Η ιστορία του αποτρόπαιου μαρτυρίου της σταύρωσης

 

Πιστεύεται ότι επινοήθηκε από τους Πέρσες τον 6ο αιώνα π.Χ. Οι Ρωμαίοι μαστίγωναν με το φραγγέλιο τους κατάδικους πριν από την καθήλωση. Ο θάνατος ερχόταν από ασφυξία…
γράφει ο Θοδωρής Ρουμπάνης
Ο Μάρκος Τύλλιος Κικέρωνας, γνωστός και απλά ως Κικέρων, θεωρείται δικαίως ένας από τους μεγαλύτερους διανοητές, ρήτορες και συγγραφείς στη λατινική γλώσσα. Εζησε μεταξύ 106 π.Χ. και 43 π.Χ., δηλαδή στο τέλος της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας.
Μία από τις φοβερότερες εμπειρίες της ζωής του ήταν η παρουσία σε εκτέλεση καταδίκου με τη μέθοδο της σταύρωσης. «Είναι το πλέον φρικτό βασανιστήριο που έχω παρακολουθήσει», είπε.
Γενικά οι Ρωμαίοι ευγενείς απέφευγαν ακόμα και να αναφέρουν τις λέξεις σταύρωση ή σταυρός. Τις θεωρούσαν αποτρόπαιες, όπως αποτρόπαιο και ασύλληπτης αγριότητας ήταν το μαρτύριο που δήλωναν.
Οι ιστορικοί πιστεύουν ότι η σταύρωση ως θανατική ποινή άρχισε να εφαρμόζεται από τον 6ο π.Χ. αιώνα στην αυτοκρατορία του Δαρείου. Θεωρούν ότι οι Πέρσες την εφηύραν. Καταργήθηκε το 337 μ.Χ. σε ολόκληρη την επικράτεια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από τον Μεγάλο Κωνσταντίνο, από σεβασμό στο σταυρικό μαρτύριο του Ιησού Χριστού.
Είναι ίσως ο φρικτότερος τρόπος θανάτωσης που έχει εφεύρει ο ανθρώπινος νους.
Μια διαδεδομένη αντίληψη είναι ότι ο θάνατος πάνω στον σταυρό προέρχεται από την αιμορραγία και τον πόνο που προκαλούν τα καρφιά, τα οποία έχουν διαπεράσει τα χέρια του εσταυρωμένου.
Κανείς δεν αντιλέγει ότι αυτό πράγματι αποτελεί ένα μαρτύριο δυσβάστακτο. Όμως δεν είναι εκείνο που κατά κύριο λόγο προξενεί τον θάνατο.
Ο θάνατος πάνω στον σταυρό έχει μια σειρά προδιαθετικά αίτια. Ξεκινά από το άγριο φραγγέλωμα, το κάρφωμα των χεριών και των ποδιών, την καθήλωση στον σταυρό και στην αδυναμία αναπνοής από τον καταδικασμένο. Ο θάνατος από τη σταύρωση οφείλεται κυρίως στην ασφυξία.
Το Ευαγγέλιο περιγράφει με ενάργεια πώς οι Ρωμαίοι στρατιώτες «εράπιζον εκολάφιζον, έτυπτον, έδερον» τον Χριστό. Και το έκαναν με όλη την τραχύτητα με την οποία ήταν συνηθισμένοι να φέρουν εις πέρας το έργο τους, για να κάνουν ακόμα πιο επίπονη τη θέση του δυστυχούς, που είχε πέσει στα χέρια τους.
Το φοβερό εργαλείο που χρησιμοποιούσαν κατά τον αγριότερο τρόπο ήταν το φραγγέλιο. «Φραγγελώσας παρέδωσεν αυτόν…», αναφέρει για τον Πιλάτο ο ευαγγελιστής Μάρκος.
Το φραγγέλιο δεν ήταν μια απλή μαστίγωση. Ο δήμιος που εκτελούσε τη φραγγέλωση έπαιρνε ένα χοντρό μαστίγιο με πολλές λουρίδες στην άκρη. Πάνω τους ήταν δεμένες σφαίρες από μολύβι ή μικρά κόκαλα ζώων ή και κότσια από πρόβατο.

Η Ανάσταση των Θεών

 

Από τους οπαδούς του χριστιανισμού η «Νεκρανάσταση του Ναζωραίου». θεωρείται ως η μεγαλύτερη απόδειξη για την θεϊκή φύση του θεού τους. Η αλήθεια, όμως, είναι εντελώς διαφορετική. Από τα αρχαία κείμενα μαθαίνουμε, ότι στο σύνολο τους οι αρχαίες θρησκείες πίστευαν σε θεούς που είχαν πεθάνει και στη συνέχεια αναστηθεί. Ο Πλούταρχος, αναφέρει:

«Οι Φρύγες, επίσης, που πίστευαν ότι ο θεός κοιμάται τον χειμώνα, ενώ το καλοκαίρι είναι ξυπνητός, έκαναν βακχικές τελετές προς τιμήν του, τον χειμώνα τους κατευνασμούς και το καλοκαίρι τις ανεγέρσεις. Οι Παφλαγόνες, τέλος, ισχυρίζονται ότι τον χειμώνα είναι ο θεός δεμένος και φυλακισμένος, ενώ την άνοιξη κινείται και ελευθερώνεται» (Πλούταρχος, Ηθικά, «Περί Ίσιδος και Οσίριδος», 378E).

Η ανάσταση των θεών στην Αρχαιότητα: Στην αρχαία Ελλάδα, γράφει ο Μ. Τιβέριος, όπως και σε πολλές θρησκείες του αρχαίου κόσμου, απαντώνται παραδόσεις σύμφωνα με τις οποίες θεοί γνώρισαν τον θάνατο και στη συνέχεια την ανάσταση. Ο Διόνυσος είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα θεού που πέθαινε και ανασταινόταν κάθε χρόνο.

Ο Απρίλης είναι ο μήνας στη διάρκεια του οποίου γιορτάζουν την γιορτή των χριστιανών, που είναι τα πάθη και η ανάσταση του Ναζωραίου. Που οφειλόταν, άραγε αυτή η πανάρχαια πεποίθηση ότι ο θεός αναγεννιέται την Άνοιξη; Ο Πλούταρχος, το αποδίδει στην ίδια την φύση της εποχής:

«Η ίδια η εποχή υποβάλλει τη σκέψη πως η κατήφεια οφείλεται στην εξαφάνιση των καρπών, τους οποίους οι παλιοί δεν θεωρούσαν βέβαια θεούς, αλλά δώρα των θεών αναγκαία και μεγάλα για να μη ζούμε σαν τα άγρια θηρία. Την εποχή, λοιπόν, που έβλεπαν από τη μια τους καρπούς να εξαφανίζονται εντελώς από τα δέντρα και να λείπουν, ενώ, από την άλλη, οι ίδιοι τους φύτευαν με πολλή δυσκολία και μεγάλα προβλήματα ξύνοντας τη γη με τα χέρια και με τα χέρια καλύπτοντάς τους πάλι, βάζοντας τους εκεί, χωρίς να ξέρουν, αν θα εμφανιστούν ξανά, έκαναν πράγματα παρόμοια με εκείνα που κάνουν όσοι θάβουν τους νεκρούς και τους πενθούν.

Έπειτα, όπως εμείς λέμε γι’ αυτόν που αγοράζει τα βιβλία του Πλάτωνα ότι αγοράζει Πλάτωνα και όποιον παρουσιάζει τα ποιήματα του Μενάνδρου ότι παίζει Μένανδρο, έτσι κι εκείνοι δεν δίσταζαν να ονομάσουν τα δώρα και τα έργα των θεών με τα ονόματα των θεών, τιμώντας τα, επειδή τους ήταν αναγκαία, και λατρεύοντάς τα.

Οι επόμενοι όμως, απαίδευτοι και αμαθείς, τα παραλάμβαναν, κατ’ αντιστροφή απέδιδαν τα παθήματα των καρπών στους θεούς και δεν αποκαλούσαν μόνον, αλλά και πίστευαν, την εμφάνιση και την εξαφάνιση των αναγκαίων καρπών ως γέννηση και θάνατο των θεών, γεμίζοντας έτσι το μυαλό τους με άτοπες, αυθαίρετες και συγκεχυμένες δοξασίες, μολονότι έβλεπαν καθαρά το άτοπο και τον παραλογισμό.

Ο Ξενοφάνης, λοιπόν, ο Κολοφώνιος έθεσε ως αρχή στους Αιγυπτίους, αν τους θεωρούν θεούς, να μην τους θρηνούν και, αν πάλι τους θρηνούν, να μην τους πιστεύουν για θεούς…
αλλά ότι είναι γελοίο να τους θρηνούν και συνάμα να προσεύχονται στους καρπούς (σαν σε θεούς) να ξαναφανούν πάλι και να ωριμάσουν για χάρη τους, ώστε να τους καταναλώσουν πάλι και να τους θρηνούν. (71) Τα πράγματα όμως δεν είναι έτσι, αλλά θρηνούν τους καρπούς και προσεύχονται στους θεούς, που τους γεννούν και τους δωρίζουν, να δημιουργήσουν πάλι άλλους καινούριους και να τους κάνουν να φυτρώσουν στη θέση εκείνων που χάθηκαν. Για τούτο πολύ σωστά λένε οι φιλόσοφοι πως όσοι δεν ασκούνται να καταλάβουν σωστά τις λέξεις, χρησιμοποιούν λανθασμένα τα πράγματα» (Πλούταρχος, Ηθικά, «Περί Ίσιδος και Οσίριδος», 379A έως C).

Η Σταύρωση του… Νίκου Καζατζάκη

 

της Ελένης Κατσουλάκη

1965 Καθισμένη στο μπαλκόνι του πατρικού μου σπιτιού στα Χανιά, αγνάντευα από μακριά την γαλάζια καπριτσιόζα θάλασσα ξαπλωμένη νωχελικά στα πόδια του βουνού φλερτάροντας ξεδιάντροπα με τις χρυσές ανταύγειες του ντροπαλού, ξανθού ήλιου. Δροσερό αεράκι φυσούσε κι αγκάλιαζε με τρυφεράδα τα καΐκια, τις ψαρόβαρκες και τους μουσκεμένους στον ιδρώτα χαμάληδες που πηγαινοερχόταν στο ενετικό μουράγιο φορτωμένοι με βαριά λιγδωμένα καφάσια από ψάρια και δίχτυα.

       Ο νους μου, ανυπότακτος αντάρτης, περιπλανιόταν σε μακρινά ανερεύνητα ακρογιάλια κι η καρδιά μου φουρτούνιαζε. Στην ποδιά μου κρατούσα δυο βιβλία: Τον καπετάν Μιχάλη και τον Τελευταίο πειρασμό. Σαν διψασμένος ορειβάτης ρουφούσα με δονκιχωτική λαχτάρα τις πυρωμένες λέξεις του Καζαντζάκη και ανατρίχιαζα σαν έμπαινα στα στήθια του φουρτουνιασμένου Κρητικού που πάλευε να λευτερωθεί από την σκλαβιά του βάρβαρου Σουλτάνου.

       Ξαφνικά, η αυστηρή μορφή ενός καλόγερου του Άγιου Όρους ξεπετάχτηκε σαν φάντασμα εμπρός μου. Ήταν ένας ψηλόλιγνος, μουσάτος κληρικός με αετίσια ρασπούτικα μάτια που νοίκιαζε ένα δωμάτιο στον πάνω όροφο. Πάντα ταξίδευε σ’ όλους τους ελληνικούς ορίζοντες πουλώντας θαυματουργό χώμα από τα Ιεροσόλυμα παρμένο μέσα από τον τάφο του Χριστού για φυλακτά και θεϊκά γιατροσόφια.

       Μονομιάς άρπαξα τα βιβλία και τα ‘χωσα κάτω από τα ρούχα μου. Σίμωσε κοντά σουφρώνοντας τα παχιά του φρύδια και με μια γρήγορη κίνηση τα παίρνει στα χέρια του. Οι φλέβες στα μηλίγγια του φούσκωσαν και ανατινάχτηκε σαν να τον δάγκωσε φίδι.

       - Ντροπή σου αμαρτωλή να διαβάζεις τα βρωμερά τούτα βιβλία του βλάστημου αντίχριστου Κρητικού που ρεζίλεψε τους ηρωικούς αγώνες της Κρήτης και μασκάρεψε τα ιερά και όσια της εκκλησιάς μας. Αφορεσμένος νάναι σε όλους τους αιώνες αμήν.

       - Μα ο Χριστιανισμός κηρύσσει αγάπη, τόλμησα να διαμαρτυρηθώ. Ο

Ο Μπέρτραντ Ράσελ για το Θεό

 

Ο Μπέρτραντ Άρθουρ Γουίλιαμ Ράσελ (Bertrand Arthur William Russell) (18 Μαΐου 1872 – 2 Φεβρουαρίου 1970) ήταν Βρετανός φιλόσοφος, μαθηματικός και ειρηνιστής. Ο Ράσελ ως συγγραφέας και άνθρωπος συνέχισε την οικογενειακή παράδοση στην πολιτική σκέψη και δράση, με αντιπολεμική δράση. Γεννήθηκε στην ακμή της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Πέθανε από γρίπη, έναν αιώνα αργότερα, όταν η Βρετανία είχε περάσει δύο παγκόσμιους πολέμους. Έκανε κριτική στα πυρηνικά καθώς και την εισβολή των ΗΠΑ στο Βιετνάμ. Το 1950 κέρδισε το Νόμπελ Λογοτεχνίας.

Στο παρακάτω κείμενο παραθέτει την άποψή του σχετικά με την ύπαρξη του Θεού.

Η ύπαρξη του Θεού
Το ερώτημα της ύπαρξης του Θεού, είναι ένα μεγάλο και σοβαρό ερώτημα, κι αν δοκιμάσω να το αντιμετωπίσω με κάποιο κατάλληλο τρόπο θα πρέπει να σας κρατήσω εδώ μέχρι την έλευση της βασιλείας (σ.σ.: του Θεού), γι’ αυτό θα πρέπει να με συγχωρέσετε αν το αντιμετωπίσω με έναν μάλλον περιληπτικό τρόπο. Γνωρίζετε, ασφαλώς, ότι η Καθολική Εκκλησία το έθεσε επί τάπητος ως ένα δόγμα όπου η ύπαρξη του Θεού μπορεί να αποδειχθεί από την αναίτια αιτία. Αυτό είναι ένα κάπως σοβαρό δόγμα, αλλά είναι ένα από τα δόγματά τους. Έπρεπε να το εισάγουν, γιατί κάποια στιγμή οι ελευθερόφρονες απέκτησαν τη συνήθεια να λένε ότι υπάρχουν αυτά και εκείνα τα ζητήματα που η κοινή λογική μπορεί να σηκώσει ενάντια στην ύπαρξη του Θεού, αλλά βέβαια γνώριζαν ως ζήτημα της πίστης ότι ο Θεός υπάρχει. Τα επιχειρήματα και οι αιτίες τέθηκαν σε μεγάλη κλίμακα, κι η Καθολική Εκκλησία ένιωσε ότι έπρεπε αυτό να σταματήσει. Εκ τούτου το έθεσαν κάτω, πως η ύπαρξη του Θεού μπορεί να αποδειχθεί από την αναίτια αιτία, και συνέθεσαν ότι θα μπορούσαν να θεωρηθούν επιχειρήματα περί της αποδείξεώς της. Υπάρχουν, φυσικά, μια σειρά από αυτά, αλλά θα λάβω υπ’ όψιν μου λίγα.

Το επιχείρημα της πρώτης αιτίας
Ίσως το πιο απλό και πιο εύκολο να εννοηθεί είναι το επιχείρημα της πρώτης αιτίας. Θεωρείται ότι καθετί που βλέπουμε σ’ αυτόν τον κόσμο έχει μιαν αιτία, κι όσο προχωράμε προς τα πίσω στην αλυσίδα των αιτιών όλο και περισσότερο, πρέπει να φτάσουμε σε κάποιο πρώτο αίτιο, και σ’ αυτό το πρώτο αίτιο αποδίδουμε το όνομα του Θεού. Αυτό το επιχείρημα, υποθέτω, δεν έχει πολύ βαρύτητα στις μέρες μας, επειδή, κατ’ αρχάς, δεν είναι ότι ακριβώς ήταν άλλοτε. Οι φιλόσοφοι κι οι άνθρωποι της επιστήμης χρησιμοποιούσαν το αίτιο αλλά δεν έχει σήμερα τίποτα από τη ζωτικότητα που είχε άλλοτε· μα εκτός από αυτό, μπορείς να δεις πως το επιχείρημα ότι πρέπει να υπάρχει κάποιο πρώτο αίτιο είναι ένα επιχείρημα που δεν έχει αξία. Ίσως πρέπει να πω ότι, όταν ήμουν νέος, και σκεφτόμουν αυτές τις ερωτήσεις σοβαρά στο μυαλό μου, εγώ ο ίδιος για πολύ καιρό δεχόμουν αυτό το επιχείρημα της πρώτης αιτίας, μέχρι που μιαν ημέρα, στην ηλικία των δεκαοκτώ, διάβασα την αυτοβιογραφία του Τζον Στιούαρτ Μιλ κι εκεί βρήκα αυτή την πρόταση: «Ο πατέρας μου με έμαθε ότι η ερώτηση, ποιός με έφτιαξε, δεν μπορεί να απαντηθεί, επειδή αμέσως επιφέρει την ακόλουθη ερώτηση: Ποιός έφτιαξε τον Θεό;». Αυτή η απλή πρόταση μου έδειξε, όπως ακόμη σκέφτομαι, το σφάλμα στο επιχείρημα του πρώτου αιτίου. Αν καθετί πρέπει να έχει μιαν αιτία, τότε κι ο Θεός πρέπει να έχει μιαν αιτία. Αν μπορεί να υπάρχει κάτι χωρίς καμιά αιτία, θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ο κόσμος-θεός, έτσι δεν μπορεί να υπάρχει καμιά αξία σ’ αυτό το επιχείρημα. Είναι ακριβώς της ίδιας φύσης με την προοπτική των ινδουιστών, ότι ο κόσμος στηρίζονταν πάνω σ’ έναν ελέφαντα, κι ότι ο ελέφαντας στηρίζονταν πάνω σε μια χελώνα· κι όταν ρώτησαν: «Και η χελώνα; (πού στηρίζονταν;)», ο Ινδός απάντησε: «Ας αλλάξουμε θέμα». Πράγματι το επιχείρημα της πρώτης αιτίας δεν είναι καλύτερο από αυτό. Δεν υπάρχει λόγος για τον οποίο θα πρέπει να υποθέσουμε ότι ο κόσμος είχε μιαν απαρχή. Η ιδέα ότι τα πράγματα θα πρέπει να έχουν μιαν απαρχή οφείλεται στην έλλειψη της φαντασίας μας. Εκ τούτου, ίσως, δεν χρειάζεται να χάσω άλλο χρόνο πάνω στο επιχείρημα της πρώτης αιτίας.

Το επιχείρημα του φυσικού νόμου
Μετά υπάρχει ένα πολύ κοινό επιχείρημα εκ του φυσικού νόμου. Αυτό ήταν ένα αγαπημένο επιχείρημα κατά τη διάρκεια του δέκατου όγδοου αιώνα, ιδίως κάτω από την επίδραση του σερ Ισαάκ Νιούτον και της κοσμογονίας του. Οι άνθρωποι παρατηρούσαν τους πλανήτες που περιστρέφονταν γύρω από τον ήλιο σύμφωνα με το νόμο της βαρύτητας, και πίστευαν ότι ο Θεός είχε δώσει μια διαταγή σ’ αυτούς τους πλανήτες ώστε να κινούνται σύμφωνα με κάποιον τρόπο. Κι αυτός ήταν ο λόγος που αυτό γίνονταν. Αυτή ήταν, φυσικά, μια συμφέρουσα κι απλή εξήγηση που τους έσωζε από το πρόβλημα της περαιτέρω εξέτασης για την ερμηνεία του νόμου της βαρύτητας. Σήμερα εξηγούμε τον νόμο της βαρύτητας με κάποιο σύνθετο τρόπο που εισήγαγε ο Αϊνστάιν. Δεν διατίθεμαι να σας δώσω διάλεξη για τον νόμο της βαρύτητας, όπως ερμηνεύτηκε από τον Αϊνστάιν, διότι αυτό ξανά θα μας έπαιρνε κάποιο χρόνο· από κάθε άποψη, δεν έχουμε πλέον το είδος του φυσικού νόμου που είχαμε στο Νευτώνειο Σύστημα, όπου, για κάποιο λόγο που κανένας δεν μπορούσε να καταλάβει, η φύση συμπεριφέρονταν κατά κάποιον ομοιόμορφο τρόπο.

Τώρα ανακαλύπτουμε πως πολλά πράγματα που πιστεύαμε ότι ήταν φυσικοί νόμοι είναι στην πραγματικότητα ανθρώπινες συμβάσεις. Γνωρίζετε πως ακόμη και στο πιο απόμακρο βάθος του αστρικού διαστήματος χρειάζονται τρία πόδια για να συμπληρωθεί μια γιάρδα μήκους. Αυτό είναι, χωρίς αμφιβολία, ένα αξιοσημείωτο γεγονός, αλλά πολύ δύσκολα θα το βάπτιζες φυσικό νόμο. Και πολλά πράγματα που θεωρήθηκαν φυσικοί νόμοι είναι στην πραγματικότητα τέτοιου είδους. Από την άλλη μεριά, εκεί που μπορείς να βρεις τη γνώση για το τι κάνουν πραγματικά τα άτομα, θα δεις ότι υπόκεινται λιγότερο στους νόμους, από όσο οι άνθρωποι νόμιζαν, κι ότι οι νόμοι στους οποίους θα φτάσεις είναι στατιστικές πιθανότητες οι οποίες προκύπτουν τυχαία.

Υπάρχει, όπως όλοι γνωρίζουμε, ένας νόμος σύμφωνα με τον οποίο σαν πετάξεις μια ζαριά θα πετύχεις εξάρες μόνο μια φορά στις τριάντα έξι φορές, κι αυτό δεν το εκλαμβάνουμε ως απόδειξη της ρύθμισης της πτώσης του ζαριού από κάποιο σχεδιασμό· αντίθετα, αν κάθε φορά λαμβάναμε εξάρες θα σκεπτόμασταν ότι υπάρχει κάποιο σχέδιο. Οι περισσότεροι νόμοι της φύσης είναι του αυτού ιδίου είδους. Είναι στατιστικές πιθανότητες τέτοιες όπως προκύπτουν από τους νόμους της τύχης· κι αυτό μας λέει πως όλη αυτή η ιστορία του φυσικού νόμου είναι πάρα πολύ λιγότερο εντυπωσιακή από ότι ήταν πριν. Εκτός από αυτό, που αναπαριστά την παρούσα κατάσταση της επιστήμης που μπορεί να αλλάξει αύριο, η όλη ιδέα πως οι φυσικοί νόμοι απαιτούν κάποιον νομοθέτη είναι μια σύγχυση μεταξύ φυσικού κι ανθρώπινου νόμου. Οι ανθρώπινοι νόμοι αποδίδονται για να συμπεριφέρεσαι σύμφωνα με κάποιον τρόπο, στον οποίο τρόπο επιλέγεις να συμμορφωθείς ή δεν επιλέγεις να συμμορφωθείς· αλλά οι φυσικοί νόμοι είναι μια περιγραφή για το πως τα πράγματα συμπεριφέρονται στην πραγματικότητα, και, αφού δεν είναι τίποτα άλλο παρά η περιγραφή του πως πράγματι είναι, δεν μπορείς να επιχειρηματολογείς ότι κάποιος τους είπε να είναι έτσι, διότι ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι τους είπε, τότε είσαι αντιμέτωπος με την ερώτηση: Γιατί ο Θεός διέταξε μόνο αυτούς τους φυσικούς νόμους και όχι άλλους;

Αν υποστηρίξεις πως το έκανε απλά από την καλή του συμπεριφορά, και χωρίς κανέναν λόγο, τότε θα ανακαλύψεις ότι υπάρχει κάτι που δεν υπόκεινται στο νόμο και έτσι το τρένο του φυσικού νόμου διακόπτεται. Αν πεις, όπως λένε οι περισσότεροι θεολόγοι, ότι ο Θεός είχε κάποιο λόγο για τον οποίο διέταξε τους νόμους να είναι έτσι κι όχι αλλιώς -ο λόγος, φυσικά, είναι η κατασκευή του καλύτερου σύμπαντος, αν και δεν θα σκεφτόσουν ποτέ να το κοιτάξεις, αν υπήρχε κάποιος λόγος για τους νόμους που ο Θεός έδωσε, τότε ο Θεός ο ίδιος υπόκεινται στον νόμο, και συνεπώς δεν κερδίζεις τίποτα εισάγοντας τον Θεό ως διαμεσολαβητή. Έχεις πράγματι έναν νόμο εκτός και προηγούμενο των θεϊκών εντολών, κι ο Θεός δεν εξυπηρετεί τους σκοπούς σου, αφού δεν είναι ο απώτατος νομοθέτης.

Εν συντομία, όλο αυτό το επιχείρημα του φυσικού νόμου δεν έχει καμιά δύναμη από όση είχε παλαιότερα. Ταξιδεύω στον χρόνο κατά την εξέταση αυτών των επιχειρημάτων. Τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούνται για την ύπαρξη του Θεού αλλάζουν το χαρακτήρα τους καθώς περνά ο χρόνος. Ήταν στην αρχή διαλεκτικά επιχειρήματα που ενσωμάτωναν ορισμένες καθοριστικές σοφιστείες. Καθώς ερχόμαστε στην εποχή μας γίνονται λιγότερο σεβαστά κι όλο και περισσότερο επηρεάζονται από μια ηθική ασάφεια.

Το επιχείρημα του σχεδίου
Το επόμενο βήμα μας φέρνει στο επιχείρημα του σχεδίου. Όλοι σας γνωρίζετε το επιχείρημα του σχεδίου: Καθετί στον κόσμο κατασκευάστηκε έτσι ώστε να μπορούμε να ζούμε στον κόσμο, κι αν ο κόσμος ήταν ελάχιστα διαφορετικός δεν θα μπορούσαμε να ζήσουμε σ’ αυτόν. Αυτό είναι το επιχείρημα του σχεδίου. Μερικές φορές λαμβάνει μια παράξενη μορφή· για παράδειγμα, λέγεται πως οι λαγοί έχουν άσπρες ουρές, ώστε να είναι εύκολο να τους πυροβολήσεις. Δεν γνωρίζω πως θα αντιλαμβάνονταν αυτή την εφαρμογή οι λαγοί. Είναι ένα επιχείρημα το οποίο εύκολα γίνεται παρωδία. Όλοι σας γνωρίζεται τη σημείωση του Βολταίρου, ότι η μύτη σχεδιάστηκε έτσι ώστε να ταιριάζει στα θεάματα. Αυτή η μορφή της παρωδίας δεν είναι τόσο επιτυχημένη όπως ήταν το δέκατο όγδοο αιώνα, εξαιτίας τού ότι από την εποχή του Δαρβίνου καταλαβαίνουμε πολύ καλύτερα γιατί τα ζωντανά πλάσματα προσαρμόστηκαν στο περιβάλλον τους. Δεν είναι το ότι το περιβάλλον κατασκευάστηκε ώστε να είναι κατάλληλο γι’ αυτά, κι αυτή είναι η βάση της προσαρμογής. Δεν υπάρχει απόδειξη του σχεδιασμού.

Όταν εξετάζεις αυτό το επιχείρημα του σχεδίου, είναι πολύ εκπληκτικό το ότι οι άνθρωποι μπορούν να πιστεύουν πως αυτός ο κόσμος, με όλα τα πράγματα μέσα του, με όλα τα ελαττώματά του, πρέπει να είναι το καλύτερο που ο παντοδύναμος κι ο παντογνώστης ήταν ικανός να κατασκευάσει σε εκατομμύρια χρόνια. Πραγματικά δεν μπορώ να το πιστέψω. Πιστεύεις ότι, αν σου δίνονταν παντοδυναμία και παντογνωσία κι εκατομμύρια έτη στα οποία θα τελειοποιούσες τον κόσμο, εσύ δεν θα κατασκεύαζες τίποτα περισσότερο από Κου Κλουξ Κλαν, τους φασίστες και τον κ. Ουίνστον Τσόρτσιλ; Πραγματικά δεν είμαι τόσο εντυπωσιασμένος με τους ανθρώπους που λένε: «Κοίταξέ με· είμαι ένα τόσο τέλειο προϊόν που πρέπει να υπάρχει κάποιο σχέδιο στο σύμπαν.» Δεν είμαι τόσο πολύ εντυπωσιασμένος από την λάμψη αυτών των ανθρώπων. Επιπλέον, αν δεχθείς τους νόμους της επιστήμης, θα πρέπει να υποθέσεις ότι η ανθρώπινη ζωή κι η ζωή γενικά σ’ αυτόν τον πλανήτη θα τερματίσει κάποτε· είναι σαν μια σαπουνόφουσκα· είναι ένα στάδιο στην παρακμή του ηλιακού συστήματος· σε ένα στάδιο της παρακμής θα υπάρχει εκείνη η κατάσταση συνθηκών και θερμοκρασίας κ.ο.κ. που είναι ιδανικές για το πρωτόπλασμα και που υπάρχει ζωή για ένα μικρό διάστημα στην ζωή ολάκερου του ηλιακού συστήματος. Βλέπεις στο φεγγάρι το είδος των πραγμάτων στα οποία η γη τείνει -κάτι νεκρό, κρύο αι άνευ ζωής.

Μου λένε ότι αυτή η άποψη των πραγμάτων είναι μελαγχολική κι οι άνθρωποι μερικές φορές λένε πως αν πίστευαν σε κάτι τέτοιο δεν θα μπορούσαν να συνεχίζουν να ζουν. Μην το πιστεύετε· είναι όλα ανοησίες. Κανένας στην πραγματικότητα δεν ανησυχεί πολύ για το τι πρόκειται να γίνει εκατομμύρια χρόνια μετά από τώρα. Ακόμη κι όταν νομίζουν ότι ανησυχούν πολύ γι’ αυτό, στην πραγματικότητα εξαπατούν τους εαυτούς τους. Ανησυχούν για κάτι πολύ περισσότερο εγκόσμιο όπως για μια δυσπεψία· αλλά στην πραγματικότητα κανείς δεν γίνεται δυστυχής από τη σκέψη ότι κάτι πρόκειται να γίνει σ’ αυτόν τον κόσμο, εκατομμύρια χρόνια μετά. Γι’ αυτό, αν κι είναι μια διαδικασία σκοτεινής οπτικής να υποθέσει κανείς ότι η ζωή θα εκλείψει -τουλάχιστον υποθέτω ότι μπορούμε να το πούμε, αν και μερικές φορές όταν ατενίζω τα πράγματα που κάνουν οι άνθρωποι κατά τη διάρκεια της ζωή τους, το θεωρώ ως παρηγοριά- δεν είναι τόσο ώστε να καταστεί η ζωή ελεεινή. Απλά και μόνο σε κάνεις να στρέφεις την προσοχή σου σε άλλα πράγματα.

Τα ηθικά επιχειρήματα για την θεότητα
Τώρα πάμε ένα στάδιο μακρύτερα· σε εκείνο που θα αποκαλούσα διανοητικό κατήφορο που οι θεϊστές έκαναν στα επιχειρήματά τους και φτάνουμε σε αυτά που ονομάζονται ηθικά επιχειρήματα για την ύπαρξη του Θεού. Όλοι σας γνωρίζετε, φυσικά, ότι υπήρχαν στις παλαιές ημέρες τρία επιχειρήματα για την ύπαρξη του Θεού, τα οποία όλα αναφέρθηκαν από τον Εμμανουήλ Καντ στην «Κριτική της αγνής λογικής»· και μόλις εξέθεσε αυτά τα επιχειρήματα ανακάλυψε ακόμη ένα· ένα ηθικό επιχείρημα κι αυτό σχεδόν τον έπεισε. Ήταν σαν πολλούς ανθρώπους· στα ζητήματα λογικής ήταν σκεπτικιστής, αλλά στα ζητήματα της ηθικής πίστευε απεριόριστα στα γνωμικά που εμποτίστηκε στα γόνατα της μητέρας του. Αυτό δείχνει αυτό που οι ψυχαναλυτές τόσο πολύ επισημαίνουν -στα απεριόριστα προπύργια που οι αρχικές μας σχέσεις έχουν σε εκείνες τις επόμενες.

Ο Καντ, όπως είπα, ανακάλυψε ένα καινούργιο ηθικό επιχείρημα για την ύπαρξη του Θεού και στις διάφορες μορφές ήταν εξαιρετικά δημοφιλές κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα. Μια μορφή λέει πως δεν θα υπήρχε λάθος ή σωστό αν ο Θεός δεν υπήρχε. Προς στιγμή δεν ενδιαφέρομαι για το αν υπάρχει μια διαφορά μεταξύ σωστού και λάθους, ή αν δεν υπάρχει καν· αυτή είναι ακόμη μια ερώτηση. Το σημείο που με ενδιαφέρει είναι, αν είσαι αρκετά σίγουρος ότι υπάρχει μια διαφορά μεταξύ σωστού και λάθους, γιατί τότε βρίσκεσαι σ’ αυτή την κατάσταση: Εξαρτάται αυτό από τα διατάγματα του Θεού ή όχι; Αν εξαρτάται από τις διατάξεις του Θεού, τότε για τον Θεό τον ίδιο δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ σωστού και λάθους και δεν είναι λοιπόν μια σημαντική αναφορά να λέγεται πως ο Θεός είναι καλός. Αν πρόκειται να πεις, όπως κάνουν οι θεολόγοι, ότι ο Θεός είναι καλός, θα πρέπει μετά να πεις ότι το ορθό και το λάθος έχουν κάποιο νόημα που είναι ανεξάρτητο από τα διατάγματα του Θεού, επειδή τα διατάγματα του Θεού είναι καλά κι όχι κακά, ανεξάρτητα από το απλό γεγονός ότι αυτός τα έφτιαξε. Αν πρόκειται να παραδεχθείς αυτό, τότε πρέπει να πεις ότι όχι μόνο δια μέσω του Θεού το σωστό και το λάθος υπάρχουν, αλλά το ότι είναι στην ύπαρξή τους λογικά πριν του Θεού. Θα μπορούσες, φυσικά, αν σου αρέσει, να πεις ότι υπήρχε μια ανώτερη θεότητα που έδινε οδηγίες στο Θεό που κατασκεύασε αυτό τον κόσμο ή θα μπορούσες να ακολουθήσεις τη γραμμή που μερικοί αγνωστικιστές ακολούθησαν -μια γραμμή την οποία συχνά θεωρούσα εύλογη- ότι στην πραγματικότητα αυτός ο κόσμος που γνωρίζουμε κατασκευάστηκε από τον Διάβολο κάποια στιγμή που ο Θεός δεν κοιτούσε. Υπάρχουν πολλά καλά να λεχθούν γι’ αυτή και δεν με ενδιαφέρει να την απορρίψω.

Η αποκατάσταση της δικαιοσύνης
Υπάρχει ακόμη μια πολύ παράξενη μορφή ηθικού επιχειρήματος, που είναι η εξής: Λένε πως, η ύπαρξη του Θεού χρειάζεται για να έρθει η δικαιοσύνη στον κόσμο. Στην μεριά του σύμπαντος που γνωρίζουμε υπάρχει μεγάλη αδικία, και συχνά ο καλός υποφέρει, και συχνά ο κακός προοδεύει, και κανείς δύσκολα γνωρίζει ποιο από τα δύο είναι το πιο ενοχλητικό· αλλά αν πρόκειται να έχεις δικαιοσύνη στον κόσμο στο σύνολο θα πρέπει να υποθέσεις ότι μια μελλοντική ζωή θα αποκαταστήσει την ισορροπία της ζωής εδώ στη γη κι έτσι όλοι λένε πως πρέπει να υπάρχει ένας Θεός, κι ότι πρέπει να υπάρχει Παράδεισος και Κόλαση ώστε στο τέλος να υπάρξει δικαιοσύνη.

Αυτό είναι ένα πολύ παράξενο επιχείρημα. Αν κοίταζες το ζήτημα από μια επιστημονική άποψη, θα έλεγες: «Ούτως ή άλλως, γνωρίζω μόνο αυτόν τον κόσμο. Δεν ξέρω για το υπόλοιπο σύμπαν, αλλά μέχρι τώρα, όσο μπορεί κανείς να υποστηρίζει όλες τις πιθανότητες, ένας θα μπορούσε να πει ότι πιθανώς αυτός ο κόσμος είναι ένα καλό παράδειγμα· κι αν υπάρχει αδικία εδώ τότε υπάρχουν οιωνοί πως θα υπάρχει κι αδικία κι αλλού επίσης». Ας υποθέσουμε ότι έχεις ένα καφάσι με πορτοκάλια που είναι ανοικτό κι ανακαλύπτεις όλα τα πορτοκάλια της πάνω σειράς σάπια, δεν θα επιχειρηματολογούσες: «Η κάτω σειρά πρέπει να είναι γερή, για να αποκατασταθεί η ισορροπία». Θα έλεγες: «Πιθανώς όλα τα πορτοκάλια είναι σάπια»· κι αυτό είναι πράγματι ότι ένας επιστήμονας θα επιχειρηματολογούσε γύρω από το σύμπαν. Θα έλεγε: «Εδώ σ’ αυτό τον κόσμο βρίσκουμε μια μεγάλη αδικία κι άρα υπάρχει ένας λόγος να υποθέσουμε ότι το δίκαιο δεν κυβερνά τον κόσμο· επομένως αυτό συνιστά ένα ηθικό επιχείρημα ενάντια στον Θεό κι όχι υπέρ του».

Φυσικά, γνωρίζω πως τα είδη των πνευματικών επιχειρημάτων για τα οποία σας συζητώ δεν είναι πράγματι ότι πείθει τον κόσμο. Αυτό που πείθει τον κόσμο να πιστεύει στον Θεό, δεν είναι κάποιο πνευματικό επιχείρημα εξ άλλου. Οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν στον Θεό εξαιτίας του ότι το διδάχτηκαν από την παιδική ηλικία, κι αυτός είναι ο κύριος λόγος. Μετά σκέφτομαι ότι ο επόμενος πιο δυνατός λόγος είναι η επιθυμία για ασφάλεια, ένα είδος συναισθήματος όπου ένας μεγάλος αδελφός υπάρχει για να σε φροντίζει. Αυτό παίζει ένα βαθύ μέρος επηρεάζοντας τους ανθρώπους να πιστέψουν στον Θεό.

Ο συναισθηματικός παράγοντας
Όπως είπα προηγουμένως, δεν νομίζω ότι ο πραγματικός λόγος που ο κόσμος δέχεται τη θρησκεία δεν έχει να κάνει με την επιχειρηματολογία. Αποδέχεται τη θρησκεία συναισθηματικά. Συχνά λέγεται πως είναι ένα πολύ κακό πράγμα η επίθεση κατά της θρησκείας, επειδή η θρησκεία κάνει τους ανθρώπους ενάρετους. Έτσι μου λένε· δεν το παρατήρησα. Γνωρίζετε, φυσικά, την παρωδία αυτού του επιχειρήματος στο βιβλίο του Σαμουήλ Μπάτλερ, «Erewhom Revisited». Θα θυμάστε ότι στο «Erewhom» υπάρχει κάποιος Χιγκς που φτάνει σε μια απόμακρη χώρα, και μετά από κάποιο διάστημα παραμονής του εκεί το σκάει μ’ ένα αερόστατο. Μετά από 20 χρόνια επιστρέφει σ’ εκείνη τη χώρα και βρίσκει μια νέα θρησκεία, όπου αυτός λατρεύεται υπό το όνομα του «Υιού του Ηλίου»· κι όπου λέγονταν ότι αναλήφθηκε στους ουρανούς. Μαθαίνει ότι η εορτή της Ανάληψης είναι προ των θυρών κι ακούει τους καθηγητές Χάνκι και Πάνκι να λένε πως δεν είδαν ποτέ τον Χίγκς κι ελπίζουν αυτό να μη συμβεί ποτέ· αλλά αυτοί είναι οι ανώτατοι ιερείς της θρησκεία του Υιού του Ηλίου. Είναι πολύ αγανακτισμένος, κατευθύνεται προς αυτούς και λέει: «Θα εκθέσω όλη αυτή την απάτη και θα πω στους ανθρώπους του “Erewhom” ότι εγώ είμαι μόνο, ο άνθρωπος Χιγκς, που πήγα ψηλά με αερόστατο». Του απάντησαν: «Πρέπει να μην το κάνεις γιατί όλη η ηθική αυτής της χώρας είναι συνδεδεμένη με αυτό τον μύθο κι αν μάθουν ότι δεν αναλήφθηκες στους ουρανούς θα γίνουν όλοι τους μοχθηροί»· έτσι πείσθηκε με αυτό κι έφυγε ήσυχα.

Αυτή είναι η ιδέα -ότι όλοι μας θα γίνουμε μοχθηροί αν δεν κρατηθούμε εις τη χριστιανική θρησκεία. Εμένα μου φαίνεται πως οι άνθρωποι που έμειναν σ’ αυτή ήταν κατά την πλειοψηφία τους εξαιρετικά μοχθηροί. Βλέπετε, αυτό το παράξενο γεγονός, του όσο περισσότερο έντονη ήταν η θρησκεία σε μια περίοδο κι όσο βαθύτερο το δογματικό πιστεύω, τόσο περισσότερη ήταν η απανθρωπιά και τόσο χειρότερη η κατάσταση των πραγμάτων. Στην λεγόμενη εποχή της πίστης, όταν οι άνθρωποι πραγματικά πίστευαν τη χριστιανική θρησκεία σε όλα της την πληρότητα, εκεί ήταν η Ιερά Εξέταση με όλα της τα βασανιστήρια· εκεί ήταν εκατομμύρια άτυχες γυναίκες που κάηκαν ως μάγισσες· κι εκεί βρίσκονταν κάθε είδος απανθρωπιάς που εφαρμόσθηκε σε κάθε είδος ανθρώπου στο όνομα της θρησκείας.

Βρίσκεις καθώς κοιτάς τον κόσμο τριγύρω, ότι κάθε μικρή πρόοδο στα ανθρώπινα συναισθήματα, κάθε πρόοδος στην εγκληματική νομοθεσία, κάθε βήμα προς την μείωση του πολέμου, κάθε βήμα προς την καλύτερη συμπεριφορά προς τους έγχρωμους ή κάθε μετριασμός της δουλείας, κάθε ηθική πρόοδος που πραγματοποιήθηκε στον κόσμο, εναντιώθηκε από τις οργανωμένες εκκλησίες του κόσμου. Το λέγω αρκετά σκόπιμα ότι η χριστιανική θρησκεία, όπως είναι οργανωμένη στις εκκλησίες της, υπήρξε κι ακόμη είναι ο κύριος εχθρός στην ηθική πρόοδο του κόσμου.

Kiss My GRass

O Μίνωας και οι "Θεόλστατοι" νόμοι του

 

Ο Μίνωας, σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, ήταν γιος του Δία και της Ευρώπης και ο πρώτος βασιλιάς του αρχαίου ελληνικού κόσμου. Ήταν από τους πλέον σοφούς, που θέσπισε νόμους, και μάλιστα περιβεβλημένους με θεϊκή εντολή.
Ο σοφός Μίνωας, επειδή γνώριζε το μεγάλο σεβασμό που έτρεφαν για τους θεούς τους, οι υπήκοοι του, οι Μινωίτες, είχε οργανώσει για τον σκοπό αυτό ένα είδος μυστηριακής τελετής, ώστε να τους πείσει, ότι οι νόμοι, και οι αποφάσεις του ήσαν θεόσταλτες. Με τον τρόπο αυτό μετέθετε την τυχόν δυσαρέσκεια των υπηκόων του, για τις αποφάσεις του, στους θεούς. Το τέχνασμα του Μίνωα βλέπουμε να επαναλαμβάνεται μερικές εκατοντάδες χρόνια αργότερα περί το 1300 π.χ. από τον Μωυσή όταν συνάντησε δήθεν τον Θεό στο όρος Σινά.

Όπως μας λέει ο Όμηρος, ο Μίνωας κάθε εννέα χρόνια (αφού ετοίμαζε το επόμενο εννεαετές πρόγραμμά του), ξεκινούσε από την Κνωσό, και μέσω της Ιεράς Οδού, συνοδευόμενος από πλήθος Μινωιτών, που ήσαν ιερείς, μύστες, όργανα της εξουσίας και απλοί πολίτες, για να μεταβεί στο Ιδαίον Άντρον. Το Ιδαίον Άντρον είναι ένα σπήλαιο σε υψόμετρο 1.500 μέτρων στο όρος Ίδη (Ψηλορείτης). Στο σπήλαιο αυτό σύμφωνα με τη μυθολογία είχε γεννηθεί ο Δίας, γιος του Κρόνου και της Ρέας, και επειδή ο Κρόνος κατάπινε τα παιδιά του, είχαν αναλάβει τη φύλαξή του οι Κουρήτες (Κρήτες;) πάνοπλοι πολεμιστές, και όταν το μωρό Δίας έκλαιγε αυτοί χόρευαν ένα πηδηχτό χορό (πεντοζάλη;), και κτυπούσαν τις ασπίδες τους προκαλώντας θόρυβο για να μην ακούσει ο Κρόνος

Η ΜΥΗΣΙΣ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΤΟΥ ΗΡΩΟΣ

 

Μπορούμε να θεωρήσουμε ως απολύτως πραγματική την τάσι των ανθρώπων και, ίσως, όχι μόνον αυτών μεταξύ των εμβίων όντων, προς υπέρβασιν των δυνάμεων εκείνων που απαιτούνται για την απλή επιβίωσί τους. Υπάρχει, όπως φαίνεται και από ωρισμένες καταπληκτικές περιπτώσεις, μια «αχθοφόρος ορμή» μέσα στον καθένα που έχει κάτι να υπερασπίση χωρίς ενδοιασμούς. Αυτό προϋποθέτει πίστι σε σταθερές αξίες ή (και) φαντασιακή, υποκειμενική εμπλοκή σε βάθος, που το αντικείμενο (υλώδες ή νοητό) της προστατευτικότητός μας σημαίνει ή προκαλεί. Έτσι, μπορούν να παρατηρηθούν εξαιρετικοί και συνεχόμενοι τρόποι ζωής, προς την προώθησι ενός ιδανικού ζητήματος, είτε ανάλογες στιγμιαίες συμπεριφορές ανακλαστικές αντιδράσεις-επεμβάσεις σε αιφνίδια εξωτερικά γεγονότα, που συνήθως απειλούν πρόσωπα ή πράγματα που κάποιος έχει προσλάβει στην ηθική του σφαίρα ως αγαθά. Στην περίπτωσι που παρουσιάζεται μια διαρκής και σταθερή, πάνω από το κοινό μέτρο συμπεριφορά εκ μέρους κάποιων ανθρώπων, οι πιθανότητες να χαρακτηρισθούν αυτοί ήρωες, είναι πάρα πολλές. Στην περίπτωσι πάλι που κάποιος αντιδρά ανακλαστικά ή για περιωρισμένο χρόνο σε έναν εξωτερικό κίνδυνο ή απειλή προς το ηθικώ νομιζόμενο αγαθό, υπερβαίνοντας τα συνήθη όρια δυνάμεως-αποτελέσματος, τότε γίνεται λόγος για ηρωϊκή συμπεριφορά. Αυτές είναι οι δύο κύριες μορφές με τις οποίες εκδηλώνεται το, κατά την άποψη πολλών, ενυπάρχον στην πλειονότητα των ανθρώπων ηρωϊκό στοιχείο.

Η λέξις ήρως, παρήχθη μέσα από την εληνική ομώνυμο παράδοσι, ως ουσιαστικό και, ως τέτοιο, μπορεί να έλκει ή να αποδίδη πολλά κατηγορήματα, αλλά αρκείται και στην ίδια του την ουσία. Οι συνειρμοί που προκαλούνται από την συγκεκριμένη λέξι είναι εξαιρετικά δυναμικοί και ικανοί να κινητοποιήσουν την ανθρώπινη δημιουργική ροπή προς το άριστον, κάτι που άλλωστε είναι και μια από τις πρώτες, και σχεδόν συνώνυμες του κατηγορίες εκδηλώσεως του ηρωϊκού οντολογικού τύπου. Πράγματι, εάν κάποιες αξιακές έως και μορφολογικές σταθεές μπορούν να λειτουργούν ως δυναμικά κέντρα ενεργοποιήσεως τόσο των ατόμων όσο και του κοινωνικού συνόλου, μία από αυτές είναι και ο τύπος και ο τρόπος του ήρωος. Επειδή δε, κάποτε πρέπει να συνειδητοποιήσωμε ότι το σταθερό δεν σημαίνει καθόλου και «απολίθωμα», αλλά αντίθετα είναι απαραίτητο συστατικό κάθε προόδου, ο ήρως τοποθετείται αφ’ ενός ως στοιχείο μοχλός στην όλη κινητήρια δύναμι της ιστορικής εξελίξεως και αφ’ ετέρου ως

Οι Μυθικές Αμαζόνες..

 

Οι Αμαζόνες ήταν ένα μυθικό πολεμικό έθνος γυναικών, που κατοικούσε στην Ασία. Ο Όμηρος στην Ιλιάδα τις τοποθετεί στη Φρυγία και τη Λυκία. Ως πατρίδα τους αναφέρεται επίσης  η Θεμίσκυρα του Ευξείνου Πόντου, που βρισκόταν κοντά στον ποταμό Θερμόδοντα. Bασίλεια των Αμαζόνων θεωρούνταν ότι υπήρχαν σε πολλές περιοχές ακόμα και νοτιότερα, π.χ. στη Λιβύη, όπως θα εξετάσουμε στην συνέχεια.

Οι Αμαζόνες κατάγονταν από τον Άρη και την Αρμονία  (Φερεκ. Σχόλ. Απολλ. Ρόδ. 2, 990) ή την Αθηνά (Διόδ. 3,71). Το ερώτημα, σχετικά με τις αντιλήψεις που επέδρασαν στη φαντασία του ελληνικού λαού κι έπλασε τους μύθους για τις Αμαζόνες, είναι από τα δυσκολότερα και πιο αμφιλεγόμενα ερωτήματα της ελληνικής μυθολογίας. 

Το όνομά τους προέρχεται κατά μία εκδοχή από το στερητικό άλφα και τη λέξη μαζός που σημαίνει στήθος, επειδή ακρωτηρίαζαν ή συνέθλιβαν το δεξί στήθος τους ώστε  να διευκολύνουν το χειρισμό του τόξου, και να φέρουν τη φαρέτρα με τα βέλη. Το  άλλο το διατηρούσαν για να θηλάζουν τα μωρά τους. Από τα παιδιά τους κρατούσαν τα κορίτσια τα οποία ανατρέφονταν ανάλογα.
Η σύγχρονη έρευνα  τείνει να θεωρήσει τις Αμαζόνες ιστορικό λαό και όχι μυθολογική ή κοινωνιολογική σύλληψη. Οι Wace και Stubbings στο βιβλίο τους Companion of Homer (6.306) γράφουν ότι «οι Αμαζόνες είναι τόσο στερεά ριζωμένες στην ελληνική λογοτεχνία, που είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι αυτές οι ηρωίδες δεν αντιπροσωπεύουν έναν πραγματικό λαό της Κεντρικής Ανατολής».

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΟΥ ΓΑΛΑΖΙΟΥ ΛΩΤΟΥ

 

Ο τίτλος κάθε περιοδικού ή βιβλίου πρέπει να περιέχει ένα νόημα και αυτό ιδιαίτερα πρέπει να ισχύει για μια Θεοσοφική έκδοση. Ο τίτλος υποτίθεται ότι εκφράζει το υπό εξέταση αντικείμενο συμβολίζοντας, έτσι, το περιεχόμενο του κειμένου. Καθώς η αλληγορία είναι η ψυχή της Ανατολικής φιλοσοφίας, μπορεί να αντιταχθεί ότι τίποτα δεν είναι προφανές στην επωνυμία "Ο ΓΑΛΑΖΙΟΣ ΛΩΤΟΣ" εκτός από ένα υδρόβιο φυτό - την Ουρανόχρουν Νυμφαία ή το Νελούμβιον. Άλλωστε, ο αναγνώστης αυτής της ποιότητας δεν θα μπορούσε να διακρίνει παρά μόνο το γαλάζιο χρώμα στον κατάλογο περιεχομένων του περιοδικού μας.

Για να αποφύγουμε μια τέτοια παρερμηνεία, θα επιχειρήσουμε να μυήσουμε τους αναγνώστες μας στον γενικό συμβολισμό του λωτού και στον ιδιαίτερο συμβολισμό του Γαλάζιου Λωτού. Αυτό το μυστηριώδες και ιερό φυτό έχει θεωρηθεί, δια μέσου των αιώνων, τόσο στην Αίγυπτο όσο και στην Ινδία, σύμβολο του Κόσμου. Δεν υπάρχει ούτε ένα μνημείο στην κοιλάδα του Νείλου ούτε ένας πάπυρος, χωρίς την παρουσία αυτού του φυτού σε περίοπτη θέση. Στα κιονόκρανα των Αιγυπτιακών κιόνων, στους θρόνους και ακόμα στα καλύμματα των κεφαλών των Θείων Βασιλέων, ο λωτός είναι πανταχού παρών ως σύμβολο του Κόσμου. Αναπόφευκτα, έγινε απαραίτητο έμβλημα κάθε δημιουργού-θεού καθώς και κάθε δημιουργού-θεάς που, από φιλοσοφική άποψη εξεταζόμενη, εξέφραζε μόνο τη θηλυκή υπόσταση του θεού ο οποίος, αρχικά, ήταν ερμαφρόδιτος ενώ αργότερα εξελίχθηκε σε αρσενικό.

Από το Πάντμα-Γιονί, τον "κόρφο του Λωτού", από το Απόλυτο Διάστημα ή από το Σύμπαν εκτός χώρου και χρόνου, προέρχεται ο Κόσμος που διέπεται και περιορίζεται από τον χώρο και τον χρόνο. Το Ιρανυαγκάρμπα (Hiranya Garbha), το χρυσό "Αυγό" (ή η μήτρα) από το οποίο αναδύεται ο Brahma, συχνά ονομάζεται ο Ουράνιος Λωτός. Ο Θεός Βισνού - σύνθεση του Τριμούρτι ή της Ινδουιστικής Τριάδας - κατά τις "νύχτες του Βράχμα" πλέει κοιμισμένος πάνω στα προαιώνια ύδατα, ξαπλωμένος στο άνθος ενός λωτού. Η Θεά του, η γλυκιά Λακσμίνι (Lakshmi), που αναδύεται μέσα από το νερό σαν την Αφροδίτη, έχει έναν άσπρο λωτό κάτω από τα πόδια της. Ακριβώς με την ανάδευση του Ωκεανού του Γάλακτος - συμβόλου του διαστήματος και του Γαλαξία - που προκάλεσαν όλοι μαζί οι Θεοί, η Λακσμίνι, Θεά της Ομορφιάς και Μητέρα του Έρωτα (Κάμα), πήρε μορφή από τα αφρισμένα νερά και εμφανίστηκε μπροστά στους έκπληκτους Θεούς πάνω σε έναν λωτό και κρατώντας έναν άλλο λωτό στο χέρι.

Μελέτη και ερμηνεία των Μύθων

 

Η μελέτη και η ερμηνεία των μύθων απασχόλησε τον άνθρωπο από την αρχαιότητα και συνεχίζει να το απασχολεί ως τις μέρες μας. Ανάλογα με το πρίσμα που ο καθένας χρησιμοποίησε, τοποθετήθηκε και απέναντι στο μύθο. Ετσι, έχουμε πάρα πολλές τοποθετήσεις, σχολές και γραμμές έρευνας των μύθων. Η μελέτη αυτή -μια και ο μύθος είναι αναπόσπαστο τμήμα του ανθρώπινου πολιτισμού- είναι σημαντική. Θα κάνουμε έτσι μία συνοπτική παρουσίαση των πολυάριθμων προσπαθειών μελέτης και ερμηνείας των μύθων.

ΑΛΛΗΓΟΡΙΚΗ

Αυτή η μέθοδος ερμηνείας ασχολήθηκε ιδιαίτερα με το τι συμβολίζουν οι θεοί, γιατί το πρόβλημα ήταν οι θεοί ήταν πάντα επίκαιρο και καυτό. Οι Στωικοί φιλόσοφοι ήταν αυτοί που συστηματοποίησαν αυτή τη μέθοδο και απόδωσαν κυρίως δύο ειδών αλληγορίες στους μύθους:

Φυσική αλληγορία: Οι θεοί είναι προσωποποιήσεις αρετών, ηθικών και πνευματικών αξιών. Πολλά συμπεράσματα γι'αυτούς τους συμβολισμούς βγαίνουν από την ετυμολογική ανάλυση των ονομάτων. Βέβαια, πριν από τους Στωικούς και άλλοι ασχολήθηκαν με αυτόν τον τρόπο ερμηνείας, όπως ο Ηράκλειτος και οι Ορφικοί. Γενικά ένας μεγάλος χορός φιλοσόφων ασχολήθηκε με τους μύθους, από τον Ξενοφάνη μέχρι τον Αριστοτέλη.

H Πραγματική Διόραση

 

Στενογραφημένη έκθεση μιας συνομιλίας του Ρόμπερτ Κρόσμπυ, ΘΕΟΣΟΦΙΑ, Τόμ. 8, Αριθμ.9, Ιούλιος 1920 (Σελίδες 273-277)

Από το 1875, οπότε το Θεοσοφικό Κίνημα άρχισε να εκδηλώνεται, ο όρος διόραση έχει γίνει οικείος σε πολλούς ανθρώπους. Κατά την τελευταία περίοδο του προηγούμενου αιώνα και κατά την πρώτη περίοδο του τρέχοντος, έχουν παρατηρηθεί και βιωθεί πολλά είδη διόρασης. Η ίδια η διόραση πέρασε τη δική της παράξενη εξέλιξη και συγκυρίες, όπου τα διάφορα είδη διόρασης σχετίζονταν με ποικίλες βαθμίδες αντίληψης από τις οποίες εντοπιζόταν ο οραματιστής. Δυστυχώς, όλα αυτά τα είδη διόρασης ήταν περιορισμένου εύρους. Δεν ήταν παρά μερική διόραση.

Οι κοινότητες της επιστήμης της ψυχολογίας και των ψυχικών ερευνών ανέλαβαν το καθήκον να ερευνήσουν τί μπορεί ή δεν μπορεί να είναι η δύναμη της διόρασης, ξεκινώντας με τον εγκέφαλο ως βάση ή την απλή φυσική ύπαρξη. Αναζητούν τον λόγο των αποτελεσμάτων που έχουν προκύψει από κρυμμένα αίτια. Συνεπώς, οι έρευνές τους είναι περιορισμένες. Όμως, αυτή καθαυτή η διόραση, όπως και αν παρακολουθείται, μαρτυρεί το γεγονός ότι η δύναμη του να βλέπει, να ακούει, να αισθάνεται, να επικοινωνεί από οποιαδήποτε απόσταση είναι λανθάνουσα στον άνθρωπο. Και δεν είναι περιορισμένη σε κάποιο συγκεκριμένο άτομο αλλά είναι κοινή σε όλη την ανθρωπότητα.

Υπάρχει πραγματική διόραση. Υπάρχει πραγματική σχολή αποκρυφισμού. Υπάρχουν πολλοί κίβδηλοι διορατικοί. Υπάρχουν πολλές ψευδο-σχολές αποκρυφισμού. Όλες έχουν μια ορισμένη κατεύθυνση που θέλγει τον μέσο ανθρώπινο νου – τον νου που επιθυμεί να κερδίσει κάτι για τον εαυτό του όπως τον αντιλαμβάνεται υποκειμενικά. Έτσι, αν η επιθυμία κάποιου που πασχίζει να βρει τη εσωτερική του δύναμη, είναι να αποκτήσει κάτι για τον εαυτό του, η αποκτηθείσα διόραση δεν θα τον οδηγήσει ποτέ σε σωστή κατεύθυνση. Τίποτα δεν παρέχει ορθή κατανόηση της διόρασης και τίποτα δεν μπορεί να εξηγήσει τί τυχόν είναι η πραγματική διόραση εκτός από τη μελέτη της φύσης του ανθρώπου, της φύσης του κόσμου στον οποίον ζει και της φύσης του ηλιακού συστήματος μέσα στο οποίο υπάρχει αυτός ο κόσμος.

Το Κάρμα στην αρχαία και νεότερη λαογραφία

 

Στη διάρκεια της 100ετίας που έληξε, ο Δυτικός κόσμος ήλθε σε επαφή και κατανόησε τη Θεία Σοφία μέσα από το έργο της Έλενας Μπλαβάτσκυ.
Οι Νόμοι της Ελεύθερης Βούλησης, της Ανταποδοτικής Δικαιοσύνης και της Μετενσάρκωσης, υπάρχουν στις διδασκαλίες όλων των αρχαίων λαών, καθώς και του Χριστιανισμού.
Ο Νόμος του Κάρμα, με τον οποίο και θα ασχοληθούμε, ονομάζεται επίσης Νόμος της δράσης και αντίδρασης, της ανταποδοτικής δικαιοσύνης, του αιτίου και του αποτελέσματος, της φυσικής επιλογής, της παγκόσμιας αρμονίας, της πολικότητας.

Κάρμα είναι η πράξη με το αποτέλεσμά της. Είναι το σύνολο των δράσεων, των αντιδράσεων και των αλληλεπιδράσεων στο φυσικό, συγκινησιακό και νοητικό κόσμο. Είναι η διαδικασία που επαναφέρει τη Θεία Τάξη, όπου αυτή διασαλεύεται. Αφορά τόσο την συμπαντική, όσο και την ανθρώπινη πορεία. Είναι ο θεμελιώδης νόμος του σύμπαντος, η πηγή, η προέλευση και η κολυμβήθρα όλων των νόμων που υπάρχουν στη Φύση. "Ο Καρμικός Νόμος υπάρχει από Αιωνιότητα σε Αιωνιότητα, γιατί είναι η ίδια η Αιωνιότητα", και συμβαδίζει με την εκδήλωση για όσο χρόνο αυτή διαρκεί. "Δεν μπορεί να ειπωθεί ότι δρα γιατί είναι η ίδια η δράση".[1]

Είναι Νόμος της Πολικότητας διότι τείνει να ενώνει, να συνδυάζει και να τελειοποιεί τις αντιθέσεις. Είναι Νόμος της Αρμονίας και της Ισορροπίας, διότι τείνει να συναρμόζει τα συντελούμενα, με το Θείο Ιδεατό. Έχει σχέση με το Νόμο της Ελεύθερης Βούλησης διότι επεμβαίνει και διευθετεί το αποτέλεσμα κάθε δράσης που προκύπτει από την ατομική επιλογή και απόφαση. Επίσης με το Νόμο της Περιοδικότητας, διότι ρυθμίζει την Αρμονία και την Τάξη, στην πορεία των κύκλων και των περιόδων.

Το Νόημα και ο αποσυμβολισμός……της Σβάστικας

 

Οι Ναζί Εγκληματίες Παραποίησαν Αρχαίες Ιδέες και Σύμβολα των Ανατολικών Φιλοσοφιών

O Χοακίμ Σοάρες είναι Πορτογάλος συνεργάτης της Ενωμένης Στοάς των Θεόσοφων (United Lodge of Theosophists- ULT). Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο www.Esoteric-Philosphy.com

Αναπαράσταση του Βούδαμε έναν σταυρό - σβάστικα στο στήθος.

Οι γνήσιοι σπουδαστές της θεοσοφίας πρέπει να πολεμούν προκαταλήψεις και ανακρίβειες, ιδιαίτερα όταν αυτές αφορούν το θεοσοφικό κίνημα και τις διδασκαλίες του.

Στο κείμενό του “Η Θεοσοφία και ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος” γράφει ο Κάρλος Καρντόσο Αβελίνε:

“Σε έναν κόσμο ο οποίος εν μέρει κυριαρχείται από φανατισμό και από θρησκείες που εστιάζονται στις τελετουργίες τους, είναι απολύτως φυσικό να δέχεται το θεοσοφικό κίνημα -  που έχει πρωτίστως σκοπό να διαλύει την πλάνη με μη βίαιο τρόπο – ποικίλες επιθέσεις, τόσο εσωτερικές όσο και εξωτερικές. Σαν παράδειγμα τέτοιων επιθέσεων έχουμε ένα πλήθος αβάσιμων κειμένων που κατηγορούν το θεοσοφικό κίνημα ότι διάκειται ευμενώς προς τον Ναζισμό ή τον Φασισμό. Υπάρχουν διάφορες πηγές παραπληροφόρησης πάνω στο ζήτημα της Θεοσοφίας και του Χιτλερισμού και θεωρούμε ότι είναι σωστό να παρουσιάσουμε ορισμένες αποδείξεις σχετικά με την πραγματική σχέση αυτών των δύο,

Το Πεντάκτινο και Εξάκτινο Αστέρι

 

 

Οι πηγές μας που απεικονίζουν το πεντάγραμμο ή πεντάκτινο αστέρι σαν τον μικρόκοσμο και το εξάκτινο διπλό τρίγωνο σαν τον μακρόκοσμο, είναι όλοι οι πιο γνωστοί Δυτικοί Καμπαλιστές – τόσο του Μεσαίωνα όσο και της σύγχρονης εποχής.

Ο Ελιφάς Λεβί (Αβάς Κωνσταντίνος), πιστεύουμε δε και ο Κουνράθ, ένας από τους σπουδαιότερους αποκρυφιστές του παρελθόντος, εξηγούν το γιατί. Στο βιβλίο Ροδόσταυροι του Χαργκρέιβ Τζένινγκς εμφανίζεται η σωστή συνοπτική παράσταση του μικρόκοσμου με τον άνθρωπο στο κέντρο του πενταγράμμου.

Δεν έχουμε καμία απολύτως αντίρρηση να δημοσιεύσουμε τις εικασίες τους, εκτός από μία – η οποία έγκειται στον περιορισμένο χώρο του περιοδικού μας, γιατί θα απαιτούνταν ένας τεράστιος αριθμός επεξηγήσεων για να καταστήσουμε σαφές το εσωτερικό τους νόημα. Όμως, πάντα θα βρίσκουμε χώρο για να διορθώνουμε τυχόν φυσιολογικές παρανοήσεις που μπορεί να δημιουργούνται στη σκέψη κάποιων από τους αναγνώστες μας λόγω της συντομίας στη διατύπωση των συντακτικών σημειώσεων του περιοδικού. Αυτές οι σημειώσεις θίγουν ακροθιγώς κάθε ζήτημα, εφόσον η όποια προκύπτουσα ερώτηση δεν προκαλεί συζήτηση μέσω της οποίας να αναδειχθεί το ενδιαφέρον του θέματος.

Η σπουδαιότητα της ανωτέρω εφημερίδας («Το Πεντάκτινο και Εξάκτινο Αστέρι» του Κρίσνα Σανκάρ Λαλσανκάρ) και οι πολλές και αξιόλογες παρατηρήσεις που περιέχονται σε αυτήν, μας δίνουν μια ευκαιρία να διορθώσουμε παρόμοια λάθη του συγγραφέα.

Όπως το αντιλαμβάνονται στη Δύση οι γνήσιοι Καμπαλιστές, το Πνεύμα και η Ύλη αποδίδουν την κύρια συμβολική έννοιά τους με τα αντίστοιχα χρώματα των δύο συμπλεκομένων τριγώνων και δεν έχουν σχέση με τις ευθείες γραμμές που συνδέουν αυτά τα σχήματα.

Για τον Καμπαλιστή και τον Ερμητικό φιλόσοφο, καθετί στη φύση εμφανίζεται με μια τρισυπόστατη όψη. Καθετί είναι πολλαπλότητα και τριαδικότητα σε ένωση και το αναπαριστά συμβολικά με διάφορα γεωμετρικά σχήματα.

«Ο Θεός γεωμετρεί», λέει ο Πλάτωνας. Τα «Τρία Καμπαλιστικά Πρόσωπα» είναι τα «Τρία Φώτα» και οι «Τρεις Ζωές» του Άινσοφ (το Παραμπράχμαν των Δυτικών) που λέγεται και, «Κεντρικός Αόρατος Ήλιος». «Το Σύμπαν είναι το Πνεύμα του, η Ψυχή και το Σώμα του», οι «Τρεις Απορροές» του.

Αυτή η τρισυπόστατη φύση – η καθαρά Πνευματική, η καθαρά Υλική και η Μέση φύση (ή αστάθμητη ύλη, από την οποία αποτελείται η αστρική ψυχή του ανθρώπου) – αναπαριστάται με το ισόπλευρο τρίγωνο, οι τρεις πλευρές του οποίου είναι ίσες, γιατί αυτές οι τρεις αρχές διαχέονται μέσα στο σύμπαν σε ίσες αναλογίες και – επειδή η τέλεια ισορροπία είναι ο μόνος νόμος στη φύση – είναι αιώνιες και συνυπάρχουν ειρηνικά.

Ο Δυτικός, λοιπόν, συμβολισμός με μια μικρή διαφοροποίηση, είναι ταυτόσημος με τον συμβολισμό των Αρίων. Τα ονόματα μπορεί να ποικίλλουν και μπορεί να έχουν προστεθεί ασήμαντες λεπτομέρειες, όμως, οι θεμελιώδεις ιδέες είναι ίδιες. Το διπλό τρίγωνο που αναπαριστά συμβολικά τον μακρόκοσμο ή το μέγα σύμπαν, εμπεριέχει τις ιδέες της Ενότητας, της Δυαδικότητας (όπως φαίνεται στα δύο χρώματα και στα δύο τρίγωνα – το σύμπαν του Πνεύματος και το σύμπαν της Ύλης), της Τριαδικότητας που υπάρχει στην Πυθαγόρεια Τετρακτύ, το τέλειο Τετράγωνο, μέχρι και το Δωδεκάγωνο και το Δωδεκάεδρο.

(ΜΕΡΟΣ 2ο)……Ο Σ.Α. Μάκεϋ και οι Ζωδιακοί κύκλοι της Ντεντέρα

 

ΣΥΝΕΧΕΙΑ

Πολλαπλοί σκαραβαίοι στα πόδια της Νούτ

Αλλά ας επικεντρωθούμε σε ένα συγκεκριμένο χαρακτηριστικό του σκαραβαίου Κέπρι, που μπορεί να μας βοηθήσει να καταλάβουμε τον λόγο που παρατηρούμε την παρουσία δύο σκαραβαίων σε κάποιες απεικονίσεις της Νούτ και του Κέπρι.Όπως επισημάνθηκε νωρίτερα, οι αρχαίοι Αιγύπτιοι χώριζαν τη χρονική περίοδο μεταξύ δύο διαδοχικών ανατολών του Ηλίου σε 24 ώρες, όπως κάνουμε σήμερα. Σε κάποιες αναπαραστάσεις και κείμενα, όπως τις “Βίβλους της Ημέρας και της Νύχτας” (Εικόνα 7), όπου η διαδρομή της θεότητας του Ήλιου διαιρείται στα δύο τμήματα της “Ημέρας” και της “Νύχτας”, η μορφή της Νούτ διπλασιάζεται και αυτή, έτσι ώστε να μπορέσει να περιβάλλει τη συνολική αναπαράσταση της διαδρομής της βάρκας του θεού Ήλιου. Με αυτό τον τρόπο η Νούτ περιβάλλει τη διαδρομή του Ήλιου και στις δύο κατευθύνσεις, δηλαδή από τα Ανατολικά προς τα Δυτικά (την ημέρα) και από τα Δυτικά προς τα Ανατολικά (τη νύχτα).Σε αυτές τις περιπτώσεις, κάθε μία μορφή της Νούτ αντιστοιχεί σε μια χρονική περίοδο 12 ωρών. Επιπλέον, το σημείο της εικόνας όπου τα κεφάλια των δύο Νούτ συναντώνται είναι το “σημείο μετάβασης” από την Ημέρα στη Νύχτα (βλέπε Εικόνα 12). Αντίστοιχα, το σημείο της εικόνας όπου τα πόδια των δύο Νούτ συναντώνται είναι το “σημείο μετάβασης” από τη Νύχτα στην Ημέρα (βλέπε Εικόνα 8).

Εικόνα 12. Το τέλος της “Βίβλου της Ημέρας”. Λεπτομέρεια από το δεξί τμήμα της Εικόνας 7.

Μόλις περάσουμε το “σημείο μετάβασης” που φαίνεται στην Εικόνα 12, τότε αρχίζει η “Βίβλος της Νύχτας”, η οποία περιγράφει τη διαδρομή της “βάρκας” του θεού Ήλιου κατά τη διάρκεια των 12 διαδοχικών ωρών της Νύχτας.Σε αυτό το σημείο, είναι σημαντικό να επιστρέψουμε σε αυτό που μας λέει ο Ε.Α. Γουάλις Μπάτζ για τον Κέπρι:Ο Κέπερα είναι μια φάση του Άτουμ, του Ήλιου της Νύχτας, την δωδέκατη ώρατης νύχτας, όταν αυτός “γίνεται” ο ανατέλλων Ήλιος ή ο “Χαρμάχης” (δηλαδή, ο“Όρος στον ορίζοντα”). [EBD, σελ. 246]

Όπως παρατηρήθηκε προηγουμένως, η δωδέκατη ώρα της Νύχτας είναι η στιγμή που βρίσκεται αμέσως πριν την ανατολή του Ήλιου, ή, εκφρασμένο διαφορετικά, αμέσως πριν τη “γέννηση” του Ήλιου. Είναι η στιγμή μεταξύ Νύχτας και Ημέρας. Ο Κέπρι είναι μια ειδική μορφή του Ήλιου, που τον αντιπροσωπεύει για αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή. Λόγω αυτού, και λόγω της σημασίας της στιγμής που ο

Ο Σ.Α. Μάκεϋ και οι Ζωδιακοί κύκλοι της Ντεντέρα

(Μέρος 1ο)

Σημείωση:Το κείμενο που ακολουθεί είναι μια μεταφρασμένη έκδοση του άρθρου: “S.A.Mackey and the Dendera zodiacs”. Το πρωτότυπο άρθρο (στα Αγγλικά) βρίσκεται στη διεύθυνση: http://blavatskyarchives.com/mackeysd/mackeysd.html

Του Α. Γεωργίου

Ο Σάμπσον Άρνολντ Μάκεϋ (1765-1843) ήταν ένας υποδηματοποιός του Νόργουϊτς (στο Νόρφολκ, Ηνωμένο Βασίλειο), όπου και έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ενήλικης ζωής του. Αν καιέλαβε ελάχιστη μόρφωση σαν νέος, τελικά επιδίωξε τις προσωπικές του σπουδές σε πεδία όπως η αστρονομία, η γεωλογία, και η παγκόσμια μυθολογία. Βασισμένος στις σπουδές του, ο Μάκεϋ τελικά διατύπωσε τις προσωπικές του θεωρίες για μία ποικιλία θεμάτων, όπως τη μετάπτωση των ισημεριών, την αρχαία ιστορία, και τη μυθολογία. Έδωσε διαλέξεις και έκδωσε πολλά βιβλία και φυλλάδια που περιέγραφαν τις θεωρίες του, κάνοντας το με δικά του έξοδα. Ο Ντέιβιντ Πρατ γράφει:

“Ήταν ένας από τους πρώτους συγγραφείς που αμφισβήτησε δημοσίως το Βιβλικό δόγμα πως η Γη δεν ήταν παραπάνω από περίπου 6000 χρονών, και παράταξε επιχειρήματα υπέρ του ότι η Γη, και η ανθρωπότητα επίσης, ήταν εκατομμυρίων ετών. Προσκλήθηκε να γίνει μέλος των Ελευθεροτεκτόνων, αλλά αρνήθηκε διότι ήθελε να διατηρήσει την ανεξαρτησία του. Πέθανε σε ένα πτωχοκομείο. “[1]

Ο Σ.Α. Μάκεϋ ήταν μια πηγή στην οποία αναφερόταν συχνά η Ε.Π. Μπλαβάτσκι. Οι περισσότερες αναφορές της σε αυτόν είχαν να κάνουν με τη θεωρία του Μάκεϋ που αφορούσε τους Ζωδιακούς κύκλους του Αιγυπτιακού ναού της Ντεντέρα, και με την ερμηνεία του περιεχομένου τους. Ο Μάκεϋ πίστευε πως, κατά τη διάρκεια των χιλιετιών κατά των οποίων λαμβάνει μέρος η μετάπτωση των ισημεριών, η διαδρομή που διαγράφει ο ουράνιος βόρειος πόλος της Γης δεν είναι ένας κλειστός κύκλος (όπως συνήθως θεωρείται), αλλά μια σπειροειδής [2] διαδρομή. Αυτό σημαίνει πως ο Μάκεϋ πίστευε ότι η κλίση του άξονα της Γης συνεχώς άλλαζε με έναν ως επί το πλείστον ομαλό ρυθμό, αλλάζοντας κλίση κατά περίπου 4 μοίρες ανά ένα μεταβατικό κύκλο (precessional cycle, ή “Μεγάλο Έτος”, το οποίο θεωρείται πως κατά προσέγγιση αποτελεί μια περίοδο ίση με 25000-26000 χρόνια).Ο Μάκεϋ πίστευε πως αυτή η βαθμιαία αλλαγή της κλίσης του άξονα ήταν υπεύθυνη για περιοδικές και ιδιαίτερα σφοδρές κλιματικές αλλαγές που λάμβαναν χώρα στην επιφάνεια του πλανήτη, και με αυτό τον τρόπο δραστικά επηρέαζαν την ζωή επάνω σε αυτόν. Επίσης θεωρούσε πως η μυθολογία ήταν ουσιαστικά ένα περιγραφικό μέσο προορισμένο για να επικοινωνούνται σημαντικά γεγονότα αστρονομικής, πλανητικής και γεωλογικής φύσεως. Αυτό, κατά τον Μάκεϋ, λάμβανε χώρα μέσω της μετατροπής παρατηρημένων φαινομένων

Η ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΤΑ ΤΗ ΜΥΣΤΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

 

ΘΕΟΣΟΦΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ - ΑΘΗΝΑ-ULT

Εργασία της Α.Παπαδομιχελάκη παρουσιάστηκε την Ημέρα της Γιορτής της Ε.Π.Μπλαβάτσκυ, στην

Αθήνα, στις 13 Μαϊου 2007

«Η Μυστική Δοξασία είναι κοινό κτήμα αναρίθμητων εκατομμυρίων ανθρώπων γεννημένων κάτω από διαφορετικά κλίματα, σε καιρούς που η Ιστορία αρνείται να αποδεχθεί και για τους οποίους η εσωτερική διδασκαλία ορίζει αριθμούς που δεν συμφωνούν με τις θεωρίες της Γεωλογίας και της Ανθρωπολογίας. Η γέννηση και η εξέλιξη της Ιερής Επιστήμης του Παρελθόντος είναι χαμένη στη μεγάλη νύχτα του Χρόνου… Αν λέγεται ότι τα επερχόμενα γεγονότα ρίχνουν τις σκιές τους από πριν, τα παρελθόντα γεγονότα δεν παραλείπουν να αφήσουν τα αποτυπώματα πίσω τους. Είναι, τότε, από εκείνες τις σκιές του πολύ παλιού Παρελθόντος και των φανταστικών σκιαγραφημάτων τους πάνω στην εξωτερική οθόνη κάθε θρησκείας και φιλοσοφίας, που μπορούμε να εξιχνιάσουμε τελικά το σώμα που τις παρήγαγε, ελέγχοντάς τες και συγκρίνοντάς τες. Θα πρέπει να υπάρχει αλήθεια και πραγματικότητα σε εκείνο που κάθε λαός της αρχαιότητας αποδέχτηκε και στήριξε τις θρησκείες και την πίστη του.»

Μυστική Δοξασία, Τόμ. ΙΙ, σ. 794

Με την παρούσα εργασία, το θέμα περί προέλευσης των Ελλήνων παρουσιάζεται από

Τϊποτα δεν είναι ιερό.

 

Καθένας έχει το δικαίωμα να εκφράζει και να πρεσβεύει προσωπικά την όποια γνώμη, την όποια ιδεολογία, την όποια θρησκεία επιθυμεί.
Καμιά ιδέα δεν είναι απαράδεκτη, ακόμα και η πιο παρατραβηγμένη, ακόμα και η πιο ειδεχθής.
Καμιά ιδέα, κανένας λόγος, καμιά πίστη δεν πρέπει να μένουν αλώβητες από την κριτική, το χλευασμό, το χιούμορ, την παρωδία, τη γελοιοποίηση, την πλαστογράφηση. "Θα το επαναλαμβάνω σε κάθε τόνο" έγραφε ο Ζωρζ Μπατάιγ, "ο κόσμος είναι κατοικήσιμος μόνο υπό τον όρο ότι τίποτα μέσα του δεν θα είναι σεβαστό". Και ο Σκυτεναίρ έγραφε: "Υπάρχουν κάποια πράγματα με τα οποία δεν αστειεύεσαι. Δεν αστειεύεσαι αρκετά!".
Ότι ιεροποιεί σκοτώνει. Η απέχθεια γεννιέται από τη λατρεία. Όταν ιεροποιούνται, το παιδί γίνεται τύραννος, η γυναίκα αντικείμενο, η ζωή μια οντότητα αφηρημένη χωρίς σάρκα και οστά. Όποιος αναδεικνύεται σε μεσσία, προφήτη, πάπα, ιμάμη, παπά, ραβίνο, πάστορα και κάθε λογής πνευματικό καθοδηγητή, έχει σαν δικαίωμα να καταδικάζει σαν βλασφημία, να στηλιτεύει σαν αποστασία, να αναθεματίζει από τη στιγμή που χλευάζεται το δόγμα του, η πεποίθηση του, η πίστη του, αλλά ας μην διανοηθεί να επιβάλει με δικαστικά μέσα απαγόρευση των γνωμών τις οποίες σιχαίνεται κι ας μην θελήσει να ανακόψει τη διάδοση τουυς απειλώντας τον εκφραστή τους με μεθόδους ιεράς εξέτασης, σαρίας ή μαφίας, που η ανθρώπινη ευαισθησία απορρίπτει δια παντός.
Η βλασφημία είναι το κατάλοιπο ενός θρησκευτικού ολοκληρωτισμού ασυμβίβαστου με την ανθρώπινη πρόοδο. Δεν έχει πλέον κανένα νόημα σήμερα. Η θρησκεία είναι υπόθεση προσωπικής συναλλαγής ανάμεσα σε αυτόν που την ασπάζεται και το υπερφυσικό ον που ο ίδιος διάλεξε να του καθορίζει τη μοίρα. Είναι απαράδεκτο να επιβάλλεται ενός εκκλησιαστικού ή κρατικού θεσμού, ενώπιον του οποίου κάποιος θα έπρεπε και να τελεί τελετές δεν μπορεί να συγχέεται με την αυθαίρετη εξουσία να τις συνιστά σε όσους δεν τη συμμερίζονται.

Αποσυμβολισμός των Αθλων του Θησεά

 

O ΘΗΣΕΑΣ

O Θησέας κατέχει περίοπτη θέση στους Ήρωες των Ιώνων, καθώς πραγματοποίησε πολλούς άθλους, πήρε μέρος στην Αργοναυτική εκστρατεία, πολέμησε με τον Ηρακλή εναντίον των Αμαζόνων, αλλά και ένωσε τις πόλεις της Αττικής σε μία, δίνοντας τους το όνομα «αι Αθήναι», προς τιμήν της Θεάς Αθηνάς. (Η οποία είχε κερδίσει τον Ποσειδώνα στον αγώνα για την πόλη στα χρόνια του Κέκροπα).
Πατέρας του Θησέα ήταν ο Αιγέας, και μητέρα του η Αίθρα, κόρη του βασιλιά της Τροιζήνας. Παρόλο που είχε παντρευτεί ήδη δύο φορές ο Αιγέας δεν μπορούσε να αποκτήσει διάδοχο, για αυτό τον λόγο ζήτησε χρησμό από το Μαντείο των Δελφών.
Το Μαντείο του έδωσε τον ακόλουθο χρησμό: «Μην ανοίξεις το ασκί του κρασιού σου πριν φτάσεις στην Αθήνα».
Ο Αιγέας μη κατανοώντας τον χρησμό, επισκέφθηκε τον φημισμένο για την σοφία του βασιλιά της Τροιζηνίας Πιτθέα, με σκοπό να ζητήσει τη συμβουλή του. O Πιτθέας κατάλαβε πως ο Αιγέας θα αποκτούσε σύντομα ένα γιο, και πως θέλημα των θεών ήταν το παιδί αυτό να γεννηθεί στην Αθήνα, έτσι ώστε να υπάρξει συνεχεία στη γενιά του βασιλιά. Υποκρίθηκε όμως πως δεν μπορούσε να ερμηνεύσει τον χρησμό.
Ο Πιτθέας που είχε μία κόρη σε ηλικία γάμου την Αίθρα, και θέλοντας να επωφεληθεί της περιστάσεως διοργάνωσε γιορτή προς τιμήν του Αιγέα. Το κρασί έρεε άφθονο, και στο τέλος ο Αιγέας μεθυσμένος πέρασε τη νύχτα με την Αίθρα. Το επόμενο πρωί καταλαβαίνοντας τι είχε γίνει, ο Αιγαίας είπε στην Αίθρα πως εάν αποκτούσε παιδί από την συνεύρεση του μαζί της το προηγούμενο βράδυ, θα έπρεπε να μην το μάθει κανείς. Και αυτό διότι οι Παλλαντίδες οι 50 γιοι του αδελφού του Πάλλαντα, διεκδικούσαν το θρόνο του.

ΦΙΛΗΜΩΝ ΚΑΙ ΒΑΥΚΙΣ ΜΙΑ ΥΠΕΡΟΧΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΓΑΠΗΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΤΡΑΠΟΣ ΜΥΗΣΗΣ (ΑΠΟΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ)

 

Κάποια ημέρα στον Θεϊκό Όλυμπο καθώς ο Δίας καθόταν στον θρόνο του, σκέφτηκε πως ίσως θα ήταν καλή ιδέα να έλθει σε άμεση επαφή με τους ανθρώπους για να τους γνωρίσει καλύτερα. Ήθελε να ακούσει την γνώμη τους για τους Θεούς του Ολύμπου, αλλά και να εξακριβώσει το πόσο ειλικρινείς και πιστοί ήταν οι θνητοί. Έτσι αποφάσισε να επισκεφθεί τις πολιτείες των ανθρώπων. Ως συνοδό του επέλεξε τον αγγελιοφόρο τον Θεών τον γοργοπόδαρο Ερμή, ο οποίος γνώριζε τους τρόπους των ανθρώπων. Ο Ερμής πρότεινε στον Δία να μην παρουσιαστούν στους θνητούς με την πραγματική τους ταυτότητα, καθώς τότε οι θνητοί δεν θα ήταν ειλικρινείς εφόσον θα φοβόντουσαν την δύναμη των Θεών. Είπε λοιπόν στο Δία ότι θα ήταν καλύτερα να μεταμορφωθούν σε κοινούς θνητούς, ώστε να κινούνται με άνεση μέσα στα πλήθη, και να αποσπούν τις πληροφορίες που ήθελαν με ευκολία. Ο Δίας βρήκε εξαιρετική την ιδέα του Ερμή, και έτσι οι δύο θεοί μεταμορφώθηκαν σε δύο απλούς θνητούς, και άρχισαν να τριγυρνούν σε μικρές και μεγάλες πολιτείες, σε φτωχικά και πλούσια μέρη, ρωτώντας και διαπιστώνοντας την ευσέβεια και τους τρόπους των ανθρώπων.
Κάποια στιγμή έφτασαν στην Φρυγία, στη βορειοδυτική Μικρά Ασία. Εκεί όμως οι άνθρωποι ήταν αλαζόνες καχύποπτοι και αφιλόξενοι, κάτι που εξόργισε τον Δία. Μετά από πολλές περιπλανήσεις στην περιοχή έφθασαν στο βάθος μίας λαγκάδας δίπλα σε ένα ποτάμι όπου υπήρχε ένα φτωχόσπιτο. Εκεί κατοικούσε ένα αγαπημένο ζευγάρι, ο Φιλήμων και η Βαυκίς. Το σπίτι τους ήταν τόσο χαμηλό, όσο να χωράει τον έρωτα των δύο ενοίκων του, και τόσο φτωχικό και άμεμπτο, που ήταν αντάξιο μίας Θεϊκής επίσκεψης. Διότι των Θεών οι συνήθειες καθώς λένε, είναι στην φτώχεια να συχνάζουν, και από αυτή πρώτα να ξεκινούν.
Ήταν παραμονή της εορτής του Κάρνειου Απόλλωνα, το ηλικιωμένο ζευγάρι δεν περίμενε κανέναν να μοιραστεί την γιορτινή χαρά καθώς οι συντοπίτες τους δεν τους επισκέπτονταν επειδή ήταν γέροι και

Ο "Μυστικός" κήπος της γνώσης...

 

Η νόηση και κατά συνέπεια η γνώση που είναι το αποτέλεσμα της, αποτελεί το χαρακτηριστικό γνώρισμα του ανθρώπινου είδους, καθώς ο άνθρωπος είναι το μόνο ον που όχι μόνο υπερβαίνει τα άλλα έμβια όντα, αλλά είναι και σε θέση να τροποποιήσει και να διαχειριστεί το φυσικό περιβάλλον σύμφωνα με τις ανάγκες του. Ο άνθρωπος όχι μόνο διαθέτει νόηση και ελεύθερη βούληση, αλλά έχει συνείδηση της χρονικά περιορισμένης ύπαρξης του. Δεν επιβιώνει απλά κυριαρχούμενος μόνο από πάθη και ένστικτα όπως συμβαίνει στο υπόλοιπο ζωικό βασίλειο, αλλά τροποποιεί, δημιουργεί, και τελικά παρεμβαίνει καταλυτικά στην Φύση, δημιουργώντας εν τέλει την Ιστορία.

Η γνώση αποτελεί μια συσσωρευτική διαδικασία στον χρόνο, κατά συνέπεια η γνώση αφορά μία γραμμική διαδικασία που μεταφέρεται και εμπλουτίζεται από γενιά σε γενιά.
Με τη γνώση μπορεί ο άνθρωπος να φθάσει σε ουσιαστικές κατακτήσεις τόσο του εαυτού του, όσο και της φύσης. Η γνώση διακρίνεται τόσο στην «εξωτερική» που αφορά το πεδίο των πέντε αισθήσεων, όσο και στην «εσωτερική» που αφορά την υπερσυνείδητη γνώση που λίγοι ίσως μπορούν να κατακτήσουν.

Η ικανότητα της νόησης και της γνώσης υπήρξε καταλυτική για την θέση του ανθρώπου στο πλανητική ιστορία. Για το πότε και πως ενεργοποιήθηκε στο απώτατο παρελθόν αυτή η ικανότητα στον άνθρωπο, μόνο εικασίες μπορούν να γίνουν. Η σημαντικότητα της όμως έχει μεταφερθεί σε εμάς από την αρχαιότητα δια μέσου αρχετυπικών μύθων αλλά και θρησκευτικών κειμένων. Όπως θα περιγραφεί παρακάτω, η ικανότητα της γνώσης όπως περιγράφεται σε αρχαία κείμενα, αποτέλεσε Θεϊκό δώρο αλλά ίσως και αιτία έκπτωσης του ανθρώπου, από μία κατάσταση Θεϊκής ευδαιμονίας.
Στην παρούσα έρευνα θα γίνει αναφορά στην Αρχαία Ελληνική παράδοση όπως αυτή έφτασε σε εμάς δια μέσου των μύθων, όσο και στην Εβραϊκή θρησκευτική παράδοση όπως αυτή περιγράφεται στην Παλαιά Διαθήκη.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ Η ΕΣΩΤΕΡΗ ΜΥΗΣΗ

Κατά τη μύηση γίνεται η εσώτερη αναστοιχείωση του μύστη και μάλιστα λαβαίνει χώρα μία με-ταλλαγή του έσω είναι του ανθρώπου, που αυτόματα παρουσιάζει έναν καινούριο νου, ένα «νουν ηλιο-ειδέστατον». Αυτή τη φράση δίνει ο Φίλωνας στο έργο του «Βίος του Μωυσέως» III, 39. Η εσώτερη μύη-ση έχει σκοπό να φανερώσει στον έτοιμο για αποκάλυψη θνητό, ένα μεγάλο η μικρό μέρος των πανμυ-στηρίων, που για τον απλό και τον κοινό συνάνθρωπο είναι κάτι το αδύνατο και το ανύπαρκτο.
Όπως καταλαβαίνετε, ο υποψήφιος για μύηση, έστω και για τη μικρότερη εσώτερη μύηση, πρέπει να διακρίνεται για την έφεση του στις άγνωστες διεργασίες των φαινομένων, που συναποτελούν τον κόσμο της μορφής. Δίχως αύτη τη χαρακτηριστική έφεση, η οποιαδήποτε εσωτερική μύηση δε γίνεται αντιληπτή από τον υποψήφιο. Αυτόν τον δίχως έφεση στα εσωτερικά μυστήρια, το μόνο που τον εντυπωσιάζει και καμιά φορά ενθουσιάζει, είναι των τελετουργιών η εξωτερική πλαστουργικότητα, δίχως να κατορθώνει το άνοιγμα των εσωτερικών αυλών, που θα ενώσουν το μυούμενο με την ψυχή του, το πνεύμα του και τέλος με την ίδια την πηγή της προέλευσης του.
Να γιατί όλα τα σεβασμιότατα μυστήρια στο τέλος έφθιναν και η παρακμή τους έφτανε ως τη διά-λυση τους. Αυτό συνέβαινε για δύο αιτίες. Η πρώτη ήταν η μύηση ανθρώπων που έκτος από τη χαμηλή ανθρωποπεριέργεια, δε διέθεταν καμιά μα καμιά έφεση για επαφή και γνωριμία με την αιωνιότητα. η