Το διαχρονικό σύμβολο του ρόδου

 

Ο ρόδακας, (ρόδαξ, ρόδον, τριαντάφυλλο), είναι ένα διαχρονικό κόσμημα, σύμβολο και φυλαχτό και είναι το ρόδο ή ο λωτός ιδωμένο από πάνω..
Είναι ένα υπερβολικά περίπλοκο σύμβολο και έχει διφορούμενο νόημα, αφού συμβολίζει τόσο την ουράνια τελείωση όσο και το γήινο πάθος. Το άνθος αντιπροσωπεύει ταυτόχρονα Χρόνο και Αιωνιότητα, ζωή και θάνατο, γονιμότητα και παρθενία. Στη Δύση το ρόδο και το κρίνο κατέχουν τη θέση που έχει ο λωτός στην Ανατολή και το μυστικό ρόδο ακολουθεί στενά το συμβολισμό του λωτού. Το ρόδο είναι η τελείωση, το πλήρωμα, η ολοκλήρωση, το μυστήριο της ζωής, το κέντρο της καρδιάς της ζωής, το άγνωστο, η ομορφιά, η χάρη, η ευτυχία αλλά και η τρυφηλότητα, τα πάθη και σχετίζεται με το κρασί, τον αισθησιασμό και την αποπλάνηση.
Στον συμβολισμό της καρδιάς το ρόδο κατέχει το κεντρικό σημείο του σταυρού, το σημείο της ένωσης.

Σαν άνθος των θηλυκών θεοτήτων δείχνει αγάπη, ζωή, δημιουργία, γονιμότητα, ομορφιά και επίσης παρθενία. Η παροδικότητα του ρόδου συμβολίζει θάνατο, θνητότητα και θλίψη. Τα αγκάθια του υποδηλώνουν τον πόνο, το αίμα και το μαρτύριο.
Σαν ταφικό συμβολίζει την αιώνια ζωή, την αιώνια Άνοιξη, την ανάσταση.

Η χρήση του άρχισε από την Μυκηναϊκή εποχή και συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Το σχήμα και ο αριθμός των φύλλων του και ο συμβολισμός τους συναρτώνται με τις δοξασίες των αρχαίων θρησκειών των Ελλήνων, με την χριστιανική  πίστη αλλά και με τη μουσουλμανική πίστη στα Βαλκάνια.

Έτσι, μπορούμε να διακρίνουμε κυρίως δύο ρόδακες, τον «αρχαιο-ελληνικό ρόδακα» και τον «ελληνο-χριστιανικό ρόδακα».

Ο «αρχαιο-ελληνικός ρόδακας»

Τα 12 Παιδιά του Φωτός – Ένα Αλληγορικό Παραμύθι

«Η Γέννηση δεν είναι η αρχή, ο Θάνατος δεν είναι το τέλος» Chuang– Tsu

Ήταν πρωί, όταν ο Θεός κοίταξε τα 12 Παιδιά του Φωτός και φύτεψε στο καθένα το σπόρο της ανθρώπινης ζωής. Ένα-ένα τα παιδιά Του βάδισαν μπροστά και παρέλαβαν το δώρο τους. 

«Σε σένα, Κριέ, δίνω πρώτα το σπόρο και θα έχεις την τιμή να τον φυτέψεις. Κάθε σπόρος που θα φυτεύεις θα σου αποφέρει ένα εκατομμύριο σπόρους πίσω. Δεν θα έχεις χρόνο να δεις τους σπόρους σου να μεγαλώνουν επειδή όλοι οι σπόροι θα δημιουργούν πολλούς περισσότερους από όσους θα έχεις φυτέψει. Θα είσαι ο πρώτος που θα βάλει στο έδαφος του ανθρώπινου νου τη Δική Μου Ιδέα.

Αλλά δεν είναι δουλειά σου να θρέψεις την ιδέα ούτε να την αμφισβητήσεις. Η ζωή σου θα είναι εργασία και η μόνη εργασία που σου δίνω είναι, να ενημερώνεις τους ανθρώπους σχετικά με τη Δημιουργία Μου. Για την καλή δουλειά που θα κάνεις σου δίνω ως δώρο την αρετή της Αυτοεκτίμησης».

Ο Κριός επέστρεψε σιωπηλά στη θέση του.

«Σε σένα Ταύρε δίνω τη δύναμη να κάνεις το σπόρο ουσία. Το έργο σου είναι πολύ

Τα μικρά Ηλιακά μυστήρια - ΟΙ ΑΘΛΟΙ ΤΟΥ ΗΡΑΚΛΗ-

 

 

O Ήρωας Ηρακλής, ημίθεος γιος του Δία και της Αλκμήνης αντιπροσωπεύει, την πορεία ενός μαθητή που εξελίσσεται σε Μύστη με τις εντολές του γκουρού-δασκάλου του Ευρυσθέα, δηλ. αυτού που έχει μεγάλη-πλατιά θέα στον αόρατο κόσμο, άρα ικανός να κατευθύνει τον μαθητή στην ατραπό του προς την πνευματική κορύφωση. Οι άθλοι του Ηρακλή δεν είναι παρά οι δοκιμασίες της ψυχής του μαθητή που θα ενεργοποιήσουν τα αόρατα ενεργειακά ψυχικά κέντρα του και θα τον οδηγήσουν στην κατάσταση του Μύστη. Έχουν γραφτεί αρκετά για τους άθλους, και θα αναφερθούμε εδώ με την βαθύτερη, εσωτερική σημασία τους. Η γέννηση του Ηρακλή συνοδεύεται με το "πνίξιμο" 2 φιδιών. Δεν είναι παρά η συμβολική απόκτηση της ικανότητας ενεργοποίησης της Κουνταλίνι, της ζωτικής ενέργειας που συμβολίζεται με κουλουριασμένο ερπετό στο ιερόν οστό και ανυψώνεται προς την κορυφή του κρανίου! Ανεβαίνει δια των 2 ενεργειακών καναλιών δεξιά(inta) και αριστερά(pimgala) της σπονδυλικής στήλης που διασταυρώνονται στο κεντρικό κανάλι(sussumna) 3,5 φορές. Η αντανάκλαση τους στο υλικό επίπεδο είναι οι σπείρες του DNA ενώ σαν σύμβολο το βλέπουμε στην ποιμαντορική ράβδο των δεσποτάδων που προήλθε από το κηρύκειο του Ερμή.

Πριν ξεκινήσει ο Ηρακλής τη μύηση, αναφέρεται η ένθεη κατάσταση-μανία του ως υποψήφιου μύστη που τον οδηγεί στην απάρνηση και τη "δολοφονία των  παιδιών του" δηλ.όλων των φυσικών έργων της προσωπικής του εργασίας και ότι είχε τότε ως προσωπική ζωή. Κάτι ανάλογο με την προσταγή του Ιησού για εγκατάλειψη των πάντων που συνδέουν κάποιον με τη συνηθισμένη-καθημερινή ζωή. Ακολουθεί μετά, η απόκτηση του ροπάλου, που δείχνει την απόκτηση του Λόγου, της θείας λογικής με την οποία θα ξεπεράσει τις δοκιμασίες.
ΕΝ ΑΡΧΗ ΗΝ Ο ΛΟΓΟΣ, χωρίς αυτόν δεν ξεκινάς το δρόμο προς τη μύηση. Ρόπαλο-Ρομφαία-η Ράβδος-ο Φαλλός όλα συμβολικά του Λόγου, του θείου Λόγου

Οι νύμφες του κακού

 

ΟΙ ΝΥΜΦΕΣ ΤΗΣ ΦΛΑΜΟΥΡΙΑΣ

Όπως θα διαπιστώσατε φίλοι μου, μας αρέσει να αντλούμε θέματα μέσα από την μυθολογία μας. Η ελληνική μυθολογία άλλωστε τόσο πλούσια και ατελείωτη, απετέλεσε πάντοτε μια ανεξάντλητη πηγή έμπνευσης για δημιουργία για μας και τους άλλους, με την προϋπόθεση ότι μύθος σημαίνει λόγος και όχι παραμύθι και με αυτό το πνεύμα μελετάται και από εμάς και από τους άλλους.

Στην μυθολογία λοιπόν μαθαίνουμε ότι ο Τιτάνας Κρόνος, «θέρισε» τα γεννητικά όργανα του πατέρα του Ουρανού με ένα δρεπάνι και τον έστειλε στείρο πλέον στο παρελθόν της εξουσίας. Αλλά ο Ουρανός, γιος και σύζυγος της Γαίας, προτού εγκαταλείψει τα εγκόσμια συμπλήρωσε την διαθήκη του με μία παράγραφο που είχε δύο όψεις. Η μία όψη ήταν γεμάτη από φθόνο και μίσος για την απώλεια της εξουσίας. Η άλλη όψη ήταν γεμάτη φως, ομορφιά και δύναμη δημιουργίας. Αυτή η τελευταία είχε αφετηρία και πηγή της την θεά του έρωτα Αφροδίτη. Η άλλη όψη όμως του μίσους και της εχθρότητας άφησε στην ανθρωπότητα χθόνιες και υποχθόνιες δαιμονικές θεότητες του κακού: τις Ερινύες, τους Γίγαντες και τις Μελίες Νύμφες ή Μελιάδες. Για τις Ερινύες μιλήσαμε στο προηγούμενο άρθρο μας. Με τούτο το άρθρο θα αναφερθούμε στις Μελιάδες, τις νύμφες της φλαμουριάς.

Ήσαν λοιπόν οι Μελιάδες Νύμφες κόρες του Ουρανού και της Γαίας, η οποία τις γέννησε, αφού εξέθρεψε τις σταγόνες του αίματος που χύθηκαν από τον Ουρανό, όταν τον ακρωτηρίασε ο Κρόνος. Ο Γαληνός στις Αλληγορίες στην Θεογονία του Ησίοδου μας θυμίζει:

«…ῥαθάμιγγες δ” αἱματόεσσαι τῶν τοῦ
οὐρανοῦ αἰδοίων καταρρέουσι, καὶ ταύτας ἡ γῆ δέχεται
καὶ ἐξ αὐτῶν γεννᾷ τὰς Ἐρινῦς, τοὺς Γίγαντας καὶ τὰς
Μελιάδας Νύμφας διὰ τοὺς ἐπισυμβαίνοντας μόχθους καὶ
αἱματηροὺς ἱδρῶτας καὶ πολέμους, περί τε πόλεων καὶ
χωρῶν εὐκράτων καὶ γονίμων γαιῶν».

Δηλαδή, σε ελεύθερη απόδοση, η Γαία δέχτηκε τις ματωμένες σταγόνες από τα κομμένα γεννητικά όργανα του Ουρανού και γέννησε τις Ερινύες, τους Γίγαντες και τις Μελιάδες

ΤΟ ΔΑΧΤΥΛΙΔΙ ΤΗΣ ΤΙΡΥΝΘΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΙΕΡΟΙ ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΙ ΤΟΥ.

 

Πρόκειται για το μεγαλύτερο χρυσό δαχτυλίδι που έχει βρεθεί ποτέ στον Κρητομυκηναϊκό κόσμο. Από το μέγεθός του είναι απόλυτα σαφές ότι ποτέ δεν φορέθηκε σαν κόσμημα ή σαν έμβλημα γιατί το μέγεθος του κρίκου του είναι τεράστιο για οποιοδήποτε ανθρώπινο χέρι. Θα πρέπει να ήταν ένα εμβληματικό αντικείμενο που ανήκε σε κάποιο ιερό και η χρήση του ήταν για να σφραγίζει κάτι με ιερατικό ή θρησκευτικό χαρακτήρα.
Η παράστασή του είναι μοναδική και αναφέρεται στην τελετουργία της Βλάστησης που θα πρέπει να γινόταν περίπου στην Εαρινή Ισημερία. Είναι χωρισμένο σε τρεις ζώνες. Η επάνω ζώνη χωρίζεται από την υπόλοιπη παράσταση με μία κυματοειδή γραμμή που παριστάνει το έδαφος. Επομένως η κυρίως παράσταση εκτυλίσσεται στα έγκατα της γης. Επάνω στην γραμμή του εδάφους φυτρώνουν ιερά κλαδιά (σημάδια αναγέννησης) και στον ουρανό υπάρχουν αστέρια , ο ΄Ηλιος και η Ημισέληνος σε συγκεκριμένη αντιστοιχία που πρέπει να καθορίζει συγκεκριμένη περίοδο του χρόνου.
Η κύρια παράσταση περιλαμβάνει μια ένθρονη γυναικεία μορφή, ιέρεια ή Θεότητα, που κρατά στα χέρια της ένα κύπελλο προσφορών τέτοια κύπελλα έχουν ανακαλυφθεί στα ιερά της Κνωσσού, των Μυκηνών και της Ζάκρου και είναι κατασκευασμένα από ημιπολύτιμες πέτρες ή πολύτιμα μέταλλα. Στο πίσω μέρος του θρόνου της υπάρχει ένα πουλί που σημαίνει την παρουσία και την προστασία της θεότητας. Τα πόδια της πατούν σε ένα διακοσμημένο σκαμνί, όμοιο με το ελεφάντινο σκαμνί που βρέθηκε μαζί με την ιέρεια των Αρχανών αλλά και στο θολωτό τάφο των Σπάτων. Μπροστά της υπάρχουν τέσσερεις δαιμονικές μορφές γνωστές ως Κρητομυκηναϊκοί δαίμονες. Το πρότυπό τους μπορεί να βρεθεί στην Αίγυπτο όπου παρουσιάζονται παρόμοια όντα σε συνδυασμό της Θεάς-Ιπποποτάμου TAWERET και του Θεού-Κροκόδειλου SOBEK που είναι παράλληλα θεότητες του νερού και της γονιμότητας. Πρόκειται για δαίμονες που με το νερό προστάτευαν το Νέο Κλαδί μέχρι να αναπτυχθεί σε Δέντρο ανοζωογονώντας τη φύση. Οι δαίμονες προσφέρουν στην γυναικεία μορφή σπονδές για να εξευμενίσουν τις δυνάμεις της Γης και να φέρουν καλή σοδειά.
Η τρίτη ζώνη είναι διακοσμημένη με τρίγλυφα και αμφιημιρόδακες δηλώνοντας το πολυτελές δάπεδο , όπου εκτυλίσσεται η παράσταση. Η διακόσμηση αυτή μας είναι γνωστή από τις τοιχογραφίες του Ανακτόρου της Κνωσσού. Το δαχτυλίδι αυτό και η παράστασή του είναι πάρα πολύ σημαντικά για τις γνώσεις μας επάνω στη Θρησκεία και τις τελετουργίες της Κρητομυκηναϊκής περιόδου για την οποία οι πληροφορίες είναι εξαιρετικά λίγες.

The Mythologists μαζί με Stefanos Kara

Τεκτονική…Σιγή

 

Καλέ μου φίλε Θανάση, νομίζω ότι αρκετά σε κούρασα με τη γκρίνια μου για την κατάσταση που έχει βρεθεί η Κοινωνία μας, μετά από δεκαετίες συνεχούς καταρράκωσης του Ορθού Λόγου. Όμως, αυτό εδώ το φτωχό μπλογκ δεν παύει να είναι μια προσπάθεια να μιλήσουμε για τον Τεκτονισμό, οπότε καλύτερα να ασχοληθούμε με κάτι που δεν θα μας μαυρίζει την ψυχή, τι λες κι εσύ;

Πολλές φορές έχουμε αντιμετωπίσει οξύτατες επικρίσεις από την αμύητη κοινωνία, σχετικά με τη σιγή που τηρούμε για τις εργασίες μας εντός Στοάς. Η συνεχής εκτόξευση παντός είδους κατηγοριών εναντίον μας, από ανθρώπους που τους είναι ευκολότερο να ανακαλύψουν ένα αποδιοπομπαίο τράγο που θα ευθύνεται για τις προσωπικές τους αποτυχίες, από το να ρωτήσουν και να μάθουν την πραγματικότητα, οφείλεται εν πολλοίς στην επιμονή μας, ως Τέκτονες, να τηρούμε τη σιγή αυτή.

Ακόμη κι εγώ, που προσπαθώ να ξεδιαλύνω κάποιες παρανοήσεις, δεν θα δεχόμουν ποτέ και για κανένα λόγο να μιλήσω αναλυτικά για τα τυπικά και τις εργασίες της Στοάς μου, θεωρώντας ότι η συμμετοχή μου σε αυτές είναι κάτι που τόσο εγώ, όσο και οι αδελφοί μου έχουμε επιλέξει με ελεύθερη βούληση και όποιος θέλει να μάθει γι αυτά δεν έχει παρά να «κρούσει τη θύρα» (ή να ψάξει λίγο περισσότερο στο διαδίκτυο).

Αυτό που μπορώ πάντως να σε διαβεβαιώσω, Θανάση μου, είναι ότι οι παρθένες συνήθως βρίσκουν πολύ πιο ευχάριστους τρόπους να διακορευτούν, από το να υποστούν κάτι τέτοιο από ένα γέρο μασόνο, εν ονόματι του Βελιάλ ή του Ασμοδαίου, όπως ισχυρίζονται διάφοροι «ξερόλες» ανά την Ελληνική Επικράτεια.

Ένας αγαπημένος και σοφός Τέκτων αδελφός είχε «χαράξει» πριν κάποιο καιρό ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον Τεμάχιο, σχετικά με την Τεκτονική Σιγή, και νομίζω ότι είναι κατάλληλο να προσπαθήσω να σου δώσω να καταλάβεις τι σημαίνει ο όρος αυτός, αναφέροντας λίγα κομμάτια από αυτή του την εργασία.

Κατά τη μύηση του νεοεισερχόμενου στον Τεκτονισμό, ο Σεβάσμιος τον ενημερώνει ότι απαιτείται «απόλυτος Σιγή», κάτι που αρχικά μπορεί να εκληφθεί από τον μυούμενο ως μια διαταγή να «βγάλει το σκασμό» (στην καθομιλουμένη) και ίσως τον ξενίζει και τον προϊδεάζει ότι θα γίνει γνώστης μυστικών που εάν γίνονταν γνωστά στην αμύητη Κοινωνία, τόσο αυτός, όσο και ο ίδιος ο Τεκτονισμός θα εκτίθεντο ανεπανόρθωτα.

Η Σιγή (Ν. Καζαντζάκης)

 

Μια Φλόγα είναι η ψυχή του ανθρώπου· ένα πύρινο πουλί, πηδάει από κλαρί σε κλαρί, από κεφάλι σε κεφάλι, και φωνάζει: “Δεν μπορώ να σταθώ, δεν μπορώ να καώ, κανένας δεν μπορεί να με σβήσει!”
Δέντρο φωτιά γίνεται ολομεμιάς το Σύμπαντο. Ανάμεσα από τους καπνούς κι από τις φλόγες, αναπαμένος στην κορυφή της πυρκαγιάς, κρατώ αμόλευτο, δροσερό, γαλήνιο, τον καρπό της φωτιάς, το Φως.
Από την αψηλή τούτη κορυφή κοιτάζω την κόκκινη γραμμή που ανηφορίζει· τρεμάμενο αίματερό φωσφόρισμα, που σούρνεται σαν έντομο ερωτεμένο μέσα από τους αποβροχάρικους γύρους του μυαλού μου.
Εγώ, ράτσα, άνθρωποι, γης, θεωρία και πράξη, Θεός, φαντάσματα από χώμα και μυαλό, καλά για τις απλοϊκές καρδιές που φοβούνται, καλά για τις ανεμογγάστρωτες ψυχές που θαρρούν πως γεννούνε.
Από που ερχόμαστε; Που πηγαίνουμε; Τι νόημα έχει τούτη η ζωή; φωνάζουν οι καρδιές, ρωτούν οι κεφαλές, χτυπώντας το χάος.
Και μια φωτιά μέσα μου κίνησε ν΄ απαντήσει. Θα ΄ρθει μια μέρα, σίγουρα, η φωτιά να καθαρίσει τη γης. Θα ΄ρθει μια μέρα, σίγουρα, η φωτιά να εξαφανίσει τη γης. Αυτή είναι η Δευτέρα Παρουσία.
Μια γλώσσα πύρινη είναι η ψυχή κι αγλείφει και μάχεται να πυρπολήσει τον κατασκότεινο όγκο του κόσμου. Μια μέρα όλο το Σύμπαντο θα γίνει πυρκαγιά.
Η φωτιά είναι η πρώτη κι η στερνή προσωπίδα του Θεού μου. Ανάμεσα σε δυο μεγάλες πυρές χορεύουμε και κλαίμε.
Λαμποκοπούν, αντηλαρίζουν οι στοχασμοι και τα κορμιά μας. Γαλήνιος στέκουμαι ανάμεσα στις δυο πυρές κι είναι τα φρένα μου ακίνητα μέσα στον ίλιγγο και λέω:
Πολύ μικρός είναι ο καιρός, πολύ στενός είναι ο τόπος ανάμεσα στις δυο πυρές, πολύ οκνός είναι ο ρυθμός ετούτος της ζωής· δεν έχω καιρό, δεν έχω τόπο να χορέψω! Βιάζουμαι!

Το Δέντρο των Φίλων... και Αδελφών Ψυχών

 

Αφιερωμένο στους Αδδ:. μου, στην Σ:.Σ:.Σ:. Αθηνά-Σοφία 2030,  και ίδίως στους Νεόφοιτους, με πολύ αγάπη…

 

Υπάρχουν άνθρωποι στη ζωή μας που μας κάνουν ευτυχισμένους χάρη στην απλή σύμπτωση να συναντηθούν τα μονοπάτια μας.
Κάποιους τους έχουμε σε όλη τη διαδρομή στο πλάι μας, βλέποντας πολλά φεγγάρια να περνάνε, ενώ κάποιους τους βλέπουμε ελάχιστα μεταξύ δύο βημάτων. Όλους τους ονομάζουμε φίλους και υπάρχουν πολλά διαφορετικά είδη αυτών.
Ίσως το φύλλο κάθε δέντρου να χαρακτηρίζει τους φίλους μας.
Το πρώτο που ξεπροβάλλει είναι ο πατέρας και η μητέρα μας, μάς δείχνουν τι είναι η ζωή. Στη συνέχεια έρχονται οι αδελφικοί φίλοι με τους οποίους μοιραζόμαστε το χώρο μας, για να ανθίσουν και αυτοί όπως κι εμείς.

Καταλήγουμε να αναγνωρίσουμε σε ολόκληρη την οικογένεια φύλλων αυτούς που σεβόμαστε και επιθυμούμε το καλό τους.
Επιπλέον, η μοίρα μάς φέρνει και άλλους φίλους, αυτούς που δεν γνωρίζαμε ότι επρόκειτο να διασχίσουν το δρόμο μας. Πολλούς από αυτούς τους ορίζουμε ως αδερφές ψυχές, φίλους καρδιακούς. Είναι ειλικρινείς, είναι αληθινοί. Ξέρουν πότε δεν είμαστε καλά, ξέρουν τι μας κάνει ευτυχισμένους. Και, μερικές φορές, κάποια από αυτές τις αδερφές ψυχές αναφλέγεται μέσα στην καρδιά μας και τότε γίνεται ερωτικά εμπνευσμένος φίλος. Αυτός δίνει λάμψη στα μάτια μας, μουσική στα χείλη μας, φτερά στα πόδια μας, πεταλούδες στο στομάχι μας…

Τι κρύβεται πίσω από ένα παραμύθι;

 

Η χρήση της εικόνας στην εκπαίδευση των μικρών παιδιών συμβάλλει στην επίσπευση της αφαιρετικής ικανότητας και του συμβολισμού.

Αποκαλύπτει τις χωρικές σχέσεις και δίνει ευκαιρίες ενόρασης ωθώντας, την προοπτική αντίληψη των πραγμάτων. H εικόνα είναι το ομοίωμα, το απείκασμα, κάθε τι που εμφανίζει κάτι που δεν υπάρχει ή απουσιάζει.

Το ρήμα εικάζω σημαίνει απεικονίζω, παρομοιάζω, παραβάλλω, εκφράζω εικονικά, συμπεραίνω. Βασική λειτουργία της είναι η δημιουργία κώδικα σημείων αναγνώρισης που συσχετίζει τη μορφή με το περιεχόμενο, δηλαδή το σημαίνον με το σημαινόμενο.

Το παιδί σε αυτή την περίοδο της ζωής του έχει ανάγκη να διευθετήσει το χάος του ερεθισμάτων του περιβάλλοντος. Η συσχέτιση της όποιας εμπειρίας έχει αποκομίσει με τη δράση του, συναντάει έναν κώδικα με αφαιρετική λειτουργίας κάθε είδους (Κιτσάρας, 1989).

Οι εικόνες των βιβλίων είναι αντίγραφα της πραγματικότητας, παραστάσεις που πρόλαβε να προσλάβει το παιδί από τους χώρους της μικροκλίμακας του σπιτιού και της μεσοκλίμακας της γειτονίας και τις πόλης. Στα κλασικά παραμύθια συναντάμε το συμβολισμό τις μυητικής αποστολής στην αγριότητα κατά την έναρξη της εφηβείας -μιας αγρίας περιόδου στην ψυχική ζωή του ατόμου-.

Η μητέρα της Κοκκινοσκουφίτσας αποστέλλει την κόρη της στο δάσος του κακού του λύκου (στο χώρο της αγριότητας) για να φτάσει στον πολιτισμό που βρίσκεται στην άλλη μεριά. Η κακιά μητριά στέλνει τη Χιονάτη στο δάσος. Το ίδιο και οι γονείς του Χάνσελ και της Γκρέτελ.

Η Χρυσομαλλούσα περιφέρεται στο δάσος όπως επίσης η Ροδοκόκκινη-και αν στις δυο τελευταίες περιπτώσεις δεν υπάρχει <αποστολή>, θα πρέπει να θυμόμαστε πως η αποστολή αποτελεί την ανεστραμμένη μορφή της απαγόρευσης. Μερικές φορές μάλιστα, η εντολή μπορεί να εμφανίζεται ως συναίνεση και η απαγόρευση να μην καταγράφεται. Όμως

Χριστούγεννα: Θρησκευτική επέτειος ή αστρονομικό γεγονός;

 

Από τα πανάρχαια χρόνια ο ήλιος κυριαρχούσε στην ανθρώπινη σκέψη, καθώς ήταν το εμφανές στήριγμα της ζωής στον πλανήτη, η οποία εμφανίζει άμεση εξάρτηση από τις κινήσεις του και μάλιστα από τις εποχές του έτους. Ήταν επομένως φυσικό, μέσα από διαδικασίες προσωποποίησης, ο ήλιος να γίνει αντικείμενο λατρείας ο ίδιος, να αναπτυχθεί δηλαδή η ηλιολατρεία (heliolatry ή sun worship). Το ίδιο συνέβη και με το πλήθος των άστρων, όπου πολλά από αυτά αντιστοιχίστηκαν με συγκεκριμένους θεούς. Αντίστοιχα αναπτύχθηκε η αστρολατρεία (astrolatry).

Του Στέφανου Παϊπέτη, ομότιμου καθηγητή του Πανεπιστημίου Πατρών

Η ηλιολατρεία ως όρος χρησιμοποιείται συχνά, για να υποδηλώσει «παγανιστικές» (δηλ. πολυθεϊστικές[1]) θρησκείες, που όμως αποτελούν σχετικά σπάνιο φαινόμενο. Ηλιακά σύμβολα χρησιμοποιούνται πρακτικά από όλους τους πολιτισμούς, όμως μόνο λίγοι, όπως π.χ. ο αιγυπτιακός και ο μεσοαμερικανικός, ανέπτυξαν γνήσιες ηλιακές θρησκείες. Οι ομάδες αυτές είχαν στο σύνολό τους ένα κοινό γνώρισμα: Ενα καλά ανεπτυγμένο αστικό πολιτισμό με μια ισχυρή ιδεολογία ιερής βασιλικής ηγεμονίας. Σε όλες αυτές κυριαρχούσε η εικόνα του ήλιου ως του κυβερνήτη του επάνω και του κάτω κόσμου, τους οποίους επισκέπτεται μεγαλόπρεπα κατά την ημερήσια περιστροφή του.[2] Ο ήλιος προσφέρει φως και ζωή σε ολόκληρο το σύμπαν. Με τον ορθάνοιχτο, παντεπόπτη οφθαλμό του είναι ο αυστηρός εγγυητής της δικαιοσύνης, ενώ με τη σχεδόν παγκόσμια σύνδεση ανάμεσα σε φως και φώτιση, ο ήλιος είναι η πηγή της σοφίας.

Τα χαρακτηριστικά αυτά – κυριαρχία, αγαθοεργή ισχύς, δικαιοσύνη και σοφία – αποτελούν κεντρικά σημεία αναφοράς κάθε ανώτερης θρησκευτικής ομάδας, και ανάμεσα στα σημεία αυτά βρίσκεται μια έντονα ανεπτυγμένη «ηλιακή ιδεολογία»: Βασιλείς κυβερνούσαν με τη δύναμη του ήλιου και διεκδικούσαν την προέλευσή τους από τον ήλιο. Ηλιακές θεότητες, θεοί που προσωποποιούσαν τον ήλιο, είναι κυρίαρχες και παντεπόπτριες. Ο ήλιος αποτελεί συχνά το κύριο χαρακτηριστικό της Υπέρτατης Θεότητας ή και ταυτίζεται με αυτήν.

Τα ηλιακά σύμβολα στον μονοθεϊσμό

Ηγεσία χάρισμα ή τέχνη;

 

Αφιερωμένο στα Τρία Φώτα Των Σ:. Σ:. Στ:. 

Η ηγεσία είναι χάρισμα ή τέχνη που αναπτύσσεται; Ο Robert Terry, διευθυντής του Reflective Leadership Center και καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Μινεσότα, ασχολείται επαγγελματικά με το θέμα της ηγέτη και της ηγεσίας, ενώ θεωρείται παγκόσμια αυθεντία πάνω σε αυτό το θέμα.

Δίνει ιδιαίτερη έμφαση στην ηθική, οραματισμό, δύναμη και πνευματικότητα, ως μέσα κριτικής στα θέματα ηγεσίας, που αφορούν τα ανώτατα στελέχη, τόσο στον ιδιωτικό, όσο και στο δημόσιο τομέα. Γι’ αυτόν η άσκηση ηγεσίας είναι εξουσιοδοτημένη ενέργεια που σκοπό έχει την από κοινού επίτευξη ενός στόχου. Πρέπει, δε, απαραίτητα να υπάρχει στόχος, γιατί όπως λέει: «Όταν δεν ξέρεις που πάς, τότε οποιοδήποτε σχέδιο μπορεί να σε πάρει εκεί»!

Όσο για τους ηγέτες δεν τους θεωρεί από μηχανής θεούς. Λέει συγκεκριμένα: «Φοβούμαι ότι για πολλούς, οι ηγέτες θεωρούνται άτομα με μαγικές ικανότητες οι οποίοι λύουν όλα τα προβλήματα. Αυτό είναι επικίνδυνο. Η άσκηση ηγεσίας δεν έχει να κάνει τίποτα με τη μαγεία. Απλώς αυτή είναι η εξουσιοδότηση από τους ανθρώπους για την ενασχόληση με τον κόσμο τους. Είναι η σχέση των πάνω και των κάτω, για να εξασφαλίζει ότι, αντιλαμβανόμεθα ο ένας τον άλλο και ότι ενεργούμε από κοινού. Το να ηγείσαι είναι λιγότερο διαταγές αφ’ υψηλού στους άλλους και περισσότερο υπηρεσία με και για τους άλλους». Κάνει δε μία ενδιαφέρουσα διάκριση μεταξύ ηγούμαι (Leadership) και διευθύνω (Management). Αναφέρει μάλιστα ότι:

- Κανένα άτομο δεν διαθέτει όλες τις ικανότητες από μόνος του που χρειάζεται η κοινωνία.

- Οι ανώτερες θέσεις δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη ότι κάνουν κάποιον ηγέτη.

- Ηγέτες υπάρχουν σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας.

- Ερμηνείες και λύσεις διαφέρουν ανάλογα με τις θεωρίες που ακολουθούμε.

- Η άσκηση ηγεσίας είναι ατομική και ταυτόχρονα συλλογική υπόθεση.

- Η άσκηση ηγεσίας αναπτύσσεται σε όλη τη διάρκεια της ζωής μας.

Σε ένα βιβλίο του γράφει: «Έχω δει τους ηγέτες και είναι εμείς. Ο πρόεδρος των ΗΠΑ και οι 500 πιο εκλεκτοί , οι κυβερνήτες, οι δήμαρχοι και τα μεγάλα ονόματα της χώρας, δεν είναι βιονικοί αρχάγγελοι. Έχουν ψεγάδια, ελαττώματα και ερωτοτροπία με τη δόξα. Άνθρωποι όλοι. Κι αν αυτοί είναι εμείς, τότε εμείς είμαστε εκείνοι και έτσι η ηγεσία δεν είναι κανενός άλλου δουλειά. Είναι όλων μας».

Να οι απόψεις του για την άσκηση ηγεσίας «Η άσκηση ηγεσίας (Leadership) είναι μια απ’ αυτές τις

Το Ελληνικό «Τριέσπερον» ή Ηλιούγεννα

 

Στη θέση των «Χριστουγέννων», οι πρόγονοί μας εόρταζαν το λεγόμενο «Τριέσπερον», μία εορτή η οποία γενικεύεται από τους ελληνιστικούς χρόνους κι εντεύθεν, προς τιμήν των πυρφόρων και ηλιακών θεοτήτων Ηρακλέους (ο οποίος κατά τον Κορνούτο ορίζεται ως «ο εν τοίς όλοις Λόγος καθ’όν η Φύσις ισχυρά και κραταιά εστί και απεριγένητος ούσα, μεταδοτικός ισχύος και τοίς κατά μέρος και αλκής υπάρχων») και Ηλίου.

Το «Τριέσπερον» ξεκινούσε με το Χειμερινό Ηλιοστάσιο (τη νύκτα της 21ης προς την 22α του Δεκεμβρίου, τη μεγαλύτερη δηλαδή νύκτα του έτους) και κορυφωνόταν με την αναγέννηση του φωτοδότη Ηλίου (τη νύκτα της 24ης προς 25η, όταν η ημέρα έχει ήδη μείνει «στάσιμη» επί 3 ημέρες μετά το Ηλιοστάσιο και αρχίζει πλέον να μεγαλώνει).

Αργότερα, με την επιβολή της κρατικής ηλιολατρίας από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Αυρηλιανό, το ελληνικό «Τριέσπερον» επισκιάσθηκε (κατά μίμηση της περσικής λατρείας του Θεού Μίθρα που εώρταζε και αυτή την γέννηση του Θεού στις 25 Δεκεμβρίου) από την «επίσημη» ρωμαϊκή εορτή του«Ανίκητου

Ήλιου» («Sol Invictus»). Η «Ημέρα της Γεννήσεως του Ανίκητου Ηλίου» («Dies Natalis Solis Invicti»), η στιγμή δηλαδή που ο ακατάβλητος Ήλιος, έχοντας θριαμβεύσει επάνω στο σκοτάδι της «bruma», αρχίζει να ανέρχεται δυναμικά και υπερήφανα στον ουράνιο θόλο, είχε, φυσικά, ως προεόρτιο τη νύκτα του Χειμερινού Ηλιοστασίου, όταν ετιμάτο σιωπηρώς η Θεά του Κάτω Κόσμου Αντζερόνα (Angerona, Dea Tacita), προστάτις των νεκρών και προσωποποίηση της Θελήσεως, της Εσωτερικής Φωνής, της Ενοράσεως και της Σιωπής, στα λεγόμενα «Ντιβάλια» ή «Αντζερονάλια» («Divalia» ή «Angeronalia», βλ. Claudio Rutilio, «Η Θεολογία των Ρωμαίων»). Τα «Divalia» έκλειναν τις λεγόμενες «σύντομες ημέρες» («brevissimi dies», «bruma») που σηματοδοτούσαν την ολοκλήρωση της ηλιακής διαδρομής μέσα στον ενιαυτό.

Ο Sol «Invictus» συνέχισε να λατρεύεται ως Ανώτατος Θεός και καθοδηγητής της οργανωμένης κοινωνίας και των Ρωμαίων αυτοκρατόρων μέχρι την εποχή του Κωνσταντίνου, ο οποίος άρχισε την βασιλεία του ως τυπικός ηλιολάτρης. Υπάρχουν νομίσματα ως το 324 μ.α.χ.χ. που εμφανίζουν τον Κωνσταντίνο να δοξάζει τον Sol ως «Πηγή της Αυτοκρατορικής Δυνάμεως», μόνον δε κατά τα τελευταία χρόνια της βασιλείας του οι αναφορές στον Sol και τις άλλες εθνικές θεότητες εξαφανίσθησαν από τα νομίσματα. Η εορτή πάντως του «Sol Invictus» επικαλύφθηκε με τη σειρά της αμέσως μετά την επικράτηση του Χριστιανισμού (4ος αιώνας, με απόφαση του Πάπα Ιουλίου) από τα

Αμύητος ζητεί να γίνει τέκτων .....

 

Για όσους μας ρωτάτε τι χρειάζεται για να γίνει κανείς τέκτονας, μεταφέρουμε ένα κείμενο αδελφού που το κρίναμε πραγματικά εύστοχο . Εμπεριέχει όλες τις ουσιώδεις απαντήσεις που πρέπει κάποιος να γνωρίσει ώστε να αιτηθεί την εισδοχή του στην τεκτονική αδελφότητα

• Προσέγγισε το θέμα της εισδοχής σου σε μια στοά με σεμνότητα, δέος και αυτοσεβασμό.
• Σιγουρέψου ότι πιστεύεις σε κάποιου είδους Θεό ΚΑΙ ότι είσαι χρηστοήθης. (Το χρη με -η-, από το χρηστό, δηλαδή ηθικά ορθό).
• Σιγουρέψου ότι στην τοπική κοινωνία όπου ζεις έχεις έξωθεν καλή μαρτυρία, δηλαδή σε θεωρούν σοβαρό άτομο (αυτο παιζει ρόλο) και ότι δεν έχεις εκκρεμότητες με το Νόμο, αλλά και ότι έχεις λευκό μητρώο.
• Σιγουρέψου ότι έχεις μια σταθερή εργασία ή κάτι που έστω μοιάζει με μια απασχόληση 
• Σιγουρέψου ότι βασικά θα μπορείς να είσαι εντάξει στις συνδρομές σου, καθώς αυτές δεν είναι διαπραγματεύσιμες αλλά ούτε είναι υψηλές
• Σιγουρέψου ότι θέλεις να μάθεις και όχι απο την πρώτη μέρα να κάνεις τον αρχηγό ή τον δάσκαλο.
• Σιγουρέψου ότι μπορείς να δεχτείς ως ισότιμες με τις δικές σου και άλλες απόψεις, διαφορετικές από τις δικές σου. Δεν θα σου ζητηθεί να υιοθετήσεις καμία δοξασία για τίποτα. Αλλά κάθε γνώμη ως γνώμη είναι σεβαστή.
• Σιγουρέψου ότι μπορείς να σεβαστείς τον άλλον.
• Σιγουρέψου ότι δεν έχεις χρέη και ότι δεν ψάχνεις κάποιους να σου λύσουν τα προβλήματά σου. (Χρεη δεν εννοώ μια ξεχασμένη δόση στην πιστωτική, αλλά χρέη πραγματικά).
• Σιγουρέψου ότι δεν είσαι απλά περίεργος να μάθεις απο πρωτο χέρι τι κανουν οι μασωνοι για να εχεις να τα λες στην παρέα σου.
• Σιγουρέψου ότι δεν ψάχνεις για "μέσον" ή/και "άκρες", καθώς στη Στοά δεν θα βρεις τίποτα απο αυτά. (πιο εύκολα άκρες θα βρεις στην κομματική τοπική, παρά στη Στοά).
• Σιγουρέψου ότι κατά βάση απορρίπτεις τους ολοκληρωτικούς τρόπους διακυβέρνησης και το εθνικό μίσος. Η Ελλάδα έχει ένα μοντέρνο σύγχρονο πολίτευμα Προεδρευομένης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας. Αν δεν σε καλύπτει αυτό, μην κάνεις καν τον κόπο να στείλεις αίτημα.
• Σιγουρέψου ότι πέρα από τα εισοδηματικά σου, είσαι αυθύπαρκτος και ότι μπορείς μόνος σου να λαμβάνεις αποφάσεις που σε αφορούν.
• Σιγουρέψου, τέλος, ότι δεν εχεις σχέση εξάρτησης με το ποτό, τα τυχερά παιχνίδια, φανατισμό οποιουδήποτε είδους και οτιδήποτε άλλο σκλαβώνει το μυαλό και ακυρώνει την ατομική αξιοπρέπεια.

ΜΗΝ μου απαντήσεις εμένα για όλα αυτά. Τσεκάρισε μέσα σου ότι αυτά ισχύουν 200 %. Αν δεν είσαι σίγουρος για ΟΛΑ τα παραπάνω, μην κάνεις τον κόπο...Αφού σιγουρευτείς, άσε να περάσει λίγος καιρός να ωριμάσει το πράμα και μετά βλέπουμε.
Συμπλήρωσε την αίτησή σου με θάρρος και μην βιαστείς να λάβεις απάντηση. Η Τεκτονική ζωή ειναι περίπλοκη και δεν αποσκοπούμε στο να σε υποτιμήσουμε.
Τότε και μόνο τότε κρουσε τη θύρα.
Μην είσαι ανυπόμονος. Ο τεκτονισμός είναι μια Τέχνη και όχι προνόμοιο. Είναι ένας θησαυρός που θα πρέπει να τον αξίζεις και όχι ένα τσεκ δώρου να σπαταλήσεις. Ευχομαι καλό ταξίδι στην αναζήτσή σου.
Αν τυχόν δεν τυχει να εχεις το ποθητό αποτέλεσμα, δεν πειράζει. Υπάρχουν πολλοί τρόποι να βρεις τη Γνώση. Μπορεί ενδεχομένως να βρεις μια θετική απάντηση σε αίτημά σου σε μιαν άλλη στοά.

ΠΛΑΤΩΝΑΣ(ΠΕΡΙ ΨΥΧΗΣ ΜΥΘΟΣ)

 

Ο Πλάτωνας επιλέγει να κλείσει το πολυσύνθετο έργο του , την «Πολιτεία», με μια αισιόδοξη διδαχή, ένα βαρυσήμαντο μύθο, που αναφέρεται στη μεταθανάτια ζωή. Ο δίκαιος άνθρωπος επιβραβεύεται και σ' αυτόν τον κόσμο, αλλά και μετά θάνατον. Αντίθετα οι άδικοι, οι τύραννοι, οι κακούργοι , τιμωρούνται σκληρά. Απόδειξη αυτής της απόδοσης της δικαιοσύνης στον άλλο κόσμο , είναι η μαρτυρία του Ηρός του Αρμενίου, την οποία εκθέτει μέσα από το στόμα του Σωκράτη.
Σύμφωνα με το μύθο, ο Ηρ ο γιος του Αρμενίου, που ήταν γενναίος πολεμιστής, σκοτώνεται στη μάχη. Το σώμα του για δέκα ημέρες παρέμεινε στο πεδίο της μάχης ανάμεσα στα πτώματα των υπολοίπων πολεμιστών που είχαν αρχίσει να αποσυντίθενται. Μετά από δώδεκα ημέρες, αφού τον είχαν μεταφέρει σπίτι του, τη στιγμή που τον είχαν πάνω στη νεκρική πυρά, ο ήρωας ξαναγύρισε στη ζωή και άρχισε να διηγείται όσα είχε δει η ψυχή του στον άλλο κόσμο.
Η ψυχή του, όπως διηγείται ο ίδιος ο Ηρ στο μύθο, που είχε φύγει από το σώμα του, πορεύτηκε μαζί με άλλες ψυχές σε έναν τόπο δαιμονικό. Εκεί υπήρχαν δύο ανοίγματα πάνω στη γη, το ένα δίπλα στο άλλο και άλλα δύο απέναντί του πάνω στον ουρανό. Ανάμεσά τους κάθονταν δικαστές, οι οποίοι , αφού δίκαζαν, πρόσταζαν τους δίκαιους να προχωρήσουν δεξιά και επάνω, μέσα από τον ουρανό και τους άδικους αριστερά και κάτω.
Όταν παρουσιάστηκε ο Ηρ στους δικαστές, του είπαν να ακούει και να βλέπει προσεκτικά ό,τι συνέβαινε εκεί για να γίνει αγγελιοφόρος και να τα ανακοινώσει αργότερα όλα στους ζωντανούς. Έβλεπε εκεί τις ψυχές που είχαν δικαστεί, να προχωρούν προς τα δύο ανοίγματα και άλλες να βγαίνουν από τα άλλα δύο. Όσες ανέβαιναν από τα ανοίγματα της γης ήταν κατασκονισμένες και διψασμένες, ενώ όσες κατέβαιναν από τον ουρανό ήταν καθαρές. Όλες οι ψυχές πήγαιναν προς ένα λιβάδι και κατασκήνωναν εκεί σαν να ήταν σε πανηγύρι. Όσες έρχονταν από τη γη, έκλαιγαν και οδύρονταν για όσα είχαν πάθει κατά την πορεία τους κάτω από τη γη, που είχε κρατήσει χίλια χρόνια. Όσες έρχονταν από τον

Από τις γνώσεις στη γνώση

 

Χρειάστηκε να περάσουν αιώνες για να συνειδητοποιήσουμε και να ανακαλύψουμε εκ νέου «το συνεχές τής γνώσης», την ανάγκη να ξαναδούμε τη γνώση στην ολότητά της. Αυτό είναι που τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερο αναγνωρίζεται διεθνώς ως αίτημα τής επιστήμης αλλά και τής παιδείας. Θα μπορούσε μάλιστα να πει κανείς ότι- τηρουμένων των αναλογιών- έχουμε μια μορφή επιστροφής στην προσέγγιση τής γνώσης που χαρακτήριζε τους διανοητές τής ελληνικής αρχαιότητας, στη γνώση που συνδύαζε τη φιλοσοφία με τα μαθηματικά και τη γλώσσα, την τέχνη με την πολιτική, τον άνθρωπο με τον θεό, τον κόσμο με τη ζωή, τον μύθο με την πραγματικότητα, το σώμα με το πνεύμα.
.

Στην προσπάθεια τού ανθρώπου να κατακτήσει τη γνώση πέρασε από το γενικό στο ειδικό, από το καθολικό στο μεμονωμένο, από το όλον στα μέρη. Η λαχτάρα για εξειδίκευση και το κυνήγι τής ειδικής, πλήρους, βαθύτερης και εκτεταμένης γνώσης οδήγησε σε χωρισμούς και διαχωρισμούς, εν τέλει δε σε κατακερματισμούς. Οδήγησε σταδιακώς σε χωρισμό τής επιστήμης σε επιστήμες, των επιστημών σε κλάδους, των κλάδων σε τμήματα, των τμημάτων σε τομείς κ.ο.κ. Παράλληλα οδήγησε στην ανάλυση και ανάδειξη των «ελάχιστων συστατικών», στις μονάδες, στα μόρια, στα άτομα, στα κουάρκ, στα ελάχιστα χαρακτηριστικά. Έτσι επήλθε βαθμηδόν όλο και μεγαλύτερη ειδίκευση αλλά και αποστασιοποίηση, όλο και μεγαλύτερη εμβάθυνση αλλά και διάσπαση, ένας

ΣΤΡ.ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ: "ΣΧΕΔΟΝ ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ, ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΑΠΟΤΥΠΩΜΕΝΗ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ"

 

Συνέντευξη στη Χριστίνα Διαμαντοπούλου
"Χωρίς υπερβολή σχεδόν ολόκληρη η θαυμάσια ελληνική μυθολογία βρίσκεται αποτυπωμένη στον ουρανό, ένα δώρο των προγόνων μας στην ανθρωπότητα", αναφέρει μεταξύ άλλων ο καθηγητής κ. Στράτος Θεοδοσίου. Mε αφορμή την εκδήλωση για την Παγκόσμια Ημέρα Φιλοσοφίας, με θέμα «Η Φιλοσοφία στη ζωή», που πραγματοποιήθηκε στις 19 Νοεμβρίου στον Ιανό, ο κ. Θεοδοσίου μίλησε στο metrogreece.gr για την -άγνωστη στους περισσότερους από εμάς- ελληνική αστρονομική μυθολογία και την σχέση της με την φιλοσοφία...
Tί είναι η ελληνική αστρονομική μυθολογία;
Αστρονομία, από τις ελληνικές λέξεις: άστρο + νόμος, είναι η επιστήμη, που ως κύριο αντικείμενό της έχει τον προσδιορισμό των θέσεων, των διαστάσεων και των κινήσεων των ουρανίων σωμάτων. Δηλαδή τους νόμους που διέπουν την κίνηση των άστρων. Σκοπός της είναι επίσης και η συλλογή πληροφοριών για πρακτικούς σκοπούς της ζωής μας, όπως για τον προσανατολισμό μας τη μέρα και τη νύχτα, για τη ναυσιπλοΐα, για τη γεωργία και για τον υπολογισμό του χρόνου και των εποχών. Αυτό επιτεύχθηκε από τον Ίππαρχο, τον 2ο π.Χ. αιώνα, ο οποίος, με αφορμή την ανάλαμψη ενός υπερκαινοφανούς, το 134 π.Χ., μας έδωσε τον πρώτο κατάλογο των άστρων και των αστερισμών αποτυπώνοντας την αθάνατη ελληνική μυθολογία στον ουρανό. Έκτοτε ήταν ένα απλό παιχνίδισμα μνήμης ο προσανατολισμός στην ξηρά για τους οδοιπόρους και τους πολεμιστές και ιδιαίτερα στη

ΑΝΩΤΕΡΑ ΓΕΝΗ…Άγγελοι, Δαίμονες, Ήρωες

 

Τα γένη τα οποία είναι ανώτερα από εμάς και βρίσκονται μεταξύ των θεών και ημών είναι τρία :
Αγγελοι
Δαίμονες
Ηρωες

Οπως γνωρίζουμε, η όλη δομή είναι τριαδική και σε κάθε υπόσταση, το πρώτο μέλος της τριάδας αφορά την ουσία, το δεύτερο την δύναμη και το τρίτο τον νού.
Ετσι και η υπόσταση των ανωτέρων γενών έχει τριαδική δομή και συνεπώς οι Αγγελοιέχουν σχέση με την ουσία και συνεπώς συντελούν στην ένωση της νοερής ουσίας με την ουσία των θνητών, οι Δαίμονες έχουν σχέση με την δύναμη και οι Ηρωες με τον νού.
Τα γένη αυτά διαμεσολαβούν μεταξύ των θνητών και των θεών και έχουν συγκεκριμένες λειτουργίες.
------------
Από τα μετά τους θεούς γένη, που αιωνίως έπονται αυτών και συμβάλλουν στις κοντινές προς τον κόσμο δημιουργίες, από τα ανώτερα μέχρι τα έσχατα, άλλα αποκαλύπτουν την ένωση, άλλα μεταβιβάζουν την δύναμη και άλλα προκαλούν τηνγνώση των θεών και τη νοερή ουσία.
Από αυτά, άλλα χαρακτηρίζουν αγγελικά οι ικανοί περί τα θεία, αυτά που βρίσκονται σε συμφωνία με την ύπαρξη των θεών καθαυτή και δίνουν στο ενιαίο της φύσεως χαρακτήρα σύμμετρο προς τα δεύτερα. Για αυτό το αγγελικό φύλο είναιαγαθόμορφο σαν να αποκαλύπτει την απόκρυφη αγαθότητα των θεών.
Αλλα πάλι γένη τα αποκαλούν δαιμονικά, βάσει του ότι συνδέουν τη μεσότητα των όλων και επιμερίζουν την θεική δύναμη οδηγώντας την μέχρι τα τελευταία, καθώς το δαίω σημαίνει επιμερίζω, χωρίζω. Το γένος αυτό μάλιστα έχει πολλές δυνάμεις και πολλά μέρη.
Και οι υλικοί δαίμονες, αυτοί που οδηγούν τις ψυχές προς τα κάτω, έλαβαν υπόσταση ως έσχατοι, και συνδέονται με το κατεξοχήν μερικό και συναφές προς την ύλη είδος της ενέργειας.
Αλλα τέλος τα αποκαλούν ηρωικά, αυτά που αίρουν στα ύψη τις ανθρώπινες ψυχέςκαι τις ανυψώνουν μέσω του έρωτα, χορηγούν την νοερή ζωή που συνδέεται με τις μεγάλες πράξεις και εμφορείται από υψηλό φρόνιμα και λαβαίνουν μιας απολύτως επιστρεπτική τάξη και πρόνοια μαζί με την συγγένεια τους προς τον θεικό νου, προς τον οποίο και δημιουργούν την στροφή των κατωτέρων. Για αυτό τους έλαχε και η προσωνυμία αυτή, επειδή μπορούν να αίρουν και να σηκώνουν τις ψυχές προς τους θεούς.

Πρόκλος - Σχόλια στον Κρατύλο 128

http://empedotimos.blogspot.gr/

Φιλοσοφία και Μεταφυσική στην εποχή της "αναμονής"...

 

Σήμερα πολλά πράγματα δείχνουν ότι οδηγούμαστε σε μια μεταβατική περίοδο, μετά την οποία προφανώς κάτι νέο θα "γεννηθεί" με τρόπο  μάλλον επώδυνο. Βιώνουμε όλοι την εποχή όπου "όλα τελειώνουν", την εποχή της "αναμονής". Το παρόν θρυμματίζεται αποσυντίθεται και εξαντλείται ταχύτατα, ενώ το "νέο" δυσδιάκριτο στο ακόμα στο παρόν, θα προκύψει σταδιακά από σαθρά ερείπια του χθες.

Η  ανθρωπότητα για μία ακόμη φορά υποβάλλεται σε μια εξελικτική κρίση, στην οποία "κρύβεται"  εκ νέου η  επιλογή του πεπρωμένου της.  Η τεχνολογία και η επιστήμη αναμφισβήτητα πρόσφεραν και προσφέρουν πολλά στην ανθρωπόητα.

Παρατάθηκε ο χρόνος ζωής μας, θεραπεύθηκαν θανατηφόρες ασθένειες και προσφέρθηκε γενικότερα μία καλύτερη ποιότητα ζωής. Με την επιστήμη παραμερίστηκαν δεισιδαιμονίες και προκαταλήψεις, παρά όμως την τεχνολογική εξέλιξη νέα προβλήματα και νέες απορίες έχουν προκύψει, νέες ασθένειες, ρύπανση του περιβάλλοντος, παγκόσμια υπερθέρμανση, μεταλλαγμένα τρόφιμα, οικονομικές κρίσεις, θρησκευτικές συγκρούσεις, πόλεμοι για την ενέργεια.

Παρόλη λοιπόν την βελτίωση των όρων ζωής στις Δυτικές κοινωνίες τα τελευταία χρόνια έχει παρατηρηθεί σημαντική αύξηση στην κατανάλωση αντικαταθλιπτικών ουσιών. Και αυτό διότι από μια άποψη ο ανθρώπινος πολιτισμός  ενώ έχει επιτύχει μια τεράστια τεχνολογική  ανάπτυξη, στέκει αποσβολωμένος και συγχυσμένος, καθώς δεν είναι ευτυχισμένος.

Ο  καθηγητής Marinoff Lou λοιπόν προτείνει να διαβάζουμε Πλάτωνα αντί να παίρνουμε αγχολυτικά Prosac. Στο βιβλίο του " πως η φιλοσοφία μπορεί να αλλάξει την ζωή σας", οMarinoff αντλώντας από τη σοφία των μεγάλων φιλοσόφων παρουσιάζει λύσεις στα προβλήματα της καθημερινής ζωής, εγκαινιάζοντας έτσι ένα κίνημα που αποκατέστησε τη φιλοσοφία στην πρότερη θέση της. Να είναι πρακτικά χρήσιμη στη ζωή μας ώστε να γίνει μια αλλαγή στον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα μπορεί να μεταμορφώσει πραγματικά τη ζωή μας. Η αρχαία γνώση επανέρχεται στο προσκήνιο. Πολύ απλά διότι οι αρχαίοι

Ο ΤΑΦΟΣ ΤΗΣ ΑΜΦΙΠΟΛΗΣ - ΕΠΙΣΤΥΛΙΟ ΥΠ'ΑΡΙΘΜΟΝ ΕΝΑ

 

Σήμερα 3/12/2014 το ΥΠΠΟ με μια ανακοίνωση του μας παρουσίασε το πρώτο από ταεπτά τμήματα των επιστυλίων που όπως είχε ανακοινωθεί έφεραν ζωγραφιστές παραστάσεις.
Συγκεκριμένα η ανακοίνωση του ΥΠΠΟ μας λέει :
"Καθώς προχωρούν οι εργασίες συντήρησης στα επτά μαρμάρινα τμήματα των “επιστυλίων” -ανήκουν στον τρίτο και πιο περίτεχνο χώρο του ταφικού μνημείου, στο λόφο Καστά- αποκαλύπτονται, σταδιακά, παραστάσεις. Διευκρινίζεται ότι η θέση των μαρμάρινων μελών, τα οποία αποτελούν τμήμα θριγκού, φέρουν γραπτό διάκοσμο. Ήσαν τοποθετημένα πάνω από τους ορθοστάτες των τοίχων και κάτω από τις μαρμάρινες δοκούς της οροφής, οι οποίες, όπως έχει ανακοινωθεί, φέρουν, επίσης, γραπτό διάκοσμο, ήτοι μίμηση φατνωμάτων, με εγγεγραμμένους ρόδακες.

Στο ένα από τα τμήματα των “επιστυλίων”, κατά την πρώτη φάση των εργασιών συντήρησης, η οποία βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη, διακρίνονται στο κέντρο ζώο, πιθανόνταύρος και εκατέρωθεν δύο μορφές, εν κινήσει, γυναικεία και ανδρική. Δεξιά της γυναικείας και αριστερά της ανδρικής διακρίνονται υδρίες και φτερωτές μορφές. Ηδεξιά φτερωτή μορφή κατευθύνεται προς ένα τριποδικό λέβητα. Σε πολλά σημεία της παράστασης, όπως στο ένδυμα και στην κεφαλή της γυναικείας μορφής, στο ένδυμα της ανδρικής και της φτερωτής μορφής και στον τρίποδα, είναι εμφανή ίχνη από χρώματα κόκκινο, μπλε και ώχρα.
Το άνω μέρος του επιστυλίου φέρει διακόσμηση ιωνικού κυματίου."
Είναι προφανές ότι δεν μπορούμε να εκφέρουμε συγκεκιρμένη άποψη για το τι απεικονίζεται στο τμήμα αυτό του επιστυλίου, τόσο διότι οι παραστάσεις δεν είναι εμφανείς, όπως επίσης και από το γεγονός ότι έχουμε ένα πολύ μικρό μέρος της όλης παράστασης μιας και υπολείπονται έξι ακόμα τμήματα.
Παρόλα αυτά θα διακινδυνέψουμε μια πρώτη υπόθεση για το τι πιθανόν να σημαίνει αυτή η παράσταση, με δεδομένο και το σημείο του ταφικού μνημείου στο οποίο βρέθηκε, δηλαδή πίσω ακριβώς από τις Καρυάτιδες.
Θα βασιστούμε στην ερμηνεία που παραθέτει το υπουργείο, δηλαδή ότι απεικονίζεται ένας ταύρος, μια ανδρική και μια γυναικεία μορφή, υδρίες και φτερωτές μορφές.και ένας τριποδικός λέβητας.

Ακασικά Αρχεία…Τα Αρχεία της Γνώσης

 

Κατά καιρούς, πολλοί και πυκνά συχνά, αναφέρονται στα περίφημα «Ακασικά Αρχεία».

Αναφέρονται σε αυτά προσπαθώντας να περιγράψουν μια «κατάσταση» ή ορθότερα ένα από τα επίπεδα ανόδου της Ανθρώπινης Εξελικτικής Διαδικασίας.

Διαβάζοντας λοιπόν, τις αναφορές αυτές, διέκρινα ότι υπάρχει μια σύγχυση σχετικά  με το «ΤΙ ΕΙΝΑΙ» αυτά τα «αρχεία», ΕΑΝ είναι αρχεία…

Προσπαθώντας να τηρήσω μια υπόσχεση – δέσμευση, που έδωσα, για ένα μικρό άρθρο – αναφορά σε αυτά τα «αρχεία», θα προσπαθήσω δια του παρόντος μικρού πονήματος να ερευνήσουμε αυτά τα περίφημα «αρχεία γνώσης»…

Και ξεκινώντας την έρευνα αυτή, ας δούμε πρώτα, ποια είναι ή τι είναι η περίφημη Ακάσα (Akasha).

Η λέξη είναι Σανσκριτική και θεωρώ, ότι πριν αναφερθώ σε οτιδήποτε άλλο, οφείλω να παραθέσω την ερμηνεία της λέξης, όπως αυτήν τη συναντούμε στην Ινδία και στα εκεί φιλοσοφικά συστήματα.

Η ορθή προφορά της λέξης είναι: «Το αακάασα» και έχει το ουδέτερο άρθρο «το» για να προσδιοριστεί και τονιστεί η ΠΡΩΤΑΡΧΙΚΗ ΤΟΥ ΑΞΙΑ ΜΕΣΑ ΣΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΟΡΑΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ.

Στην «κοινή χρήση» του όρου αυτού, θα τον συναντήσουμε να του αποδίδονται ιδιότητες – έννοιες όπως αυτή του «ουρανού», της «ατμόσφαιρας», του «αιθέρα» ή αυτή

Γκάντι…οι θεμελιώδεις αρχές του

 

        Δεν χρειάζεται εισαγωγή για τον Μαχάτμα Γκάντι. Όλοι γνωρίζουμε για τον άνθρωπο που οδήγησε το 1947 τους Ινδούς στην ανεξαρτησία από την Βρετανική κυριαρχία . Παρακάτω είναι οι θεμελιώδεις αρχές που σύμφωνα με τον Γκάντι, πρέπει να υπάρχουν στην ζωή μας :

1. Γίνε εσύ η αλλαγή που θέλεις να δεις στον κόσμο

Εάν αλλάξεις τον εαυτό σου, θα αλλάξεις τον κόσμο σου. Εάν αλλάξεις τον τρόπο σκέψης σου, τότε θα αλλάξουν οι ενέργειές σου, αλλά και το πώς αισθάνεσαι. Και με αυτόν τον τρόπο ο κόσμος γύρω σου θα αλλάξει. Όχι μόνο γιατί πλέον θα βλέπεις το περιβάλλον σου μέσω νέων «φακών» σκέψης και συναισθημάτων, αλλά και γιατί η αλλαγή μέσα σου μπορεί να σου επιτρέψει να αναλάβεις δράση με τρόπους που δεν είχες ποτέ φανταστεί.

2. Κανείς δεν μπορεί να με πειράξει χωρίς την άδειά μου

Το τι νιώθεις και το πώς αντιδράς σε κάτι, είναι πάντα δική σου επιλογή. Μπορεί να υπάρχει ένας «κανονικός» ή ένας κοινός τρόπος αντίδρασης σε διαφορετικά πράγματα. Το σίγουρο είναι ότι μπορείς να επιλέξεις τις δικές σου σκέψεις, αντιδράσεις και συναισθήματα σχεδόν στα πάντα. Δεν χρειάζεται να πανικοβάλλεσαι, να αντιδράς υπερβολικά ή αρνητικά. Τουλάχιστον όχι κάθε φορά και όχι άμεσα. Μερικές φορές, αντιδρούμε αντανακλαστικά και όχι συνειδητά.

3. Ο αδύναμος δεν μπορεί ποτέ να συγχωρήσει. Η συγχώρεση είναι το χαρακτηριστικό του ισχυρού

«Το ‘οφθαλμόν αντί οφθαλμού’ μπορεί να οδηγήσει μόνο στο να τυφλωθεί όλος ο κόσμος»

Το να καταπολεμάς το κακό με κακό δε πρόκειται να σε βοηθήσει. Μπορείς πάντα να επιλέγεις τον τρόπο αντίδρασής σου στις καταστάσεις. Όταν ενσωματώσεις αυτόν τον τρόπο σκέψης στη ζωή σου, τότε θα μπορείς να αντιδράς με ένα τρόπο που θα είναι πιο χρήσιμος για εσένα και για τους άλλους. Έχεις συνειδητοποιήσει ότι με το να συγχωρείς και να ξεχνάς το παρελθόν, θα προσφέρεις σε εσένα και τους γύρω σου μία μεγάλη υπηρεσία; Το να σπαταλάς το χρόνο σου σε αρνητικές εμπειρίες, από τη στιγμή που έχεις πάρει όλα τα μαθήματα από αυτές, δεν θα σου προσφέρει τίποτα. Το πιο πιθανό θα είναι να προκαλέσεις στο εαυτό σου περισσότερο πόνο και να τον παραλύσεις καθιστώντας τον

Μετενσάρκωση

του Israel Regardie

μετάφραση Zadok the priestess

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο περιοδικό "Ερμής" (Mercury) το Δεκέμβριο του 1926 και είχε γραφτεί όταν ο νεαρός Regardie (σε ηλικία 16 ετών) έγινε κατ' εξαίρεση δεκτός στη Ροδοσταυρική Εταιρεία των ΗΠΑ (Societas Rosicruciana in America, Washington, D.C. College).

Ο Israel Regardie το 1927

Ανατρέχοντας στα έργα των αρχαίων Καμπαλιστών και Μεσαιωνικών Ερμητικών Φιλοσόφων, συναντούμε την φράση "Ο Μικρόκοσμος του Μακρόκοσμου" συνεχώς σχετιζόμενη με τον άνθρωπο. Αυτοί οι πνευματικοί επιστήμονες συνέλαβαν την έννοια του ανθρώπου ως έναν μικρότερο κόσμο, διαμορφωμένο ως μικρογραφία ακριβώς πάνω στις οριακές γραμμές του ευρύτερου κόσμου, του Σύμπαντος, του Μακρόκοσμου. Επιπλέον αποφάνθηκαν ότι "Εκείνο το οποίο βρίσκεται επάνω, είναι όμοιο προς εκείνο το οποίο βρίσκεται κάτω". Συνεπώς, οι νόμοι τους οποίους συναντάμε και γνωρίζουμε να λειτουργούν στο Σύμπαν, αντιστοίχως πρέπει να λειτουργούν και στον άνθρωπο. Ως εκ τούτου, εξετάζοντας σε πρώτη φάση το θέμα της Μετενσάρκωσης, ας ερευνήσουμε τον κόσμο γύρω μας και ας προσπαθήσουμε να τον θέσουμε επί της βάσης ενός νόμου, ο οποίος έχει παρατηρηθεί ότι κυριαρχεί στον Κόσμο - το Μέγα Νόμο της Περιοδικότητας. Η Απόκρυφη Φιλοσοφία διατυπώνει το αξίωμα της Αιωνιότητος της Δημιουργίας στο σύνολό της, σαν απεραντοσύνη που είναι, σα χώρος και περιοδικά, "παιδική χαρά" για αναρίθμητα σύμπαντα, τα οποία ακατάπαυστα εκδηλώνονται και χάνονται. Είναι αναμφισβήτητη η καθολικότητα αυτού του Νόμου της περιοδικότητας (ή των κύκλων), της άμπωτης και της πλημμυρίδας, το τήκε και πήγνυε των αλχημιστών, τα οποία η φυσική επιστήμη έχει καταγράψει σε όλα τα μέρη της φύσης με παραλλαγές όπως: μέρα και νύχτα, ζωή και θάνατος, ύπνος και εγρήγορση, καλοκαίρι και χειμώνας, τα οποία είναι συνηθισμένα γεγονότα, τόσο απόλυτα Καθολικά και χωρίς εξαίρεση, που είναι εύκολο να αντιληφθούμε ότι μέσα σε αυτά βλέπουμε έναν από τους ολότελα θεμελιώδεις νόμους της Δημιουργίας κι ότι αυτές οι δύο εκδηλώσεις είναι οι αιώνιες κοσμικές κατευθύνσεις.

Οι Μύθοι των Ζωδίων…Ιστορίες τις οποίες μια κοινωνία θεωρεί ως αληθείς

 

Όπως είναι γνωστό η μυθολογίααναφέρεται πάντα σε ένα σώμα μύθων - ιστοριών τις οποίες μια κοινωνία θεωρεί ως αληθείς και που χρησιμοποιούν το υπερφυσικό σαν τρόπο εξήγησης της φύσης του σύμπαντος αλλά και της ανθρώπινης φύσης. Με βάση αυτά φαίνεται ίσως μακρινή η οποιαδήποτε σχέση μεταξύ μύθων και ζωδίων και γενικά μυθολογίας και αστρολογίας. Αυτό όμως δεν είναι αλήθεια.
Υπάρχει ένα σημείο καμπής στην ιστορία του πολιτισμού. Είναι το σημείο που η λογική του ανθρώπου και ο ηθικός κώδικάς αναπτύσσονται με γοργούς ρυθμούς στις κοινωνίες. Ο άνθρωπος από κυνηγός και υποκινούμενος από το αίσθημα πλέον υποκινείτε από την λογική και την πρακτικότητα, προς μια νέα εποχή. Σε αυτή τη νέα εποχή, την εποχή της λογικής, το συναίσθημα που κάποτε ήταν συνώνυμο με την ανάγκη για επιβίωση πρέπει πλέον με κάποιο τρόπο να επιβιώσει το ίδιο. Αυτός είναι ένας από τους ρόλους που ανέλαβε η μυθολογία.
Η μύθοι ως διδακτικές ιστορίες υπήρξαν, μέσα από την ιστορία, το αντίβαρο στον σκληρό κόσμο της λογικής. Η λογική δεν μπορεί να λύσει ζητήματα της ψυχής. Δεν αντιμετωπίζεται, ούτε καν προσεγγίζεται, ο πόνος του θανάτου, η οδύνη της απώλειας, το τετελεσμένο του κόσμου αυτού με την πρώιμη εκείνη λογική (ούτε καν με την ανεπτυγμένη λογική του 21ου Αιώνα). Ο άνθρωπος εμπεριέχει μέσα του τόσο τη λογική όσο και το συναίσθημα και η μυθολογία έπαιξε και εκείνη τον ρόλο του εξισορροπητικού βάρους για να επιτευχθεί η ισορροπία μέσα στα μέλη της κοινωνίας.
Ποιο είναι όμως το στοιχείο εκείνο που καθιστά τους μύθους τόσο επιτυχής και δημοφιλής; Γιατί αναγνωρίζονται από το σύνολο των επιστημόνων ως διδακτικοί; Η απάντηση βρίσκεται στα χαρακτηριστικά που συνθέτουν το μύθο αυτό καθαυτό. Ο πρωταγωνιστής ή οι πρωταγωνιστές του μύθου είναι συνήθως υπερφυσικές οντότητες και ονομάζονται ήρωες.
Ο ήρωας του μύθου έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και τρόπο σκέψης και έχει μια μοίρα ή ένα σκοπό να εκπληρώσει. Για να εκπληρώσει τα σκοπό αυτό είναι αναγκασμένος να κάνει υπερβάσεις, να πολεμήσει, να μάθει, να γαλουχηθεί. Για να φτάσει στην εκπλήρωση του σκοπού του πρέπει συνήθως να κάνει ένα ταξίδι και είναι στο τέλος μόνο του ταξιδιού που ανακαλύπτει την πραγματική σημασία του σκοπού του. Αν δεν φτάσει όμως στην ολοκλήρωση του σκοπού του τιμωρείται είτε από την μοίρα, είτε από τους θεούς ή και αυτοτιμωρείται.

Xαρακτηριστικά της αρχαίας ελληνικής σκέψης

 

Στην αρχαία ελληνική σκέψη θα μπορούσαμε να θεωρήσουμε κυρίαρχα τα πιο κάτω γνωρίσματα:

α. Δείχνει μια τάση προς το γενικό.

Όχι ότι αδιαφορεί για το ειδικό, αλλά εντάσσει το ειδικό και συγκεκριμένο μέσα σε μια ολότητα. To κάθε πράγμα είναι μέρος του όλου. Τα πράγματα πρέπει να τα βλέπουμε στη συνάφεια τους, για να συλλαμβάνουμε το αληθινό τους νόημα. O κόσμος είναι ταυτόχρονα πολλότητα και ενότητα. Είναι ανάγκη να βλέπουμε τα πολλά κάτω από το πρίσμα μιας κοσμικής ενότητας, μιας γενικής νομοτέλειας. Πραγματική γνώση είναι η γνώση του γενικού, όχι του επιμέρους.

H τάση προς το γενικό θεωρήθηκε σαν η αιτία, για την οποία δεν αναπτύχθηκαν στην αρχαία Ελλάδα οι ειδικές επιστήμες. Στις επιστήμες το ενδιαφέρον στρέφεται σε συγκεκριμένα πράγματα, όχι στα «καθ” όλου». H μη ανάπτυξη της επιστήμης στην αρχαία Ελλάδα ίσως οφείλεται σε άλλους λόγους, π.χ. στη μη ανακάλυψη του πειράματος, στην έλλειψη προχωρημένων ερευνητικών μέσων κ.λπ. Οι ειδικές επιστήμες (και ιδιαίτερα τα Μαθηματικά, η Αστρονομία και η Μηχανική) αναπτύχθηκαν κατά τους ελληνιστικούς χρόνους. Τότε η κυριαρχία της φιλοσοφίας πάνω στις επιστήμες χαλάρωσε και οι επιστήμονες δεν ήθελαν να υποτάσσονται σε γενικές αρχές και σε προκατασκευασμένα νοητικά σχήματα.

β. Η αρχαία ελληνική σκέψη είχε θεωρητικό χαρακτήρα, όχι πρακτικό ή ωφελιμιστικό.

O Αριστοτέλης κάνει λόγο για την ανιδιοτέλεια της φιλοσοφίας:

«Δεν καλλιεργούμε τη φιλοσοφία για καμιά άλλη ανάγκη, αλλά, όπως ακριβώς άνθρωπος ελεύθερος είναι αυτός που υπάρχει για τον εαυτό του και όχι για χάρη κάποιου άλλου, έτσι και τη φιλοσοφία θέλουμε γιατί είναι η μόνη ελεύθερη από τις επιστήμες, γιατί μόνο αυτή υπάρχει χάρη του εαυτού της» (Μεταφ. 982B).

greek-philosophers H ελευθερία και η αν ιδιοτέλεια υπάρχει στη φιλοσοφία, όχι στις ειδικές επιστήμες. Οι τελευταίες συνδέονται με την εξυπηρέτηση πρακτικών αναγκών, έχουν

«Γνώθι Σαυτόν»

 

 

Η τεράστια σημασία της «γνώσης του εαυτού μας»

Ο Πρόκλος στο βιβλίο του «Εις τον Πλάτωνος πρώτον Αλκιβιάδην» μας παραθέτει τις απόψεις του για το σημαντικότερο ίσως θέμα που θα έπρεπε να απασχολεί κάθε άνθρωπο ανεξαιρέτως. Την τεράστια σημασία της «γνώσης του εαυτού μας».
Ας παρακολουθήσουμε την σκέψη του μεγάλου μας φιλοσόφου σε μερικά σχετικά αποσπάσματα:

Τῶν Πλατωνικῶν διαλόγων καὶ πάσης, ὡς εἰπεῖν, τῆς φιλοσόφου θεωρίας ἀρχὴν κυριωτάτην καὶ βεβαιωτάτην εἶναι νομίζομεν τὴν τῆς ἑαυτῶν οὐσίας διάγνωσιν.
Η κυριότερη και πιο σταθερή αρχή των πλατωνικών διαλόγων και όλης, θα μπορούσε να πει κανείς, της φιλοσοφικής θεωρίας νομίζω πως είναι η ΔΙΑΚΡΙΒΩΣΗ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ ΕΑΥΤΟΥ ΜΑΣ.

Ταύτης γαρ ὀρθῶς ὑποτεθείσης καὶ τὸ ἀγαθὸν τὸ προσῆκον ἡμῖν καὶ τὸ τούτω μαχόμενον κακὸν πάντως που καταμαθεῖν ἀκριβέστερον δυνησόμεθα. [1 ]
Διότι από την στιγμή που καταφέρουμε αυτήν την ουσία να την κατανοήσουμε με τον σωστό τρόπο, θα μπορέσουμε σε κάθε περίπτωση να κατανοήσουμε με μεγαλύτερη ακρίβεια και το αγαθό που μας ταιριάζει, όπως και το κακό που το αντιμάχεται.

...Ὥστε καὶ φιλοσοφίας ἀπάσης

καὶ τῆς τοῦ Πλάτωνος πραγματείας ταύτην ἄν ἀρχὴν κυριωτάτην νομίζοιμεν, ὅπερ εἴπομεν,

Σπήλαια, υπόγειες κρύπτες και μυσταγωγία

 

Η Αμφίπολη  μας απασχολεί και θα μας απασχολεί για πολύ καιρό, με  το σήριαλ των ευρημάτων,  των πορισμάτων, τις θεωρίες αλλά και τις συνομοσιολογίες οι οποίες  διατυπώνονται.

Το θρίλερ είναι προφανές πως θα διαρκέσει πολύ καιρό, καθώς το εύρημα είναι εξαιρετικά σημαντικό, και  μεγάλο. Το μόνο σίγουρο είναι πως το μνημείο είναι εξαιρετικά μεγάλων διαστάσεων για να χρησιμοποποιήσουν οι κατασκευαστές του λιγότερο από το 10 %.... Για αυτό τον λόγο αναμένουμε με μεγάλη αγωνία,  τα πορίσματα του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης από το 'σκανάρισμα' του τύμβου Καστά....

Αφορμής δοθείσης της εύρεσης  του τάφου στην Αμφίπολη, μου δόθηκε το ερέθισμα να κάνω μία αναφορά σε υπόγειες κρύπτες και σπήλαια τα οποία αποτελούσαν τόσο τόπους ταφής, όσο μύησης και «αναγέννησης»  στην αρχαιότητα. Είναι χρήσιμο εδώ να αναφέρω σχετικά πως  πρόσφατα  βρέθηκε στον τάφο του Φίλιππου Β πατέρα του Αλεξάνδρου,  η  μάσκα που κάλυπτε το πρόσωπο του. Η μάσκα ήταν αυτή την οποία φορούσε ο Φίλιππος  κατά την  διάρκεια Ορφικών θρησκευτικών μυστηριακών τελετών, στα οποία ήταν  αρχιερέας. Αλλά και για το  ψηφιδωτό  της Αμφίπολης, η γραμματέας του υπουργείου Πολιτισμού, Κα Λίνα Μενδώνη αναφέρει σχετικά με την  θεματολογία του :

«Οι σκηνές αυτές συνδέονται με τις λατρείες του κάτω κόσμου, με την Ορφική λατρεία- κάθοδος στον Άδη-καθώς και με τις Διονυσιακές τελετές. Ο εκάστοτε επικεφαλής του οίκου των Μακεδόνων ήταν ο αρχιερέας αυτών των λατρειών.  Σύμφωνα με τους ειδικούς ήταν η μάσκα, την οποία φορούσε ο Φίλιππος στις Ορφικές τελετές…!!! »  (περισσότερες πληροφορίες  εδώ ).

….Με οδηγό τα αετώματα των πρώτων Παρθενώνων

 

Ένα μεγάλο βήμα για την ανθρώπινη αυτοσυνειδησία, Σε κάθε επίσκεψή μου στο νέο Μουσείο της Ακρόπολης, βλέπω ότι οι ακροατές μου, πέρα από τον θαυμασμό τους για την αναμφισβήτητη καλλιτεχνική και ιστορική αξία των εκθεμάτων, πάντοτε ενδιαφέρονται να κατανοήσουν πως μεταφράζονται όλα αυτά σε όρους ανθρώπινης σκέψης και αυτοσυνειδησίας.

Ας κάνουμε λοιπόν μαζί μια απόπειρα να παρακολουθήσουμε την αγωνιώδη προσπάθεια των αρχαίων Ελλήνων να κατανοήσουν την φύση τους και να ερμηνεύσουν και διαχειριστούν το σύμπαν μέσα στο οποίο ζούσαν. Η περίοδος στην οποία θα αναφερθούμε δεν ήταν παραπάνω από ογδόντα χρόνια, αλλά στην διάρκειά της οι αλλαγές που έγιναν στην ανθρώπινη σκέψη ήταν κοσμογονικές.

Δεν είναι τυχαίο ότι αμέσως μετά ακολουθεί ο χρυσός αιώνας. Οδηγοί μας σε αυτή την πορεία θα είναι τα γλυπτά της Ακρόπολης και ειδικότερα τα αετώματα των δύο παλαιότερων ναών, του Εκατόμπεδου και του Προπαρθενώνα, που έχουμε πια την ευτυχία να τα βλέπουμε εκτεθειμένα στο νέο Μουσείο της Ακροπόλεως.

Στέκομαι μπροστά στο αέτωμα του Εκατόμπεδου. Στο κεντρικό του σημείο παρουσιάζει δύο λιοντάρια που έχουν καταβάλει ένα ταύρο και ετοιμάζονται να τον κατασπαράξουν. Σκηνή βιαιότητας. Πως εξηγείται αυτό; Εμείς πάντα πιστεύαμε ότι ο αρχαίος Έλληνας ανέβαινε στον Βράχο για να διαχειριστεί το κτήνος που έχει μέσα του και να ανακαλύψει τον θεό. Εδώ αντιθέτως βλέπουμε να

Τα Ορφικά, τα Καβείρια μυστήρια και ο Μέγας Αλέξανδρος...

 

Η γραμματέας του υπουργείου Πολιτισμού, Κα Λίνα Μενδώνη ανέφερε για τα ευρήματα του ψηφιδωτού  της Αμφίπολης...

«Οι σκηνές αυτές συνδέονται με τις λατρείες του κάτω κόσμου, με την Ορφική λατρεία- κάθοδος στον Άδη-καθώς και με τις διονυσιακές τελετές.

Ο εκάστοτε επικεφαλής του οίκου των Μακεδόνων ήταν ο αρχιερέας αυτών των λατρειών.  Σύμφωνα με τους ειδικούς ήταν η μάσκα, την οποία φορούσε ο Φίλιππος στις Ορφικές τελετές…!!! »

Πολύ ενδιαφέρουσα δήλωση…!!! Εγώ απλά να υπενθυμίσω πως η Ολυμπιάδα ήταν αρχιέρεια των Καβειρίων μυστηρίων,  όπως έχω γράψει στο άλλο blog  μου Πλωτίνος, όπου   μυήθηκε και ο Φίλιππος.!!!  Άρα έχουμε Ορφικά και Καβείρια μυστήρια τα οποία τελούνταν σε σπήλαια φυσικά ή τεχνητά....!!!

Σύμφωνα λοιπόν με τον μύθο ο Φίλιππος και η βασιλοπούλα των Μολοσσών Ολυμπιάδα μυήθηκαν και ερωτεύτηκαν στη Σαμοθράκη, με αποτέλεσμα να πραγματοποιηθεί ένα νέος «θείος γάμος» και να γεννηθεί ο θεόπαις Αλέξανδρος κάτι που ενίσχυε την πολιτική ισχύ τους μέσα από τη θεοσέβεια, ενώ υπαινισσόταν ότι πραγματικός πατέρας του Αλέξανδρου ήταν ο Δίας με θνητό υποκατάστατο τον Φίλιππο, σχήμα γνωστό σε πολλούς γενεαλογικούς και ιδρυτικούς μύθους, πρώτα και κύρια στον προπάτορά του μακεδονικού οίκου Ηρακλή: θνητός πατέρας του λογαριαζόταν ο Αμφιτρύωνας, ενώ ο θεϊκός του πατέρας ήταν ο Δίας.

Η "διάσωση" της Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας από τον Αραβικό κόσμο

 

Πολλοί  ίσως δεν γνωρίζουν  πως αρκετά  κείμενα της Αρχαίας Ελληνικής γραμματείας,  διασώθηκαν από τους Άραβες μετά τον 7^ο  μ.χ αιώνα.  Ηδη στο Βυζάντιο κατά τη διάρκεια της «σκοτεινής περιόδου» της Εικονομαχίας τον 7^ο και 8^ο   αιώνα, τα αρχαία Ελληνικά έργα περί επιστήμης και φιλοσοφίας δεν αντιγράφονταν πλέον στα Ελληνικά, ενώ δεν υπήρχαν  επίσης  πολλές πρωτότυπες νέες φιλοσοφικές προσεγγίσεις  κατά την περίοδο αυτή.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο δεν θα ήταν υπερβολή να ειπωθεί πως  η αρχαία Ελληνική επιστήμη και η φιλοσοφία διασώθηκαν σε ένα μικρό ή μεγάλο μεγάλο βαθμό, από τους Άραβες  λόγω των  ιστορικών συνθηκών που προέκυψαν από τις ισλαμικές κατακτήσεις του 7ου αιώνα, αλλά και της αντίστοιχης παρακμής του Βυζαντίου.

Σε αυτό το πλαίσιο, η «Αναγέννηση της Ελληνικής επιστήμης και φιλοσοφίας»  η οποία συντελέστηκε  αργότερα κατά την Αναγέννηση,  οφείλεται εν μέρη και στις μεταφράσεις των αρχαίων Ελληνικών κειμένων που  έγιναν στα Αραβικά στη Βαγδάτη λίγο μετά την ίδρυση της το 762 και διήρκεσε μέχρι και το τέλος του 10ου αιώνα. Αυτή την εποχή  πλούσιοι Άραβες  πλήρωναν μεγάλα ποσά για την αγορά Ελληνικών χειρογράφων που περιείχαν τις πολυπόθητες Αρχαίες Ελληνικές  επιστημονικές και φιλοσοφικές πραγματείες.

Η Ελληνική γνώση πέρασε στα χέρια των Αράβων  κατά τον 9^ο  και 10^ο  αιώνα οι οποίοι αφού ήρθαν σε επαφή μαζί της, την ανέπτυξαν  σε κάποιες περιπτώσεις ακόμα περισσότερο.

Ιδιαίτερης προσοχής από τους Άραβες έτυχαν οι μεταφράσεις του Αριστοτέλη αλλά και  οι κλασικές μαθηματικές, αστρονομικές και ιατροφιλοσοφικές πραγματείες των Ευκλείδη, Αρχιμήδη, Πτολεμαίου και Γαληνού.

Καβείρια Μυστήρια

 

"Μανθάνειν εν τω ουρανώ το οράν, εν δε τη γη το αναμιμνήσκεσθαι. Μακάριος ο δια των Μυστηρίων διελθών, ούτος γινώσκει την αρχήν και τον σκοπόν της ζωής.
(Πίνδαρος)

Στο Βορειοανατολικό Αιγαίο, απέναντι από τις Θρακικές ακτές και τις εκβολές του ποταμού Έβρου, στο δρόμο ακριβώς προς τα στενά του Ελλησπόντου και τη μαύρη θάλασσα, πάνω σε ένα κατάφυτο ύψωμα του «Ιερού Νησιού» της Σαμοθράκης, του πανελλήνιου αυτού θρησκευτικού κέντρου, στη «Δήλο του Βόρειου Αιγαίου», όπως ονομάστηκε, ήκμασαν στην αρχαιότητα, αλλά και κατά την Ρωμαϊκή εποχή και μέχρι ακόμα το τέλος του 4ου μ.Χ. τα διάσημα σε όλον το τότε γνωστό κόσμο, εφάμιλλα των Ελευσινίων, Καβείρια Μυστήρια των Μεγάλων σεπτών Θεών, τα μυστικά και άρρητα ονόματα των οποίων παρέμεναν άγνωστα στο ευρύ κοινό, το οποίο τους γνώριζε μόνο με το συλλογικό τους όνομα Κάβειροι.

Ορεινό και ηφαιστειογενές νησί η Σαμοθράκη, αρχικά πολύ μεγαλύτερη της σημερινής, έχασε, σύμφωνα με τις παραδόσεις (Διόδωρος Σικελιώτης), ένα σημαντικό μέρος της από τις γεωλογικές αναστατώσεις και κατακλυσμούς που συνέβησαν στο Αιγαίο την προϊστορική εποχή, καταλήγοντας σε ένα πολύ μικρότερο μέγεθος με δυσανάλογα ψηλά βουνά - τα ψηλότερα της περιοχής, εκτός του Άθω, και τα ψηλότερα του αρχιπελάγους μετά την Κρήτη και την Εύβοια.
Σε αυτά τα ψηλά βουνά της οφείλει κατά μια εκδοχή το όνομά της, από την προελληνική λέξη «σάμος» = ύψος και τη Θράκη, δηλαδή η «Υψηλή Θράκη». Από το ψηλότερό της όρος Σάος, με κορυφή το «Φεγγάρι».(1700 μ) λέγεται από τον