα εκ των πραγμάτων σίγουρα αυτοί οι δύο αποκλείονται.

ΤΑΦΟΣ ΤΗΣ ΑΜΦΙΠΟΛΗΣ – ΤΟ ΜΑΤΙ... ΠΟΥ «ΒΓΑΖΕΙ ΜΑΤΙ»

 

Εν αναμονή της συνέντευξης τύπου του Υπουργού κ.Τασούλα της 22ας Νοεμβρίου στο μουσείο της Αμφίπολης και φυσικά της κας Περιστέρη στις 29 Νοεμβρίου στο αμφιθέατρο του ΥΠΠΟ, ας δούμε μια λεπτομέρεια που κρίνουμε ότι είναι αρκετά σημαντική.

Όταν ανακαλύφθηκε το ψηφιδωτό στον δεύτερο θάλαμο Θ2, προξένησε μεγάλη εντύπωση το γεγονός ότι το μάτι του ενός αλόγου φαινόταν να ήταν γαλάζιο σε αντίθεση με το άλλο μάτι το οποίο φαινόταν κανονικό.

Η εξήγηση που εδόθη στην αρχή ήταν ότι λόγω του ειδικού φωτισμού που εχρησιμοποιείτο κατά την φωτογράφιση πιθανόν να προκάλεσε το σημείο εκείνο ναυπερφωτιστεί για κάποιον λόγο και το παιγνίδισμα αυτό του φωτός να μας δώσει την εντύπωση ότι το σημείο αυτό ήταν εκ προθέσεως γαλάζιο.

Όταν σε μεταγενέστερη φάση έγινε η πλήρης αποκάλυψη του ψηφιδωτού και δόθηκε στην δημοσιότητα μια πλήρης εικόνα του ψηφιδωτού που ελήφθη μεδιαφορετικό φωτισμό και πάλι το αριστερό μάτι του αλόγου συνέχιζε να εντυπωσιάζει με το γαλάζιο χρώμα του.

Είναι συνεπώς έτσι ή και πάλι κάποιο παιγνίδισμα του φωτός μας έδωσε λανθασμένη εικόνα ;

Από το βίντεο που ανήρτησε το ΥΠΠΟ με στιγμές από τον καθαρισμό του ψηφιδωτού ( https://www.youtube.com/watch?v=6E4b0XYxVgE ) , το οποίο έχει αρκετά καλή ανάλυση, μπορούμε να εντοπίσουμε σεπολύ κοντινό πλάνο και με μεγέθυνση στο χρονικό σημείο 1:49 ότι τοαριστερό μάτι του αλόγου συνίσταται από μια υπερμεγέθη ψηφίδα γαλάζιου χρώματος (σε αντίθεση με όλες τις άλλες) , πράγμα που μας αποδεικνύει ότι συνέβη σίγουρα εσκεμμένως.

 

Μήπως και πάλι μας παραπλανά η εικόνα και ουσιαστικά είναι ένα κενό από ψηφίδες στο ψηφιδωτό;

Για τον σκοπό αυτό συμβουλεύτηκα τον πολύ καλό φίλο του ιστολογίου Ζήνωνα ο οποίος μου επιβεβαίωσε ότι το αριστερό μάτι του αλόγου είναι πράγματι μιαυπερμεγέθης ψηφίδα και δεν αποτελεί κενό στο ψηφιδωτό.

Μου επεσήμανε δε το πώς θα έμοιαζε αν ήταν κενό του ψηφιδωτού από ένα ήδη υπάρχον τέτοιο κενό λίγο πιο πέρα.

Συνεπώς πέραν πάσης αμφιβολίας εσκεμμένως έχει φτιαχτεί έτσι το αριστερό μάτι του αλόγου.

Το ερώτημα είναι γιατί ; Τι ήθελε ο κατασκευαστής του ψηφιδωτού να δηλώσει με αυτήν την εσκεμμένη διαφοροποίηση του αριστερού ματιού του αλόγου και μάλιστα σε γαλάζιο χρώμα ;

Την απάντηση την είχαμε δώσει με την υπόθεση μας που αναλύσαμε στην ανάρτηση ΤΟ ΨΗΦΙΔΩΤΟ ΠΡΟΔΙΑΓΡΑΦΕΙ ΤΟΝ ΝΕΚΡΟ - ΕΙΝΑΙ Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ;   όπου αυτή η διαφοροποίηση εντάσσεται μέσα στο σύνολο των επισημάνσεων που θέλησε οκατασκευαστής του ψηφιδωτού να δώσει στο έργο του ώστε να προδιαγράψει τονεκρό.

Ισως λοιπόν μας «κλείνει το μάτι» ότι ο νεκρός είναι ο Αλέξανδρος.

Με βάση συνεπώς την ανωτέρω παρατήρηση επιβεβαιώνεται η σκοπιμότητα τηςδιαφοροποίησης του αριστερού ματιού του αλόγου από τον κατασκευαστή του ψηφιδωτού και συνεπώς έτσι ενισχύεται η υπόθεση που είχαμε κάνει σε εκείνην τηνανάρτηση.

Αναμένουμε με πολύ ενδιαφέρον πάντως τι ερμηνεία θα δώσει η ανασκαφική ομάδα για το θέμα αυτό.

http://www.empedotimos.blogspot.gr/

**** Ο υπνωτισμός και η ψυχολογία των μαζών

 

Ο άνθρωπος που δεν θέλει να ανήκει στη μάζα,
χρειάζεται μόνο να πάψει να είναι νωθρός απέναντι στον εαυτό του
να αναλάβει την ευθύνη της ζωής του.
Νίτσε

Για να αρχίσει να υπάρχει η «μάζα» ως ψυχολογική ενότητα, πρέπει να ξεπεραστεί η κατάσταση χάους και αδιαφορίας που αρχικά επικρατεί σ’ ένα τυχαίο σύνολο ανθρώπων. Σ’ αυτό το σύνολο κυριαρχούν η μια δίπλα στην άλλη και εναλλάσσονται συνεχώς, η αδιαφορία, η φιλία και η διαμάχη. Η «μάζα» δίνει μια δομή σ’ αυτόν τον «σωρό». Αυτό επιτυγχάνεται αν εκπληρωθεί μια προϋπόθεση: Τα διάφορα άτομα πρέπει να έχουν κάτι το κοινό, πρέπει να εχουν συμφωνήσει σε κάτι. π.χ. ένα κοινό ενδιαφέρον ή συμφέρον, ένα κοινό αγαπητό ή μισητό αντικείμενο ή σύμπτωμα, πάντως μια κοινή κατεύθυνση αισθήματος. Ως συνέπεια αυτού έχουν τότε την ικανότητα αλληλεπίδρασης.
Ο Φρόιντ, στο βιβλίο «Ψυχολογία των μαζών και ανάλυση του εγώ», ξεχωρίζει δύο δομικά στοιχεία: Το κοινό «κάτι», προς το οποίο τα υποκείμενα προσανατολίζονται συμβολικά, επειδή τους ελκύει ή τους απωθεί, και την αλληλεπίδραση ανάμεσά τους, που σημαίνει και αμοιβαία ταύτιση ανάμεσά τους. «Ταυτότητα» όμως τους δίνει το κοινό «κάτι». Είναι η στολή που «κάνει» τον στρατιώτη να διακρίνεται ως μέλος ενός συνόλου που λέγεται «στρατός».

Τα δυο αυτά κλασικά παραδείγματα μάζας (στα οποία προστίθεται ως τρίτο το «Κόμμα») είναι ωστόσο πολυσύνθετοι οργανισμοί, που έχουν μια διαφοροποιημένη δομή: Ιεραρχία (κάθετες σχέσεις) και συνεργασία (οριζόντιες σχέσεις), καθώς και έννοια έννομων σχέσεων μέσα στα πλαίσιά τους. Το στοιχείο της μάζας αποτελεί ωστόσο βασικό «συγκολλητικό» στοιχείο, χωρίς το οποίο όλα τα άλλα δεν μπορούν να υπάρξουν, αλλά είναι ταυτόχρονα το πιο πρωτόγονο στοιχείο.
Η «καθαρή» του μορφή είναι η «συμμορία» ενός «χαρισματικού» ηγέτη με τον οποίο τα μέλη έχουν προσωπική, συναισθηματική σχέση. Η μάζα είναι αντικείμενο και της κοινωνιολογικής ανάλυσης, εδώ μας ενδιαφέρουν μόνον ορισμένα χαρακτηριστικά και ως μάζα θεωρούμε όλα τα σχήματα που ονομάζονται με συνώνυμες λέξεις: Κλίκα, ομάδα, ορδή, όχλος, κοινότης.
Μέσα στα πλαίσια της μάζας ένα σημείο/σύμβολο που αντιπροσωπεύει ένα αίσθημα προκαλεί σ’ αυτόν που το αντιλαμβάνεται (βλέπει/ακούει) το ίδιο αίσθημα και μάλιστα τόσο πιο δυνατό όσο περισσότεροι το συμμερίζονται. Η μάζα, τονίζει ο Φρόιντ, δημιουργεί στο άτομο την εντύπωση μιας απεριόριστης δύναμης και ενός ανίκητου κινδύνου, αντιπροσωπεύει φαινομενικά την ανθρωπότητα, και έτσι σφετερίζεται την αυθεντικότητα και το κύρος της, ως φορέα του νόμου. (Η αυθεντικότητα αυτή συνίσταται στο

Ο Υπνωτισμός

 

 

Τί είναι η δύναμη ύπνωσης ή υπνωτική επιρροή; Τί συμβαίνει πράγματι όταν εκτελείται ένα υπνωτικό πείραμα; Τί αποδεικνύεται με αυτό; Ποιά δύναμη ασκείται έτσι ώστε, αφού υπνωτισθεί ο άνθρωπος, του προκαλείται ένα είδος τεχνητής εγρήγορσης κατά τη διάρκεια της οποίας πειθαρχεί σε μια υποβολή, μοιάζει να χάνει την ταυτότητά του, γίνεται φαινομενικά ένας άλλος άνθρωπος, μιλά μια γλώσσα που δεν γνώριζε πριν, βλέπει φανταστικές εικόνες σα να είναι πραγματικές; Πώς γίνεται σε αυτή την κατάσταση το φυσικό του σώμα να ακολουθεί ό,τι του λέει ο υπνωτιστής, να του παρουσιάζονται φλύκταινες (φουσκάλες) από ένα χαρτί που δεν έχει καμιά δύναμη να τις προξενεί, να φτερνίζεται ενώ στην πραγματικότητα δεν ερεθίζονται τα οσφρητικά του νεύρα, να τρέμει πάνω από μια ζεστή θερμάστρα και να ιδρώνει εάν του υποβληθεί η ιδέα ότι ένα κομμάτι πάγου είναι πύρινη μάζα;

Τέτοια μα και πολλά περισσότερα έχουν συμβεί σε υπνωτιστικά πειράματα, όπως ακριβώς έκαναν πριν πολλά χρόνια υπνωτιστές, ηλεκτρο-βιολόγοι και παντός είδους περιπλανώμενοι γητευτές. Τότε όλα αυτά βρίσκονταν εκτός επιστημονικού πεδίου, τώρα όμως, αφότου οι γιατροί ονόμασαν ένα μέρος αυτών των φαινομένων  «υπνωτισμό», αποτελούν πια έναν από τους κλάδους της ψυχολογίας με αναγνωρισμένη θεωρητική βάση και πρακτική εφαρμογή.

Οι νεώτερες σχολές βεβαίως προχώρησαν περισσότερο από όσο είχαν προχωρήσει ή μπορούσαν να προχωρήσουν οι παλαιότερες. Πρόσθεσαν ένα είδος μαγείας ισχυριζόμενες προσφάτως ότι μπορούν να εξωτερικεύουν και να περιορίζουν σε συγκεκριμένα σημεία την ευαισθησία του νευρικού συστήματος του υπνωτιζόμενου και κατά συνέπεια τη νοητική του ικανότητα αποτύπωσης των εντυπώσεων. Να την διοχετεύουν στη φωτογραφία του ή σε ένα ποτήρι νερό έτσι που ξύνοντας κάποιος τη φωτογραφία ή αγγίζοντας το ποτήρι να αναπηδά αμέσως ο υπνωτισμένος ή να ουρλιάζει από τρόμο.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο παλιά κατασκεύαζαν μια κέρινη εικόνα της μορφής σου και μπήγοντάς της καρφίτσες εσύ, δηλαδή ο εικονιζόμενος, έλιωνες αμέσως  και πέθαινες. Κάποτε οι άνθρωποι οδηγούνταν στην πυρά γι’ αυτό. Μολονότι ενδιαφέροντα και σημαντικά, αν συμβαίνουν στ’ αλήθεια, όλα αυτά είναι ενδιαφέροντα όσο κι ένας εφιάλτης, γιατί δείχνουν πώς στο εγγύς μέλλον μπορεί να πωλείται η φωτογραφία κάποιου για να βγουν φλύκταινες στο δέρμα του ή για να μαχαιρωθεί από κάποιον που τον εχθρεύεται, υπό την προϋπόθεση ότι πρώτα θα έχει εντοπισθεί η εξωτερική αισθαντικότητα.

Τα άλλα όμως πειράματα έχουν να κάνουν με τα μεγάλα ερωτήματα της ταυτότητας, της συνειδητότητας, της ψυχής και της προσωπικότητας. Εγείρουν ένα ζήτημα για το εάν ο κόσμος είναι φυσικός και μηχανικός, όπως θεωρούσε ο Ντεκάρτ, ή εάν είναι κάτι το παροδικό όπου μια μορφή συνειδητότητας υπάρχει εξαιτίας  της σκέψης και κυριαρχείται αποκλειστικά από αυτήν, όπως πίστευαν πάντα και πιστεύουν οι Θεόσοφοι, αρχαίοι και σύγχρονοι.

Η ιστορία της Πεντάλφα

 

Η πιο πρόσφατη χρήση του πεντάγωνου σαν ένα μυστικιστικό σύμβολο ήταν από τους Γνωστικούς, οι οποίοι το αποκαλούσαν “Φλεγόμενο αστέρι”.Επίσης, θεωρούνταν από τους Χριστιανούς, κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, σαν σύμβολο των πέντε πληγών του Χριστού, όταν σταυρώθηκε, και χρησιμοποιούταν σαν προστατευτικό σύμβολο, γενικότερα σαν υποκατάστατο της Σφραγίδας του Σολομώντα (το άστρο του Δαβίδ μέσα σε έναν κύκλο). Στην παραδοσιακή μυθολογία αναφέρεται σαν το σταυρό του άγιου Πέτρου. Ο άγιος Πέτρος δεν πίστευε ότι ήταν άξιος να πεθάνει με τον ίδιο τρόπο που πέθανε ο Χριστός, οπότε παρακάλεσε να σταυρωθεί ανάποδα, όπως αναφέρει ο μύθος. Γι’ αυτό και συναντάμε συχνά αυτό το σύμβολο σε Γοτθικούς Καθεδρικούς ναούς.

Η συσχέτιση του πεντάγωνου με μη Χριστιανικά πιστεύω, και μια πιο μοντέρνα στοιχειώδης ανάλυση, παρουσιάστηκε αποδεικτικά στη διάρκεια της αναγέννησης του μυστικισμού στο 17ο και 18ο αιώνα. Οι Μαυσώνες και παρόμοιες ομάδες το υιοθέτησαν – για παράδειγμα, ο Α. Ε. Waite είναι το άτομο που παρουσίασε αυτό το σύμβολο στις κάρτες Ταρό, αντικαθιστώντας την παραδοσιακή σειρά από Νομίσματα.
Η χρήση του ανάποδου πενταγώνου για να συμβολίζει το κακό είναι μια αρκετά πρόσφατη χρήση, και πρώτα παρουσιάστηκε στις δουλειές του Eliphas Levi. Είναι επίσης και η πηγή του συμβόλου που παριστάνει ένα “κεφάλι κατσίκας”. Για τους σύγχρονους σατανιστές συμβολίζει το θεό με τα κέρατα, που έχει πέντε μορφές “άνθρωπος, κατσίκα, κριός, αρσενικό ελάφι, ταύρος”. Πριν από αυτό δεν υπήρχε καμιά σύνδεση του πενταγώνου με το κακό.
Η μοντέρνα Παγανιστική κίνηση υιοθέτησε το πεντάγωνο σαν μέρος από το γενικό δανεισμό από παλιότερες “μυστικιστικές” χρήσεις, η Wicca συγκεκριμένα το υιοθέτησε σαν ένα ρητά θρησκευτικό σύμβολο, σαν το σταυρό, το σφυρί του Thor κ.τ.λ. Για τους παγανιστές γενικότερα συμβολίζει τα πέντε στοιχεία του σύμπαντος, “γη, νερό, αέρας, φωτιά” και η πέμπτη γωνία συμβολίζει το “πνεύμα”. Αν αυτή η γωνιά είναι προς τα κάτω συμβολίζει είτε την κυριαρχία του φυσικού κόσμου πάνω στον πνευματικό, είτε τον εσωτερισμό (εσωτερικό πνευματισμό). Όταν η γωνία αυτή είναι προς τα πάνω συμβολίζει την υπεροχή του πνεύματος και την ανωτερότητα του ψυχικού κόσμου. Το ότι το πεντάγωνο σχηματίζεται με μια μονάχα κίνηση δηλώνει την εξάρτηση και την ένωση μεταξύ όλων αυτών που αντιπροσωπεύουν οι πέντε γωνίες. Κάποιες φορές για τη Wicca στη Μεγάλη Βρετανία, το ανάποδο πεντάγωνο αστέρι, συμβολίζει ‘μαθητές’ που βρίσκονται στο δεύτερο επίπεδο. Για τους Κέλτες Παγανιστές αντιπροσωπεύει την Morrigan, μια underground θεά και συχνά το

Το Θεοσοφικό Σύμβολο

 

Ουϊλλιαμ Κ. Τζατζ

Από τότε που ιδρύθηκε η Θεοσοφική Εταιρεία, στις 17 Νοεμβρίου του 1875, ο αριθμός 7 έπαιξε έναν σπουδαίο ρόλο σε όλα τα ζητήματά της, και, συνήθως, τα σύμβολα που αφορούν ή αναφέρονται σε αυτήν, είναι επτά, τον αριθμό.

Είναι, πρώτον, η σφραγίδα της Εταιρείας, δεύτερον, ο όφις που δαγκώνει την ουρά του, τρίτον,ο γνωστικός σταυρός που βρίσκεται κοντά στο κεφάλι του όφεως, τέταρτον, τα συμπλεκόμενα τρίγωνα, πέμπτον, η cruxansata(1) στο κέντρο, έκτον, η καρφίτσα της Εταιρείας που αποτελείται από μια cruxansata γύρω από την οποία περιελίσσεται ένας όφις και όπου τα δύο μαζί σχηματίζουν τα αρχικά T.S.(2), και έβδομον, το ΟΜ, η ιερή Βεδική λέξη.

Η σφραγίδα της Εταιρείας περιέχει όλα τα ήδη απαριθμηθέντα σύμβολα, εκτός του aum (ΟΜ) και αποτελεί σύνθεση όλων μαζί. Στην πραγματικότητα, εκφράζει αυτό που είναι η ίδια η Εταιρεία και περιέχει ή θα έπρεπε να περιέχει σε συμβολική μορφή, τις διδασκαλίες στις οποίες είναι προσηλωμένα πολλά από τα μέλη της.

Κανονικά, ένα σύμβολο, για να ονομάζεται σύμβολο, πρέπει να εμπεριέχεται στην ιδέα ή στις ιδέες που πρόκειται να αντιπροσωπεύσει. Για παράδειγμα, δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι σύμβολο μιας κατοικίας η πλώρη μιας βάρκας ή το φτερό ενός πουλιού, αλλά πρέπει να περιέχεται κάπου το σχήμα της ίδιας της κατοικίας. Πρέπει, δηλαδή, να υπάρχει ένα πραγματικό στοιχείο που να έχει επιλεγεί για να αντιπροσωπεύει ή να υποκαθιστά το όλο. Δεν είναι απαραίτητο να είναι ακέραιο το όλο, αλλά μπορεί να είναι μια κατώτερη μορφή ή είδος που χρησιμοποιείται για να αντιπροσωπεύει το ανώτερο του αυτού είδους.

Η λέξη προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις «συν-βάλλω» δηλαδή, «ρίπτω μαζί». Για να είναι ακριβές και σωστό ένα σύμβολο, πρέπει να είναι τέτοιο ώστε, όταν το βλέπει κάποιος έμπειρος σε συμβολισμούς, να καταλαβαίνει αμέσως την έννοια και τη χρήση του.

Οι Αιγύπτιοι συνήθιζαν να αναπαριστούν την ψυχή που επιστρέφει στην πηγή της, με τη δίκη στην Αίθουσα των Δύο Αληθειών, με μια φτερωμένη σφαίρα, γιατί η σφαίρα είναι σύμβολο είτε της Υπέρτατης Ψυχής ή τμήματός της, και τα φτερά προστέθηκαν για να αναπαραστήσουν τη ζωή και το πέταγμά της στις ανώτερες σφαίρες.
Σε μια άλλη εκδοχή των συμβολισμών τους αναπαράστησαν τη δικαιοσύνη με μια ζυγαριά απόλυτα ισορροπημένη. Ωστόσο, ακόμα κι εκεί, στην Αίθουσα των Δύο Αληθειών, επανήλθαν στον άλλο τρόπο και συμβόλισαν τον άνθρωπο που ζυγίζεται από

Το «Όλον» και η «Συστημική θεώρηση».

 

Κάθε τι στο σύμπαν είναι μέρος του «Όλου», ενός  τεράστιου  ιστού, στον οποίο  εμπλέκονται  έμψυχα και άψυχα, πάνω και έξω από την Γη, μ’ έναν τρόπο θαυμαστό. Η διαπίστωση ότι συνείδηση όλων μας πρέπει να είναι το«Όλον», μπορεί να αποτελέσει το νέο σημείο εκκίνησης για το μέλλον της ανθρωπότητας. Θα μπορούσε να φανταστούμε  τον πλανήτη μας, ως ένα ζωντανό οργανισμό ο οποίος αποτελεί μέρος ενός γενικότερου πιο πολύπλοκου οργανισμού, μέσα στο οποίο υπάρχει κι εξελίσσεται.

Όπως χαρακτηριστικά πίστευε ο Ποσειδώνιος ο Απαμεύς (135 - 51 π.Χ.):

«Ο κόσμος είναι ζωντανός οργανισμός και τα όντα που τον συναποτελούν βρίσκονται στην συνάφεια που χαρακτηρίζει τα μέλη του σώματος», ή όπως ο Μάρκος Αυρήλιος (121 - 180 μ.Χ.) έλεγε:

«Θεωρήστε το σύμπαν ως ένα έμβιο ον, έχοντας μια ουσία και μια ψυχή και παρατηρήστε πώς όλα τα πράγματα έχουν αναφορά σε μια αντίληψη, αυτήν του έμβιου οντος, και πώς όλα τα πράγματα ενεργούν με μια κίνηση, και πώς όλα τα πράγματα είναι οι αιτίες ης συνεργασίας όλων των πραγμάτων που υπάρχουν, παρατηρήστε επίσης τη συνεχή περιστροφή του νήματος και τη συνύφανση του ιστού».

Ο Giordano  Bruno ο φιλόσοφος που εκτελέστηκε στις 17 Φεβρουαρίου του 1600, από την  ιερά  εξέταση, λόγω των απόψεων του πως  ο κόσμος είναι άπειρος και αιώνιος,  και πως η πολυμορφία στο σύμπαν οφείλεται σε μία  ενοποιό ουσία, που ενυπάρχει στα πάντα,  ανέφερε επηρεασμένος από τους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους :
.
«..Όλα τα πράγματα βρίσκονται και είναι στο σύμπαν και ότι το σύμπαν είναι και βρίσκεται σε όλα τα πράγματα. Εμείς σ' αυτό κι αυτό σε μας, και έτσι καταλήγουν όλα τα πράγματα σε μια τέλεια ενότητα. Αυτή η ενότητα είναι μοναδική και διαρκής και παραμένει πάντα. Αυτό το Ένα είναι παντοτινό. Το να ισχυριστεί κανείς άλλο πράγμα θα ήταν παράλογο και αλαζονικό, δεν θα σήμαινε τίποτα το αποδεκτό. Δηλαδή αυτός ο κόσμος, αυτό το ον, το αληθινό, το παγκόσμιο, το άπειρο, το μη μετρήσιμο, περιέχει σε κάθε ένα από τα μέρη του το όλο και με

Μέχρι πού έφθαναν ορισμένες μυστικιστικές θεωρίες των αρχαίων Ελλήνων;

 

Για παράδειγμα, ο Πυθαγόρας και οι μαθητές του απέφευγαν τα φασόλια και τα μπαρμπούνια για λόγους όχι τόσο επιστημονικούς ή λογικούς, όσο μαγεί­ας και παράδοσης, όπως υπαγορεύει ο Ησίο­δος στο τελευταίο μέρος του βιβλίου του «Έργα και Ημέραι» - αξίζει εδώ να παρατηρήσουμε τον τρόπο με τον οποίο υποθάλπονται τέτοιες ιδέ­ες. Οι Πυθαγόρειοι θεωρούσαν ιδιαίτερα ση­μαντικό τον αριθμό 10 - ορκίζονταν μάλιστα στη «μυστική δεκάδα», η οποία είχε καθορι­στεί ως δέκα στιγμές ή μονάδες με τη μορφή ενός τριγώνου. Το τρίγωνο αυτό χρησιμοποί­ησαν αργότερα για να αναπτύξουν το Πυθαγόρειο θεώρημα και να ανακαλύψουν τη ση­μασία των άρρητων αριθμών!.. Διαβάστε τι αναφέρει το Πανεπιστήμιο του Καίμπριτζ!..

«…Αναμφίβολα, υπήρχε κάτι μυστικιστικό στη θεωρία του Ηρακλείτου. Κάτι παρόμοιο συνα­ντάμε και στον ευφυέστατο Πυθαγόρα, ο οποί­ος είχε γεννηθεί τριάντα χρόνια πριν στο γει­τονικό νησί της Σάμου. Μετανάστευσε, σύμ­φωνα με την παράδοση στον Κρότωνα, πόλη της Βορειοανατολικής Ιταλίας, προκειμένου να απαλλαγεί από τις ιδιοτροπίες του τυράν­νου της Σάμου, του Πολυκράτη. Εκεί, δημι­ούργησε μία ομάδα, η οποία εν μέρει ασχολείτο με τα κοινά, αλλά η κύρια ενασχόληση της αφορούσε δύο αντικρουόμενα αντικείμε­να, τα μαθηματικά και τις δεισιδαιμονίες (κά­τι που συναντάμε αργότερα στον Νεύτωνα). Ο Πυθαγόρας και οι μαθητές του απέφευγαν τα φασόλια και τα μπαρμπούνια για λόγους όχι τόσο επιστημονικούς ή λογικούς, όσο μαγεί­ας και παράδοσης, όπως υπαγορεύει ο Ησίο­δος στο τελευταίο μέρος του βιβλίου του Έργα και Ημέραι - αξίζει εδώ να παρατηρήσουμε τον τρόπο με

Η Ιεράρχηση των Ανθρωπίνων Αναγκών κατά τον Maslow

 

 

Ποιο είναι το κίνητρο της ανθρώπινης συμπεριφοράς; Σύμφωνα με τον ανθρωπιστή ψυχολόγο Abraham Maslow, οι δράσεις μας ωθούνται από κίνητρα με σκοπό να ικανοποιηθούν συγκεκριμένες ανάγκες.

O Maslow σύστησε για πρώτη φορά την έννοια της ιεράρχησης των ανθρωπίνων αναγκών σε ερευνητική εργασία που δημοσιεύθηκε το 1943 με τίτλο «A Theory of Human Motivation» καθώς και του βιβλίου Μotivation and Personality που ακολούθησε. Η συγκεκριμένη ιεράρχηση υποδεικνύει ότι οι άνθρωποι κινητοποιούνται πρωτίστως στην ικανοποίηση των πλέον βασικών αναγκών προτού προχωρήσουν στην ικανοποίηση άλλων πιο σύνθετων αναγκών.
.

Η συγκεκριμένη ιεράρχηση απεικονίζεται συχνά με την μορφή πυραμίδας. Στα κατώτερα επίπεδα της πυραμίδας συνομαδώνονται οι βασικότερες ανθρώπινες ανάγκες, ενώ οι πιο σύνθετες ανάγκες εντοπίζονται στην κορυφή της πυραμίδας. Οι ανάγκες της βάσης της πυραμίδας του Maslow αποτελούν τις φυσιολογικές/βιολογικές ανθρώπινες ανάγκες, συμπεριλαμβάνοντας την ανάγκη για τροφή, νερό, ύπνο, και θέρμανση. Από την στιγμή που ικανοποιούνται οι συγκεκριμένες ανάγκες οι άνθρωποι κινούνται προς το επόμενο επίπεδο αναγκών, που συμπεριλαμβάνουν τις ανάγκες για ασφάλεια και προστασία.
.

Καθώς οι άνθρωποι κινούνται προς την κορυφή της πυραμίδας, οι ανάγκες καθίστανται ολοένα και περισσότερο ψυχολογικές και κοινωνικές. Η ανάγκη για αγάπη, φιλία και οικειότητα καθίσταται σημαντική, ενώ ανωτέρω η ανάγκη για προσωπική/κοινωνική αποδοχή και για αισθήματα επιτυχίας αποκτούν προτεραιότητα. Όπως και ο Carl Rogers, ο Maslow προσέδωσε ιδιαίτερη έμφαση στην έννοια της αυτοπραγμάτωσης, που αποτελεί μία διαδικασία πλήρους ωρίμανσης και ανάπτυξης του ατόμου με στόχο να αξιοποιηθούν οι πλήρεις δυνατότητές του.

Πέντε Τύποι Αναγκών στην Ιεραρχική Πυραμίδα του Maslow

Υπάρχουν πέντε διαφορετικά επίπεδα στην ιεραρχική πυραμίδα των αναγκών

Τί είναι ο θάνατος; Θα πρέπει να τον φοβόμαστε;

 

Τα πάντα σύμφωνα με τη Βίβλο και όλους τους μεγάλους θρησκευτικούς ηγέτες,δημιουργήθηκαν από τον Λόγο και ξανασβήνουν με τον τρόπο που δημιουργήθηκαν,για να δημιουργηθούν από την αρχή.

Η ενέργεια αυτή δεν πεθαίνει ποτέ,απλώς θα αλλάξει μορφή.Αυτό ισχύει για το σύμπαν,αλλά και για τους ανθρώπους.
Ο Ερμής ο τρισμέγιστος έλεγε προς τον γιο του Τατ:"Νεκρά πράγματα δεν υπάρχουν στον κόσμο.Ο κόσμος είναι θείο ζώο.Πώς μπορεί παιδί μου,στον Θεό του σύμπαντος που υπάρχει ζωή να υπάρχει νεκρό σώμα;Η νεκρότητα είναι φθορά και η φθορά απώλεια.Και πώς μπορεί να φθαρεί το άφθαρτο ή να χαθεί κάτι από τον Θεό.Τα σώματα διαλύονται επειδή είναι σύνθετα.
Η διάλυσή τους όμως δεν είναι θάνατος,αλλά κράματος διάλυση.Διαλύονται δε όχι για να χαθούν,αλλά για να ξαναγίνουν νέα,επειδή ο νόμος της ζωής είναι η ενέργεια,η κίνηση''.
''Το σύμπαν είναι αμετάβλητο,τα μέρη του είναι μεταβλητά,όχι φθαρτά.Γιατί και η γέννηση δεν είναι ζωή.αλλά αίσθηση.Η ζωή,το πνεύμα,η ψυχή και ο Νους,πράγματα από τα οποία έχει συσταθεί κάθε ζωντανό ον,είναι αθάνατα.[Ερμητικά,εδάφιο 16&18]
Ο θάνατος είναι ο βασικός νόμος της φύσης.Η φύση χρησιμοποιεί το θάνατο για την επιβίωση και την αναγέννησή της.Βλέπετε συνεχώς τις τέσσερις εποχές,που ενώ τον χειμώνα όλα τα εποχικά φυτά έχουν πεθάνει,την άνοιξη όλα είναι καταπράσινα και ανθισμένα.
Ο θάνατος,αποτελεί σαν λέξη αλλά και σαν φαινόμενο μία λέξη,μία έννοια ταμπού για την κοινωνία μας.Αποτελεί μά έννοια που η πλειονότητα της κοινωνίας μας,δεν θέλει ούτε να σκέπτεται.Κι όμως ο θάνατος όταν έρχεται στην κατάλληλη ηλικία,που είναι σχετική σε κάθε άνθρωπο,μπορεί να θεωρηθεί το σημαντικότερο γεγονός στην ζωή κάθε ανθρώπου διότι:Mε τον θάνατο,ο άνθρωπος απαλάσσεται από το γερασμένο σώμα του,η ζωή μέσα στο οποίο αρχίζει να γίνεται όλο και πιο δύσκολη.
Με την θανάτωση της υλικής πλευράς του ανθρώπου,δηλαδή του Εγώ,η ψυχή απελευθερώνεται.Το πνεύμα ελευθερώνεται και πετά κυριολεκτικά.Ο άνθρωπος έστω και την τελευταία στιγμή προς τον θάνατο,αποδέχεται τον εαυτό του και τους άλλους(φωτίζεται),κατ'αυτόν τον τρόπο ο άνθρωπος έρχεται σε επαφή με το ''ΕΝΑ'' και γνωρίζει την απόλυτη ευτυχία.!
Οταν ο άνθρωπος αποδέχεται ότι είναι πεπερασμένος,δίνει περισσότερο σημασία στην ζωή του.Η ζωή του παίρνει αξία.Υπάρχουν άνθρωποι,οι οποίοι ανακαλύπτουν το νόημα της ζωής τους και ζουν πραγματικά,μερικούς μήνες πριν πεθάνουν.

Η ιδέα του θανάτου είναι ένα κίνητρο στον άνθρωπο να κινητοποιηθεί ,να αξιοποιήσει τον χρόνο του και να εξελίξει τη συνειδητότητα του.Να φθάσει σε σημείο που να βρίσκει μέσα του λύσεις σ'όλα του τα προβλήματα για τη ζωή.Να μπορεί με τις σκέψεις,τον διαλογισμό και την προσευχή να κάνει πραγματικότητα όλα του τα όνειρα.
Βλέπουμε λοιπόν τους περισσότερους ανθρώπους να χάνουν την ζωή τους με ασήμαντα πράγματα,που εξυπηρετούν κατά βάση την υλική πλευρά της ύπαρξής τους.φανταστείτε να μην υπήρχε ο θάνατος,να μην υπήρχε ημερομηνία λήξης,ο άνθρωπος θα είχε ταυτιστεί πλήρως με την ύλη,θα ήταν μέσα σε πλήρη πλήξη και δυστυχία.Διότι η πραγματική ευτυχία έρχεται από την κάλυψη των

…τι είναι αυτός ο…¨Θάνατος¨;

 

Θάνατος και Θεωρία της Σχετικότητας

Θάνατος. Είναι πλέον εντελώς τετριμμένο να πει κανείς ότι είναι το μόνο βέβαιο στην ζωή μας. Αν όμως αναρωτηθεί κανείς, τι είναι ο θάνατος και πότε συμβαίνει και ποια η σημασία του για ένα όν όπως ο άνθρωπος, τότε ανοίγουν θέματα τα οποία ίσως να μην κλείσουν ποτέ. Και τούτο γιατί προκειμένου να δώσουμε απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα πρέπει πρώτα να απαντήσουμε στα ερωτήματα του τι είναι ζωή, τι είναι ο άνθρωπος, πότε αρχίζει η ζωή και πότε αρχίζει η ζωή του ανθρώπου.

Για το μεγαλύτερο διάστημα ανάπτυξης του ανθρώπινου πολιτισμού, τα ερωτήματα αυτά ήταν αποκλειστικότητα της θρησκείας-θεολογίας και στην συνέχεια της φιλοσοφίας. Μόνο εσχάτως εμφανίστηκε και η επιστήμη ως χώρος από τον οποίο προέρχονται απαντήσεις στα μεγάλα αυτά υπαρξιακά ερωτήματα. Και η επιστήμη εμπλέκεται με δύο τρόπους στον προβληματισμό αυτό. Είτε άμεσα είτε έμμεσα. Σήμερα είναι πλέον ξεκάθαρο ότι το ερώτημα της ζωής και του θανάτου στην γενική του μορφή είναι αντικείμενο της επιστήμης, των βιολογικών επιστημών. Δεν πρόκειται ποτέ να ρωτήσουμε ένα θεολόγο ή φιλόσοφο για να αποφασίσουμε αν ένας έμβιος οργανισμός είναι ζωντανός ή όχι.

Δεν ισχύει το ίδιο όμως όταν εξειδικεύουμε το θέμα και συζητάμε για τον άνθρωπο. Εδώ τα πράγματα είναι πιο πολύπλοκα και ειδικά ερωτήματα έχουν μεγάλη πρακτική και ηθική σημασία, όπως π.χ. ποια στιγμή μπορούμε να θεωρούμε ότι ξεκινά η ζωή ενός ανθρώπου και ποια στιγμή αυτή τελειώνει. Η επιστήμη καθεαυτή δεν μπορεί να δώσει απόλυτες και πλήρεις απαντήσεις και υπάρχει χώρος για φιλοσοφικό ή θεολογικό στοχασμό. Είναι τα λεγόμενα βιοηθικά προβλήματα που σχετίζονται με την γέννηση και τον θάνατο του ανθρωπίνου όντος. Για όλα αυτά πλέον έχουν λεχθεί πολλά και νομίζω ότι οι περισσότεροι κάτι έχουμε ακούσει στην τηλεόραση ή διαβάσει στις εφημερίδες και τα περιοδικά, όταν δεν έχουμε ακούσει ή διαβάσει κάτι πιο ειδικό.

Πολύ λιγότεροι από εμάς έχουμε υπόψη μας μια σειρά άλλων επιστημονικών γνώσεων οι οποίες, αν και δεν αναφέρονται άμεσα στο θέμα της ζωής και του θανάτου, όμως δίνουν στοιχεία στον θεολόγο ή τον φιλόσοφο ή γενικότερα στον σκεπτόμενο άνθρωπο, ικανά να τον επιτρέψουν να διαμορφώσει άποψη και απαντήσεις πάνω στα υπό συζήτηση ερωτήματα. Προσωπικά έχω ήδη ακολουθήσει αυτήν την γραμμή προκειμένου να κρίνω συγκεκριμένες θεολογικές απόψεις αναφορικά με την ζωή και τον θάνατο. Αυτήν την γραμμή θα ήθελα να ακολουθήσω και σήμερα, γενικεύοντας όμως τον προβληματισμό

Το αίνιγμα της συνείδησης

• Είναι η συνείδηση ανεξάρτητη του σώματος;
• Πού βρίσκεται η έδρα της συνείδηση;
• Μπορούν τα ζώα και οι μηχανές να έχουν συνείδηση;

Το αίνιγμα της συνείδησης απασχολεί τους ανθρώπους από την αρχαιότητα. Μια οριστική και πειστική απάντηση για το τι ακριβώς είναι η συνείδηση δεν έχει δοθεί μέχρι σήμερα. Πριν από 2.500 χρόνια, ο μεγάλος φιλόσοφος Δημόκριτος είχε ασχοληθεί με τη σχέση ανάμεσα στις αισθητηριακές εντυπώσεις και τον τρόπο που το λογικό μας τις αντιλαμβάνεται.

Αργότερα ο επίσκοπος Αυγουστίνος διατύπωσε γύρω στο έτος 400 μ.X. τον εξής προβληματισμό: «Όταν ένα υλικό πράγμα ιδωθεί με τα μάτια του νου, δεν είναι πια υλικό πράγμα αλλά ένα καθρέφτισμα αυτού του πράγματος, και η μονάδα που αντιλαμβάνεται αυτό το καθρέφτισμα στο νου δεν είναι ούτε υλικό σώμα ούτε το καθρέφτισμα του φυσικού αντικειμένου». Αυτή η διάκριση ανάμεσα σε ένα υλικό σώμα, που μπορεί να αντιλαμβάνεται τον περιβάλλοντα κόσμο, και έναν άυλο νου – ή μια άυλη ψυχή – που μπορεί να έχει συνειδητή επίγνωση του κόσμου ονομάζεται στη φιλοσοφία δυϊσμός. Πρόκειται, με δυο λόγια, για ένα διαχωρισμό ανάμεσα στο κόσμο των αισθήσεων και τον κόσμο της συνείδησης, ανάμεσα στο σώμα και την ψυχή/ νου ως δύο εντελώς διαφορετικών ουσιών.

Καρτέσιος: H ψυχή εδρεύει στην επίφυση

0 Γάλλος φιλόσοφος και μαθηματικός Καρτέσιος (Rene Descartes) ανέπτυξε περισσότερο αυτή την άποψη για τη συνείδηση στο έργο του “Στοχασμοί περί της Πρώτης Φιλοσοφίας” (Meditationes de prima philosophia) το 1641. Περιγράφει την ψυχή σαν «άυλο, σκεπτόμενο πράγμα», που αποτελεί την ουσία του ανθρώπου και εμπεριέχει όλες τις σκέψεις, ελπίδες και αμφιβολίες του, καθώς και την πίστη του. Κατά τον Καρτέσιο, σώμα και ψυχή βρίσκονται σε αλληλεπίδραση μεταξύ τους, η ψυχή όμως μπορεί να υπάρξει και ανεξάρτητα από το σώμα.

O Καρτέσιος προσπάθησε να εντοπίσει πού εδρεύει η ψυχή και την τοποθέτησε στον εγκέφαλο, σε αντίθεση με άλλους φιλοσόφους, που υποστήριζαν ότι η ψυχή αιωρείται ελεύθερα ή βρίσκεται παντού. O Καρτέσιος γνώριζε ότι η δομή του εγκεφάλου

…Κατερχόμενοι στο βάθος της συνείδησης

 

Ταξίδι στο βάθος της συνείδησης

Προσπαθώντας να κάνουμε ένα ταξίδι στο βάθος της συνείδησης, με οδηγό τον ιεροφάντη του ναού της ψυχής μας, προσεγγίζουμε έναν άλλο κόσμο, πέρα του γνωστού μας υλικού, που έχει πολύ ενδιαφέρον να τον γνωρίσουμε και σίγουρα, παρά την δυσκολία, τον κόπο και τον πόνο που μπορεί να κρύβει αυτή η διαδρομή, είναι απαραίτητο να τον γνωρίσουμε για την προσωπική μας εξέλιξη.

Για την πραγματοποίηση του ταξιδιού αυτού, χρειάζεται να προβούμε σε ένα άλμα, που θα θέσει τον εαυτό μας ελεύθερο και απαλλαγμένο από τους εξωτερικούς προσδιορισμούς.

Ο δρόμος αυτός οδηγεί από το εφήμερο και το παραπλανητικό, στην αλήθεια και την αιωνιότητα, από το υλικό στο πνευματικό, από τον άνθρωπο στο Θεό.

Ο άνθρωπος απαρτίζεται από το υλικό κομμάτι που είναι το σώμα του, από την ψυχή που φιλοξενείται σ’ αυτό και από το πνεύμα, δηλαδή το θεϊκό σπινθήρα.

Η ενσαρκωμένη ψυχή - σαν την Περσεφόνη που κατέπεσε στη γη - γνωρίζοντας τον σκοπό της ενσαρκώσεώς της, έρχεται μέσα από το φυσικό φορέα, για να συγκεντρώσει εμπειρίες στο πεδίο που ονομάζεται ύλη.

Παρά το γεγονός ότι η ψυχή και το πνεύμα περιορίζονται στα πλαίσια της ύλης, δεν αναιρείται η ύπαρξή τους, καθώς επίσης και δεν αλλοιώνεται  η λειτουργία και ο ρόλος τους.

Για να μπορέσει κανείς να κατανοήσει και να αποδεχθεί αυτήν την αλήθεια, απαιτείται κόπος και δύναμη ψυχής. Ο άνθρωπος νιώθει αδύναμος και μη έχοντας κατανοήσει τον εαυτό  του στην ολότητά του, ψάχνει να πιαστεί από κάπου - αυτό συχνά είναι οι διάφοροι θρησκευτικοί μεσολαβητές - προκειμένου να δώσει απαντήσεις στα ερωτήματα : από που ήρθα, ποιος είμαι, που πάω, ερωτήματα που πάντα τον βασάνιζαν.

Τις απαντήσεις όλων αυτών μπορεί κανείς να τις βρει, εάν κοιτάξει βαθιά μέσα του, εάν μπορέσει να κάνει το ταξίδι αυτό, εκεί όπου θα βρεθεί σε ένα άλλο επίπεδο, θα συναντήσει τον εσώτερό του εαυτό και θα καταστήσει εφικτή την επικοινωνία μαζί του.

Η μετακίνηση βέβαια αυτή σε μία ανώτερη σφαίρα, δεν σημαίνει απόρριψη των κατωτέρων καταστάσεων αλλά ενσωμάτωσή τους κάτω από το πρίσμα μιας ευρύτερης προοπτικής.

Κανένα δόγμα, κανένα τυπικό ή τελετουργικό, έτσι απλά, δεν μπορούν να μας οδηγήσουν εκεί, παρά μόνο εμείς οι ίδιοι μπορούμε να το καταφέρουμε μέσα από εσωτερική διεργασία και προσπάθεια. Μιλάμε για έναν πνευματικό αγώνα που έχει να κάνει με την βίωση αυτού, που είναι ιερό μέσα στον άνθρωπο και δεν έχει σχέση με πράγματα που

«Πάντα κατ’ αριθμό γίγνονται»

 

Αριθμοί, σύμβολα ιδεών

«Πάντα κατ’ αριθμό γίγνονται»

Πυθαγόρας

Σύμφωνα με το Φιλόλαο (Στοβαίου, Εκλ.Ι,8) η φύση των αριθμών είναι γνωμονική, ηγεμονική και διδασκαλική, δηλαδή διαλογιζόμενοι και μεταχειριζόμενοι τους αριθμούς ως σύμβολα δυνάμεθα να αποκτήσουμε συνείδηση εννοιών εκτός των ορίων του ανθρωπίνου επιστητού.

Ο Πλωτίνος (Εννεάδες) θεωρεί, ότι εκ του πλήθους των αντικειμένων ο νους αντιλαμβάνεται την ποσότητα, την ποιότητα και την κατηγορία των αριθμών που παράγουν τις έννοιες και τις ιδέες.

Ο Αριστοτέλης (Μεταφυσικά 1081) προβαίνει στην απόδειξη ότι οι ιδέες είναι αριθμοί: «ει δε μη εισίν αριθμοί αι ιδέαι ουδ’ όλως οιόν τε αυτάς είναι, εκ τίνων γαρ έσονται αρχών αι ιδέαι».

Ο Πλάτων (Τίμαιος) αναφέρει, ότι ο αριθμός είναι το αίτιο της Παγκόσμιας Αρμονίας και της παραγωγής των Πάντων.

Ο Πλούταρχος μας πληροφορεί (Στοβαίος, ανθολ.), ότι ο Πυθαγόρας  επέδειξε μεγάλη σπουδή προς τους αριθμούς. Τις γεννήσεις των ζώων, τις περιόδους κινήσεως των αστέρων, επιπλέον και τους θεούς ανήγε σε αριθμούς.

Ο Συριανός, διδάσκαλος του Πρόκλου και διάδοχος της Πλατωνικής Ακαδημίας (Αριστοτ. Μεταφυσική ), σχολιάζει ότι οι Πυθαγόρειοι ονόμαζαν τους αριθμούς  ειδητικούς, ότι δηλαδή οι αριθμοί έχουν σημασία ενδεικτική του είδους, της ποιότητος και όχι μόνον της ποσότητος των όντων.

Ποιός όμως εισήγαγε στην ανθρώπινη διανόηση τη δοξασία ότι  οι αριθμοί εκφράζουν ιδέες;

Ο Πρόκλος κάνει μνεία για τον «Ορφικόν ύμνον εις τους αριθμούς» (Προκλ. εις Πλατωνος Πολιτεία  ΙΙ 169,25) του οποίου ελάχιστα αποσπάσματα σώζονται σε διάφορους συγγραφείς. Όπως δε φαίνεται από τα σχόλια των συγγραφέων,  πρώτος ο Ορφεύς  αντιστοίχισε νοητές αρχές και αριθμούς αναγνωρίζοντας ότι με τους αριθμούς και τις ιδιότητές τους μπορεί να εκφράσει τις άρρητες πνευματικές αρχές.

Ο Συριανός γράφει χαρακτηριστικά, ότι οι  Πυθαγόρειοι παρέλαβαν από τον Ορφέα τις θεολογικές  αρχές των νοητών και νοερών αριθμών, τις επεξέτειναν στο μέγιστο και εξέφρασαν την κυριαρχία τους μέχρι και στα αισθητά αντικείμενα, είχαν δε πρόχειρο το απόφθεγμα «τα πάντα μοιάζουν σε αριθμό».

Ο Νεοπλατωνικός Ιάμβλιχος, στο πλήρες και συνοπτικό σύγγραμμά τους  «Θεολογούμενα της Αριθμητικής», αποκαλύπτει τη μυστική σημασία των αριθμών.

Ο υπνωτισμός των μαζών

 

Ο άνθρωπος που δεν θέλει να ανήκει στη μάζα, χρειάζεται μόνο να πάψει να είναι νωθρός απέναντι στον εαυτό του να αναλάβει την ευθύνη της ζωής του.

Οι πολιτισμοί μέχρι σήμερα δημιουργήθηκαν και διευθύνθηκαν από μια μικρή πνευματική αριστοκρατία. Ποτέ από τις μάζες

Για να αρχίσει να υπάρχει η «μάζα» ως ψυχολογική ενότητα, πρέπει να ξεπεραστεί η κατάσταση χάους και αδιαφορίας που αρχικά επικρατεί σ’ ένα τυχαίο σύνολο ανθρώπων. Σ’ αυτό το σύνολο κυριαρχούν η μια δίπλα στην άλλη και εναλλάσσονται συνεχώς, η αδιαφορία, η φιλία και η διαμάχη. Η «μάζα» δίνει μια δομή σ’ αυτόν τον «σωρό». Αυτό επιτυγχάνεται αν εκπληρωθεί μια προϋπόθεση: Τα διάφορα άτομα πρέπει να έχουν κάτι το κοινό, πρέπει να εχουν συμφωνήσει σε κάτι [1] π.χ. ένα κοινό ενδιαφέρον ή συμφέρον, ένα κοινό αγαπητό ή μισητό αντικείμενο ή σύμπτωμα, πάντως μια κοινή κατεύθυνση αισθήματος. Ως συνέπεια αυτού έχουν τότε την ικανότητα αλληλεπίδρασης.

Ο Φρόιντ, στο βιβλίο «Ψυχολογία των μαζών και ανάλυση του εγώ», ξεχωρίζει δύο δομικά στοιχεία: Το κοινό «κάτι», προς το οποίο τα υποκείμενα προσανατολίζονται συμβολικά, επειδή τους ελκύει ή τους απωθεί, και την αλληλεπίδραση ανάμεσά τους, που σημαίνει και αμοιβαία ταύτιση ανάμεσά τους. «Ταυτότητα» όμως τους δίνει το κοινό «κάτι». Είναι η στολή που «κάνει» τον στρατιώτη να διακρίνεται ως μέλος ενός συνόλου που λέγεται «στρατός». Το ίδιο ισχύει και για την εκκλησία, τον πολιτισμό, κάθε – ισμό και κάθε σύστημα αγελαίο.

Τα δυο αυτά κλασικά παραδείγματα μάζας (στα οποία προστίθεται ως τρίτο το «Κόμμα») είναι ωστόσο πολυσύνθετοι οργανισμοί, που έχουν μια διαφοροποιημένη δομή: Ιεραρχία (κάθετες σχέσεις) και συνεργασία (οριζόντιες σχέσεις), καθώς και έννοια έννομων σχέσεων μέσα στα πλαίσιά τους. Το στοιχείο της μάζας αποτελεί ωστόσο βασικό «συγκολλητικό» στοιχείο, χωρίς το οποίο όλα τα άλλα δεν μπορούν να υπάρξουν, αλλά είναι ταυτόχρονα το πιο πρωτόγονο στοιχείο.

Η «καθαρή» του μορφή είναι η «συμμορία» ενός «χαρισματικού» ηγέτη με τον οποίο τα μέλη έχουν προσωπική, συναισθηματική σχέση. Η μάζα είναι αντικείμενο και της κοινωνιολογικής ανάλυσης, εδώ μας ενδιαφέρουν μόνον ορισμένα χαρακτηριστικά και ως μάζα θεωρούμε όλα τα σχήματα που ονομάζονται με συνώνυμες λέξεις: Κλίκα, ομάδα, ορδή, όχλος, κοινότης.

Μέσα στα πλαίσια της μάζας ένα σημείο/σύμβολο που αντιπροσωπεύει ένα αίσθημα προκαλεί σ’ αυτόν που το αντιλαμβάνεται (βλέπει/ακούει) το ίδιο αίσθημα και μάλιστα τόσο πιο δυνατό όσο περισσότεροι το συμμερίζονται. Η μάζα, τονίζει ο Φρόιντ, δημιουργεί στο άτομο την εντύπωση μιας απεριόριστης δύναμης και ενός ανίκητου κινδύνου, αντιπροσωπεύει φαινομενικά την ανθρωπότητα, και έτσι σφετερίζεται την αυθεντικότητα και το κύρος της, ως φορέα του νόμου. Η αυθεντικότητα αυτή συνίσταται στο ότι φοβάται κανείς τις ποινές της και δέχεται για χάρη της ορισμένους περιορισμούς.

Το φαινόμενο της εξουσίας μέσα από τη μάζα ξεκινάει από το γεγονός ότι σε καιρούς κρίσης βρίσκονται συχνά ορισμένα χαρισματικά άτομα, τα οποία αντιπροσωπεύουν προς τα έξω εκείνα τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που ασυνείδητα θα επιθυμούσαν να έχουν οι άλλοι, πράγμα που τους κάνει να τα επιζητούν. Η πιο πρωτόγονη περίπτωση είναι όταν κυριαρχούν ο κοινοτισμός και ο λαϊκισμός· τότε δεν

Συμμορία Πολιτικών

 

«Είναι πουτ@ν@ς γιος, αλλά είναι δικός μας».Πρόεδρος Τρούμαν για τον δικτάτορα της Νικαράγουα, Σομόζα

Εξουσία, Διαφθορά, Πολιτική, Πολιτικοί, Πολίτης, Δημοκρατία

ΕΞΟΥΣΙΑ ΙΣΟΝ ΔΙΑΦΘΟΡΑ: Υπήρχε, υπάρχει ή θα μπορούσε να υπάρχει «έντιμη εξουσία»; Αναμφίβολα, όχι. Η εξουσία είναι πάντοτε ταυτόσημη με τη διαφθορά και ασκείται προς ίδιον όφελος των (κατά κανόνα, ανεπάγγελτων) επαγγελματιών πολιτικών που την διαχειρίζονται. Από τα ομηρικά έπη μέχρι τις μέρες μας, η εξουσία εμφανίζεται συνώνυμη με την κατάχρηση και τη διαφθορά. Κι όσο πιο ισχυρή είναι η εξουσία τόσο πιο αχαλίνωτη είναι η κατάχρηση και η διαφθορά που εμπεριέχει.

• Κατά τον Όμηρο

Στην «Οδύσσεια», η εξουσία είναι η μυθική Κίρκη που μεταμορφώνει τους λεγόμενους «πολιτικούς άνδρες», με τη μέθη της αρχομανίας («φάρμακα λυγρά») και τη δύναμη της υπεροχής («ράβδω πεπληγυία») σε χοίρους γρυλλίζοντες. (Κ. Σιμόπουλος: Η διαφθορά της εξουσίας, σ. 59)

• Κατά τον Αριστοτέλη

«Η πολιτική διαφθορά δεν είναι ιδιότητα του ατόμου, ένα φυσικό ελάττωμα, αλλά χαρακτηριστικό της εξουσίας, οποιασδήποτε εξουσίας, και παρεπόμενο των αξιωμάτων». (Πολιτικά, 1308b, 14)

Η αυγή της φιλοσοφίας

 

Στην αρχαιότητα οι Έλληνες Φιλόσοφοι, αποφάσισαν να κατανοήσουν το κοσμικό θαύμα, με την νόηση. Από αυτούς θεωρούμε ότι για πρώτη φορά στην Ιστορία πρόβαλε η απαίτηση να εξηγήσει ο άνθρωπος τον κόσμο και να συσχετίσει τη ζωή του με το λογικό.

Στον θριαμβευτικό δρόμο που ακολούθησε η φιλοσοφία των Ελλήνων φιλοσόφων, πέρασε πολλούς σταθμούς, διήλθε από πολλές φάσεις και για περισσότερο από μία χιλιετία αυτός ο θαυμάσιος άνθρωπος, αντλώντας από την πλούσια φύση του, παρουσίασε πλήθος συστημάτων, επιτευγμάτων και λύσεων σε πλείστα όσα ζητήματα και προβλήματα αντίστοιχα.

Οι αρχαίοι Έλληνες Φιλόσοφοι, έφεραν την χαραυγή στην φιλοσοφία, που σήμερα γνωρίζουμε, διότι παρόλο που και άλλοι λαοί είχαν ωφέλιμες γνώσεις – αντιλήψεις, αυτές παρέμειναν διάσπαρτες και προσκολλημένες στην τέχνη που εξυπηρετούσε τις ανάγκες της καθημερινής ζωής. Οι έμποροι ήξεραν να λογαριάζουν και οι χτίστες και οι ξυλουργοί να χαράζουν τετράγωνα και κύκλους.

Όμως δεν κατάφεραν να «διαχωρίσουν» τους αριθμούς – σχήματα από τα αντικείμενα και να τα μελετήσουν ξεχωριστά. Η κοσμοθεωρία τους δούλευε μέσα από την φαντασία και τον πόθο παραμένοντας ως το τέλος μυθική – θρησκευτική και μέσα από την ποίησή τους φανταστική και συμβολική.

Στην Ελλάδα πρώτη φορά γνωρίζουμε ό,τι «ξαστέρωσε» ο νους κάποιων ανθρώπων, των φιλοσόφων. Περί τον 6ο ή 7ο π.κ.ε. αιώνα στις πόλεις της Ιωνίας, με την πλούσια και τολμηρή αστική τάξη, κάποιοι άνθρωποι απεγκλωβίζονται από τις μυθικές κοσμοθεωρίες και αναζητούν για πρώτη φορά να εξηγήσουν τα φαινόμενα λογικά και βάσει των φυσικών αιτίων.

Θέλει ο Ελληνας Φιλόσοφος να εξηγήσει το “είναι” και το “γίγνεσθαι”. Να βρει μια “αρχή” την πρώτη ουσία, που με την αλλαγή της έκανε να γεννηθούν όσα βλέπουμε στον κόσμιο.

Την αρχή έκαναν οι Ιωνικές πόλεις της Μ. Ασίας, αρχής γενομένης από τη Μίλητο, τη μητρόπολη με τις πολυάριθμες αποικίες και με την πλατιά επικοινωνία στην οποία έζησαν οι πρώτοι φιλόσοφοι, ο Θαλής, ο Αναξίμανδρος, ο Αναξιμένης και ακολουθεί η Έφεσος με τον Ηράκλειτο και πολλές άλλες. Φυσικά υπήρχαν και φιλόσοφοι πριν από τον Θαλή, αλλά εμείς σήμερα δεν τους γνωρίζουμε, εδώ δεν γνωρίζουμε τον Ηράκλειτο καλά – καλά.

Γρήγορα εξαπλώθηκε σε όλο τον κόσμο των ελληνικών αποικιών, στις Θρακικές πόλεις, στα Άβδηρα με τον Πρωταγόρα και τον Δημόκριτο και στην Μεγάλη Ελλάδα με πολλές φιλοσοφικές Σχολές (Πυθαγόρειοι, Ελεάτες, Εμπεδοκλής).

Μέσα στη ζύμωση αυτή, στην Ιωνία γεννιέται η έννοια και η λέξη φιλοσοφία για να φανερώσει την ορμή του Ίωνα ανθρώπου να ψάξει για να μάθει, να υψωθεί ως προσωπικότητα και να  συμπλεύσει με την φύση. Στον Όμηρο και στον Ησίοδο βρίσκουμε τον σοφό και την σοφία,